ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ കാമോദാഖ്യാനേഽഷ്ടാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപാഖ്യാനത്തിൽ ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വവും ച്യവനന്റെ കഥയിലുമുള്ള കാമോദാ എന്ന അധ്യായം നൂറ്റിനെട്ടാമതായി അവസാനിക്കുന്നു.
ഏകോനവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ । കപിംജല ഉവാച- യസ്യാഃ പ്രഹസനാത്താത സുഹൃദ്യാനി ഭവംതി വൈ । പുഷ്പാണി ദിവ്യഗംധീനി ദുര്ലഭാനി സുരാസുരൈഃ
നൂറ്റൊമ്പതാമത്തെ അധ്യായം. കപിഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: 'അവളുടെ ചിരിയിൽ നിന്നാണ്, അച്ഛാ, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പോലും അപൂർവമായ മനോഹരവും സുഗന്ധമുള്ള ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.'
കസ്മാത്തു ദേവതാഃ സര്വാഃ പ്രവാംഛംതി മഹാമതേ । ശംകരഃ സുഖമായാതി ഹാസ്യപുഷ്പൈഃ സുപൂജിതഃ
എന്തുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ ദേവതകളും അവയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, ജ്ഞാനിയേ? ഈ ചിരിപുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ട് ശംകരനെ ആരാധിച്ചാൽ, ശംകരൻ എളുപ്പത്തിൽ പ്രസന്നനാകുന്നു.
കോ ഗുണസ്തസ്യ പുഷ്പസ്യ തന്മേ കഥയ വിസ്തരാത് । കാമോദാ സാ ഭവേത്കാ തു കസ്യ പുത്രീ വരാംഗനാ
ആ പുഷ്പത്തിന് എന്താണ് പ്രത്യേകത? അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾ വിശദമായി പറയൂ. കാമോദാ ആരാണ്, ആ മഹിള ആരുടെ മകളാണ്?
ഹാസ്യാത്തസ്യാ മഹാഭാഗ സുപുഷ്പാണി ഭവംതി ച । കോ ഗുണസ്തത്കഥാം ബ്രൂഹി സകലാം വിസ്തരേണ ച
അവളുടെ ചിരിയിൽ നിന്നാണ്, മഹാഭാഗാ, അതിമനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്; അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ മുഴുവൻ വിശദമായി പറയൂ.
കുംജല ഉവാച- പുരാ ദേവൈര്മഹാദൈത്യൈഃ കൃത്വാ സൌഹാര്ദമുത്തമമ് । മമംഥുഃ സാഗരം ക്ഷീരമമൃതാര്ഥം സമുദ്യതാഃ
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: 'പണ്ടെ, ദേവന്മാരും മഹാദൈത്യന്മാരും ഉത്തമമായ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ച്, അമൃതം നേടാൻ ക്ഷീരസമുദ്രം കുലുക്കാൻ ഒരുമിച്ചു.'
മഥനാദ്ദേവദൈത്യാനാം കന്യാരത്നചതുഷ്ടയമ് । വരുണേന ദര്ശിതം പൂര്വം സോമേനൈവ തഥാ പുനഃ
ദേവന്മാരുടെയും ദൈത്യന്മാരുടെയും കുലുക്കത്തിൽ നിന്ന് നാലു രത്നമായ കന്യകൾ ഉദിച്ചു; ആദ്യം അവരെ വരുണൻ കാണിച്ചു, പിന്നെ സോമനും വീണ്ടും കാണിച്ചു.
പശ്ചാത്സംദര്ശിതം പുണ്യമമൃതം കലശേ സ്ഥിതമ് । കന്യാ ചതുഷ്ടയം പൂര്വം ദേവാനാം ഹിതമിച്ഛതി
പിന്നീട്, ഒരു കലശത്തിൽ അമൃതം കാണിച്ചു; ആദ്യം ആ നാലു കന്യകളും ദേവന്മാരുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചു.
സുലക്ഷ്മീര്നാമ സാ ചൈകാ ദ്വിതീയാ വാരുണീ തഥാ । ജ്യേഷ്ഠാ നാമ തഥാ ഖ്യാതാ കാമോദാന്യാ പ്രചക്ഷതേ
ഒരുത്തിയെ സുലക്ഷ്മി എന്നു വിളിച്ചു, രണ്ടാമത്തേത് വാരുണി. മറ്റൊരുത്തി ജ്യേഷ്ഠ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയായിരുന്നു, കൂടാതെ ഒരുത്തി കാമോദ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
താസാം മധ്യേ വരാ ശ്രേഷ്ഠാ പൂര്വം ജാതാ മഹാമതേ । തസ്മാജ്ജ്യേഷ്ഠേതി വിഖ്യാതാ ലോകേ പൂജ്യാ സദൈവ ഹി
അവരുടെ ഇടയിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമയും ശ്രേഷ്ഠയുമായവൾ ആദ്യം ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവളെ ജ്യേഷ്ഠ എന്നു ലോകത്ത് എന്നും ആദരപൂർവ്വം വിളിക്കുന്നത്.
