മഹാജനേ പ്രസുപ്തേ ച നിദ്രയാതീവമോഹിതേ । തം പുത്രം ദേവഗര്ഭാഭമപഹൃത്യ ബഹിര്ഗതഃ
വീട്ടിലെ എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിൽ ആഴമായി മുങ്ങിയപ്പോൾ, ദൈവഗർഭത്തെപ്പോലെയുള്ള ആ മകനെ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി.
കാംചനാഖ്യപുരേ പ്രാപ്തഃ സ്വകീയേ ദാനവാധമഃ । സമാഹൂയ പ്രിയാം ഭാര്യാം വിപുലാം വാക്യമബ്രവീത്
കാഞ്ചന എന്ന തന്റെ നഗരത്തിൽ ആ ദുഷ്ട ദാനവൻ എത്തി, പ്രിയയായ ഭാര്യ വിപുലയെ വിളിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വധസ്വൈനം മഹാപാപം ബാലരൂപം രിപും മമ । പശ്ചാത്സൂദസ്യ വൈ ഹസ്തേ ഭോജനാര്ഥം പ്രദീയതാമ്
ഈ മഹാപാപിയെ, ബാലരൂപത്തിലുള്ള എന്റെ ശത്രുവിനെ കൊല്ല്; പിന്നെ, അവനെ ഭക്ഷ്യത്തിനായി സൂതന്റെ കൈയിൽ കൊടുക്കണം.
നാനാഭേദൈര്വിഭേദൈശ്ച പാചയസ്വ ഹി നിര്ഘൃണമ് । സൂദഹസ്താന്മഹാഭാഗേ പശ്ചാദ്ഭോക്ഷ്യേ ന സംശയഃ
നാനാവിധ രീതികളിൽ കഠിനമായി പാചകം ചെയ്യുക; മഹാഭാഗ്യവതിയായവളേ, പിന്നെ ഞാൻ സൂതന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് അവനെ ഭക്ഷിക്കും, സംശയമില്ല.
വാക്യമാകര്ണ്യ തദ്ഭര്തുര്വിപുലാ വിസ്മിതാഭവത് । കസ്മാന്നിര്ഘൃണതാം യാതി ഭര്ത്താ മമ സുനിഷ്ഠുരഃ
ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വിപുല അത്ഭുതപ്പെട്ടു: എന്റെ ഭർത്താവ് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ കഠിനഹൃദയനും ക്രൂരനും ആകുന്നു?
സര്വലക്ഷണസംപന്നം ദേവഗര്ഭോപമം സുതമ് । കസ്യ കസ്മാത്പ്രഭക്ഷ്യേത ക്ഷമാഹീനഃ സുനിര്ഘൃണഃ
സകലലക്ഷണങ്ങളോടും ദൈവഗർഭത്തിനെപ്പോലെയും ഉള്ള മകനെ, ആരാണ് ഇങ്ങനെ ദയയില്ലാതെ ഭക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാവുക, എന്തിനാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?
ഇത്യേവം ചിംതയാമാസ കാരുണ്യേന സമന്വിതാ । പുനഃ പപ്രച്ഛ ഭര്താരം കസ്മാദ്ഭക്ഷ്യസി ബാലകമ്
ഇങ്ങനെ കരുണയോടെ ആലോചിച്ച്, അവൾ വീണ്ടും ഭർത്താവിനോട് ചോദിച്ചു: നീ ഈ ബാലനെ ഭക്ഷിക്കാൻ എന്തിന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
കസ്മാദ്ഭവസി സംക്രുദ്ധോ അതീവ നിരപത്രപഃ । സര്വം മേ കാരണം ബ്രൂഹി തത്ത്വേന ദനുജേശ്വര
നീ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ കോപവും ലജ്ജയില്ലായ്മയും കാണിക്കുന്നു? ദാനവാധിപതിയായ ഭർത്താവേ, സത്യമായി മുഴുവൻ കാരണവും എനിക്ക് പറയൂ.
ആത്മദോഷം ച വൃത്താംതം സമാസേന നിവേദിതമ് । ശാപമശോകസുംദര്യാ ഹുംഡേനാപി ദുരാത്മനാ
തന്റെ തെറ്റും സംഭവിച്ച കാര്യവും, അശോകസുന്ദരിയുടെ ശാപവും, ഹുണ്ട എന്ന ദുഷ്ടൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞു.
തയാ ജ്ഞാതം തു തത്സര്വം കാരണം ദാനവസ്യ വൈ । വധ്യോഽയം ബാലകഃ സത്യം നോ വാ ഭര്ത്താ മരിഷ്യതി
അവൾക്ക് ദാനവന്റെ ആ മുഴുവൻ കാരണവും മനസ്സിലായി: ഈ ബാലനെ കൊല്ലണം, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഭർത്താവ് മരിക്കും.
