ചക്രാച്ചക്രം സമുത്പാട്യ സൂര്യബിംബോപമം മഹത് । ജ്വലതാ തേജസാ ദീപ്തം സുവൃത്താരം ശുഭാവഹമ്
അവൻ സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള, ജ്വലിക്കുന്ന, വൃത്താകൃതിയിലുള്ള, ഉജ്ജ്വലവും ശുഭകരവുമായ വലിയ ചക്രം എടുത്തു.
നഹുഷായ ദദൌ ദേവോ ഹര്ഷേണ മഹതാ കില । തസ്മൈ ശൂലം ദദൌ ശംഭുഃ സുതീക്ഷ്ണം തേജസാന്വിതമ്
ദേവൻ അതിനെ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ നഹുഷന് നൽകി; ശംഭു അതീവ മൂർച്ചയുള്ള, പ്രകാശമുള്ള ഒരു ശൂലവും അവന് നൽകി.
തേന ശൂലവരേണാസൌ ശോഭതേ സമരോദ്യതഃ । ദ്വിതീയഃ ശംകരശ്ചാസൌ ത്രിപുരഘ്നോ യഥാ പ്രഭുഃ
ആ ശ്രേഷ്ഠമായ ശൂലത്തോടെ, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായ അവൻ ത്രിപുരനെ സംഹരിച്ച ശങ്കരനോടു തുല്യനായി പ്രകാശിച്ചു.
ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ദത്തവാന്ബ്രഹ്മാ വരുണഃ പാശമുത്തമമ് । ചംദ്ര തേജഃപ്രതീകാശം ശംഖം ച നാദമംഗലമ്
ബ്രഹ്മാവു ബ്രഹ്മാസ്ത്രം നൽകി; വരുണൻ ഉത്തമമായ പാശം നൽകി; ചന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ശംഖവും, ശുഭമായ ശബ്ദമുള്ളതും നൽകി.
വജ്രമിംദ്രസ്തഥാ ശക്തിം വായുശ്ചാപം സമാര്ഗണമ് । ആഗ്നേയാസ്ത്രം തഥാ വഹ്നിര്ദദൌ തസ്മൈ മഹാത്മനേ
ഇന്ദ്രൻ വജ്രവും ശക്തിയും നൽകി; വായു അമ്പുകളോടുകൂടിയ വില്ലും നൽകി; അഗ്നി അഗ്നിയസ്ത്രം ആ മഹാത്മാവിന് നൽകി.
ശസ്ത്രാണ്യസ്ത്രാണി ദിവ്യാനി ബഹൂനി വിവിധാനി ച । ദദുര്ദേവാ മഹാത്മാനസ്തസ്മൈ രാജ്ഞേ മഹൌജസേ
ദേവന്മാർ ആ മഹാശക്തിയുള്ള രാജാവിന് അനേകം ദിവ്യായുധങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായ ആയുധങ്ങളും നൽകി.
കുംജല ഉവാച- അഥ ആയുസുതോ വീരോ ദൈവതൈഃ പരിമാനിതഃ । ആശീര്ഭിര്നംദിതശ്ചാപി മുനിഭിസ്തത്ത്വവേദിഭിഃ
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ ദൈവങ്ങൾ ആദരിച്ച അയ്യുപുത്രനായ വീരൻ, സത്യത്തെ അറിയുന്ന മുനിമാരുടെ അനുഗ്രഹവചനങ്ങൾ കേട്ടു.
ആരുരോഹ രഥം ദിവ്യം ഭാസ്വരം രത്നമാലിനമ് । ഘംടാരവൈഃ പ്രണദംതം ക്ഷുദ്രഘംടാസമാകുലമ്
അവൻ ദിവ്യമായ, പ്രകാശമുള്ള, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച, വലിയ ഘണ്ടാരവത്തോടെ മുഴങ്ങുന്ന, ചെറുഘണ്ടകളാൽ നിറഞ്ഞ രഥത്തിൽ കയറി.
രഥേന തേന ദിവ്യേന ശുശുഭേ നൃപനദംനഃ । ദിവിമാര്ഗേ യഥാ സൂര്യസ്തേജസാ സ്വേന വൈ കില
ആ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി രാജാവ് അതീവ ഭംഗിയായി പ്രകാശിച്ചു, ആകാശമാർഗത്തിൽ സ്വപ്രഭയാൽ സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ.
