അവശിഷ്ടേഷു സര്വേഷു വക്ഷ്യാമി ദ്വിജപുംഗവാഃ । യഥാ ശ്രുതം മഹാപ്രാജ്ഞാ വര്ണ്യതേ ശൃണുത ദ്വിജാഃ
മറ്റുള്ള പ്രദേശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ. ഞാൻ കേട്ടതുപോലെ വിവരിക്കുന്നു, ജ്ഞാനികളേ, കേൾക്കൂ.
ക്രൌംചദ്വീപേ മഹാഭാഗാഃ ക്രൌംചോ നാമ മഹാഗിരിഃ । ക്രൌംചാത്പരോ വാമനകോ വാമനാദംധകാരകഃ
ക്രൗഞ്ച ദ്വീപിൽ, മഹാഭാഗികളേ, ക്രൗഞ്ചം എന്ന വലിയ പർവ്വതം ഉണ്ട്. അതിനപ്പുറം വാമനകം, അതിനപ്പുറം ഇരുട്ട് പരക്കുന്ന പ്രദേശം.
അംധകാരാത്പരോ വിപ്രാ മൈനാകഃ പര്വതോത്തമഃ । മൈനാകാത്പരതോ വിപ്രാ ഗോവിംദോ ഗിരിരുത്തമഃ
ആ ഇരുട്ടിന്റെ അപ്പുറം, മഹർഷികളേ, മൈനാകം എന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പർവ്വതം ഉണ്ട്. മൈനാകത്തിന് അപ്പുറം, മഹർഷികളേ, ഗോവിന്ദം എന്ന ഉന്നത പർവ്വതം ഉണ്ട്.
ഗോവിംദാത്പരതശ്ചൈവ പുംഡരീകോ മഹാഗിരിഃ । പുംഡരീകാത്പരശ്ചാപി പ്രോച്യതേ ദുംദുഭിസ്വനഃ
ഗോവിന്ദത്തിന് അപ്പുറം വലിയ പുണ്ടരീകം പർവ്വതം ഉണ്ട്. പുണ്ടരീകത്തിന് അപ്പുറം ദുന്ദുഭിസ്വനൻ എന്ന പർവ്വതം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
പുരസ്താദ്ദ്വിഗുണസ്തേഷാം വിഷ്കംഭോ മുനിപുംഗവാഃ । ദേശാംസ്തത്ര പ്രവക്ഷ്യാമി തന്മേ നിഗദതഃ ശൃണു
അവയുടെ മുമ്പിൽ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, ഇടവേള ഇരട്ടിയായിരിക്കുന്നു. അവിടത്തെ ദേശങ്ങളെ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം; ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾക്കൂ.
ക്രൌംചസ്യ കുശലോ ദേശോ വാമനസ്യ മനോനുഗഃ । മനോനുഗാത്പരോ ദേശ ഉഷ്ണോ നാമ തപോധനാഃ
ക്രൗഞ്ചത്തിന്റെ പ്രദേശം കുശലം, വാമനകത്തിന്റെ പ്രദേശം മനോനുഗം. മനോനുഗത്തിന് അപ്പുറം ഉഷ്ണം എന്ന പ്രദേശം, തപസ്സുകാരേ.
ഉഷ്ണാത്പരഃ പ്രാവരകഃ പ്രാവരാദംധകാരകഃ । അംധകാരകദേശാത്തു മുനിദേശഃ പരഃ സ്മൃതഃ
ചൂടുള്ള പ്രദേശത്തിന് അപ്പുറം പ്രാവരക ദേശം ഉണ്ട്. അതിന് അപ്പുറം ഇരുണ്ട പ്രദേശം. ആ ഇരുണ്ട പ്രദേശത്തിന് അപ്പുറം മഹർഷിമാർ താമസിക്കുന്ന ദേശം എന്നാണു പറയുന്നത്.
