ലുബ്ധോ വിഹുംഡഃ പാപാത്മാ താമുവാച വരാംഗനാമ് । കാസി കസ്യ വരാരോഹേ മമചിത്തപ്രമാഥിനി
പാപഭാവമുള്ള വിഹുണ്ടൻ ആ മനോഹരിയായ സ്ത്രീയോട് ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്, ആരുടേതാണ്, മനസ്സിനെ അലറിച്ചളിച്ച സുന്ദരിയേ?'
സംഗമം ദേഹി മേ ഭദ്രേ രക്ഷരക്ഷ വരാനനേ । സംഗമാത്തവ ദേവേശി യദ്യദിച്ഛസി സാംപ്രതമ്
'എനിക്ക് സാംഗത്യം നൽകണം, ഭദ്രേ, രക്ഷിക്കണം, രക്ഷിക്കണം, മനോഹരമുഖിയായവളേ. ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയേ, നിന്നോടൊപ്പം ചേർന്നാൽ ഇപ്പോൾ നീ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതു നൽകാം.'
തത്തദ്ദദ്മി മഹാഭാഗേ ദുര്ലഭം ദേവദാനവൈഃ । മായോവാച- മാമേവ ഭോക്തുമിച്ഛാ ചേദ്ദായം മേ ദേഹി ദാനവ
'വളരെ ഭാഗ്യവതിയായവളേ, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പ്രാപ്തിയില്ലാത്തതും ഞാൻ നൽകാം.' മായ പറഞ്ഞു: 'നീ എന്നെ ആസ്വദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എനിക്ക് വേണ്ടതെനിക്കു തരിക.'
സപ്തകോടിമിതൈശ്ചൈവ പുഷ്പൈഃ പൂജയ ശംകരമ് । കാമോദസംഭവൈര്ദിവ്യൈഃ സൌഗംധൈര്ദേവദുര്ലഭൈഃ
'എന്റെ അവകാശം നേടാൻ, കാമം നിറഞ്ഞ ജലത്തിൽ ജനിച്ച, ദേവന്മാർക്കും അപൂർവമായ, ദിവ്യഗന്ധമുള്ള എഴുപതു കോടി പൂക്കൾ കൊണ്ടു ശങ്കരനെ പൂജിക്കണം.'
തേഷാം പുഷ്പകൃതാം മാലാം മമ കംഠേ തു ദാനവ । ആരോപയ മഹാഭാഗ ഏതദ്ദായം പ്രദേഹി മേ
'അവ പൂക്കളിൽ നിന്നൊരു മാലയുണ്ടാക്കി, അതു എന്റെ കഴുത്തിൽ ഇട്ടു തരിക, മഹാഭാഗവാനായ അസുരാ, ഇതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.'
തദാഹം സുപ്രിയാ ഭാര്യാ ഭവിഷ്യാമി ന സംശയഃ । വിഹുംഡ ഉവാച- ഏവം ദേവി കരിഷ്യാമി വരം ദദ്മി പ്രയാചിതമ്
'അപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയാകും, സംശയമില്ല.' വിഹുണ്ടൻ പറഞ്ഞു: 'ശരി ദേവിയേ, ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യും; നീ ചോദിച്ച വരം ഞാൻ നൽകുന്നു.'
വനാനി യാനി പുണ്യാനി ദിവ്യാനി ദിതിജേശ്വരഃ । ബഭ്രാമമന്മഥാവിഷ്ടോ ന ച പശ്യതി തം ദ്രുമമ്
ദിതിയുടെ രാജാവായ അസുരൻ, കാമത്തിൽ ആകുലനായി, പുണ്യവും ദിവ്യവുമായ വനങ്ങളിൽ ചുറ്റി നടന്നു. എന്നാൽ ആ മരത്തെ അവൻ കണ്ടില്ല.
കാമോദകാഖ്യം പപ്രച്ഛ യത്രതത്ര ഗതഃ സ്വയമ് । കാമോദാഖ്യദ്രുമോ നാസ്തി വദംത്യേവം മഹാജനാഃ
എവിടെയെങ്കിലും പോയാൽ അവൻ കാമോദകമെന്ന മരത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. വലിയവർ പറഞ്ഞു: 'കാമോദകമെന്ന മരമില്ല.'
പൃച്ഛമാനഃ സ ദുഷ്ടാത്മാ കാമബാണൈഃ പ്രപീഡിതഃ । പപ്രച്ഛ ഭാര്ഗവം ഗത്വാ ഭക്ത്യാ നമിത കംധരഃ
കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് പീഡിതനായ ആ ദുഷ്ടൻ, എല്ലായിടത്തും ചോദിച്ചു. ഭക്തിയോടെ ഭാർഗവനോടു ചെന്നു, കഴുത്തു താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
കാമോദകം ദ്രുമം ബ്രൂഹി കാംതം പുഷ്പസമന്വിതമ് । ശുക്ര ഉവാച- കാമോദഃ പാദപോ നാസ്തി യോഷിദേവാസ്തി ദാനവ
'പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ കാമോദകമെന്ന മരത്തെക്കുറിച്ച് പറയൂ.' ശുക്രൻ പറഞ്ഞു: 'കാമോദകമെന്ന മരമില്ല, ദേവസ്ത്രികളിൽ മാത്രമേ അതുണ്ടാവൂ, അസുരാ.'
