യദാ സാ ഹസതേ ചൈവ പ്രസംഗേന പ്രഹര്ഷിതാ । തദ്ധാസാജ്ജജ്ഞിരേ ദൈത്യ സുഗംധീനി വരാണ്യപി
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ, ആ ചിരിയിൽ നിന്നാണ് ഏറ്റവും സുഗന്ധമുള്ള മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നത്, ദൈത്യ.
സുമാന്യേതാനി ദിവ്യാനി കാമോദായാ ന സംശയഃ । ഹൃദ്യാനി പീതപുഷ്പാണി സൌരഭേണ യുതാനി ച
ഈ ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ സുവർണ്ണ നിറത്തിൽ, ഹൃദയസ്പർശിയായ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതുമാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തേനാപ്യേകേന പുഷ്പേണ യഃ സമര്ചതി ശംകരമ് । തസ്യേപ്സിതം മഹാകാമം സംപൂരയതി ശംകരഃ
ഈ പുഷ്പങ്ങളിൽ ഒന്ന് കൊണ്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലും ശംകരനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, ശംകരൻ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം പോലും നിറവേറ്റുന്നു.
അസ്യാശ്ച രോദനാദ്ദൈത്യ പ്രഭവംതി ന സംശയഃ । താദൃശാന്യേവ പുഷ്പാണി ലോഹിതാനി മഹാംതി ച
അവളുടെ കരയലിൽ നിന്നുമാണ്, ദൈത്യ, മറ്റെന്തെങ്കിലും വലിയ ചുവപ്പുനിറമുള്ള പുഷ്പങ്ങളും സംശയമില്ലാതെ പിറക്കുന്നത്.
സൌരഭേണ വിനാ ദൈത്യ തേഷാം സ്പര്ശം ന കാരയേത് । ഏവമാകര്ണിതം തേന വാക്യം ശുക്രസ്യ ഭാഷിതമ്
സുഗന്ധമില്ലാത്ത പുഷ്പങ്ങൾ തൊടരുത്, ദൈത്യ, അങ്ങനെ ശുക്രന്റെ വാക്ക് കേട്ടു.
ഉവാച സാ തു കുത്രാസ്തി കാമോദാ ഭൃഗുനംദന । ശുക്ര ഉവാച- ഗംഗാദ്വാരേ മഹാപുണ്യേ മഹാപാതകനാശനേ
അവൾ ചോദിച്ചു: 'ഭൃഗുനന്ദനാ, കാമോദാ എവിടെയാണ്?' ശുക്രൻ പറഞ്ഞു: 'പവിത്രമായ ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ, വലിയ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്.'
കാമോദാഖ്യം പുരം തത്ര നിര്മിതം വിശ്വകര്മണാ । കാമോദപത്തനേ നാരീ ദിവ്യഭോഗൈരലംകൃതാ
അവിടെ, വിശ്വകർമ്മൻ നിർമിച്ച കാമോദാ എന്ന നഗരം ഉണ്ട്; ആ നഗരത്തിൽ ദിവ്യസുഖങ്ങളിൽ അലങ്കൃതയായ ഒരു സ്ത്രീ വസിക്കുന്നു.
തഥാ ചാഭരണൈര്ഭാതി സര്വദേവൈഃ സുപൂജിതാ । ത്വയാ തത്രൈവ ഗംതവ്യം പൂജിതവ്യാ വരാപ്സരാഃ
അവൾ ആഭരണങ്ങളിൽ ദീപ്തിയായി, എല്ലാ ദേവന്മാരും അവളെ ആരാധിക്കുന്നു; നീ അവിടെ ചെന്നു ആ മഹത്തായ അപ്സരസുകളെ ആദരിക്കണം.
ഉപായേനാപി പുണ്യേന താം പ്രഹാസയ ദാനവ । ഏവമുക്ത്വാ തു യോഗീംദ്ര സഃ ശുക്രോ ദാനവം പ്രതി
നല്ല പ്രവൃത്തിയിലൂടെ അവളെ ചിരിപ്പിക്കണം, ദാനവാ; അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശുക്രൻ ദാനവനോട് സംസാരിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു.
വിരരാമ മഹാതേജാഃ സ്വകാര്യായോദ്യതോഽഭവത്
അവൻ മഹാതേജസ്സോടെ മൗനം പാലിച്ചു, തന്റെ കാര്യത്തിനായി തയ്യാറായി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ കാമോദാഖ്യാനേഽഷ്ടാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപാഖ്യാനത്തിൽ ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വവും ച്യവനന്റെ കഥയിലുമുള്ള കാമോദാ എന്ന അധ്യായം നൂറ്റിനെട്ടാമതായി അവസാനിക്കുന്നു.
ഏകോനവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ । കപിംജല ഉവാച- യസ്യാഃ പ്രഹസനാത്താത സുഹൃദ്യാനി ഭവംതി വൈ । പുഷ്പാണി ദിവ്യഗംധീനി ദുര്ലഭാനി സുരാസുരൈഃ
നൂറ്റൊമ്പതാമത്തെ അധ്യായം. കപിഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: 'അവളുടെ ചിരിയിൽ നിന്നാണ്, അച്ഛാ, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പോലും അപൂർവമായ മനോഹരവും സുഗന്ധമുള്ള ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.'
കസ്മാത്തു ദേവതാഃ സര്വാഃ പ്രവാംഛംതി മഹാമതേ । ശംകരഃ സുഖമായാതി ഹാസ്യപുഷ്പൈഃ സുപൂജിതഃ
എന്തുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ ദേവതകളും അവയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, ജ്ഞാനിയേ? ഈ ചിരിപുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ട് ശംകരനെ ആരാധിച്ചാൽ, ശംകരൻ എളുപ്പത്തിൽ പ്രസന്നനാകുന്നു.
കോ ഗുണസ്തസ്യ പുഷ്പസ്യ തന്മേ കഥയ വിസ്തരാത് । കാമോദാ സാ ഭവേത്കാ തു കസ്യ പുത്രീ വരാംഗനാ
ആ പുഷ്പത്തിന് എന്താണ് പ്രത്യേകത? അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾ വിശദമായി പറയൂ. കാമോദാ ആരാണ്, ആ മഹിള ആരുടെ മകളാണ്?
ഹാസ്യാത്തസ്യാ മഹാഭാഗ സുപുഷ്പാണി ഭവംതി ച । കോ ഗുണസ്തത്കഥാം ബ്രൂഹി സകലാം വിസ്തരേണ ച
അവളുടെ ചിരിയിൽ നിന്നാണ്, മഹാഭാഗാ, അതിമനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്; അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ മുഴുവൻ വിശദമായി പറയൂ.
കുംജല ഉവാച- പുരാ ദേവൈര്മഹാദൈത്യൈഃ കൃത്വാ സൌഹാര്ദമുത്തമമ് । മമംഥുഃ സാഗരം ക്ഷീരമമൃതാര്ഥം സമുദ്യതാഃ
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: 'പണ്ടെ, ദേവന്മാരും മഹാദൈത്യന്മാരും ഉത്തമമായ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ച്, അമൃതം നേടാൻ ക്ഷീരസമുദ്രം കുലുക്കാൻ ഒരുമിച്ചു.'
മഥനാദ്ദേവദൈത്യാനാം കന്യാരത്നചതുഷ്ടയമ് । വരുണേന ദര്ശിതം പൂര്വം സോമേനൈവ തഥാ പുനഃ
ദേവന്മാരുടെയും ദൈത്യന്മാരുടെയും കുലുക്കത്തിൽ നിന്ന് നാലു രത്നമായ കന്യകൾ ഉദിച്ചു; ആദ്യം അവരെ വരുണൻ കാണിച്ചു, പിന്നെ സോമനും വീണ്ടും കാണിച്ചു.
പശ്ചാത്സംദര്ശിതം പുണ്യമമൃതം കലശേ സ്ഥിതമ് । കന്യാ ചതുഷ്ടയം പൂര്വം ദേവാനാം ഹിതമിച്ഛതി
പിന്നീട്, ഒരു കലശത്തിൽ അമൃതം കാണിച്ചു; ആദ്യം ആ നാലു കന്യകളും ദേവന്മാരുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചു.
സുലക്ഷ്മീര്നാമ സാ ചൈകാ ദ്വിതീയാ വാരുണീ തഥാ । ജ്യേഷ്ഠാ നാമ തഥാ ഖ്യാതാ കാമോദാന്യാ പ്രചക്ഷതേ
ഒരുത്തിയെ സുലക്ഷ്മി എന്നു വിളിച്ചു, രണ്ടാമത്തേത് വാരുണി. മറ്റൊരുത്തി ജ്യേഷ്ഠ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയായിരുന്നു, കൂടാതെ ഒരുത്തി കാമോദ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
താസാം മധ്യേ വരാ ശ്രേഷ്ഠാ പൂര്വം ജാതാ മഹാമതേ । തസ്മാജ്ജ്യേഷ്ഠേതി വിഖ്യാതാ ലോകേ പൂജ്യാ സദൈവ ഹി
അവരുടെ ഇടയിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമയും ശ്രേഷ്ഠയുമായവൾ ആദ്യം ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവളെ ജ്യേഷ്ഠ എന്നു ലോകത്ത് എന്നും ആദരപൂർവ്വം വിളിക്കുന്നത്.