പ്രതപംസ്തേജസാ തദ്വദ്ദൈത്യാനാം മസ്തകേഷു സഃ । ജഗാമ ശീഘ്രം വേഗേന യഥാ വായുഃ സദാഗതിഃ
സ്വന്തം തേജസ്സാൽ അവൻ ദാനവന്മാരുടെ തലയിൽ ഭയപ്പെടുത്തൽ ഉണ്ടാക്കി, കാറ്റുപോലെയുള്ള വേഗത്തിൽ എപ്പോഴും ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
യത്രാസൌ ദാനവഃ പാപസ്തിഷ്ഠതേ സ്വബലൈര്യുതഃ । തേന മാതലിനാ സാര്ദ്ധം വാഹകേന മഹാത്മനാ
അവ ദുഷ്ടനായ ദാനവൻ തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം നിന്ന സ്ഥലത്തേക്ക്, മഹാത്മാവായ മാതലിയും കൂടെ ചേർന്ന് അവൻ പോയി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ നഹുഷാഖ്യാനേ ദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തിൽ ഗുരുതീർത്ഥമാഹാത്മ്യത്തിൽ ച്യവനചരിത്രത്തിൽ നഹുഷന്റെ കഥയുള്ള നൂറിനും പത്ത് അധ്യായം സമാപിച്ചു.
കുംജല ഉവാച- നിര്ഗച്ഛമാനേ സമരായ വീരേ നഹുഷേ ഹി തസ്മിന്സുരരാജ തുല്യേ । സകൌതുകാ മംഗലഗീതയുക്താഃ സ്ത്രിയസ്തു സര്വാഃ പരിജഗ്മുരത്ര
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: ദൈവരാജനോടു തുല്യനായ വീരനായ നഹുഷൻ യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവിടെയുള്ള സ്ത്രീകൾ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടും മംഗളഗീതങ്ങളോടും കൂടി അവനെ പിന്തുടർന്നു.
ദേവതാനാം വരാ നാര്യോ രംഭാദ്യപ്സരസസ്തഥാ । കിന്നര്യഃ കൌതുകോത്സുക്യോ ജഗുഃ സ്വരേണ സത്തമ
ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ സ്ത്രീകളും, രംഭയെ മുന്നിൽ വെച്ച അപ്സരസുകളും, ആകാംക്ഷയോടെ കിന്നരികളും, മനോഹരമായ സ്വരത്തിൽ പാടുകയായിരുന്നു, മഹാനുഭാവ.
ഗംധര്വാണാം തഥാ നാര്യോ രൂപാലംകാരസംയുതാഃ । കൌതുകായ ഗതാസ്തത്ര യത്ര രാജാ സ തിഷ്ഠതി
അത് പോലെ, ഗന്ധർവന്മാരുടെ സുന്ദരിയും അലങ്കാരഭൂഷിതരുമായ സ്ത്രീകളും, രാജാവ് നിലകൊണ്ടിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൗതുകത്തോടെ എത്തി.
പുരം മഹോദയം നാമ ഹുംഡസ്യാപി ദുരാത്മനഃ । നംദനോപവനൈര്ദിവ്യൈഃ സര്വത്ര സമലംകൃതമ്
മഹോദയം എന്ന പേരിലുള്ള നഗരം, ആ ദുഷ്ടനായ ഹുണ്ടിന്റെതായിരുന്നെങ്കിലും, ദിവ്യമായ നന്ദനോപവനങ്ങൾകൊണ്ട് എല്ലായിടത്തും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
സപ്തകക്ഷാന്വിതൈര്ഗേഹൈഃ കലശൈരുപശോഭിതഃ । സപതാകൈര്മഹാദംഡൈഃ ശോഭമാനം പുരോത്തമമ്
ഏഴു വളപ്പുകളുള്ള വീടുകൾ, കലശങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും, പതാകകളും വലിയ തൂണുകളും കൊണ്ട് ഭംഗിയാർന്നതുമായ അത്ഭുതമായ നഗരമായിരുന്നു അത്.
കൈലാസശിഖരാകാരൈഃ സോന്നതൈര്ദിവമാസ്ഥിതൈഃ । സര്വശ്രിയാന്വിതൈര്ദിവ്യൈര്ഭ്രാജമാനം പുരോത്തമമ്
കൈലാസശിഖരങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഉയർന്ന ദിവ്യനിർമ്മിതികൾ ആകാശത്തേക്കുയർന്ന്, എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും നിറഞ്ഞു, ആ നഗരത്തിന് അതുല്യമായ ഭംഗി ഉണ്ടായിരുന്നു.
വനൈശ്ചോപവനൈര്ദിവ്യൈസ്തഡാഗൈഃ സാഗരോപമൈഃ । ജലപൂര്ണൈഃ സുശോഭൈസ്തു പദ്മൈ രക്തോത്പലാന്വിതൈഃ
ദിവ്യവനങ്ങളും ഉപവനങ്ങളും, സമുദ്രത്തോടു തുല്യമായ തടാകങ്ങൾ, വെള്ളം നിറഞ്ഞ മനോഹരമായവയും, പട്മങ്ങളും ചുവന്ന ഉത്പലപൂക്കളുംകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയുമായിരുന്നു.
