'ശ്രീദേവ്യുവാച- നൈവ ചാലയിതും ശക്തോ ഭവാന്മാം ദാനവേശ്വരഃ। മനസാപി ന വൈ ധാര്യം മമ മോഹം സമാഗതമ്
ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു: 'ദാനവാധിപാ, നീ എന്നെ ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. മനസ്സിൽ പോലും എനിക്ക് മോഹം വരികയില്ല.'
ഭവാദൃശൈര്മഹാപാപൈര്ദേവൈര്വാ ദാനവാധമൈഃ। ദുഷ്പ്രാപ്യാഹം ന സംദേഹോ മാ വദസ്വ പുനഃ പുനഃ
നിനക്കുപോലുള്ള വലിയ പാപികൾക്കും, ദേവന്മാർക്കും, ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ദാനവന്മാർക്കും എന്നെ നേടാൻ കഴിയില്ല — ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയരുത്.
സ്കന്ദാനുജാ സാ തപസാഭിയുക്താ ജാജ്വല്യമാനാ മഹതാ രുഷാ ച। സംഹര്തുകാമാ പരി ദാനവം തം കാലസ്യ ജിഹ്വേവ യഥാ സ്ഫുരന്തീ
സ്കന്ദന്റെ അനിയത്തിയായ അവൾ വലിയ തപസ്സുകൊണ്ടും, അത്യന്തം കോപത്താലും ജ്വലിച്ചു, ആ ദാനവനെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കാലത്തിന്റെ നാവുപോലെ ചലിച്ചു.
പുനരുവാച സാ ദേവീ തമേവം ദാനവാധമമ് । ഉഗ്രം കര്മ കൃതം പാപ ചാത്മനാശനഹേതവേ
അവൾ വീണ്ടും ആ ദുഷ്ട ദാനവനോട് പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ആത്മനാശത്തിന് കാരണമാകുന്ന ഭയങ്കരവും പാപകരവുമായ പ്രവൃത്തിയാണ് നീ ചെയ്തതെന്ന് അറിയണം.'
ആത്മവഞ്ശസ്യ നാശായ സ്വജനസ്യാസ്യ വൈ ത്വയാ। ദീപ്താ സ്വഗൃഹമാനീതാ സുശിഖാ കൃഷ്ണവര്ത്മനഃ
നിന്റെ വംശത്തിന്റെയും ബന്ധുക്കളുടെയും നാശത്തിനായി, കറുത്ത വട്ടമുള്ള ഒരു ജ്വലിച്ച അഗ്നിയെപ്പോലെ എന്നെ നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നുവല്ലോ.
യഥാഽശുഭഃ കൂടപക്ഷീ സര്വശോകൈഃ സമുദ്ഗതഃ। ഗൃഹം തു വിശതേ യസ്യ തസ്യ നാശം പ്രയച്ഛതി
എങ്ങനെയെന്നാൽ, ദുഷ്ടനും കപടവുമായ ഒരു പക്ഷി എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളോടും കൂടെ ആരുടെയോ വീട്ടിൽ കയറി, അവിടത്തെ നാശം വരുത്തുന്നതുപോലെ,
സ്വജനസ്യ ച സര്വസ്യ സധനസ്യ കുലസ്യ ച। സ ദ്വിജോ നാശമിച്ഛേത വിശത്യേവ യദാ ഗൃഹമ്
അങ്ങനെയൊരു പക്ഷി വീട്ടിൽ കയറിയാൽ, ദ്വിജൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെയും സമ്പത്തിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും നാശം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
തഥാ തേഹം ഗൃഹം പ്രാപ്താ തവ നാശം സമീഹതീ । പുത്രാണാം ധനധാന്യസ്യ തവ വംശസ്യ സാമ്പ്രതമ്
അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ കയറി, നിന്റെ മക്കളുടെയും സമ്പത്തിന്റെയും ധാന്യത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും നാശം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ജീവം കുലം ധനം ധാന്യം പുത്രപൌത്രാദികം തവ। സര്വം തേ നാശയിത്വാഹം യാസ്യാമി ച ന സംശയഃ
നിന്റെ ജീവനും കുടുംബവും സമ്പത്തും ധാന്യവും മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും — ഇതെല്ലാം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും, പിന്നെ ഞാൻ പോകും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
യഥാ ത്വയാഹമാനീതാ ചരന്തീ പരമം തപഃ । പതികാമാ പ്രവാഞ്ച്ഛന്തീ നഹുഷം ചായുനന്ദനമ്
നീ എങ്ങനെ എന്നെ പരമ തപസ്സിൽ ലീനയായിരിക്കുമ്പോൾ, ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിച്ച്, അയുനന്ദനായ നഹുഷനെ വഞ്ചിച്ച് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നുവോ,
തഥാ ത്വാം മമ ഭര്താ ച നാശയിഷ്യതി ദാനവ । മന്നിമിത്തഉപായോഽയം ദൃഷ്ടോ ദേവേന വൈ പുരാ
അങ്ങനെയേ, ദാനവാ, എന്റെ ഭർത്താവ് നിന്നെ നശിപ്പിക്കും. എന്റെ കാരണത്താലാണ് ഈ മാർഗം ദേവൻ മുമ്പേ ചിന്തിച്ചത്.
