തഥാ ത്വാം മമ ഭര്താ ച നാശയിഷ്യതി ദാനവ । മന്നിമിത്തഉപായോഽയം ദൃഷ്ടോ ദേവേന വൈ പുരാ
അങ്ങനെയേ, ദാനവാ, എന്റെ ഭർത്താവ് നിന്നെ നശിപ്പിക്കും. എന്റെ കാരണത്താലാണ് ഈ മാർഗം ദേവൻ മുമ്പേ ചിന്തിച്ചത്.
സത്യേയം ലൌകികീ ഗാഥാ യാം ഗായന്തി വിദോ ജനാഃ। പ്രത്യക്ഷം ദൃശ്യതേ ലോകേ ന വിന്ദന്തി കുബുദ്ധയഃ
പണ്ഡിതർ പാടുന്ന ഈ ലോകഗാഥ സത്യമാണ്: 'ലോകത്തിൽ നേരിട്ട് കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലും, മൂഢന്മാർ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.'
യേന യത്ര പ്രഭോക്തവ്യം യസ്മാദ്ദുഃഖസുഖാദികമ്। സ ഏവ ഭുംജതേ തത്ര തസ്മാദേവ ന സംശയഃ
ആര് എവിടെ എന്തിനാണ് സംസാരിക്കേണ്ടതെന്ന്, ആരില് നിന്നാണ് സുഖവും ദുഃഖവും ഉണ്ടാകുന്നതെന്നും, അതെല്ലാം അവന് അവിടെയെല്ലാം അനുഭവിക്കും എന്നതില് സംശയമില്ല.
കര്മണോസ്യ ഫലം ഭുങ്ക്ഷ്വ സ്വകീയസ്യ മഹീതലേ। യാസ്യസേ നിരയസ്ഥാനം പരദാരാഭിമര്ശനാത്
നിന്റെ സ്വന്തം കര്മഫലം ഭൂമിയില് അനുഭവിക്കണം; മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ സ്പര്ശിച്ചതിനാല് നീ നരകത്തിലേക്ക് പോകും.
സുതീക്ഷ്ണം ഹി സുധാരം തു സുഖഡ്ഗം ച വിഘട്ടതി। അങ്ഗുല്യഗ്രേണ കോപായ തഥാ മാം വിദ്ധി സാമ്പ്രതമ്
വളരെ മൂര്ച്ഛയുള്ള വാള് ശിക്ഷയ്ക്കായി എടുത്തിരിക്കുന്നു; വിരലിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് പോലും അതു വേദനയുണ്ടാക്കും—ഇപ്പോള് എന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ അറിഞ്ഞുകൊള്ക.
സിംഹസ്യ സമ്മുഖം ഗത്വാ ക്രുദ്ധസ്യ ഗര്ജിതസ്യ ച। കോ ലുനാതി മുഖാത്കേശാന്സാഹസാകാരസംയുതഃ।൮൪ സത്യാചാരാം ദമോപേതാം നിയതാം തപസി സ്ഥിതാമ്। നിധനം ചേച്ഛതേ യോ വൈ സ വൈ മാം ഭോക്തുമിച്ഛതി
ക്രോധത്തോടെ കുരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സിംഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ ചെന്നു, അതിന്റെ വായില്നിന്ന് രോമം വെട്ടാന് ധൈര്യവാനായ ആര്ക്കാണ് കഴിയുക?
സമണിം കൃഷ്ണസര്പസ്യ ജീവമാനസ്യ സാമ്പ്രതമ് । ഗൃഹീതുമിച്ഛതേ സോ ഹി യഥാ കാലേന പ്രേഷിതഃ
ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത പാമ്പിന്റെ ഫണ പിടിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവന് വിധിയുടെ സമയത്ത് അയച്ചവനുപോലെയാണ്.