മുനിദേശാത്പരശ്ചൈവ പ്രോച്യതേ ദുംദുഭിസ്വനഃ । സിദ്ധചാരണസംകീര്ണോ ഗൌരഃ പ്രായോജനഃ സ്മൃതഃ
മഹർഷിദേശത്തിന് അപ്പുറം ദുന്ദുഭി എന്ന വലിയ മൃദംഗത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കപ്പെടുന്നു. അതിൽ സിദ്ധന്മാരും ചരണമാരും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനെ പ്രകാശമുള്ള പ്രയോജനം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
ഏതേ ദേശാഃ സമാഖ്യാതാ ദേവഗംധര്വസേവിതാഃ । പുഷ്കരേ പുഷ്കരോ നാമ പര്വതോ മണിരത്നവാന്
ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും സേവിക്കുന്ന ഈ ദേശങ്ങൾ ഇതുവരെ വിവരിച്ചു. പുഷ്കരത്തിൽ, പുഷ്കരമെന്ന പേരിലുള്ള ഒരു മല ഉണ്ട്. അതു രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
തത്ര നിത്യം പ്രസരതി സ്വയം ദേവഃ പ്രജാപതിഃ । പര്യുപാസംതി തം നിത്യം ദേവാഃ സര്വേ മഹര്ഷയഃ
അവിടെ സ്വയം ദേവനായ പ്രജാപതി എന്നും പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. എല്ലാ ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും അവനെ എന്നും ആരാധിക്കുന്നു.
വാഗ്ഭിര്മനോനുകൂലാഭിഃ പൂജയംതി ദ്വിജോത്തമാഃ । ജംബൂദ്വീപാത്പ്രവര്ത്തന്തേ രത്നാനി വിവിധാനി ച
മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു. ജംബൂദ്വീപിൽനിന്ന് വിവിധതരം രത്നങ്ങൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നു.
ദ്വീപേഷു തേഷു സര്വേഷു പ്രജാനാം മുനിസത്തമാഃ । വിപ്രാണാം ബ്രഹ്മചര്യേണ സത്യേന ച ദമേന ച
ആ ദ്വീപുകളിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളും, മഹർഷികളേ, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ബ്രഹ്മചര്യവും സത്യവും ആത്മനിയന്ത്രണവും പാലിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്.
ആരോഗ്യായുഷ്പ്രമാണാഭ്യാം ദ്വിഗുണം ദ്വിഗുണം തതഃ । ഏതേ ജനപദാ വിപ്രാ ദ്വീപേഷു തേഷു സത്തമാഃ
ആരോഗ്യവും ആയുസ്സും ഇരട്ടിയാകുകയും വീണ്ടും ഇരട്ടിയാകുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ജനങ്ങൾ, മഹാനുഭാവ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ ദ്വീപുകളിൽ ഉണ്ട്.
ഉക്താ ജനപദാ യേഷു ധര്മശ്ചൈകഃ പ്രവര്ത്തതേ । ഈശ്വരോ ദംഡമുദ്യമ്യ സ്വയമേവ പ്രജാപതിഃ
ഈ ദേശങ്ങളിലാണ് ഒരൊറ്റ ധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്നത്. അങ്ങേയറ്റം ദൈവമായ പ്രജാപതി തന്നെ ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം ഉയർത്തി ഭരണമനുഷ്ഠിക്കുന്നു.
ദ്വീപാനേതാന്മുനിവരാ രക്ഷംസ്തിഷ്ഠതി സര്വദാ । സ രാജാ സ ശിവോ വിപ്രാഃ സ പിതാ സ പിതാമഹഃ
മഹർഷിമാർ ഈ ദ്വീപുകളെ എന്നും സംരക്ഷിക്കുന്നു. അവൻ രാജാവും ശിവനും, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, പിതാവും പിതാമഹനും ആകുന്നു.
ഗോപായതി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ പ്രജാഃ സ ദ്വിജപംഡിതാഃ । ഭോജനം ചാത്ര വിപ്രേംദ്രാഃ പ്രജാഃ സ്വയമുപസ്ഥിതമ്
അവൻ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാരും പണ്ഡിതന്മാരും കൂടെ. മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവിടെയുള്ള ജനങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം സ്വയം ലഭിക്കുന്നു.
