ഏവമാഭാഷ്യ തം വേനമംതര്ദ്ധാനം ഗതോ ഹരിഃ
ഇങ്ങനെ വെനനോട് പറഞ്ഞ് ഹരി അപ്രത്യക്ഷനായി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യസംപൂര്തിവര്ണനേ। ച്യവനചരിത്രസമാപ്തൌ ച ത്രയോവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വെനന്റെ കഥയിലും ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം പൂർത്തിയായതിന്റെ വിവരണത്തിലും ച്യവനന്റെ ചരിതം അവസാനിക്കുന്ന നൂറിരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം.
സൂത ഉവാച- അംതര്ദ്ധാനം ഗതേ വിഷ്ണൌ വേനോ രാജാ മഹാമതിഃ । ക്വ ഗതോ ദേവദേവേശ ഇതി ചിംതാപരോഽഭവത്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണു അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ മഹാബുദ്ധിമാനായ രാജാവായ വേനൻ, ദേവദേവേശ്വരൻ എവിടേയ്ക്ക് പോയി എന്ന് ആലോചിച്ച് ദുഃഖിച്ചു.
ഹര്ഷേണ മഹതാവിഷ്ടശ്ചിംതയിത്വാ നൃപോത്തമഃ । സമാഹൂയ നൃപശ്രേഷ്ഠം തം പൃഥും മധുരാക്ഷരൈഃ
വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ആ മഹാരാജാവ് ആലോചിച്ച്, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പൃഥുവിനെ മധുരമായ വാക്കുകളിൽ വിളിച്ചു.
തമുവാച മഹാത്മാനം ഹര്ഷേണ മഹതാ തദാ । ത്വയാ പുത്രേണ ഭൂര്ലോകേ താരിതോസ്മി സുപാതകാത്
അപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ, ആ മഹാത്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: മകനായ നീയിലൂടെ ഞാൻ ഭൂമിയിൽ വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.
നീത ഉജ്ജ്വലതാം വത്സ വംശോ മേ സാംപ്രതം പൃഥോ । മയാ വിനാശിതോ ദോഷൈസ്ത്വയാ ഗുണൈഃ പ്രകാശിതഃ
പൃഥുവേ, എന്റെ വംശം ഇപ്പോൾ ഉജ്ജ്വലമായിരിക്കുന്നു; എന്റെ പിഴവുകൾകൊണ്ട് അത് നശിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, നിന്റെ ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് അത് പ്രസിദ്ധമായിരിക്കുന്നു.
യജേഹമശ്വമേധേന ദാസ്യേ ദാനാന്യനേകശഃ । വിഷ്ണുലോകം വ്രജാമ്യദ്യ സകായസ്തേ പ്രസാദതഃ
ഞാൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തും, അനേകം ദാനങ്ങൾ നൽകും; നിന്റെ കൃപയാൽ ഇന്ന് ഞാൻ ശരീരത്തോടെ വിഷ്ണുലോകത്തിൽ പോകും.
സംഭരസ്വ മഹാഭാഗ സംഭാരാംസ്ത്വം നൃപോത്തമ । ആമംത്രയ മഹാഭാഗ ബ്രാഹ്മണാന്വേദപാരഗാന്
മഹാഭാഗനേ, യാഗസാമഗ്രികൾ ഒരുക്കുക; മഹാഭാഗന്മാരായ വേദപാരായണ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ക്ഷണിക്കുക.
ഏവം പൃഥുഃ സമാദിഷ്ടോ വേനേനാപി മഹാത്മനാ । പ്രത്യുവാച മഹാത്മാ സ വേനം പിതരമാദരാത്
ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ വേനൻ പൃഥുവിനെ നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ പൃഥു ആദരത്തോടെ പിതാവായ വേനനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
കുരു രാജ്യം മഹാരാജ ഭുംക്ഷ്വ ഭോഗാന്മനോനുഗാന് । ദിവ്യാന്വാ മാനുഷാന്പുണ്യാന്യജ്ഞൈര്യജ ജനാര്ദനമ്
മഹാരാജാവേ, രാജ്യം ഭരിക്കൂ, മനസ്സിനിഷ്ടമായ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ; ദൈവികവും മാനുഷികവുമായ പുണ്യയാഗങ്ങൾ നടത്തി ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിക്കൂ.
