പശ്ചാത്ത്വാമുപനേഷ്യേഽഹം വശിഷ്ഠസ്യാശ്രമം പ്രതി । ഏവം കഥയ ഭദ്രം തേ രംഭേ മത്പ്രിയകാരിണീമ്
പിന്നീട് ഞാൻ നിന്നെ വശിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം. അതുകൊണ്ട്, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രംഭേ, ഈ വാക്കുകൾ പറയൂ, നിനക്ക് എല്ലാ മംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
ഏവം വിസര്ജിതാ തേന സത്വരം സാ ഗതാ പുനഃ । അശോകസുംദരീം ദേവീം കഥയാമാസ തസ്യ ച
അവനാൽ വിടവിട്ട രംഭാ ഉടൻ തന്നെ പോയി, ആശോകസുന്ദരിയെ കണ്ടു എല്ലാം പറഞ്ഞു.
സമാസേന തഥാ സര്വം രംഭാ സാ ദ്വിജസത്തമ । അശോകസുംദരീ സാ തു അവധാര്യ സുഭാഷിതമ്
രംഭാ അവിടെ സംഭവിച്ചതു് എല്ലാം സംക്ഷേപത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആശോകസുന്ദരിയും അവളുടെ മനോഹരമായ വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കി.
നഹുഷസ്യ സുവീരസ്യ ഹര്ഷേണ ച സമന്വിതാ । തസ്ഥൌ തത്ര തയാ സാര്ദ്ധം സുസഖ്യാ രംഭയാ തദാ
വീരനായ നഹുഷനു വേണ്ടി സന്തോഷത്തോടെ, ആശോകസുന്ദരി തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് രംഭയോടൊപ്പം അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായി.
ഭര്തുശ്ച കീദൃശം വീര്യമിതി പശ്യാമി വൈ സദാ
എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ വീര്യം എങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ നഹുഷാഖ്യാനേ ത്രയോദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള ഗുരുതീർത്ഥത്തിലെ ച്യവനന്റെ കഥയിലും, വേനന്റെ ഉപാഖ്യാനത്തിലും, ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലുമുള്ള ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ നഹുഷന്റെ കഥയുടെ നൂറ് പതിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
കുംജല ഉവാച- അഥ തേ ദാനവാഃ സര്വേ ഹുംഡസ്യ പരിചാരകാഃ । നഹുഷസ്യാപി സംവാദം രംഭയാ തു യഥാശ്രുതമ്
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: പിന്നെ ഹുണ്ടന്റെ സേവകരായ എല്ലാ ദാനവന്മാരും, നഹുഷനും രംഭയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം അവർ കേട്ടതുപോലെ തന്നെ പറഞ്ഞു.
ആചചക്ഷുശ്ച ദൈത്യേംദ്രം ഹുംഡം സര്വം സുഭാഷിതമ് । തമാകര്ണ്യ സ ചുക്രോധ ദൂതം വാക്യമഥാബ്രവീത്
അവർ എല്ലാം മനോഹരമായി ഹുണ്ടൻ എന്ന ദാനവാധിപനോട് പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട ഹുണ്ടൻ കോപിച്ചു, ദൂതനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛ വീര മമാദേശാജ്ജാനീഹി പുരുഷം ഹി തമ് । സംഭാഷതേ തയാ സാര്ദ്ധം പുരുഷഃ ശിവകന്യയാ
എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം നീ പോവുക, വീരാ, ആ പുരുഷൻ ആരാണെന്നും, ശിവയുടെ മകളോടൊപ്പം സംസാരിക്കുന്നവൻ ആരാണെന്നും അറിയുക.
സ്വാമിനിര്ദേശമാകര്ണ്യ ജഗാമ ലഘുദാനവഃ । വിവിക്തേ നഹുഷം വീരമിദം വചനമബ്രവീത്
സ്വാമിയുടെ കല്പന കേട്ട ഉടൻ ആ ദാനവൻ വേഗത്തിൽ പോയി, ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്ന നഹുഷനെ കണ്ടു, അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
രഥേന സാശ്വസൂതേന ദിവ്യേന പരിതിഷ്ഠതി । ധനുഷാ ദിവ്യബാണൈസ്തു സഭായാം ഹി ഭയംകരഃ
ദിവ്യരഥത്തിലും, അശ്വസാരഥിയോടും, ദിവ്യവില്ലും അമ്പുകളും കൈവശം വെച്ച്, ഭയങ്കരനായി സഭയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
കസ്യ കേന തു കാര്യേണ പ്രേഷിതഃ കേന വൈഭവാന് । അനയാ രംഭയാ തേഽദ്യ അന്യയാ ശിവകന്യയാ
നിനക്ക് ആരാണ് അയച്ചത്, എന്തിനാണ് അയച്ചത്, ആരുടെ ശക്തിയാൽ നീ ഇവിടെ വന്നത്? ഇന്നിവിടെ നീ രംഭയോടും ശിവയുടെ മകളോടും കൂടെയാണല്ലോ.