ഭവാംസ്തു പ്രേഷിതോ മൂഢ കാലേന കാലമോഹിതഃ । തദാ തേ ഈദൃശീ ജാതാ കുമതിഃ കിം നപശ്യസി
കാലത്തിന്റെ മായയില് വിചാരശൂനനായി നീ കാലം അയച്ചവനാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ദുഷ്ചിന്ത നിന്റെ മനസ്സില് വന്നിരിക്കുന്നത്—നീ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലേ?
ഋതേ തു ആയുപുത്രേണ സമാലോകയതേ ഹി കഃ। അന്യോ ഹി നിധനം യാതി മമരൂപാവലോകനാത്
ആയുവിന്റെ മകനല്ലാതെ, എന്റെ രൂപം കണ്ടുമാത്രം മരണത്തെ നേരിടാന് മറ്റാരാണ് കഴിയുക?
ഏവമാഭാഷയിത്വാ തം ഗങ്ഗാതീരം ഗതാ സതീ । സശോകാ ദുഃഖസംവിഗ്നാ നിയതാനി യമാന്വിതാ
അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ദുഃഖവും വിഷാദവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ, ഗംഗയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി.
പൂര്വമാചരിതം ഘോരം പതികാമനയാ തപഃ। തവ നാശാര്ഥമിച്ഛംതീ ചരിഷ്യേ ദാരുണം പുനഃ
നിന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ നാശത്തിനായി മുമ്പ് ചെയ്ത ഭയാനകമായ തപസ്സ്, ഇപ്പോള് നിന്റെ നാശത്തിനായി വീണ്ടും ചെയ്യാന് ഞാന് തയ്യാറാണ്.
യദാ ത്വാം നിഹതം ദുഷ്ടം നഹുഷേണ മഹാത്മനാ। നിിിിിശിതൈര്വജ്രസങ്കാശൈര്ബാണൈരാശീവിഷോപമൈഃ।൯൧ രണേ നിപതിതം പാപ മുക്തകേശം സലോഹിതമ് । ഗതാസും ച പ്രപശ്യാമി തദാ യാസ്യാമ്യഹം പതിമ്
നഹുഷന് എന്ന മഹാത്മാവ് കിടിലംപോലെയുള്ള, പാമ്പുപോലെയുള്ള അസ്ത്രങ്ങളാല് നിന്നെ യുദ്ധത്തില് കൊല്ലുമ്പോള്, നീ രക്തംകൊഴിച്ചും മുടികുലുക്കിയും കിടക്കുന്ന ദൃശ്യം ഞാന് കാണുമ്പോള്, അപ്പോള് ഞാന് എന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകും.
ഏവം സുനിയമം കൃത്വാ ഗംഗാതീരമനുത്തമമ്। സംസ്ഥിതാ ഹുംഡനാശായ നിശ്ചലാ ശിവനംദിനീ
ഇങ്ങനെ ഉറച്ച പ്രതിജ്ഞയോടെ, ശിവഭക്തയായ അവള് ഗംഗയുടെ ഉത്തമമായ തീരത്ത് ഹുണ്ഡന്റെ നാശത്തിനായി അചഞ്ചലമായി നിലകൊണ്ടു.
വഹ്നേര്യഥാദീപ്തിമതീ ശിഖോജ്ജ്വലാ തേജോഭിയുക്താ പ്രദഹേത്സുലോകാന്। ക്രോധേന ദീപ്താ വിബുധേശപുത്രീ ഗങ്ഗാതടേ ദുശ്ചരമാചരത്തപഃ
എങ്ങനെ തീയുടെ ജ്വലിച്ച ശിഖകള് ലോകങ്ങളെ കത്തിക്കളയുമോ, അതുപോലെ ദേവതാധിപന്റെ മകള് ക്രോധത്തില് കത്തിയ്ക്കൊണ്ട് ഗംഗയുടെ തീരത്ത് കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
"കുഞ്ജല ഉവാച- ഏവമുക്താ മഹാഭാഗ ശിവസ്യ തനയാ ഗതാ । ഗങ്ഗാംഭസി തതഃ സ്നാത്വാ സ്വപുരേ കാഞ്ചനാഹ്വയേ
"കുഞ്ചലന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹാഭാഗ്യവതിയായ ശിവന്റെ മകള് ഗംഗയില് കുളിച്ച്, തന്റെ സ്വപ്നഗൃഹമായ കാഞ്ചനപുരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തപശ്ചചാര തന്വങ്ഗീ ഹുണ്ഡസ്യ വധഹേതവേ । അശോകസുന്ദരീ ബാലാ സത്യേന ച സമന്വിതാ
സത്യസന്ധയായ അശോകസുന്ദരി എന്ന സുന്ദരിയായ ബാലിക ഹുണ്ഡന്റെ നാശത്തിനായി തപസ്സ് ചെയ്തു.
