തേജോജ്വാലാസമാകീര്ണം ദ്വിതീയമിവ ഭാസ്കരമ് । സൂത ഉവാച- അഥ തേ ദാനവാഃ സര്വേ വവൃഷുസ്തം ശരോത്തമൈഃ
തേജസ്സിന്റെ ജ്വാലയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യനെപ്പോലെ. സാരഥി പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ എല്ലാ ദാനവന്മാരും മികച്ച അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവനെ മഴപെയ്യിച്ചു.
ഖഡ്ഗൈഃ പാശൈര്മഹാശൂലൈഃ ശക്തിഭിസ്തു പരശ്വധൈഃ । യുയുധുഃ സംയുഗേ തേന നഹുഷേണ മഹാത്മനാ
വാളുകളും പാശങ്ങളും വലിയ കുന്തങ്ങളും ശക്തികളും പരശുവാളുകളും ഉപയോഗിച്ച് അവർ മഹാത്മാവായ നഹുഷനോടു യുദ്ധം ചെയ്തു.
സംരബ്ധാ ഗര്ജമാനാസ്തേ യഥാ മേഘാ ഗിരൌ തഥാ । തദ്വിക്രമം സമാലോക്യ ആയുപുത്രഃ പ്രതാപവാന്
അവർ ഉത്സാഹത്തോടെ, മലയിൽ ഇടിയുന്ന മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഗർജ്ജിച്ചു. ആ വീരത്വം കണ്ടപ്പോൾ ധൈര്യശാലിയായ അയുവിന്റെ മകൻ—
ഇംദ്രായുധസമം ചാപം വിസ്ഫാര്യ സ ഗുണസ്വരമ് । വജ്രസ്ഫോടസമഃ ശബ്ദശ്ചാപസ്യാപി മഹാത്മനഃ
ഇന്ദ്രന്റെ ആയുധത്തിനെ തുല്യമായ തന്റെ ധനുസ്സിനെ വലിച്ച്, അതിന്റെ നാദം ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ മുഴങ്ങി.
നഹുഷേണ കൃതോ വിപ്രാ ദാനവാനാം ഭയപ്രദഃ । മഹതാ തേന ഘോഷേണ ദാനവാഃ പ്രചകംപിരേ
നഹുഷൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഒരു ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, അതുകൊണ്ട് ദാനവന്മാർ ഭയപ്പെട്ടു. ആ മഹാനാദം കേട്ട് ദാനവന്മാർ വിറെച്ചു.
കശ്മലാവിഷ്ടഹൃദയാ ഭഗ്നസത്വാ മഹാഹവേ
വലിയ യുദ്ധത്തിൽ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു, ധൈര്യം തകർന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ നഹുഷാഖ്യാനേ ചതുര്ദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനന്റെ കഥയിലും ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹിമയിലും ച്യവനന്റെ കഥയിലും നഹുഷന്റെ കഥയിലും നൂറിനാല്പതിനാലാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
കുംജല ഉവാച- തതസ്ത്വസൌ സംയതി രാജമാനഃ സമുദ്യതശ്ചാപധരോ മഹാത്മാ । യഥൈവ കാലഃ കുപിതഃ സലോകാന്സംഹര്തുമൈച്ഛത്തു തഥാ സുദാനവാന്
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം മഹാത്മാവായ രാജാവ്, വില്ലെടുത്ത് യുദ്ധഭൂമിയിൽ തിളങ്ങി, ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ കോപത്തോടെ സമയൻ എങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുമോ, അതുപോലെ തന്നെ ദാനവരെ നശിപ്പിക്കാൻ അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചു.
മഹാസ്ത്രജാലൈ രവിതേജതുല്യൈഃ സുദീപ്തിമദ്ഭിര്നിജഘാന ദാനവാന് । വായുര്യഥോന്മൂലയതീഹ പാദപാംസ്തഥൈവ രാജാ നിജഘാന ദാനവാന്
സൂര്യന്റെ പ്രകാശത്തോട് തുല്യമായ ശക്തമായ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ദാനവരെ അവൻ ആക്രമിച്ചു; വാതം വൃക്ഷങ്ങളെ എങ്ങനെ പിഴുതെറിയുമോ, അതുപോലെ രാജാവ് ദാനവരെ തകർത്തു.
വായുര്യഥാ മേഘചയം ച ദിവ്യം സംചാലയേത്സ്വേന ബലേന തേജസാ । തഥാ സ രാജാ അസുരാന്മദോത്കടാനനാശയദ്ബാണവരൈഃ സുതീക്ഷ്ണൈഃ
വാതം തന്റെ ശക്തിയാൽ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളെ എങ്ങനെ ചിതറിക്കളയുമോ, അതുപോലെ രാജാവ് കൂർത്ത അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അഹങ്കാരമുള്ള അസുരന്മാരെ സംഹരിച്ചു.