ഏവമുക്ത്വാ പ്രണമ്യൈവ പിതരം ജ്ഞാനതത്പരമ് । ധനുരാദായ പൃഥ്വീശഃ സബാണം യത്നപൂര്വകമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ജ്ഞാനത്തിൽ ആഴമായിരുന്ന അച്ഛനോടു വണങ്ങി, ഭൂമിയുടെ രാജാവായ അദ്ദേഹം വലിയ ശ്രമത്തോടെ വില്ലും അമ്പുകളും എടുത്തു.
ആദിദേശ ഭടാന്സര്വാന്ഘോഷധ്വം ഭൂതലേ മമ । പാപമേവ ന കര്തവ്യം കര്മണാ ത്രിവിധേന വൈ
അവൻ എല്ലാ സൈനികരോടും പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ആജ്ഞ ഭൂമിയിൽ എല്ലായിടത്തും അറിയിക്കൂ. ആരും മൂന്ന് രീതിയിലുമുള്ള പാപം ചെയ്യരുത്.'
കരിഷ്യംതി ച യത്പാപം ആജ്ഞാം വേനസ്യ ഭൂപതേഃ । ഉല്ലംഘ്യ വധ്യതാം സോ ഹി യാസ്യതേ നാത്ര സംശയഃ
വേനൻ എന്ന രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ അവഗണിച്ച് ആരെങ്കിലും പാപം ചെയ്താൽ, അവൻ നിർബന്ധമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെടും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ദാനമേവ പ്രദാതവ്യം യജ്ഞൈശ്ചൈവ ജനാര്ദനമ് । യജധ്വം മാനവാഃ സര്വേ തന്മനസ്കാ വിമത്സരാഃ
ദാനം മാത്രം നൽകണം, യജ്ഞങ്ങൾകൊണ്ടു ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിക്കണം. എല്ലാവരും മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയും അസൂയയില്ലാതെയും യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യണം.
ഏവം ശിക്ഷാം പ്രദത്വാസൌ രാജ്യം ഭൃത്യേഷു വേനജഃ । നിഃക്ഷിപ്യ ച ഗതോ വിപ്രാസ്തപസോര്ഥേ തപോവനമ്
ഇങ്ങനെ ഉപദേശം നൽകി, വേനന്റെ മകൻ രാജ്യം ഭൃത്യന്മാരുടെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, തപസ്സിനായി വനത്തിലേക്ക് പോയി.
സര്വാന്ദോഷാന്പരിത്യജ്യ സംയമ്യ വിഷയേന്ദ്രിയാന് । ശതവര്ഷപ്രമാണം വൈ നിരാഹാരോ ബഭൂവ ഹ
എല്ലാ ദോഷങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്, നൂറ് വർഷം ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ അവൻ തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു.
തപസാ തസ്യ വൈ തുഷ്ടോ ബ്രഹ്മാ പൃഥുമുവാച ഹ । തപസ്തപസി കസ്മാത്ത്വം തന്മേ ത്വം കാരണം വദ
അവന്റെ തപസ്സിൽ സന്തോഷംകൊണ്ടു ബ്രഹ്മാവ് പൃഥുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ തപസ്സിന്മേൽ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നതെന്തിന്? അതിന്റെ കാരണം പറയു.'
പൃഥുരുവാച- വേന ഏഷ മഹാപ്രാജ്ഞഃ പിതാ മേ കീര്തിവര്ദ്ധനഃ । സമാചരതി യഃ പാപമസ്യ രാജ്യേ നരാധമഃ
പൃഥു പറഞ്ഞു: 'വേനൻ എന്ന എന്റെ അച്ഛൻ മഹാപണ്ഡിതനും പ്രശസ്തനും ആണു. അവന്റെ രാജ്യത്ത് ആരെങ്കിലും പാപം ചെയ്താൽ, അവൻ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനാണ്.'
ശിരശ്ഛേത്താ ഭവത്വേഷ തസ്യ ദേവോ ജനാര്ദനഃ । അദൃഷ്ടൈശ്ച മഹാചക്രൈര്ഹരിഃ ശാസ്താ ഭവേത്സ്വയമ്
'അവന്റെ തല വെട്ടുന്നത് ജനാർദ്ദനൻ തന്നെയാകട്ടെ. ഹരിയ് അദൃശ്യമായ മഹാചക്രംകൊണ്ട് അവരെ ശിക്ഷിക്കട്ടെ.'
മനസാ കര്മണാ വാചാ കര്തും വാംഛതി പാതകമ് । തേഷാം ശിരാംസി ത്രുട്യംതു ഫലം പക്വം യഥാ ദ്രുമാത്
'മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, പ്രവർത്തിയിൽ പാപം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ തലകൾ, വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് പാകമായ പഴം വീഴുന്നതുപോലെ വീഴട്ടെ.'