കിമുക്തം തത്സ്ഫുടം സര്വം കഥയസ്വ മമാഗ്രതഃ । ഹുംഡസ്യ ദേവമര്ദസ്യ ന ബിഭേതി ഭവാന്കഥമ്
എല്ലാം വ്യക്തമായി എന്റെ മുന്നിൽ പറയൂ. ദേവന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന ഹുണ്ടനെ നീ ഭയപ്പെടാത്തത് എങ്ങനെയാണ്?
ഏതന്മേ സര്വമാചക്ഷ്വ യദി ജീവിതുമിച്ഛസി । സത്വരം ഗച്ഛ മാ തിഷ്ഠ ദുഃസഹോ ദാനവാധിപഃ
നിനക്ക് ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഇതൊക്കെയും എനിക്ക് പറയൂ. വേഗത്തിൽ പോവൂ, നിൽക്കരുത്; ദാനവാധിപൻ സഹിക്കാനാവാത്തവനാണ്.
നഹുഷ ഉവാച- യോഽസാവായുര്ബലീ രാജാ സപ്തദ്വീപാധിപഃ പ്രഭുഃ । തസ്യ മാം തനയം വിദ്ധി സര്വദൈത്യവിനാശനമ്
നഹുഷൻ പറഞ്ഞു: ആ മഹാബലശാലിയായ രാജാവും ഏഴു ദ്വീപുകളുടെ അധിപതിയും എന്റെ അച്ഛനാണ്. ഞാൻ അവന്റെ മകനാണ്, എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും സംഹരിക്കാൻ വന്നവൻ.
നഹുഷം നാമ വിഖ്യാതം ദേവബ്രാഹ്മണപൂജകമ് । ഹുംഡേനാപഹൃതം ബാല്യേ സ്വാമിനാ തവ ദാനവ
നഹുഷൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവനും, ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്നവനും ഞാൻ തന്നെയാണ്. ബാല്യത്തിൽ ഹുണ്ടൻ എന്ന നിന്റെ സ്വാമി എന്നെ അപഹരിച്ചു.
സേയം കന്യാ ശിവസ്യാപി ദൈത്യേനാപഹൃതാ പുരാ । ഘോരം തപശ്ചരത്യേഷാ ഹുംഡസ്യാപി വധായ ച
ഈ ശിവന്റെ മകളും ഒരിക്കൽ ദാനവനാൽ അപഹരിക്കപ്പെട്ടവളാണ്. ഇപ്പോൾ അവൾ ഹുണ്ടനെ സംഹരിക്കാൻ കഠിനതപസ്സു ചെയ്യുന്നു.
യോഹമാദൌ ഹൃതോ ബാലസ്ത്വയാ യഃ സൂതികാഗൃഹാത് । ദാസ്യാ അപി കരേ ദത്തഃ സൂദസ്യാപി ദുരാത്മനാ
ഞാൻ ബാല്യത്തിൽ നിനക്കാൽ സുതികാഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് അപഹരിക്കപ്പെട്ടു, ദാസിയുടെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു, പിന്നെ ദുഷ്ടനായ അപ്പക്കാരനോടും കൊടുത്തു.
വധാര്ഥം ശ്രൂയതാം പാപ സോഹമദ്യ സമാഗതഃ । അസ്യാപി ഹുംഡദൈത്യസ്യ ദുഷ്ടസ്യ പാപകര്മണഃ
കേൾക്കൂ, ഞാൻ ഇന്നിവിടെ വന്നത് ഈ ദുഷ്ടനായ ഹുണ്ട ദാനവനെ കൊല്ലാനാണ്. അവൻ ദുഷ്ടകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത പാപിയാണ്.
അന്യാംശ്ച ദാനവാന്ഘോരാന്നയിഷ്യേ യമസാദനമ് । മാമേവം വിദ്ധി പാപിഷ്ഠ ഏവം കഥയ ദാനവമ്
മറ്റു ഭയങ്കരമായ ദാനവന്മാരെയും ഞാൻ യമലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും. നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ അറിയുക, പാപിയേ, ദാനവനോട് ഇങ്ങനെ പറയുക.
ഏവമാകര്ണ്യ തത്സര്വം നഹുഷസ്യ മഹാത്മനഃ । ഗത്വാ ഹുംഡം സ ദുഷ്ടാത്മാ ആചചക്ഷേഽസ്യ ഭാഷിതമ്
മഹാത്മാവായ നഹുഷന്റെ വാക്കുകൾ എല്ലാം കേട്ട ശേഷം, ആ ദുഷ്ടഹൃദയൻ ഹുണ്ടനോടു പോയി അവന്റെ വാക്കുകൾ അറിയിച്ചു.