യദാ സാ ഹസതേ ചൈവ പ്രസംഗേന പ്രഹര്ഷിതാ । തദ്ധാസാജ്ജജ്ഞിരേ ദൈത്യ സുഗംധീനി വരാണ്യപി
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ, ആ ചിരിയിൽ നിന്നാണ് ഏറ്റവും സുഗന്ധമുള്ള മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നത്, ദൈത്യ.
സുമാന്യേതാനി ദിവ്യാനി കാമോദായാ ന സംശയഃ । ഹൃദ്യാനി പീതപുഷ്പാണി സൌരഭേണ യുതാനി ച
ഈ ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ സുവർണ്ണ നിറത്തിൽ, ഹൃദയസ്പർശിയായ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതുമാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തേനാപ്യേകേന പുഷ്പേണ യഃ സമര്ചതി ശംകരമ് । തസ്യേപ്സിതം മഹാകാമം സംപൂരയതി ശംകരഃ
ഈ പുഷ്പങ്ങളിൽ ഒന്ന് കൊണ്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലും ശംകരനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, ശംകരൻ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം പോലും നിറവേറ്റുന്നു.
അസ്യാശ്ച രോദനാദ്ദൈത്യ പ്രഭവംതി ന സംശയഃ । താദൃശാന്യേവ പുഷ്പാണി ലോഹിതാനി മഹാംതി ച
അവളുടെ കരയലിൽ നിന്നുമാണ്, ദൈത്യ, മറ്റെന്തെങ്കിലും വലിയ ചുവപ്പുനിറമുള്ള പുഷ്പങ്ങളും സംശയമില്ലാതെ പിറക്കുന്നത്.
സൌരഭേണ വിനാ ദൈത്യ തേഷാം സ്പര്ശം ന കാരയേത് । ഏവമാകര്ണിതം തേന വാക്യം ശുക്രസ്യ ഭാഷിതമ്
സുഗന്ധമില്ലാത്ത പുഷ്പങ്ങൾ തൊടരുത്, ദൈത്യ, അങ്ങനെ ശുക്രന്റെ വാക്ക് കേട്ടു.
ഉവാച സാ തു കുത്രാസ്തി കാമോദാ ഭൃഗുനംദന । ശുക്ര ഉവാച- ഗംഗാദ്വാരേ മഹാപുണ്യേ മഹാപാതകനാശനേ
അവൾ ചോദിച്ചു: 'ഭൃഗുനന്ദനാ, കാമോദാ എവിടെയാണ്?' ശുക്രൻ പറഞ്ഞു: 'പവിത്രമായ ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ, വലിയ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്.'
കാമോദാഖ്യം പുരം തത്ര നിര്മിതം വിശ്വകര്മണാ । കാമോദപത്തനേ നാരീ ദിവ്യഭോഗൈരലംകൃതാ
അവിടെ, വിശ്വകർമ്മൻ നിർമിച്ച കാമോദാ എന്ന നഗരം ഉണ്ട്; ആ നഗരത്തിൽ ദിവ്യസുഖങ്ങളിൽ അലങ്കൃതയായ ഒരു സ്ത്രീ വസിക്കുന്നു.
തഥാ ചാഭരണൈര്ഭാതി സര്വദേവൈഃ സുപൂജിതാ । ത്വയാ തത്രൈവ ഗംതവ്യം പൂജിതവ്യാ വരാപ്സരാഃ
അവൾ ആഭരണങ്ങളിൽ ദീപ്തിയായി, എല്ലാ ദേവന്മാരും അവളെ ആരാധിക്കുന്നു; നീ അവിടെ ചെന്നു ആ മഹത്തായ അപ്സരസുകളെ ആദരിക്കണം.
ഉപായേനാപി പുണ്യേന താം പ്രഹാസയ ദാനവ । ഏവമുക്ത്വാ തു യോഗീംദ്ര സഃ ശുക്രോ ദാനവം പ്രതി
നല്ല പ്രവൃത്തിയിലൂടെ അവളെ ചിരിപ്പിക്കണം, ദാനവാ; അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശുക്രൻ ദാനവനോട് സംസാരിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു.
വിരരാമ മഹാതേജാഃ സ്വകാര്യായോദ്യതോഽഭവത്
അവൻ മഹാതേജസ്സോടെ മൗനം പാലിച്ചു, തന്റെ കാര്യത്തിനായി തയ്യാറായി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ കാമോദാഖ്യാനേഽഷ്ടാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപാഖ്യാനത്തിൽ ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വവും ച്യവനന്റെ കഥയിലുമുള്ള കാമോദാ എന്ന അധ്യായം നൂറ്റിനെട്ടാമതായി അവസാനിക്കുന്നു.