സിദ്ധമേവ മഹാഭാഗാ ഭുംജതേ തദ്ധി നിത്യദാ । തതഃ പരം മഹാശൈലോ ദൃശ്യതേ ലോകസംസ്ഥിതിഃ
ഭാഗ്യവാന്മാർ എന്നും അതു ആസ്വദിക്കുന്നു, കാരണം അത് എപ്പോഴും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. അതിന് അപ്പുറം ലോകങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമായ മഹാശൈലം കാണപ്പെടുന്നു.
ചതുരസ്രോ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സര്വതഃ പരിമംഡലഃ । തത്ര തിഷ്ഠംതി വിപ്രേംദ്രാശ്ചത്വാരോ ലോകസംമതാഃ
അത് ചതുരസ്രവും എല്ലാ ദിശകളിലും വൃത്താകൃതിയുമാണ്, മഹാപണ്ഡിതനേ. അവിടെ ലോകം അംഗീകരിച്ച നാല് ഉന്നത ബ്രാഹ്മണന്മാർ താമസിക്കുന്നു.
ദിഗ്ഗജാ ഹി മുനിശ്രേഷ്ഠാ വാമനൈരാവതാം ജനാഃ । സുപ്രതീകസ്തഥാ വിപ്രാഃ പ്രഭിന്നകരടാമുഖാഃ
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവിടെയുള്ള ജനങ്ങൾ ദിശകളെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ആനകളെപ്പോലെയാണ്, എയർാവതനെപ്പോലെയുള്ളവർ. അങ്ങനെ തന്നെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവർ ഭംഗിയുള്ളവരും ഒടിഞ്ഞ ദന്തവും മുഖവും ഉള്ളവരുമാണ്.
തസ്യാഹം പരിമാണം ന സംഖ്യാതുമിഹമുത്സഹേ । അസംഖ്യാതഃ സുനിത്യം ഹി തിര്യഗൂര്ദ്ധ്വമധസ്തഥാ
അതിന്റ വലിപ്പം ഞാൻ ഇവിടെ കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. അതു എണ്ണാനാവാത്തതും എപ്പോഴും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മുകളിലേക്കും താഴേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണ്.
തത്ര വൈ വായവോ വാംതി ദിഗ്ഭ്യഃ സര്വാഭ്യ ഏവ ച । അസംബംധാ മുനിശ്രേഷ്ഠാസ്താന്നിഗൃഹ്ണംതി തേ ദ്വിജാഃ
അവിടെ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള കാറ്റുകൾ വീശുന്നു, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. അവയെ ബന്ധമില്ലാത്തവയാണെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
പുഷ്കരൈഃ പദ്മസംകാശൈര്വികര്ഷംതി മഹാപ്രഭൈഃ । ശതധാ പുനരേവാശു തേ താന്മുംചംതി നിത്യശഃ
പത്മങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള, വലിയ പ്രകാശമുള്ള പുഷ്കരങ്ങളാൽ അവർ അവയെ ആകർഷിക്കുന്നു. പിന്നെയും വീണ്ടും, നൂറു മടങ്ങ്, അതിവേഗം അവയെ വിട്ടയക്കുന്നു.
ശ്വസദ്ഭിര്മുഖനാസാഭ്യാം ദിഗ്ഗജൈരിവ മാരുതാഃ । ആഗച്ഛംതി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാസ്തത്ര തിഷ്ഠംതി വൈ പ്രജാഃ
ദിശാനായകന്മാരായ ആനകളുടെ വായിലും മൂക്കിലും നിന്നുള്ള കാറ്റുപോലെ, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവിടെ കാറ്റുകൾ വരുന്നു. അവിടെ ജനങ്ങൾ താമസിക്കുന്നു.