പ്രാകാരൈശ്ച മഹാരത്നൈരട്ടാലകശതൈരപി । പരിഖാഭിഃ സുപൂര്ണാഭിര്ജലൈഃ സ്വച്ഛൈഃ പ്രശോഭിതമ്
വലിയ രത്നങ്ങൾ പതിപ്പിച്ച മതിലുകളും, നൂറുകണക്കിന് ഗോപുരങ്ങളും, ശുദ്ധജലം നിറഞ്ഞ പരികകളുമാണ് ആ നഗരത്തെ അലങ്കരിച്ചത്.
അന്യൈശ്ചൈവ മഹാരത്നൈര്ഗജാശ്വൈശ്ച വിരാജിതമ് । സുനാരീഭിഃ സമാകീര്ണം പുരുഷൈശ്ച മഹാപ്രഭൈഃ
മറ്റു വലിയ രത്നങ്ങളും, ആനകളും കുതിരകളും, മനോഹരമായ സ്ത്രീകളും മഹാപ്രഭയുള്ള പുരുഷന്മാരും ആ നഗരത്തിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
നാനാപ്രഭാവൈര്ദിവ്യൈശ്ച ശോഭമാനം മഹോദയമ് । രാജശ്രേഷ്ഠോ മഹാവീരോ നഹുഷോ ദദൃശേ പുരമ്
നാനാവിധ ദിവ്യപ്രഭകൾകൊണ്ട് മഹോദയ നഗരം പ്രകാശിച്ചു; മഹാവീരനായ രാജാവ് നഹുഷൻ ആ നഗരം കണ്ടു.
പുരപ്രാംതേ വനം ദിവ്യം ദിവ്യവൃക്ഷൈരലംകൃതമ് । തദ്വിവേശ മഹാവീരോ നംദനം ഹി യഥാഽമരഃ
നഗരത്തിന്റെ അതിരിൽ ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദിവ്യവനം ഉണ്ടായിരുന്നു; മഹാവീരൻ, അമരന്മാർ നന്ദനവനത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെ, അതിൽ പ്രവേശിച്ചു.
രഥേന സഹ ധര്മാത്മാ തേന മാതലിനാ സഹ । പ്രവിഷ്ടഃ സ തു രാജേംദ്രോ വനമധ്യേ സരിത്തടേ
മാതലിയും കൂടെ, തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, ധർമ്മാത്മാവായ രാജാവ് ആ വനത്തിന്റെ നടുവിലേക്കും നദീതീരത്തേക്കും പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര താ രൂപസംയുക്താ ദിവ്യാ നാര്യഃ സമാഗതാഃ । ഗംധര്വാ ഗീതതത്ത്വജ്ഞാ ജഗുര്ഗീതൈര്നൃപോത്തമമ്
അവിടെ സൗന്ദര്യത്തോടെ ദിവ്യസ്ത്രീകൾ ഒന്നിച്ചു; ഗാനപരിചയമുള്ള ഗന്ധർവന്മാർ രാജാവിനായി സംഗീതം പാടുകയായിരുന്നു.
സൂതാശ്ച മാഗധാഃ സര്വേ തം സ്തുവംതി നൃപോത്തമമ് । രാജാനമായുപുത്രം തം ഭ്രാജമാനം യഥാ രവിമ്
സൂതന്മാരും മാഗധഗായകർമാരും എല്ലാവരും അയുവിന്റെ പുത്രനായ, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന രാജാവിനെ സ്തുതിച്ചു.
ശുശ്രാവ ഗീതം മധുരം നഹുഷഃ കിന്നരേരിതമ്
കിന്നരന്മാർ പാടിയ那个 മധുരമായ പാട്ട് നഹുഷൻ ആസ്വദിച്ചു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ നഹുഷാഖ്യാനേ ഏകാദശാധികശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനന്റെ കഥയിലും ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വത്തിലും ച്യവനന്റെ കഥയിലും നഹുഷന്റെ കഥയിലുമുള്ള നൂറ്റൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
കുംജല ഉവാച- തദേവ ഗാനം ച സുരാംഗനാഭിര്ഗീതം സമാകര്ണ്യ ച ഗീതകൈര്ധ്രുവൈഃ । സമാകുലാ ചാപി ബഭൂവ തത്ര സാ ശംഭുപുത്രീ പരിചിംതയാനാ
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: ദേവകന്യകൾ ആ പാട്ട് മനോഹരമായി പാടുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, ശിവന്റെ മകൾ ആലോചനകളിൽ മുങ്ങി മനസ്സിൽ കലഹം അനുഭവിച്ചു.
ആസനാത്തൂര്ണമുത്ഥായ മഹോത്സാഹേന സംയുതാ । തൂര്ണം ഗതാ വരാരോഹാ തപോഭാവസമന്വിതാ
അവൾ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്, വലിയ ഉത്സാഹത്തോടെ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയോടെ ഉടൻ പുറപ്പെട്ടു.