ആകര്ണ്യ വിപ്രവാക്യാനി വിപ്രമൂചുര്വരസ്ത്രിയഃ । സകലധ്വനിസോത്കംഠ്യോ കോകിലാഇവ മാധവേ
ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ മഹിളകൾ ഹൃദയത്തിൽ ആഗ്രഹത്തോടെ, വസന്തത്തിൽ കുയിലുകൾപോലെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ധര്മാദര്ഥോഽര്ഥതഃ കാമഃ കാമാത്സുഖഫലോദയഃ । ഇത്യേവം നിശ്ചയജ്ഞാസ്തേ വര്ണയംതി വിപശ്ചിതഃ
ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത്, സമ്പത്തിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹം, ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് സന്തോഷഫലം ഉണ്ടാകും — ഇങ്ങനെ ഉറപ്പുള്ള ജ്ഞാനികൾ ഇതു വിവരിക്കുന്നു.
സകാമോ ധര്മബാഹുല്യാത്പുരതസ്തേ സമുത്ഥിതഃ । സേവ്യതാം വിവിധൈര്ഭോഗൈഃ സ്വച്ഛാഭൂമിരിയം യതഃ
ധർമ്മം നിറഞ്ഞ ആഗ്രഹമുള്ളവൻ നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ വന്നിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഈ വിശുദ്ധഭൂമിയിൽ വിവിധ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ.
ശ്രുത്വാ തദ്വചനം താസാം പ്രാഹ ഗംഭീരയാ ഗിരാ । തഥ്യം വോ വചനം കിംതു മമാപ്യാവശ്യകം വ്രതമ്
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആൾ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ വാക്ക് സത്യമാണ്, പക്ഷേ എനിക്കും ഈ വ്രതം അനിവാര്യമാണ്.'
പ്രാപ്യാനുജ്ഞാം ഗുരോഃ കുര്വേ വിവാഹകര്മ നാന്യഥാ । ഇത്യുക്താഃ പുനരൂചുസ്താഃ സ്ഫുടം മൂഢോഽസി സുംദര
ഗുരുവിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചാൽ മാത്രം ഞാൻ വിവാഹം നടത്തും, അതല്ലാതെ അല്ല.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'നീ ശരിക്കും മണ്ടനാണ്, മനോഹരനേ.'
സിദ്ധൌഷധം ബ്രഹ്മധിയാ രസായനം സിദ്ധിര്നിധിഃ സാധുകുലാ വരാംഗനാഃ । മംത്രസ്തഥാ സിദ്ധരസശ്ച ധര്മതോ മുനേ നിഷേവ്യാഃ സുധിയാ സമാഗതാഃ
സിദ്ധമായ ഔഷധം, ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിനുള്ള അമൃതം, സിദ്ധി, നിധി, ഉത്തമകുടുംബങ്ങൾ, മനോഹരമായ സ്ത്രീകൾ, മന്ത്രം, സിദ്ധരസം — ഇവ എല്ലാം ഒരുമിച്ചാൽ, മഹർഷേ, ജ്ഞാനികൾ ധർമ്മപ്രകാരം അനുഭവിക്കണം.
കാര്യം നു ദൈവാദ്യദി സിദ്ധിമാഗതം തസ്മിന്നുപേക്ഷാം ന ച യാംതി നീതിഗാഃ । യസ്മാദുപേക്ഷാ ന പുനഃ ഫലപ്രദാ തസ്മാന്ന ദീര്ഘീകരണം പ്രശസ്യതേ
ദൈവം കൊണ്ടു ഒരു കാര്യത്തിൽ വിജയം വന്നാൽ, ജ്ഞാനികൾ അതിനെ അവഗണിക്കാറില്ല; കാരണം അവഗണന വീണ്ടും ഫലം തരില്ല, അതുകൊണ്ട് വൈകിപ്പിക്കൽ നല്ലതല്ല.