യഥോദ്ദിഷ്ടം മയാ പ്രോക്തം സനിര്മാണമിദം ജഗത് । ശ്രുത്വേദം പൃഥിവീമാനം പുണ്യദം ച മനോനുഗമ്
ഞാൻ വിവരിച്ചപോലെ, സകല നിർമ്മാണങ്ങളോടുകൂടിയ ഈ ലോകം വിശദീകരിച്ചു. ഇതു കേട്ടാൽ ഭൂമിയും അതിന്റെ അളവും, പുണ്യം നൽകുന്നതും മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.
ശ്രീമാംസ്തരതി വിപ്രേംദ്രാഃ സിദ്ധാര്ഥഃ സാധുസംമതഃ । ആയുര്ബലം ച കീര്ത്തിശ്ച തസ്യ തേജശ്ച വര്ദ്ധതേ
മഹത്വമുള്ളവരേ, ഭാഗ്യവാനായ ആ മനുഷ്യന് സദാചാരികള്ക്കിടയില് മാന്യനായി വളരുന്നു; അവന്റെ ആയുസ്, ശക്തി, കീര്ത്തി, തേജസ് ഇവയെല്ലാം വര്ദ്ധിക്കുന്നു.
യഃ ശൃണോതി സമാഖ്യാതും പര്വണീദം ധൃതവ്രതഃ । പ്രീയംതേ പിതരസ്തസ്യ തഥൈവ ച പിതാമഹാഃ
ആ ദിവസത്തില് വ്രതം പാലിച്ച് ഈ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേള്ക്കുന്നവനോട് അവന്റെ പിതാക്കന്മാരും പിതാമഹന്മാരും സന്തോഷിക്കുന്നു.
ഋഷയ ഊചുഃ-। പൃഥിവ്യാ ഹി പരീമാണം സംസ്ഥാനം സരിതസ്തഥാ । ത്വത്തഃ ശ്രുത്വാ മഹാഭാഗ അമൃതം പീതമേവ ച
മഹാഭാഗനേ, ഭൂമിയുടെ അളവും രൂപവും നദികളും അമൃതം കുടിച്ചതും ഞങ്ങള് നിന്നില് നിന്ന് കേട്ടു.
തത്ര ഭൂമൌ ച തീര്ഥാനി പാവനാനീതി നഃ ശ്രുതമ് । ആചക്ഷ്വ താനി സര്വാണി യഥാഫലകരാണി ച । സവിശേഷം മഹാപ്രാജ്ഞ ശ്രോതുമിച്ഛാമഹേ തവ
ഭൂമിയില് വിശുദ്ധിയുള്ള തീര്ഥങ്ങള് ഉണ്ടെന്ന് ഞങ്ങള് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവയും അവയുടെ ഫലങ്ങളും വിശദമായി ഞങ്ങള്ക്ക് പറയൂ. മഹാപണ്ഡിതനേ, നിന്റെ വായില് നിന്നു ഞങ്ങള് അതു കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
സൂത ഉവാച-। ധന്യം പുണ്യം മഹാഖ്യാനം പൃഷ്ടമേവ തപോധനാഃ । യഥാമതി പ്രവക്ഷ്യാമി യഥായോഗം യഥാശ്രുതമ്
സൂതന് പറഞ്ഞു: തപസ്സുള്ളവരേ, നിങ്ങള് ചോദിച്ച ഈ മഹത്തായ പുണ്യകഥയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിയാവുന്ന വിധത്തില് എനിക്ക് കേട്ടതുപോലെയും അനുയോജ്യമായ രീതിയിലും ഞാന് പറയാം.
പുരാതനം പ്രവക്ഷ്യാമി ദേവര്ഷേര്നാരദസ്യ ഹി । യുധിഷ്ഠിരേണ സംവാദം ശൃണു തദ്ദ്വിജസത്തമാഃ
പഴയകാലത്ത് ദേവമുനിയായ നാരദനും യുദ്ധിഷ്ഠിരനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം ഞാന് പറയാം; അതു ശ്രദ്ധയോടെ കേള്ക്കൂ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.