ഇത്യേവം പ്രവിചാര്യൈവ വിപുലാ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതാ । മേകലാം തു സമാഹൂയ സൈരംധ്രീം വാക്യമബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, അത്യന്തം കോപം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞവളായ സൈരന്ധ്രി, മേക്കളയെ വിളിച്ചു, അവളോടു പറഞ്ഞു.
ജഹ്യേനം ബാലകം ദുഷ്ടം മേകലേഽദ്യ മഹാനസേ । സൂദഹസ്തേ പ്രദേഹി ത്വം ഹുണ്ഡഭോജനഹേതവേ
മേക്കളേ, ഇന്ന് ഈ ദുഷ്ട ബാലനെ അടുക്കളയിൽ ഉപേക്ഷിക്കൂ; അവനെ പാചകക്കാരന്റെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ച് ഹുണ്ടന് ഭക്ഷണമായി കൊടുക്കൂ.
മേകലാ ബാലകം ഗൃഹ്യ സൂദമാഹൂയ ചാബ്രവീത് । രാജാദേശം കുരുഷ്വാദ്യ പചസ്വൈനം ഹി ബാലകമ്
മേക്കള, ബാലനെ പിടിച്ചു, പാചകക്കാരനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: 'രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് ഇന്ന് ഈ ബാലനെ പാകം ചെയ്യണം.'
ഏവമാകര്ണിതം തേന സൂദേനാപി മഹാത്മനാ । ആദായ ബാലകം ഹസ്താച്ഛസ്ത്രമുദ്യമ്യ ചോദ്യതഃ
അങ്ങനെ കേട്ട മഹാത്മാവായ പാചകക്കാരൻ ബാലനെ കൈയിൽ എടുത്തു, കത്തി ഉയർത്തി, ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി.
ഏഷ വൈ ദേവദേവസ്യ ദത്താത്രേയസ്യ തേജസാ । രക്ഷിതസ്ത്വായുപുത്രശ്ച സ ജഹാസ പുനഃ പുനഃ
ദേവദേവനായ ദത്താത്രേയന്റെ ശക്തിയാൽ, ആയുവിന്റെ മകനായ ഈ ബാലൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ഹസംതം തം സമാലോക്യ സ സൂദഃ കൃപയാന്വിതഃ । സൈരംധ്രീ ച കൃപായുക്താ സൂദം തം പ്രത്യഭാഷത
അവനെ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട പാചകക്കാരന് കരുണ തോന്നി; സൈരന്ധ്രിക്കും ദയയോടെ പാചകക്കാരനോട് പറഞ്ഞു.
നൈഷ വധ്യസ്ത്വയാ സൂദ ശിശുരേവ മഹാമതേ । ദിവ്യലക്ഷണസംപന്നഃ കസ്യ ജാതഃ സുസത്കുലേ
പാചകക്കാരാ, നീ ഈ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലരുത്; അവൻ ദിവ്യലക്ഷണങ്ങളുള്ളവൻ, ഏത് നല്ല കുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്?
സൂദ ഉവാച- സത്യമുക്തം ത്വയാ ഭദ്രേ വാക്യം വൈ കൃപയാന്വിതമ് । രാജലക്ഷണസംപന്നോ രൂപവാന്കസ്യ ബാലകഃ
പാചകക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'സുഭദ്രേ, നീ കരുണയോടെ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്; രാജലക്ഷണങ്ങളുള്ള, സുന്ദരനായ ഈ ബാലൻ ആരുടെ ആണെന്ന് അറിയില്ല.'
കസ്മാദ്ഭോക്ഷ്യതി ദുഷ്ടാത്മാ ഹുംഡോഽയം ദാനവാധമഃ । യേന വൈ രക്ഷിതോ വംശഃ പൂര്വമേവ സുകര്മണാ
നല്ല പ്രവൃത്തികളാൽ വംശം മുമ്പ് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഈ ബാലനെ, ദുഷ്ടനും താഴ്ന്ന ദാനവനായ ഹുണ്ടന് എന്തിനാണ് ഭക്ഷണം വേണ്ടത്?
ആപത്സ്വപി സ ജീവേത ദുര്ഗേഷു നാന്യഥാ ഭവേത് । സിംധുവേഗേന നീതസ്തു വഹ്നിമധ്യേ ഗതോഽഥവാ
വിപത്തുകളിലും കഷ്ടതകളിലും അവൻ ജീവിക്കും; നദിയുടെ ഒഴുക്കിൽ ഒഴുകിപ്പോയാലോ, അഗ്നിയിൽ കടന്നാലോ, ജീവൻ നിലനിൽക്കും.