വിഷാദപ്യമൃതം ഗ്രാഹ്യമമേധ്യാദപി കാംചനമ് । നീചാദപ്യുത്തമാം വിദ്യാം സ്ത്രീരത്നം ദുഷ്കുലാദപി
വിഷത്തിൽ നിന്നുമെങ്കിലും അമൃതം എടുക്കണം, അശുദ്ധിയിൽ നിന്നുമെങ്കിലും പൊന്നു എടുക്കണം, താഴ്ന്നവരിൽ നിന്നുമെങ്കിലും ഉത്തമവിദ്യ സ്വീകരിക്കണം, ദുഷ്കുലത്തിൽ നിന്നുമെങ്കിലും ഉത്തമസ്ത്രീയെ സ്വീകരിക്കണം.
സാംദ്രാനുരാഗാഃ കുലജന്മനിര്മലാഃ സ്നേഹാര്ദ്രചിത്താ സുഗിരഃ സ്വയംവരാഃ । കന്യാ സുരൂപാഃ ഖലു ചാരുയൌവനാ ധന്യാ ലഭംതേഽത്ര നരാസ്തു നേതരേ
ആഴമായ സ്നേഹമുള്ള, ഉത്തമകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച, സ്നേഹപൂർണ്ണഹൃദയമുള്ള, മധുരഭാഷിണിയായ, സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന, സുന്ദരരൂപവും യൗവനവും ഉള്ള പെൺകുട്ടികളെ ഭാഗ്യശാലികൾ മാത്രമേ ഇവിടെ ലഭിക്കൂ, മറ്റുള്ളവർക്ക് അല്ല.
ക്വ വയം സുരസുംദര്യ്യഃ ക്വ ഭവാംസ്താപസോ ബടുഃ । ദുര്ഘടസ്യ വിധാനേന മന്യേ ധാതൈവ പംഡിതഃ
നാം ദൈവസുന്ദരികൾ എവിടെ, നീ ഒരു തപസ്സുകാരനായ ബാലൻ എവിടെ? അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ദാതാവാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
തസ്മാദസ്മാനിദാനീം തു സ്വീകുര്യ്യാത്മംഗലം ഭവാന് । ഗാംധര്വേണ വിവാഹേന അന്യഥാ നോപജീവനമ്
അതിനാൽ, ഇപ്പോൾ തന്നെ, ഭഗവാനേ, ഗാന്ധർവവിവാഹം ചെയ്ത് നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം സ്വീകരിക്കൂ; അല്ലെങ്കിൽ ജീവിക്കാൻ വഴിയില്ല.
ശ്രുത്വാ വാക്യം തതഃ പ്രാഹ ബ്രാഹ്മണോ ധര്മവിത്തമഃ । ഭോ മൃഗാക്ഷ്യഃ കഥം ത്യാജ്യോ ധര്മോ ധര്മധനൈര്നരൈഃ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ, ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, പറഞ്ഞു: 'കാണ്മയുള്ളവളേ, ധനംകൊണ്ടോ മറ്റോ മനുഷ്യർക്ക് ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമോ?'
ധര്മശ്ചാര്ഥശ്ചകാമശ്ച മോക്ഷശ്ചൈതച്ചതുഷ്ടയമ് । യഥോക്തം ഫലദം ജ്ഞേയം വിപരീതം തു നിഷ്ഫലമ്
ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, ആഗ്രഹം, മോക്ഷം — ഈ നാലും ഫലപ്രദമാണെന്ന് അറിയണം; ഇതിന് വിരുദ്ധമായത് ഫലമില്ലാത്തതാണ്.
നാകാലേഽഹം വ്രതീ കുര്യാമതോ ദാരപരിഗ്രഹമ് । ന ക്രിയാ ഫലമാപ്നോതി ക്രിയാകാലം ന വേത്തി യഃ
സമയമല്ലാതെ, വ്രതത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ ഭാര്യയെ സ്വീകരിക്കില്ല; കാരണം, യോജിച്ച സമയത്ത് ചെയ്യാത്ത പ്രവർത്തിക്ക് ഫലം ലഭിക്കില്ല.