ഹുണ്ഡോപി ദുഃഖിതോഭൂതഃ ശാപദഗ്ധേന ചേതസാ। ചിംതയാമാസ സന്തപ്ത അതീവ വചനാനലൈഃ
ഹുണ്ഡനും ശാപത്തിന്റെ തീയില് മനസ്സു കത്തിയ ദുഃഖിതനായി, അവളുടെ വാക്കുകള് തീപോലെ കത്തിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
സമാഹൂയ അമാത്യം തം കമ്പനാഖ്യമഥാബ്രവീത് । സമാചഷ്ട സ വൃത്താന്തം തസ്യാഃ ശാപോദ്ഭവം മഹത്
തന്റെ മന്ത്രിയായ കംപനനെ വിളിച്ച് അവന് അവളുടേയും ശാപത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും മുഴുവന് കഥയും പറഞ്ഞു.
ശപ്തോസ്മ്യശോകസുംദര്യാ ശിവസ്യാപി സുകന്യയാ। നഹുഷസ്യാപി മേ ഭര്ത്തുസ്ത്വം തു ഹസ്താന്മരിഷ്യസി
"ശിവന്റെ സദാചാരമുള്ള മകളായ അശോകസുന്ദരിയും എന്റെ ഭര്ത്താവായ നഹുഷനും എന്നെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു; നീ അവന്റെ കൈകളില് മരിക്കും."
നൈവ ജാതസ്ത്വസൌ ഗര്ഭ ആയോര്ഭാര്യാ ച ഗുര്വിണീ। യഥാ സത്യാദ്വ്യലീകസ്തു തസ്യാഃ ശാപസ്തഥാ കുരു
അവന് ഇനിയും ജനിച്ചിട്ടില്ല, ആയുവിന്റെ ഭാര്യ ഗര്ഭിണിയാണ്; അവളുടെ ശാപം സത്യമായതിനാല് അതു പൂര്ത്തിയാകട്ടെ.
കമ്പന ഉവാച- അപഹൃത്യ പ്രിയാം തസ്യ ആയോശ്ചാപി സമാനയ । അനേനാപി പ്രകാരേണ തവ ശത്രുര്ന ജായതേ
കമ്പനൻ പറഞ്ഞു: അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെയും അവന്റെ ജീവനും നീ അകറ്റി കൊണ്ടുവരിക. ഇതുപോലുള്ള വഴിയിലൂടെ പോലും നിന്റെ ശത്രുവിനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
നോ വാ പ്രപാതയസ്വ ത്വം ഗര്ഭം തസ്യാഃ പ്രഭീഷണൈഃ । അനേനാപി പ്രകാരേണ തവ ശത്രുര്ന ജായതേ
അല്ലെങ്കിൽ, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വഴികളിലൂടെ അവളെ ഗർഭച്യുതിയാക്കാമെന്നു നോക്കൂ. ഇതുപോലും നിന്റെ ശത്രുവിനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ജന്മകാലം പ്രതീക്ഷസ്വ നഹുഷസ്യ ദുരാത്മനഃ । അപഹൃത്യ സമാനീയ ജഹി ത്വം പാപചേതനമ്
നഹുഷൻ എന്ന ദുഷ്ടന്റെ ജനനകാലം കാത്തിരിക്കുക. അവനെ പിടിച്ച് കൊണ്ടുവന്ന്, നീ ആ പാപചിന്തയുള്ളവനെ കൊല്ലണം.