ഇത്യേവം പ്രവിചാര്യൈവ വിപുലാ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതാ । മേകലാം തു സമാഹൂയ സൈരംധ്രീം വാക്യമബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, അത്യന്തം കോപം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞവളായ സൈരന്ധ്രി, മേക്കളയെ വിളിച്ചു, അവളോടു പറഞ്ഞു.
ജഹ്യേനം ബാലകം ദുഷ്ടം മേകലേഽദ്യ മഹാനസേ । സൂദഹസ്തേ പ്രദേഹി ത്വം ഹുണ്ഡഭോജനഹേതവേ
മേക്കളേ, ഇന്ന് ഈ ദുഷ്ട ബാലനെ അടുക്കളയിൽ ഉപേക്ഷിക്കൂ; അവനെ പാചകക്കാരന്റെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ച് ഹുണ്ടന് ഭക്ഷണമായി കൊടുക്കൂ.
മേകലാ ബാലകം ഗൃഹ്യ സൂദമാഹൂയ ചാബ്രവീത് । രാജാദേശം കുരുഷ്വാദ്യ പചസ്വൈനം ഹി ബാലകമ്
മേക്കള, ബാലനെ പിടിച്ചു, പാചകക്കാരനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: 'രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് ഇന്ന് ഈ ബാലനെ പാകം ചെയ്യണം.'
ഏവമാകര്ണിതം തേന സൂദേനാപി മഹാത്മനാ । ആദായ ബാലകം ഹസ്താച്ഛസ്ത്രമുദ്യമ്യ ചോദ്യതഃ
അങ്ങനെ കേട്ട മഹാത്മാവായ പാചകക്കാരൻ ബാലനെ കൈയിൽ എടുത്തു, കത്തി ഉയർത്തി, ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി.
ഏഷ വൈ ദേവദേവസ്യ ദത്താത്രേയസ്യ തേജസാ । രക്ഷിതസ്ത്വായുപുത്രശ്ച സ ജഹാസ പുനഃ പുനഃ
ദേവദേവനായ ദത്താത്രേയന്റെ ശക്തിയാൽ, ആയുവിന്റെ മകനായ ഈ ബാലൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ഹസംതം തം സമാലോക്യ സ സൂദഃ കൃപയാന്വിതഃ । സൈരംധ്രീ ച കൃപായുക്താ സൂദം തം പ്രത്യഭാഷത
അവനെ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട പാചകക്കാരന് കരുണ തോന്നി; സൈരന്ധ്രിക്കും ദയയോടെ പാചകക്കാരനോട് പറഞ്ഞു.
നൈഷ വധ്യസ്ത്വയാ സൂദ ശിശുരേവ മഹാമതേ । ദിവ്യലക്ഷണസംപന്നഃ കസ്യ ജാതഃ സുസത്കുലേ
പാചകക്കാരാ, നീ ഈ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലരുത്; അവൻ ദിവ്യലക്ഷണങ്ങളുള്ളവൻ, ഏത് നല്ല കുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്?
സൂദ ഉവാച- സത്യമുക്തം ത്വയാ ഭദ്രേ വാക്യം വൈ കൃപയാന്വിതമ് । രാജലക്ഷണസംപന്നോ രൂപവാന്കസ്യ ബാലകഃ
പാചകക്കാരൻ പറഞ്ഞു: 'സുഭദ്രേ, നീ കരുണയോടെ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്; രാജലക്ഷണങ്ങളുള്ള, സുന്ദരനായ ഈ ബാലൻ ആരുടെ ആണെന്ന് അറിയില്ല.'
കസ്മാദ്ഭോക്ഷ്യതി ദുഷ്ടാത്മാ ഹുംഡോഽയം ദാനവാധമഃ । യേന വൈ രക്ഷിതോ വംശഃ പൂര്വമേവ സുകര്മണാ
നല്ല പ്രവൃത്തികളാൽ വംശം മുമ്പ് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഈ ബാലനെ, ദുഷ്ടനും താഴ്ന്ന ദാനവനായ ഹുണ്ടന് എന്തിനാണ് ഭക്ഷണം വേണ്ടത്?
ആപത്സ്വപി സ ജീവേത ദുര്ഗേഷു നാന്യഥാ ഭവേത് । സിംധുവേഗേന നീതസ്തു വഹ്നിമധ്യേ ഗതോഽഥവാ
വിപത്തുകളിലും കഷ്ടതകളിലും അവൻ ജീവിക്കും; നദിയുടെ ഒഴുക്കിൽ ഒഴുകിപ്പോയാലോ, അഗ്നിയിൽ കടന്നാലോ, ജീവൻ നിലനിൽക്കും.