ജീവതേനാത്ര സംദേഹോ യശ്ച കര്മസഹായവാന് । തസ്മാദ്ധി ക്രിയതേ കര്മ ധര്മപുണ്യസമന്വിതമ്
ഇവൻ ജീവിക്കുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല; നല്ല പ്രവൃത്തികളോടൊപ്പം ഉള്ളവരും അതുപോലെ. അതുകൊണ്ടാണ് ധർമ്മവും പൂണ്യവും കൂടിയ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നത്.
ആയുഷ്മംതോ നരാസ്തേന പ്രവദംതി സുഖം തതഃ । താരകം പാലകം കര്മ രക്ഷതേ ജാഗ്രതേ ഹി തത്
അതുകൊണ്ടാണ് ദീർഘായുസുള്ളവർ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത്; രക്ഷയും സംരക്ഷണവും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി ജാഗ്രതയുള്ളവനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കും.
മുക്തിദം ജായതേ നിത്യം മൈത്രസ്ഥാനപ്രദായകമ് । ദാനപുണ്യാന്വിതം കര്മ പ്രിയവാക്യസമന്വിതമ്
എല്ലായ്പോഴും മോക്ഷം നൽകുന്ന, സൗഹൃദം ലഭ്യമാക്കുന്ന, ദാനപുണ്യവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ഉള്ള പ്രവൃത്തി ജനിക്കുന്നു.
ഉപകാരയുതം യശ്ച കരോതി ശുഭകൃത്തദാ । തമേവ രക്ഷതേ കര്മ സര്വദൈവ ന സംശയഃ
ഉപകാരമുള്ള നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവനെ അതേ പ്രവൃത്തി എല്ലായ്പോഴും സംരക്ഷിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
അന്യയോനിം പ്രയാതി സ്മ പ്രേരിതഃ സ്വേന കര്മണാ । കിം കരോതി പിതാ മാതാ അന്യേ സ്വജനബാന്ധവാഃ
സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലത്തിൽ ഒരാൾ മറ്റൊരു ജന്മം പ്രാപിക്കും; അപ്പനും അമ്മയും മറ്റു ബന്ധുക്കളും എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?
കര്മണാ നിഹതോ യസ്തു ന സ്യുസ്തസ്യ ച രക്ഷണേ । സൂത ഉവാച- യേനൈവ കര്മണാ ചൈവ രക്ഷിതശ്ചായുനംദനഃ
സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയിൽ 의해 നശിച്ചവനെ ആരും രക്ഷിക്കില്ല; പാചകക്കാരൻ പറഞ്ഞു: അതേ പ്രവൃത്തിയാൽ ആയുവിന്റെ മകൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
തസ്മാത്കൃപാന്വിതോ ജാതഃ സൂദഃ കര്മവശാനുഗഃ । സൈരംധ്രീ ച തഥാ ജാതാ പ്രേരിതാ തസ്യ കര്മണാ
അതുകൊണ്ട്, പ്രവൃത്തി കൊണ്ടു പ്രേരിതനായി പാചകക്കാരന് ദയയുണ്ടായി; അതുപോലെ, സൈരന്ധ്രിക്കും അവന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി ദയ തോന്നി.
ദ്വാഭ്യാമേവ സുതശ്ചായോ രക്ഷിതശ്ചാരുലക്ഷണഃ । രാത്രാവേവ പ്രണീതോഽസൌ തസ്മാദ്ഗേഹാന്മഹാശ്രമേ
ഈ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന്, മനോഹരലക്ഷണങ്ങളുള്ള ആയുവിന്റെ മകനെ രക്ഷിച്ചു; രാത്രിയിൽ അവനെ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് വലിയ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
വശിഷ്ഠസ്യാശ്രമേ പുണ്യേ സൈരംധ്ര്യാ പുണ്യകര്മണാ । ശുഭേ പര്ണകുടീദ്വാരേ തസ്മിന്നേവ മഹാശ്രമേ
വശിഷ്ഠന്റെ പുണ്യമായ ആശ്രമത്തിൽ, സൈരന്ധ്രിയുടെ സത്കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടു, അതിലെ മനോഹരമായ ഇലക്കുടിലിന്റെ വാതിലിന് സമീപം, ആ മഹത്തായ ആശ്രമത്തിൽ,
ഗതാ സാ സ്വഗൃഹം പശ്ചാന്നിക്ഷിപ്യ ബാലകോത്തമമ് । ഏണം നിപാത്യ സൂദേന പാചിതം മാംസമേവ ഹി
അവൾ പിന്നീട് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി, ആ ഉത്തമബാലനെ അവിടെ വച്ചിട്ട്; അപ്പൊഴ് പാചകക്കാരൻ ഒരു മാൻ കൊന്ന് അതിന്റെ മാംസം മാത്രം പാകം ചെയ്തു.