ഏതദേവ വരം മന്യേ ത്വത്തഃ ശൃണു സുരേശ്വര । പ്രജാനാം ദോഷഭാവേന ന ലിപ്യതി പിതാ മമ
'ദേവരാജാ, ഇതാണ് ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് വേണമെന്നു കരുതുന്ന വരം: ജനങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്റെ അച്ഛന് ദോഷം വരരുത്.'
തഥാ കുരുഷ്വ ദേവേശ വരം ദാതും യദീച്ഛസി । ദദസ്വ ഉത്തമം കാമം ചതുര്മുഖനമോഽസ്തു തേ
'ദേവേശാ, നീ വരം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഇതു ചെയ്യണം. എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം നീ അനുവദിക്കണം. നാലുമുഖനേ, ഞാൻ നിന്നെ വണങ്ങുന്നു.'
ബ്രഹ്മോവാച- ഏവമസ്തു മഹാഭാഗ പിതാ തേ പൂതതാം ഗതഃ । വിഷ്ണുനാ ശാസിതോ വത്സ പുത്രേണാപി ത്വയാ പൃഥോ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'അതുപോലെ തന്നെ, മഹാഭാഗവ, നിന്റെ അച്ഛൻ വിശുദ്ധനായി. വിഷ്ണുവും നീയും, മകനായ പൃഥുവും, അവനെ ഭരിക്കുന്നു.'
ഏവം പൃഥും സമുദ്ദിശ്യ വരം ദത്വാ ഗതോ വിഭുഃ । പൃഥുരേവ സമായാതോ രാജ്യകര്മണി സംസ്ഥിതഃ
ഇങ്ങനെ പൃഥുവിന് വരം നൽകി, മഹാശക്തൻ അവിടെ നിന്ന് പോയി. പൃഥു തിരികെ വന്ന് രാജകാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
വൈന്യസ്യ രാജ്യേ വിപ്രേന്ദ്രാഃ പാപം കശ്ചിന്ന ചാചരേത് । യസ്തു ചിംതയതേ പാപം ത്രിവിധേനാപി കര്മണാ
വേനന്റെ മകന്റെ രാജ്യത്ത്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആരും പാപം ചെയ്തില്ല; ആരെങ്കിലും മൂന്ന് രീതിയിലുമൊന്നിൽ പാപം ചിന്തിച്ചാലും—
ശിരശ്ഛേദോ ഭവേത്തസ്യ യഥാചക്രൈര്നികൃംതിതഃ । തദാപ്രഭൃതി വൈ പാപം നൈവ കോപി സമാചരേത്
—അവന്റെ തല ചക്രംകൊണ്ട് വെട്ടിയതുപോലെ വീഴും; ആ സമയത്തുനിന്ന് ആരും പാപം ചെയ്തില്ല.
ഇത്യാജ്ഞാ വര്തതേ തസ്യ വൈന്യസ്യാപി മഹാത്മനഃ । സര്വലോകാഃ സമാചാരൈഃ പരിവര്തംതി നിത്യശഃ
അവൻ, മഹാത്മാവായ വേനന്റെ മകൻ, ഇങ്ങനെ ആജ്ഞ നൽകി. എല്ലാ ലോകങ്ങളും അവന്റെ ആചാരങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ജീവിച്ചു.
ദാനഭോഗൈഃ പ്രവര്തംതേ സര്വധര്മപരായണാഃ । സര്വസൌഖ്യൈഃ പ്രവര്ദ്ധംതേ പ്രസാദാത്തസ്യ ഭൂപതേഃ
എല്ലാവരും ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, ദാനത്തിലും അനുഭവത്തിലും മുന്നേറി. ആ രാജാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവർ എല്ലാ സുഖങ്ങളിലും വളർന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ചതുര്വിംശത്യധിക ശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനന്റെ കഥയിൽ നൂറ്റിരുപത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
സൂത ഉവാച- വേനസ്യാജ്ഞാം സുസംപ്രാപ്യ പൃഥുഃ പരമധാര്മികഃ । സംബഭ്രേ സര്വസംഭാരാന്നാനാപുണ്യാന്നൃപാത്മജഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: വേനന്റെ ആജ്ഞ പൂർണ്ണമായി ലഭിച്ച ശേഷം, ഏറ്റവും ധാർമ്മികനായ പൃഥു രാജകുമാരൻ എല്ലാ ആവശ്യമായ ഭോജനങ്ങൾ ഒരുക്കി.