വാരുണീപാനരൂപാ ച പയഃഫേനസമുദ്ഭവാ । അമൃതസ്യ തരംഗാച്ച കാമോദാഖ്യാ ബഭൂവ ഹ
വാരുണി പാനീയത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, പാലിന്റെ നനവിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. കാമോദ എന്നവൾ അമൃതത്തിന്റെ തിരകളിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.
സോമോ രാജാ തഥാ ലക്ഷ്മീര്ജജ്ഞാതേ അമൃതാദപി । ത്രൈലോക്യഭൂഷണഃ സോമഃ സംജാതഃ ശംകരപ്രിയഃ
സോമൻ രാജാവും ലക്ഷ്മിയും അമൃതത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്. മൂന്നു ലോകത്തിനും അലങ്കാരമായ സോമൻ, ശങ്കരന് പ്രിയനായവൻ, അവിടെ ഉദിച്ചു.
മൃത്യുരോഗഹരാ ജാതാ സുരാണാം വാരുണീ തഥാ । ജ്യേഷ്ഠാസു പുണ്യദാ ജാതാ ലോകാനാം ഹിതമിച്ഛതാമ്
ദേവന്മാർക്ക് മരണവും രോഗവും അകറ്റാൻ വാരുണി ജനിച്ചു. ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് പുണ്യം നൽകാൻ ജ്യേഷ്ഠയും ജനിച്ചു.
അമൃതാദുത്ഥിതാ ദേവീ കാമോദാ നാമ പുണ്യദാ । വിഷ്ണോഃ പ്രീത്യൈ ഭവിഷ്യേ തു വൃക്ഷരൂപം പ്രയാസ്യതി
അമൃതത്തിൽ നിന്നാണ് കാമോദ എന്ന പുണ്യവതി ദേവി ജനിച്ചത്. വിഷ്ണുവിന് സന്തോഷം നൽകാൻ അവൾ പിന്നീട് ഒരു ചെടിയായി മാറും.
വിഷ്ണുപ്രീതികരീ സാ തു ഭവിഷ്യതി സദൈവ ഹി । തുലസീ നാമ സാ പുണ്യാ ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ
അവൾ എന്നും വിഷ്ണുവിന് പ്രിയങ്കരിയായിരിക്കും. അവൾ തന്നെയാണ് പുണ്യമുള്ള തുളസി എന്ന ചെടി ആകുന്നത്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തയാ സഹ ജഗന്നാഥോ രമിഷ്യതി ന സംശയഃ । തുലസ്യാഃ പത്രമേകം യോ നീത്വാ കൃഷ്ണായ ദാസ്യതി
തുളസിയോടൊപ്പം ജഗന്നാഥൻ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ആരെങ്കിലും തുളസിയുടെ ഒരു ഇല പോലും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചാൽ,
മേനേ തസ്യോപകാരാണാം കിമസ്മൈ ച ദദാമ്യഹമ് । ഇത്യേവം ചിംതയേന്നിത്യം തസ്യ പ്രീതികരോ ഭവേത്
അവൻ എന്നും 'ഇത്ര ഉപകാരത്തിന് ഞാൻ എന്ത് നൽകാം?' എന്ന് ആലോചിക്കും. ഇങ്ങനെ ദൈനംദിനം ചിന്തിക്കുന്നവൻ കൃഷ്ണനു പ്രിയനായവൻ ആകും.
ഏവം കാമോദ നാമാസൌ പൂര്വം ജാതാ സമുദ്രജാ । യദാ സാ ഹസതേ ദേവീ ഹര്ഷഗദ്ഗദഭാഷിണീ
ഇങ്ങനെ, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നു മുമ്പേ ജനിച്ച കാമോദ എന്ന ദേവി, സന്തോഷത്തോടും ആവേശത്തോടും കൂടെ സംസാരിച്ച് ചിരിക്കുന്നപ്പോൾ,
സൌഹൃദ്യാനി സുഗംധീനി മുഖാത്തസ്യാഃ പതംതി വൈ । അമ്ലാനാനി സുപുഷ്പാണി യോ ഗൃഹ്ണാതി സമുദ്യതഃ
അവളുടെ വായിൽ നിന്നു സുഗന്ധവും സൗഹൃദവും നിറഞ്ഞ, ഉണരാത്ത മനോഹരമായ പൂക്കൾ വീഴും. ആ പൂക്കൾ ആവേശത്തോടെ എടുക്കുന്നവൻ,
പൂജയേച്ഛംകരം ദേവം ബ്രഹ്മാണം മാധവം തഥാ । തസ്യ ദേവാഃ പ്രതുഷ്യംതി യദിച്ഛതി ദദംതി തത്
അവ പൂക്കൾ കൊണ്ട് ശങ്കരനെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും മാധവനെയും ആരാധിച്ചാൽ, ദേവന്മാർ അവനിൽ സന്തോഷം കാണിക്കും, അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും നൽകും.