സത്യേയം ലൌകികീ ഗാഥാ യാം ഗായന്തി വിദോ ജനാഃ। പ്രത്യക്ഷം ദൃശ്യതേ ലോകേ ന വിന്ദന്തി കുബുദ്ധയഃ
പണ്ഡിതർ പാടുന്ന ഈ ലോകഗാഥ സത്യമാണ്: 'ലോകത്തിൽ നേരിട്ട് കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലും, മൂഢന്മാർ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.'
യേന യത്ര പ്രഭോക്തവ്യം യസ്മാദ്ദുഃഖസുഖാദികമ്। സ ഏവ ഭുംജതേ തത്ര തസ്മാദേവ ന സംശയഃ
ആര് എവിടെ എന്തിനാണ് സംസാരിക്കേണ്ടതെന്ന്, ആരില് നിന്നാണ് സുഖവും ദുഃഖവും ഉണ്ടാകുന്നതെന്നും, അതെല്ലാം അവന് അവിടെയെല്ലാം അനുഭവിക്കും എന്നതില് സംശയമില്ല.
കര്മണോസ്യ ഫലം ഭുങ്ക്ഷ്വ സ്വകീയസ്യ മഹീതലേ। യാസ്യസേ നിരയസ്ഥാനം പരദാരാഭിമര്ശനാത്
നിന്റെ സ്വന്തം കര്മഫലം ഭൂമിയില് അനുഭവിക്കണം; മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ സ്പര്ശിച്ചതിനാല് നീ നരകത്തിലേക്ക് പോകും.
സുതീക്ഷ്ണം ഹി സുധാരം തു സുഖഡ്ഗം ച വിഘട്ടതി। അങ്ഗുല്യഗ്രേണ കോപായ തഥാ മാം വിദ്ധി സാമ്പ്രതമ്
വളരെ മൂര്ച്ഛയുള്ള വാള് ശിക്ഷയ്ക്കായി എടുത്തിരിക്കുന്നു; വിരലിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് പോലും അതു വേദനയുണ്ടാക്കും—ഇപ്പോള് എന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ അറിഞ്ഞുകൊള്ക.
സിംഹസ്യ സമ്മുഖം ഗത്വാ ക്രുദ്ധസ്യ ഗര്ജിതസ്യ ച। കോ ലുനാതി മുഖാത്കേശാന്സാഹസാകാരസംയുതഃ।൮൪ സത്യാചാരാം ദമോപേതാം നിയതാം തപസി സ്ഥിതാമ്। നിധനം ചേച്ഛതേ യോ വൈ സ വൈ മാം ഭോക്തുമിച്ഛതി
ക്രോധത്തോടെ കുരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സിംഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ ചെന്നു, അതിന്റെ വായില്നിന്ന് രോമം വെട്ടാന് ധൈര്യവാനായ ആര്ക്കാണ് കഴിയുക?
സമണിം കൃഷ്ണസര്പസ്യ ജീവമാനസ്യ സാമ്പ്രതമ് । ഗൃഹീതുമിച്ഛതേ സോ ഹി യഥാ കാലേന പ്രേഷിതഃ
ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത പാമ്പിന്റെ ഫണ പിടിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവന് വിധിയുടെ സമയത്ത് അയച്ചവനുപോലെയാണ്.
ഭവാംസ്തു പ്രേഷിതോ മൂഢ കാലേന കാലമോഹിതഃ । തദാ തേ ഈദൃശീ ജാതാ കുമതിഃ കിം നപശ്യസി
കാലത്തിന്റെ മായയില് വിചാരശൂനനായി നീ കാലം അയച്ചവനാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ദുഷ്ചിന്ത നിന്റെ മനസ്സില് വന്നിരിക്കുന്നത്—നീ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലേ?
ഋതേ തു ആയുപുത്രേണ സമാലോകയതേ ഹി കഃ। അന്യോ ഹി നിധനം യാതി മമരൂപാവലോകനാത്
ആയുവിന്റെ മകനല്ലാതെ, എന്റെ രൂപം കണ്ടുമാത്രം മരണത്തെ നേരിടാന് മറ്റാരാണ് കഴിയുക?
ഏവമാഭാഷയിത്വാ തം ഗങ്ഗാതീരം ഗതാ സതീ । സശോകാ ദുഃഖസംവിഗ്നാ നിയതാനി യമാന്വിതാ
അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ദുഃഖവും വിഷാദവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ, ഗംഗയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി.
പൂര്വമാചരിതം ഘോരം പതികാമനയാ തപഃ। തവ നാശാര്ഥമിച്ഛംതീ ചരിഷ്യേ ദാരുണം പുനഃ
നിന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ നാശത്തിനായി മുമ്പ് ചെയ്ത ഭയാനകമായ തപസ്സ്, ഇപ്പോള് നിന്റെ നാശത്തിനായി വീണ്ടും ചെയ്യാന് ഞാന് തയ്യാറാണ്.