യതോ ധര്മവിചാരേഽസ്മിന്പ്രസക്തം മമ മാനസമ് । തസ്മാച്ഛൃണുത ഹേ കന്യാ ന സമീഹേ സ്വയംവരമ്
ഇവിടെ ധർമ്മം സംബന്ധിച്ച ചിന്തയിൽ എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവനായി ആഴപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പ്രിയപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളേ, നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കണം — ഞാൻ സ്വയംവരത്തിന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ഏവം ജ്ഞാത്വാശയം തസ്യ സമീക്ഷ്യൈവ പരസ്പരമ് । കരാത്കരം വിമുച്യാഥ ജഗ്രാഹാംഘ്രിം പ്രമോഹിനീ
അവന്റെ മനസ്സിലെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, തമ്മിൽ നോക്കി, പ്രമോഹിനി അവന്റെ കൈ വിട്ട് അവന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു.
ഭുജൌ ജഗൃഹതുസ്തസ്യ സുശീലാ സുസ്വരാ തഥാ । ആലിലിംഗ സുതാരാ ച വക്ത്രം ചുംബതി ചംദ്രികാ
സുശീലയും സുശ്വരയും അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു; സുതാര അവനെ അണച്ചു, ചന്ദ്രിക അവന്റെ മുഖത്ത് ചുംബനം നൽകി.
തഥാപി നിര്വികാരോഽസൌ പ്രലയാനലസന്നിഭഃ । ശശാപ ബ്രഹ്മചാരീ താഃ ക്രോധേനാത്യംതമൂര്ഛിതഃ
എന്നാൽ അവൻ ഒരു പ്രളയാഗ്നിപോലെ അചഞ്ചലനായി നിന്നു; ബ്രഹ്മചാരിയായ അവൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അവരെ ശപിച്ചു.
പിശാച്യ ഇവ മാം ലഗ്നാ തത്പിശാച്യോ ഭവിഷ്യഥ । ഏവം തേനാശു ശപ്താസ്താസ്തം ത്യക്ത്വാ പുരതഃ സ്ഥിതാഃ
നിങ്ങൾ പിശാചികളുപോലെ എന്നിൽ ചേർന്നുവല്ലോ — അതിനാൽ നിങ്ങൾ പിശാചികളാകും! അങ്ങനെ വേഗത്തിൽ ശപിച്ച് അവൻ അവരെ മുന്നിൽ നിർത്തി.
കിമേതച്ചേഷ്ടിതം പാപം ഹ്യനാഗസി വിചേഷ്ടയാ । പ്രിയംകൃതോഽപ്രിയംകൃത്വാ ധിക്ത്വാം ധര്മകൃതാംതകമ്
നിഷ്പാപനായി നിന്ന എന്നോട് നിങ്ങൾ ചെയ്ത ഈ പാപം എന്താണ്? ഉപകാരമൊന്നും ചെയ്തവനോട് ദ്വേഷം കാണിച്ചുവല്ലോ — ധർമ്മത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവരേ, നിങ്ങളെ ലജ്ജിക്കട്ടെ!