ന ശേകുര്ദാനവാഃ സര്വേ ബാണവര്ഷം മഹാത്മനഃ । മൃതാഃ കേചിദ്ദ്രുതാഃ കേചിത്കേചിന്നഷ്ടാ മഹാഹവാത്
മഹാത്മാവിന്റെ അമ്പുകളുടെ മഴയെ ദാനവർ ആരും സഹിക്കാനായില്ല; ചിലർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ചിലർ വേഗത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു, ചിലർ വലിയ യുദ്ധത്തിൽ കാണാതായി.
സൂത ഉവാച- മഹാതേജം മഹാപ്രാജ്ഞം മഹാദാനവനാശനമ് । ചുക്രോധ ഹുംഡോ ദുഷ്ടാത്മാ ദൃഷ്ട്വാ തം നൃപനംദനമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹാതേജസ്സും മഹാപ്രജ്ഞയും മഹാദാനവനാശനശേഷിയും ഉള്ള ദുഷ്ടഹൃദയനായ ഹുണ്ടൻ ആ രാജകുമാരനെ കണ്ടപ്പോൾ അത്യന്തം കോപിച്ചു.
സ്ഥിതോ ഗത്വേദമാഭാഷ്യ തിഷ്ഠതിഷ്ഠേതി ചാഹവേ । ത്വാമദ്യ ച നയിഷ്യാമി ആയുപുത്ര യമാംതികമ്
അവൻ സമീപിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'നിൽക്കു, നിൽക്കു! ഇന്ന്, ആയുവിന്റെ മകനേ, ഞാൻ നിന്നെ യമലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും' എന്ന് പറഞ്ഞു യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.
നഹുഷ ഉവാച- സ്ഥിതോസ്മി സമരേ പശ്യ ത്വാമഹം ഹംതുമാഗതഃ । അഹം ത്വാം തു ഹനിഷ്യാമി ദാനവം പാപചേതനമ്
നഹുഷൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നില്ക്കുന്നു; കാണു, നിന്നെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. ദുഷ്ടചിത്തമുള്ള ദാനവനേ, ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും.'
ഇത്യുക്ത്വാ ധനുരാദായ ബാണാനഗ്നിശിഖോപമാന് । ഛത്രേണ ധ്രിയമാണേന ശുശുഭേ സോഽപി സംയുഗേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അഗ്നിജ്വാലപോലെയുള്ള അമ്പുകളും വില്ലും എടുത്തു; മേൽക്കൂര പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, അവനും യുദ്ധത്തിൽ അതിയായി തിളങ്ങി.
ഇംദ്രസ്യ സാരഥിം ദിവ്യം മാതലിം വാക്യമബ്രവീത് । വാഹയതു രഥം മേഽദ്യ ഹുംഡസ്യ സമ്മുഖം ഭവാന്
അവൻ ഇന്ദ്രന്റെ ദിവ്യരഥസാരഥിയായ മാതലിയെ വിളിച്ചു: 'ഇന്ന് എന്റെ രഥം ഹുണ്ടന്റെ മുന്നിൽ നയിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഇത്യുക്തസ്തേന വീരേണ മാതലിര്ലഘുവിക്രമഃ । തുരഗാംശ്ചോദയാമാസ മഹാവാതജവോപമാന്
ആ വീരന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട മാതലി, അതിവേഗം കുതിരകളെ, വലിയ കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു.
ഉത്പേതുശ്ച തതോ വാഹാ ഹംസാ ഇവ യഥാംബരേ । ഛത്രേണ ഇംദുവര്ണേന രഥേനാപി പതാകിനാ
അപ്പോൾ ആ കുതിരകൾ ആകാശത്ത് ഹംസകൾപോലെ പറന്നു; ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മേൽക്കൂരയും പതാകകളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥവും അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
നഭസ്തലം തു സംപ്രാപ്യ യഥാ സൂര്യോ വിരാജതേ । ആയുപുത്രസ്തഥാ സംഖ്യേ തേജസാ വിക്രമേണ തു
ആകാശത്തേക്കു എത്തിയപ്പോൾ സൂര്യൻ എങ്ങനെ പ്രകാശിക്കുമോ, അതുപോലെ ആയുവിന്റെ മകനും യുദ്ധത്തിൽ തന്റെ തേജസ്സും വീരതയും കൊണ്ട് തിളങ്ങി.
അഥ ഹുംഡോ രഥസ്ഥോഽപി രാജമാനഃ സ്വതേജസാ । സര്വായുധൈശ്ച സംയുക്തസ്തദ്വദ്വീരവ്രതേ സ്ഥിതഃ
അപ്പോൾ ഹുണ്ടൻ രഥത്തിൽ നിന്നു, സ്വന്തം തേജസ്സിൽ തിളങ്ങി, എല്ലാ ആയുധങ്ങളുമായി, വീരവ്രതത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.
ഉഭയോര്വീരയോര്യുദ്ധം ദേവവിസ്മയകാരകമ് । തദാ ആസീന്മഹാപ്രാജ്ഞ ദാരുണം ഭീതിദായകമ്
രണ്ടു വീരന്മാരുടെ യുദ്ധം ദേവന്മാരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി; ആ സമയത്ത് ജ്ഞാനികൾക്ക് അത് ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും ഭയാനകവുമായിരിന്നു.