യദാ ത്വാം നിഹതം ദുഷ്ടം നഹുഷേണ മഹാത്മനാ। നിിിിിശിതൈര്വജ്രസങ്കാശൈര്ബാണൈരാശീവിഷോപമൈഃ।൯൧ രണേ നിപതിതം പാപ മുക്തകേശം സലോഹിതമ് । ഗതാസും ച പ്രപശ്യാമി തദാ യാസ്യാമ്യഹം പതിമ്
നഹുഷന് എന്ന മഹാത്മാവ് കിടിലംപോലെയുള്ള, പാമ്പുപോലെയുള്ള അസ്ത്രങ്ങളാല് നിന്നെ യുദ്ധത്തില് കൊല്ലുമ്പോള്, നീ രക്തംകൊഴിച്ചും മുടികുലുക്കിയും കിടക്കുന്ന ദൃശ്യം ഞാന് കാണുമ്പോള്, അപ്പോള് ഞാന് എന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകും.
ഏവം സുനിയമം കൃത്വാ ഗംഗാതീരമനുത്തമമ്। സംസ്ഥിതാ ഹുംഡനാശായ നിശ്ചലാ ശിവനംദിനീ
ഇങ്ങനെ ഉറച്ച പ്രതിജ്ഞയോടെ, ശിവഭക്തയായ അവള് ഗംഗയുടെ ഉത്തമമായ തീരത്ത് ഹുണ്ഡന്റെ നാശത്തിനായി അചഞ്ചലമായി നിലകൊണ്ടു.
വഹ്നേര്യഥാദീപ്തിമതീ ശിഖോജ്ജ്വലാ തേജോഭിയുക്താ പ്രദഹേത്സുലോകാന്। ക്രോധേന ദീപ്താ വിബുധേശപുത്രീ ഗങ്ഗാതടേ ദുശ്ചരമാചരത്തപഃ
എങ്ങനെ തീയുടെ ജ്വലിച്ച ശിഖകള് ലോകങ്ങളെ കത്തിക്കളയുമോ, അതുപോലെ ദേവതാധിപന്റെ മകള് ക്രോധത്തില് കത്തിയ്ക്കൊണ്ട് ഗംഗയുടെ തീരത്ത് കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
"കുഞ്ജല ഉവാച- ഏവമുക്താ മഹാഭാഗ ശിവസ്യ തനയാ ഗതാ । ഗങ്ഗാംഭസി തതഃ സ്നാത്വാ സ്വപുരേ കാഞ്ചനാഹ്വയേ
"കുഞ്ചലന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹാഭാഗ്യവതിയായ ശിവന്റെ മകള് ഗംഗയില് കുളിച്ച്, തന്റെ സ്വപ്നഗൃഹമായ കാഞ്ചനപുരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തപശ്ചചാര തന്വങ്ഗീ ഹുണ്ഡസ്യ വധഹേതവേ । അശോകസുന്ദരീ ബാലാ സത്യേന ച സമന്വിതാ
സത്യസന്ധയായ അശോകസുന്ദരി എന്ന സുന്ദരിയായ ബാലിക ഹുണ്ഡന്റെ നാശത്തിനായി തപസ്സ് ചെയ്തു.
ഹുണ്ഡോപി ദുഃഖിതോഭൂതഃ ശാപദഗ്ധേന ചേതസാ। ചിംതയാമാസ സന്തപ്ത അതീവ വചനാനലൈഃ
ഹുണ്ഡനും ശാപത്തിന്റെ തീയില് മനസ്സു കത്തിയ ദുഃഖിതനായി, അവളുടെ വാക്കുകള് തീപോലെ കത്തിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
സമാഹൂയ അമാത്യം തം കമ്പനാഖ്യമഥാബ്രവീത് । സമാചഷ്ട സ വൃത്താന്തം തസ്യാഃ ശാപോദ്ഭവം മഹത്
തന്റെ മന്ത്രിയായ കംപനനെ വിളിച്ച് അവന് അവളുടേയും ശാപത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും മുഴുവന് കഥയും പറഞ്ഞു.
ശപ്തോസ്മ്യശോകസുംദര്യാ ശിവസ്യാപി സുകന്യയാ। നഹുഷസ്യാപി മേ ഭര്ത്തുസ്ത്വം തു ഹസ്താന്മരിഷ്യസി
"ശിവന്റെ സദാചാരമുള്ള മകളായ അശോകസുന്ദരിയും എന്റെ ഭര്ത്താവായ നഹുഷനും എന്നെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു; നീ അവന്റെ കൈകളില് മരിക്കും."
നൈവ ജാതസ്ത്വസൌ ഗര്ഭ ആയോര്ഭാര്യാ ച ഗുര്വിണീ। യഥാ സത്യാദ്വ്യലീകസ്തു തസ്യാഃ ശാപസ്തഥാ കുരു
അവന് ഇനിയും ജനിച്ചിട്ടില്ല, ആയുവിന്റെ ഭാര്യ ഗര്ഭിണിയാണ്; അവളുടെ ശാപം സത്യമായതിനാല് അതു പൂര്ത്തിയാകട്ടെ.