വാരുണീപാനരൂപാ ച പയഃഫേനസമുദ്ഭവാ । അമൃതസ്യ തരംഗാച്ച കാമോദാഖ്യാ ബഭൂവ ഹ
വാരുണി പാനീയത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, പാലിന്റെ നനവിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. കാമോദ എന്നവൾ അമൃതത്തിന്റെ തിരകളിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.
സോമോ രാജാ തഥാ ലക്ഷ്മീര്ജജ്ഞാതേ അമൃതാദപി । ത്രൈലോക്യഭൂഷണഃ സോമഃ സംജാതഃ ശംകരപ്രിയഃ
സോമൻ രാജാവും ലക്ഷ്മിയും അമൃതത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്. മൂന്നു ലോകത്തിനും അലങ്കാരമായ സോമൻ, ശങ്കരന് പ്രിയനായവൻ, അവിടെ ഉദിച്ചു.
മൃത്യുരോഗഹരാ ജാതാ സുരാണാം വാരുണീ തഥാ । ജ്യേഷ്ഠാസു പുണ്യദാ ജാതാ ലോകാനാം ഹിതമിച്ഛതാമ്
ദേവന്മാർക്ക് മരണവും രോഗവും അകറ്റാൻ വാരുണി ജനിച്ചു. ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് പുണ്യം നൽകാൻ ജ്യേഷ്ഠയും ജനിച്ചു.
അമൃതാദുത്ഥിതാ ദേവീ കാമോദാ നാമ പുണ്യദാ । വിഷ്ണോഃ പ്രീത്യൈ ഭവിഷ്യേ തു വൃക്ഷരൂപം പ്രയാസ്യതി
അമൃതത്തിൽ നിന്നാണ് കാമോദ എന്ന പുണ്യവതി ദേവി ജനിച്ചത്. വിഷ്ണുവിന് സന്തോഷം നൽകാൻ അവൾ പിന്നീട് ഒരു ചെടിയായി മാറും.
വിഷ്ണുപ്രീതികരീ സാ തു ഭവിഷ്യതി സദൈവ ഹി । തുലസീ നാമ സാ പുണ്യാ ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ
അവൾ എന്നും വിഷ്ണുവിന് പ്രിയങ്കരിയായിരിക്കും. അവൾ തന്നെയാണ് പുണ്യമുള്ള തുളസി എന്ന ചെടി ആകുന്നത്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തയാ സഹ ജഗന്നാഥോ രമിഷ്യതി ന സംശയഃ । തുലസ്യാഃ പത്രമേകം യോ നീത്വാ കൃഷ്ണായ ദാസ്യതി
തുളസിയോടൊപ്പം ജഗന്നാഥൻ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ആരെങ്കിലും തുളസിയുടെ ഒരു ഇല പോലും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചാൽ,
മേനേ തസ്യോപകാരാണാം കിമസ്മൈ ച ദദാമ്യഹമ് । ഇത്യേവം ചിംതയേന്നിത്യം തസ്യ പ്രീതികരോ ഭവേത്
അവൻ എന്നും 'ഇത്ര ഉപകാരത്തിന് ഞാൻ എന്ത് നൽകാം?' എന്ന് ആലോചിക്കും. ഇങ്ങനെ ദൈനംദിനം ചിന്തിക്കുന്നവൻ കൃഷ്ണനു പ്രിയനായവൻ ആകും.
ഏവം കാമോദ നാമാസൌ പൂര്വം ജാതാ സമുദ്രജാ । യദാ സാ ഹസതേ ദേവീ ഹര്ഷഗദ്ഗദഭാഷിണീ
ഇങ്ങനെ, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നു മുമ്പേ ജനിച്ച കാമോദ എന്ന ദേവി, സന്തോഷത്തോടും ആവേശത്തോടും കൂടെ സംസാരിച്ച് ചിരിക്കുന്നപ്പോൾ,
സൌഹൃദ്യാനി സുഗംധീനി മുഖാത്തസ്യാഃ പതംതി വൈ । അമ്ലാനാനി സുപുഷ്പാണി യോ ഗൃഹ്ണാതി സമുദ്യതഃ
അവളുടെ വായിൽ നിന്നു സുഗന്ധവും സൗഹൃദവും നിറഞ്ഞ, ഉണരാത്ത മനോഹരമായ പൂക്കൾ വീഴും. ആ പൂക്കൾ ആവേശത്തോടെ എടുക്കുന്നവൻ,
പൂജയേച്ഛംകരം ദേവം ബ്രഹ്മാണം മാധവം തഥാ । തസ്യ ദേവാഃ പ്രതുഷ്യംതി യദിച്ഛതി ദദംതി തത്
അവ പൂക്കൾ കൊണ്ട് ശങ്കരനെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും മാധവനെയും ആരാധിച്ചാൽ, ദേവന്മാർ അവനിൽ സന്തോഷം കാണിക്കും, അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും നൽകും.