ഭോജയിത്വാ സുദൈത്യേംദ്രോ ഹുംഡോ ഹൃഷ്ടോഭവത്തദാ । ശാപമശോകസുംദര്യാ മോഘം മേനേ തദാസുരഃ
മാനിന്റെ മാംസം ഹുംഡന് ഭക്ഷണം നൽകി, അവൻ അതിനാൽ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; അശോകസുന്ദരിയുടെ ശാപം ഫലിക്കില്ലെന്ന് ആ അസുരൻ കരുതിച്ചു.
ഹര്ഷേണ മഹതാവിഷ്ടഃ സ ഹുംഡോ ദാനവേശ്വരഃ । കുംജല ഉവാച- പ്രഭാതേ വിമലേ ജാതേ വശിഷ്ഠോ മുനിസത്തമഃ
വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ആ ദാനവാധിപൻ ഹുംഡൻ പറഞ്ഞു— കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: ശുദ്ധമായ പ്രഭാതം വന്നപ്പോൾ, മഹാനായ വശിഷ്ഠമുനി,
ബഹിര്ഗതോ ഹി ധര്മാത്മാ കുടീദ്വാരാത്പ്രപശ്യതി । സംപൂര്ണം ബാലകം ദൃഷ്ട്വാ ദിവ്യലക്ഷണസംയുതമ്
ആ ധാർമ്മികൻ ആയ വശിഷ്ഠൻ കുടിലിന്റെ വാതിലിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി; അവിടെ ദിവ്യലക്ഷണങ്ങളുള്ള, പൂർണ്ണമായ ഒരു ബാലനെ കണ്ടു.
സംപൂര്ണേംദുപ്രതീകാശം സുംദരം ചാരുലോചനമ് । വശിഷ്ഠ ഉവാച- പശ്യംതു മുനയഃ സര്വേ യൂയമാഗത്യ ബാലകമ്
പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെയും, സുന്ദരനായി, മനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ ആ ബാലനെ കണ്ടു. വശിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ മുനികളും വന്നു ഈ ബാലനെ കാണട്ടെ.
കസ്യ കേന സമാനീതം രാത്രൌ ദ്വാരാംഗണേ മമ । ദേവഗംധര്വഗര്ഭാഭം രാജലക്ഷണസംയുതമ്
ഇത് ആരുടെ ബാലനാണ്, ആരാണ് ഇത് രാത്രിയിൽ എന്റെ വാതിലിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നത്? ദേവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും പുത്രനെപ്പോലെയും, രാജലക്ഷണങ്ങളോടെ.
കംദര്പകോടിസംകാശം പശ്യംതു മുനയോഽമലമ് । മഹാകൌതുകസംയുക്താ ഹൃഷ്ടാ ദ്വിജവരാസ്തതഃ
കോടി കാമദേവന്മാരെപ്പോലെയും പ്രകാശിക്കുന്ന ഈ നിർമലനായ ബാലനെ മുനികൾ കാണട്ടെ; അതിനുശേഷം മഹാ ആശ്ചര്യത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ബ്രാഹ്മണന്മാർ,
സമപശ്യന്സുതം തേ തു ആയോശ്ചൈവ മഹാത്മനഃ । വശിഷ്ഠഃ സ തു ധര്മാത്മാ ജ്ഞാനേനാലോക്യ ബാലകമ്
അവർ ആ മഹാത്മാവായ ആയുവിന്റെ പുത്രനെ കണ്ടു; വശിഷ്ഠൻ ആ ധാർമ്മികൻ, ജ്ഞാനത്തോടെ ആ ബാലനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആയുപുത്രം സമാജ്ഞാതം ചരിത്രേണ സമന്വിതമ് । വൃത്താംതം തസ്യ ദുഷ്ടസ്യ ഹുണ്ഡസ്യാപി ദുരാത്മനഃ
അവൻ ആയുവിന്റെ പുത്രനാണെന്നും, നല്ല സ്വഭാവം ഉള്ളവനാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; കൂടാതെ ആ ദുഷ്ടനായ ഹുണ്ടന്റെ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും അറിഞ്ഞു.
കൃപയാ ബ്രഹ്മപുത്രസ്തു സമുത്ഥായ സുബാലകമ് । കരാഭ്യാമഥ ഗൃഹ്ണാതി യാവദ്ദ്വിജോ വരോത്തമഃ
കരുണയോടെ ബ്രഹ്മാപുത്രൻ എഴുന്നേറ്റ്, ആ മനോഹരമായ ബാലനെ കൈകൊണ്ട് എടുത്തു, ആ ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണൻ.
താവത്പുഷ്പസുവൃഷ്ടിം ച ചക്രുര്ദേവാഃ സുതോപരി । ലലിതം സുസ്വരം ഗീതം ജഗുര്ഗംധര്വകിന്നരാഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ആ ബാലന്റെ മേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി; ഗന്ധർവരും കിന്നരന്മാരും മനോഹരവും മധുരവുമായ ഗാനങ്ങൾ പാടി.