ഏകോനവിംശത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ । കപിംജല ഉവാച- യസ്യാഃ പ്രഹസനാത്താത സുഹൃദ്യാനി ഭവംതി വൈ । പുഷ്പാണി ദിവ്യഗംധീനി ദുര്ലഭാനി സുരാസുരൈഃ
നൂറ്റൊമ്പതാമത്തെ അധ്യായം. കപിഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: 'അവളുടെ ചിരിയിൽ നിന്നാണ്, അച്ഛാ, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പോലും അപൂർവമായ മനോഹരവും സുഗന്ധമുള്ള ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.'
കസ്മാത്തു ദേവതാഃ സര്വാഃ പ്രവാംഛംതി മഹാമതേ । ശംകരഃ സുഖമായാതി ഹാസ്യപുഷ്പൈഃ സുപൂജിതഃ
എന്തുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ ദേവതകളും അവയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, ജ്ഞാനിയേ? ഈ ചിരിപുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ട് ശംകരനെ ആരാധിച്ചാൽ, ശംകരൻ എളുപ്പത്തിൽ പ്രസന്നനാകുന്നു.
കോ ഗുണസ്തസ്യ പുഷ്പസ്യ തന്മേ കഥയ വിസ്തരാത് । കാമോദാ സാ ഭവേത്കാ തു കസ്യ പുത്രീ വരാംഗനാ
ആ പുഷ്പത്തിന് എന്താണ് പ്രത്യേകത? അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾ വിശദമായി പറയൂ. കാമോദാ ആരാണ്, ആ മഹിള ആരുടെ മകളാണ്?
ഹാസ്യാത്തസ്യാ മഹാഭാഗ സുപുഷ്പാണി ഭവംതി ച । കോ ഗുണസ്തത്കഥാം ബ്രൂഹി സകലാം വിസ്തരേണ ച
അവളുടെ ചിരിയിൽ നിന്നാണ്, മഹാഭാഗാ, അതിമനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്; അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ മുഴുവൻ വിശദമായി പറയൂ.
കുംജല ഉവാച- പുരാ ദേവൈര്മഹാദൈത്യൈഃ കൃത്വാ സൌഹാര്ദമുത്തമമ് । മമംഥുഃ സാഗരം ക്ഷീരമമൃതാര്ഥം സമുദ്യതാഃ
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: 'പണ്ടെ, ദേവന്മാരും മഹാദൈത്യന്മാരും ഉത്തമമായ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ച്, അമൃതം നേടാൻ ക്ഷീരസമുദ്രം കുലുക്കാൻ ഒരുമിച്ചു.'
മഥനാദ്ദേവദൈത്യാനാം കന്യാരത്നചതുഷ്ടയമ് । വരുണേന ദര്ശിതം പൂര്വം സോമേനൈവ തഥാ പുനഃ
ദേവന്മാരുടെയും ദൈത്യന്മാരുടെയും കുലുക്കത്തിൽ നിന്ന് നാലു രത്നമായ കന്യകൾ ഉദിച്ചു; ആദ്യം അവരെ വരുണൻ കാണിച്ചു, പിന്നെ സോമനും വീണ്ടും കാണിച്ചു.
പശ്ചാത്സംദര്ശിതം പുണ്യമമൃതം കലശേ സ്ഥിതമ് । കന്യാ ചതുഷ്ടയം പൂര്വം ദേവാനാം ഹിതമിച്ഛതി
പിന്നീട്, ഒരു കലശത്തിൽ അമൃതം കാണിച്ചു; ആദ്യം ആ നാലു കന്യകളും ദേവന്മാരുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചു.
സുലക്ഷ്മീര്നാമ സാ ചൈകാ ദ്വിതീയാ വാരുണീ തഥാ । ജ്യേഷ്ഠാ നാമ തഥാ ഖ്യാതാ കാമോദാന്യാ പ്രചക്ഷതേ
ഒരുത്തിയെ സുലക്ഷ്മി എന്നു വിളിച്ചു, രണ്ടാമത്തേത് വാരുണി. മറ്റൊരുത്തി ജ്യേഷ്ഠ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയായിരുന്നു, കൂടാതെ ഒരുത്തി കാമോദ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
താസാം മധ്യേ വരാ ശ്രേഷ്ഠാ പൂര്വം ജാതാ മഹാമതേ । തസ്മാജ്ജ്യേഷ്ഠേതി വിഖ്യാതാ ലോകേ പൂജ്യാ സദൈവ ഹി
അവരുടെ ഇടയിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമയും ശ്രേഷ്ഠയുമായവൾ ആദ്യം ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവളെ ജ്യേഷ്ഠ എന്നു ലോകത്ത് എന്നും ആദരപൂർവ്വം വിളിക്കുന്നത്.