അനുരക്തേഷു ഭക്തേഷു മിത്രേഷു ദ്രോഹകാരിണഃ । പുംസോ ലോകോഭയോഃ സൌഖ്യം നാശമേതീതി നഃ ശ്രുതമ്
സ്നേഹിക്കുന്നവരെയും ഭക്തരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും വഞ്ചിക്കുന്നവന് ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും സുഖം നശിക്കും എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
തസ്മാത്ത്വമപി നഃ ശാപാത്പിശാചോ ഭവ സത്വരമ് । ഇത്യുക്ത്വാപി ച താ ബാലാ നിഃശ്വസംത്യഃ ക്രുധാകുലാഃ
അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ശാപം മൂലം നീയും ഉടൻ പിശാചനാകൂ! അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ പെൺകുട്ടികൾ കോപത്തിൽ ആഴ്ന്ന് ആഴമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
തദേവാന്യോന്യസംരംഭാത്തസ്മിന്സരസി പാര്ഥിവ । താഃ കന്യാ ബ്രഹ്മചാരീ ച സര്വേ പൈശാച്യമാഗതാഃ
അങ്ങനെ പരസ്പര കോപം മൂലം, രാജാവേ, ആ തടാകത്തിൽ ആ പെൺകുട്ടികളും ബ്രഹ്മചാരിയും എല്ലാവരും പിശാചികളായി മാറി.
സ പിശാചഃ പിശാച്യസ്താഃ ക്രംദമാനാഃ സുദാരുണമ് । ക്ഷപയംതി വിപാകാംസ്താന്പൂര്വോപാത്തസ്യ കര്മ്മണഃ
അവൻ പിശാചനായി, അവർ പിശാചികളായി, ഭയാനകമായി കരയുന്നു; അവർ മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
സ്വകാലേ പ്രഭവത്യേവ പൂര്വോപാത്തം ശുഭാശുഭമ് । സ്വച്ഛായാമിവ ദുര്വാരം ദേവാനാമപി പാര്ഥിവ
മുമ്പ് ചെയ്ത നല്ലതും ചീത്തതും തക്ക സമയത്ത് ഫലം തരുന്നു, രാജാവേ, സ്വന്തം നിഴൽപോലും ദേവന്മാർക്കുപോലും അതിൽ രക്ഷയില്ല.
ക്രംദംതി പിതരസ്താസാം മാതരസ്തത്ര തത്ര ച । ഭ്രാതരശ്ചൈവ ബാലാനാം ദൈവം ഹി ദുരതിക്രമമ്
ആ പെൺകുട്ടികളുടെ അച്ഛന്മാരും അമ്മമാരും സഹോദരന്മാരും ഇവിടെ അവിടെ കരയുന്നു; കാരണം വിധിയെ മറികടക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതഊര്ധ്വം പിശാചാസ്തേ ആഹാരാര്ഥം സുദുഃഖിതാഃ । ഇതസ്തതശ്ച ധാവംതോ വസംതി സരസസ്തടേ
അതിന്റെ ശേഷം ആ പിശാചികൾ ഭക്ഷണത്തിനായി വലിയ ദു:ഖത്തിൽ ഇവിടെ അവിടെ ഓടി, ആ തടാകത്തിന്റെ കരയിൽ താമസിക്കുന്നു.
നാരദ ഉവാച- ഏവം ബഹുതിഥേ കാലേ ലോമശോ മുനിസത്തമഃ । ആഗതശ്ച മഹാഭാഗസ്തത്ര യാദൃച്ഛികോ മുനി
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മഹർഷി ലോമശൻ അവിടെ യാദൃശ്ചികമായി എത്തി.
തം ദൃഷ്ട്വാ ബ്രാഹ്മണം സര്വേ പിശാചാഃ ക്ഷുത്സമാകുലാഃ । ധാവംതോ ഹ്യത്തുകാമാസ്തേ മിലിത്വാ യൂഥവര്തിനഃ
ആ ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടപ്പോൾ, വിശപ്പിൽ വലഞ്ഞ എല്ലാ പിശാചികളും ഭക്ഷണം കിട്ടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ കൂട്ടമായി ഓടിയെത്തി.
ദഹ്യമാനാസ്തു തീവ്രേണ തേജസാ ലോമശസ്യ തു । അസമര്ഥാഃ പുരഃ സ്ഥാതും തേ സര്വേ ദൂരതഃ സ്ഥിതാഃ
ലോമശന്റെ ശക്തമായ തേജസ്സിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ട അവർ അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ അകലെ നിന്നു.