ഏവം സമംത്ര്യ തേനാപി കംപനേന സ ദാനവഃ । അഭൂത്സ ഉദ്യമോപേതോ നഹുഷസ്യ പ്രണാശനേ
ഇങ്ങനെ കമ്പനനുമായി ആലോചിച്ച ശേഷം ആ ദാനവൻ നഹുഷനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ തയ്യാറായി.
'വിഷ്ണുരുവാച- ഏലപുത്രോ മഹാഭാഗ ആയുര്നാമ ക്ഷിതീശ്വരഃ। സാര്വഭൌമഃ സ ധര്മാത്മാ സത്യവ്രതപരായണഃ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഏലയുടെ ഭാഗ്യശാലിയായ മകനായ ആയുർ എന്ന രാജാവു സർവ്വഭൗമനായിരുന്നു; ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും സത്യവ്രതനുമായിരുന്നു.
ഇന്ദ്രോപേന്ദ്രസമോ രാജാ തപസാ യശസാ ബലൈഃ। ദാനയജ്ഞൈഃ സുപുണ്യൈശ്ച സത്യേന നിയമേന ച
ആ രാജാവ് തപസ്സിലും കീർത്തിയിലും ശക്തിയിലും ഇന്ദ്രനോടും ഉപേന്ദ്രനോടും തുല്യനായിരുന്നു; ദാനത്തിലും യജ്ഞങ്ങളിലും മഹാപുണ്യങ്ങളിലും സത്യത്തിലും നിയന്ത്രണത്തിലും അതിക്രമിച്ചു.
ഏകച്ഛത്രേണ വൈ രാജ്യം ചക്രേ ഭൂപതിസത്തമഃ। പൃഥിവ്യാം സര്വധര്മജ്ഞഃ സോമവംശസ്യ ഭൂഷണമ്
ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്ന ആ മഹാരാജാവ് ഏകഛത്രാധിപതിയായി രാജ്യം ഭരിച്ചു; സോമവംശത്തിന്റെ ആഭരണമായിരുന്നു.
പുത്രം ന വിംദതേ രാജാ തേന ദുഃഖീ വ്യജായത। ചിംതയാമാസ ധര്മാത്മാ കഥം മേ ജായതേ സുതഃ
ആ രാജാവിന് ഒരു മകനും ഉണ്ടായില്ല; അതുകൊണ്ട് ദു:ഖിതനായി. 'എനിക്ക് എങ്ങനെ ഒരു മകൻ ജനിക്കും?' എന്ന ചിന്തയിൽ ആ ധർമ്മാത്മാവു മുങ്ങി.
ഇതി ചിന്താം സമാപേദേ ആയുശ്ച പൃഥിവീപതിഃ। പുത്രാര്ഥം പരമം യത്നമകരോത്സുസമാഹിതഃ
അങ്ങനെ ഭൂമിയുടെ അധിപനായ ആയുർ മകന്റെ ആശയോടെ ആഴമായ ചിന്തയിൽ ഏർപ്പെട്ടു; മകനുവേണ്ടി പരമമായ പരിശ്രമം മനസ്സോടെ നടത്തി.
അത്രിപുത്രോ മഹാത്മാ വൈ ദത്താത്രേയോ മഹാമുനിഃ। ക്രീഡമാനഃ സ്ത്രിയാ സാര്ദ്ധം മദിരാരുണലോചനഃ
അത്രിയുടെ മഹാത്മാവായ മകനും മഹാമുനിയുമായ ദത്താത്രേയൻ ഒരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു; മദിരപാനം ചെയ്തതുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചുവപ്പായിരുന്നു.