നിശമ്യ തന്മുഖാത്തൂര്ണം ചുക്രോധ ദിതിജേശ്വരഃ । കസ്മാത്സൂദേന പാപേന തയാ ദാസ്യാ ന ഘാതിതഃ
അവന്റെ വായിൽനിന്ന് അതു വേഗത്തിൽ കേട്ട ദാനവാധിപൻ കോപിച്ചു: 'ആ പാപിയായ പാചകക്കാരനും ദാസിയും ചേർന്ന് അവനെ കൊല്ലാതിരുന്നതെന്ത്?' എന്നു ചോദിച്ചു.
സോയം വൃദ്ധിം സമായാതോ മയാ വ്യാധിരുപേക്ഷിതഃ । അഥൈനം ഘാതയിഷ്യാമി അനയാ ശിവകന്യയാ
'ഞാൻ രോഗംപോലെ അവഗണിച്ചവൻ ഇപ്പോൾ ശക്തി നേടി വന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി ഞാൻ ശിവയുടെ മകളായ ഇവളാൽ അവനെ കൊല്ലും.' എന്നു പറഞ്ഞു.
ആയോഃ പുത്രം ഖലം യുദ്ധേ ബാണൈരേഭിഃ ശിലാശിതൈഃ । ഏവം സചിംതയിത്വാ തു സാരഥിം വാക്യമബ്രവീത്
'അയു എന്ന രാജാവിന്റെ ദുഷ്ടനായ മകനെ ഞാൻ ഈ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലും.' ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, അവൻ തന്റെ സാരഥിയോട് പറഞ്ഞു.
സ്യംദനം യോജയസ്വ ത്വം തുരഗൈഃ സാധുഭിഃ ശിവൈഃ । സേനാധ്യക്ഷം സമാഹൂയ ഇത്യുവാച സമാതുരഃ
'നല്ല, ശുഭമായ കുതിരകളുമായി എന്റെ രഥം ഒരുക്കൂ. സൈന്യാധിപനെ വിളിച്ചു വരുത്തൂ,' എന്നു ഉത്കണ്ഠയോടെ പറഞ്ഞു.
സജ്ജതാം മമ സൈന്യം ത്വം ശൂരാന്നാഗാന്പ്രകല്പയ । സാരോഹൈസ്തുരഗാന്യോധാന്പതാകാച്ഛത്രചാമരൈഃ
'എന്റെ സൈന്യം സജ്ജമാക്കൂ; ധൈര്യശാലികളായ ആനകളെയും, കുതിരകളെയും യോദ്ധാക്കളെയും പതാകകളും കുടകളും ചാമരങ്ങളുമായി ഒരുക്കൂ.'
ചതുരംഗബലം മേഽദ്യ യോജയസ്വ ഹി സത്വരമ് । ഏവമാകര്ണ്യ തത്തസ്യ ഹുംഡസ്യാപി തതോ ലഘുഃ
'എന്റെ നാലു വിഭാഗങ്ങളുള്ള സൈന്യം ഇന്ന് വേഗത്തിൽ ഒരുക്കണം.' ഇങ്ങനെ കേട്ടപ്പോൾ, ഹുണ്ടന്റെ ആളുകൾ ഉടൻ പ്രവർത്തിച്ചു.
സേനാധ്യക്ഷോ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സര്വം ചക്രേ യഥാവിധി । ചതുരംഗേന തേനാസൌ ബലേന മഹതാ വൃതഃ
സൈന്യാധിപൻ, വലിയ ബുദ്ധിയുള്ളവൻ, എല്ലാം വിധിപ്രകാരം ചെയ്തു. ആ വലിയ നാലു വിഭാഗങ്ങളുള്ള സൈന്യത്തോടെ അവൻ ചുറ്റപ്പെട്ടു.
ജഗാമ നഹുഷം വീരം ചാപബാണധരം രണേ । ഇംദ്രസ്യ സ്യംദനേ യുക്തം സര്വശസ്ത്രഭൃതാം വരമ്
അവൻ ധനുസും അമ്പുകളും കൈവശം വച്ച ധീരനായ നഹുഷനോടു, ഇന്ദ്രന്റെ രഥത്തിൽ ഇരുന്ന്, ആയുധങ്ങൾ കൈവശമുള്ളവരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനനായവനായി പോന്നു.
ഉദ്യംതം സമരേ വീരം ദുരാപം ദേവദാനവൈഃ । പശ്യംതി ഗഗനേ ദേവാ വിമാനസ്ഥാ മഹൌജസഃ
യുദ്ധത്തിൽ ദൈവങ്ങളെയും ദാനവന്മാരെയും അതിക്രമിക്കാൻ കഴിയാത്ത ധീരനായവനെ ആകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള ദേവന്മാർ അവരുടെ വിമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് നോക്കി.