രോദിത്യേഷാ യദാ സാ ച കേന ദുഃഖേന ദുഃഖിതാ । നേത്രാശ്രുഭ്യോ ഹി തസ്യാസ്തു പ്രഭവംതി പതംതി ച
എന്നാൽ, അവൾ ഏതെങ്കിലും ദുഃഖത്തിൽ ദുഃഖിതയായി കരയുമ്പോൾ, കണ്ണുനീർ തുള്ളികളിൽ നിന്നാണ് അവ പൂക്കൾ ഉദിച്ച് വീഴുന്നത്.
താനി ചൈവ മഹാഭാഗ ഹൃദ്യാനി സുമഹാംതി ച । സൌരഭേണ വിനാ തൈസ്തു യഃ പൂജയതി ശംകരമ്
അവ, മഹാഭാഗവ, ഹൃദയസ്പർശിയായതും വലിയതുമാണ്. എന്നാൽ സുഗന്ധമില്ലാതെ ആ പൂക്കൾ കൊണ്ടു ശങ്കരനെ ആരാധിച്ചാൽ,
തസ്യ ദുഃഖം ച സംതാപോ ജായതേ നാത്ര സംശയഃ । പുഷ്പൈസ്തു താദൃശൈര്ദേവാന്സകൃദര്ചതി പാപധീഃ
അവനു ദുഃഖവും വേദനയും ഉണ്ടാകും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. അത്തരം പൂക്കൾ കൊണ്ടു ദുഷ്ടചിത്തനായവൻ ദേവന്മാരെ ഒരിക്കൽ പോലും ആരാധിച്ചാൽ,
തസ്യ ദുഃഖം പ്രകുര്വംതി ദേവാസ്തത്ര ന സംശയഃ । ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം കാമോദാഖ്യാനമുത്തമമ്
ദേവന്മാർ അവനു ദുഃഖം നൽകും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇങ്ങനെ കാമോദയുടെ ഉത്തമമായ കഥ മുഴുവനും ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
അഥ കൃഷ്ണോ വിചിംത്യൈവ ദൃഷ്ട്വാ വിക്രമസാഹസമ് । വിഹുംഡസ്യാപി പാപസ്യ ഉദ്യമം സാഹസം തദാ
അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ, വിക്രമന്റെ ധൈര്യവും സാഹസവും കണ്ടു, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
നാരദം പ്രേഷയാമാസ മോഹയൈനം ദുരാസദമ് । നാരദസ്ത്വഥ സംശ്രുത്യ വാക്യം വിഷ്ണോര്മഹാത്മനഃ
ആ ദുഷ്ടനെ മോഹിപ്പിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ നാരദനെ അയച്ചു. മഹാത്മാവായ വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു നാരദൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.
ഗച്ഛമാനം ദുരാത്മാനം കാമോദാം പ്രതി ദാനവമ് । ഗത്വാ തമാഹ ദൈത്യേംദ്രം നാരദഃ പ്രഹസന്നിവ
ദുഷ്ടഹൃദയനായ ദാനവൻ കാമോദയിലേക്കു പോകുമ്പോൾ, നാരദൻ അവനെ സമീപിച്ച് ദൈത്യാധിപനോടു ചിരിച്ചുപോലെ പറഞ്ഞു.
ക്വ യാസി ത്വം ച ദൈത്യേംദ്ര സത്വരം ച സമാതുരഃ । സാംപ്രതം കേന കാര്യേണ കസ്യാര്ഥം കേന നോദിതഃ
ദൈത്യാധിപാ, നീ എവിടേക്കാണ് ഇങ്ങനെ അതിവേഗത്തിലും ഉത്കണ്ഠയോടെയും പോകുന്നത്? ഇപ്പോൾ ഏത് കാര്യമാണിത്, ആരുടെ വേണ്ടി, ആരുടെ പ്രേരണയാൽ നീ പോകുന്നു?
ബ്രഹ്മാത്മജം നമസ്കൃത്യ പ്രത്യുവാച കൃതാംജലി । കാമോദപുഷ്പാര്ഥമഹം പ്രസ്ഥിതോ ദ്വിജസത്തമ
ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രനോട് വന്ദനം ചെയ്ത് കൈകൂപ്പി, അവൻ ഉത്തമൻ ആയ ദ്വിജനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: 'കാമോദയിലെ പുഷ്പങ്ങൾ നേടാനാണ് ഞാൻ പോകുന്നത്.'
തമുവാച സ ധര്മാത്മാ പുഷ്പൈഃ കിം തേ പ്രയോജനമ് । വിപ്രവര്യം പുനഃ പ്രാഹ കാര്യകാരണമാത്മനഃ
അവൻ ധാർമ്മികനായവൻ അവനോട് ചോദിച്ചു: 'നിനക്ക് ആ പുഷ്പങ്ങൾ എന്തിനാണ് ആവശ്യം?' പിന്നെയും, അവൻ ഉത്തമൻ ആയ ബ്രാഹ്മണനോട് തന്റെ പ്രവർത്തിയുടെ ഉദ്ദേശം ചോദിച്ചു.