ജീവതേനാത്ര സംദേഹോ യശ്ച കര്മസഹായവാന് । തസ്മാദ്ധി ക്രിയതേ കര്മ ധര്മപുണ്യസമന്വിതമ്
ഇവൻ ജീവിക്കുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല; നല്ല പ്രവൃത്തികളോടൊപ്പം ഉള്ളവരും അതുപോലെ. അതുകൊണ്ടാണ് ധർമ്മവും പൂണ്യവും കൂടിയ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നത്.
ആയുഷ്മംതോ നരാസ്തേന പ്രവദംതി സുഖം തതഃ । താരകം പാലകം കര്മ രക്ഷതേ ജാഗ്രതേ ഹി തത്
അതുകൊണ്ടാണ് ദീർഘായുസുള്ളവർ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത്; രക്ഷയും സംരക്ഷണവും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി ജാഗ്രതയുള്ളവനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കും.
മുക്തിദം ജായതേ നിത്യം മൈത്രസ്ഥാനപ്രദായകമ് । ദാനപുണ്യാന്വിതം കര്മ പ്രിയവാക്യസമന്വിതമ്
എല്ലായ്പോഴും മോക്ഷം നൽകുന്ന, സൗഹൃദം ലഭ്യമാക്കുന്ന, ദാനപുണ്യവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ഉള്ള പ്രവൃത്തി ജനിക്കുന്നു.
ഉപകാരയുതം യശ്ച കരോതി ശുഭകൃത്തദാ । തമേവ രക്ഷതേ കര്മ സര്വദൈവ ന സംശയഃ
ഉപകാരമുള്ള നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവനെ അതേ പ്രവൃത്തി എല്ലായ്പോഴും സംരക്ഷിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
അന്യയോനിം പ്രയാതി സ്മ പ്രേരിതഃ സ്വേന കര്മണാ । കിം കരോതി പിതാ മാതാ അന്യേ സ്വജനബാന്ധവാഃ
സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലത്തിൽ ഒരാൾ മറ്റൊരു ജന്മം പ്രാപിക്കും; അപ്പനും അമ്മയും മറ്റു ബന്ധുക്കളും എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?
കര്മണാ നിഹതോ യസ്തു ന സ്യുസ്തസ്യ ച രക്ഷണേ । സൂത ഉവാച- യേനൈവ കര്മണാ ചൈവ രക്ഷിതശ്ചായുനംദനഃ
സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയിൽ 의해 നശിച്ചവനെ ആരും രക്ഷിക്കില്ല; പാചകക്കാരൻ പറഞ്ഞു: അതേ പ്രവൃത്തിയാൽ ആയുവിന്റെ മകൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
തസ്മാത്കൃപാന്വിതോ ജാതഃ സൂദഃ കര്മവശാനുഗഃ । സൈരംധ്രീ ച തഥാ ജാതാ പ്രേരിതാ തസ്യ കര്മണാ
അതുകൊണ്ട്, പ്രവൃത്തി കൊണ്ടു പ്രേരിതനായി പാചകക്കാരന് ദയയുണ്ടായി; അതുപോലെ, സൈരന്ധ്രിക്കും അവന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി ദയ തോന്നി.
ദ്വാഭ്യാമേവ സുതശ്ചായോ രക്ഷിതശ്ചാരുലക്ഷണഃ । രാത്രാവേവ പ്രണീതോഽസൌ തസ്മാദ്ഗേഹാന്മഹാശ്രമേ
ഈ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന്, മനോഹരലക്ഷണങ്ങളുള്ള ആയുവിന്റെ മകനെ രക്ഷിച്ചു; രാത്രിയിൽ അവനെ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് വലിയ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
വശിഷ്ഠസ്യാശ്രമേ പുണ്യേ സൈരംധ്ര്യാ പുണ്യകര്മണാ । ശുഭേ പര്ണകുടീദ്വാരേ തസ്മിന്നേവ മഹാശ്രമേ
വശിഷ്ഠന്റെ പുണ്യമായ ആശ്രമത്തിൽ, സൈരന്ധ്രിയുടെ സത്കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടു, അതിലെ മനോഹരമായ ഇലക്കുടിലിന്റെ വാതിലിന് സമീപം, ആ മഹത്തായ ആശ്രമത്തിൽ,
ഗതാ സാ സ്വഗൃഹം പശ്ചാന്നിക്ഷിപ്യ ബാലകോത്തമമ് । ഏണം നിപാത്യ സൂദേന പാചിതം മാംസമേവ ഹി
അവൾ പിന്നീട് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി, ആ ഉത്തമബാലനെ അവിടെ വച്ചിട്ട്; അപ്പൊഴ് പാചകക്കാരൻ ഒരു മാൻ കൊന്ന് അതിന്റെ മാംസം മാത്രം പാകം ചെയ്തു.