സുബാണൈര്നിശിതൈസ്തീക്ഷ്ണൈഃ കംകപത്രൈഃ ശിലീമുഖൈഃ । ഹുംഡേന താഡിതോ രാജാ സുബാഹ്വോരംതരേ തദാ
കഴുതപ്പക്ഷിയുടെ പറകളും കല്ലുകൊണ്ടുള്ള അഗ്രങ്ങളും ഉള്ള കൂർത്ത അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഹുണ്ടൻ രാജാവിനെ ശക്തമായ കൈകളുടെ ഇടയിൽ വെട്ടി പരിക്കേൽപ്പിച്ചു.
സുഭാലേ പംചഭിര്ബാണൈര്വിദ്ധഃ ക്രുദ്ധോഽഭവത്തദാ । സവിദ്ധസ്തു തദാ ബാണൈരധികം ശുശുഭേ നൃപഃ
പഞ്ച അമ്പുകൾ കൈയിൽ തട്ടി പരിക്കേറ്റപ്പോൾ രാജാവ് കോപിച്ചു; അമ്പുകൾ കൊണ്ടു വെട്ടപ്പെട്ടിട്ടും രാജാവ് അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തിളങ്ങി.
സാരുണഃ കരമാലാഭിരുദയംശ്ച ദിവാകരഃ । രുധിരേണ തു ദിഗ്ധാംഗോ ഹേമബാണൈസ്തനുസ്ഥിതൈഃ
ചുവപ്പുനിറമുള്ള കിരണങ്ങളുമായി ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ, രക്തത്തിൽ മുക്കിയ ശരീരത്തിൽ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അമ്പുകൾ പതിഞ്ഞ് രാജാവ് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
സൂര്യവച്ഛോഭതേ രാജാ പൂര്വകാലസ്യ ചാംബരേ । ദൃഷ്ട്വാ തു പൌരുഷം തസ്യ ദാനവം വാക്യമബ്രവീത്
പഴയകാലത്ത് ആകാശത്ത് സൂര്യനെപ്പോലെ രാജാവ് പ്രകാശിച്ചു. ആ ദാനവന്റെ വീര്യം കണ്ടราชാവ് അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
തിഷ്ഠതിഷ്ഠ ക്ഷണം ദൈത്യ പശ്യ മേ ലാഘവം പുനഃ । ഇത്യുക്ത്വാ തു രണേ ദൈത്യം ജഘാന ദശഭിഃ ശരൈഃ
"നിൽക്ക്, നിൽക്ക് ഒരു നിമിഷം ദാനവാ! എന്റെ വേഗം വീണ്ടും കാണു!" എന്ന് പറഞ്ഞ്, യുദ്ധത്തിൽ ആ ദാനവനെ പത്തു അമ്പുകൾകൊണ്ട് അടി ചെയ്തു.
മുഖേ ഭാലേ ഹതസ്തേന മൂര്ച്ഛിതോ നിപപാത ഹ । പശ്യാമാനൈഃ സുരൈര്ദിവ്യൈ രഥോപരി മഹാബലഃ
മുഖത്തും നെറ്റിയിലും അടി കിട്ടി, ആ മഹാബലവാൻ ബോധംകെട്ട് രഥത്തിൽ വീണു. ദേവന്മാർ അതെല്ലാം ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ നോക്കി നിന്നു.
ദേവൈശ്ച ചാരണൈഃ സിദ്ധൈഃ കൃതഃ ശബ്ദഃ സുഹര്ഷജഃ । ജയജയേതി രാജേംദ്ര ശംഖാന്ദധ്മുഃ പുനഃ പുനഃ
ദേവന്മാരും ചാരണന്മാരും സിദ്ധന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി. "ജയം, ജയം രാജേന്ദ്രാ!" എന്ന് വിളിച്ച് അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ശംഖം ഊതി.
സകോലാഹലശബ്ദസ്തു തുമലോ ദേവതേരിതഃ । കര്ണരംധ്രമാവിവേശ ഹുംഡസ്യ മൂര്ഛിതസ്യ ച
ദേവന്മാർ ഉണ്ടാക്കിയ ആ വലിയ കലഹശബ്ദം ഹൂണ്ടൻ ബോധംകെട്ട് കിടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ കടന്നു.
ശ്രുത്വാ സധനുരാദായ ബാണമാശീവിഷോപമമ് । സ്ഥീയതാം സ്ഥീയതാം യുദ്ധേ ന മൃതോസ്മി ത്വയാ ഹതഃ
അത് കേട്ടതോടെ, അവൻ വില്ലും പാമ്പുപോലെയുള്ള ഒരു അമ്പും എടുത്തു, "നിൽക്കു, നില്ക്കു യുദ്ധത്തിൽ! ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ല, നീ എന്നെ കൊല്ലിയിട്ടില്ല!" എന്നു പറഞ്ഞു.