ആനീതാത്മഗൃഹം ദിവ്യമനൌപമ്യം സുശോഭനമ്। മേരോസ്തു ശിഖരേ പുത്ര വൈഡൂര്യാഖ്യം പുരോത്തമമ്
അവളെ അവന്റെ സ്വന്തം ഭവനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അത്ഭുതകരവും അപൂർവവും ഭംഗിയുള്ളതുമായ, മേരു പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന വൈഡൂര്യ എന്ന പ്രധാന നഗരത്തിലേക്ക്.
അസ്തി സര്വഗുണോപേതം കാംചനാഖ്യം മഹാശിവമ്। തുംഗപ്രാസാദസംബാധൈഃ കലശൈര്ദംഡചാമരൈഃ
അവിടെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നമായ കാഞ്ചനം എന്ന മഹാശുഭമായ നഗരം ഉണ്ട്; ഉയർന്ന കൊത്തളങ്ങളും കലശങ്ങളും ദണ്ഡങ്ങളും ചാമരങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.
നാനവൃക്ഷസമോപേതൈര്വനൈര്നീലൈര്ഘനോപമൈഃ। വാപീകൂപതഡാഗൈശ്ച നദീഭിസ്തു ജലാശയൈഃ
വിവിധ വൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടുകളും, കറുത്ത മേഘങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള വനങ്ങളും, കുളങ്ങൾ, കിണറുകൾ, തടാകങ്ങൾ, നദികൾ, ജലാശയങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ശോഭമാനം മഹാരത്നൈഃ പ്രാകാരൈര്ഹേമസംയതൈഃ। സര്വകാമസമൃദ്ധാര്ഥം സമ്പൂര്ണം ദാനവസ്യ ഹി
മഹാരത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് ദീപ്തിയുള്ള, പൊന്നാൽ കെട്ടിയ മതിലുകൾ ഉള്ള, എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും സമ്പത്തും നിറഞ്ഞ, ആ ദാനവന്റെ രാജ്യം ആ നഗരം തന്നെയാണ്.
ദദൃശേ സാ പുരം രമ്യമശോകസുന്ദരീ തദാ। കസ്യ ദേവസ്യ സംസ്ഥാനം കഥയസ്വ സഖേ മമ
അശോകസുന്ദരിയായ ആ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ ആ മനോഹരമായ നഗരത്തെ കണ്ടു പറഞ്ഞു: 'സുഹൃത്തെ, ഈ നഗരം ഏത് ദേവന്റെതാണെന്ന് എനിക്ക് പറയാമോ?'
സോവാച ദാനവേന്ദ്രസ്യ ദൃഷ്ടപൂര്വസ്യ വൈ ത്വയാ। തസ്യ സ്ഥാനം മഹാഭാഗേ സോഽഹം ദാനവപുങ്ഗവഃ
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യശാലിയായവളേ, നീ മുമ്പ് കണ്ട ദാനവാധിപന്റെ വാസസ്ഥലമാണിത്. ആ ദാനവശ്രേഷ്ഠൻ ഞാനാണ്.'
മയാ ത്വം തു സമാനീതാ മായയാ വരവര്ണിനി । താമാഭാഷ്യ ഗൃഹം നീതാ ശാതകൌമ്ഭം സുശോഭനമ്
നിന്റെ മനോഹരമായ രൂപം കണ്ട്, എന്റെ മായയാൽ നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നതാണ്. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഞാൻ അവളെ ഒരു ഭംഗിയുള്ള പൊന്നിൻ മന്ദിരത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
നാനാവേശ്മൈഃ സമാജുഷ്ടം കൈലാസശിഖരോപമമ്। നിവേശ്യ സുംദരീം തത്ര ദോലായാം കാമപീഡിതഃ
പലവിധ വീടുകൾകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, കൈലാസശിഖരത്തിനെപ്പോലെ മനോഹരമായ ആ സ്ഥലത്ത്, ആ സുന്ദരിയായവളെ ആലയിൽ ഇരുത്തി, മോഹത്തിൽ പെടുന്നവനായി അവൻ അവളെ നോക്കി.
പുനഃ സ്വരൂപീ ദൈത്യേന്ദ്രഃ കാമബാണപ്രപീഡിതഃ। കരസമ്പുടമാബധ്യ ഉവാച വചനം തദാ
കാമബാണങ്ങൾകൊണ്ട് വേദനിച്ച ദാനവാധിപൻ വീണ്ടും തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ധരിച്ചു, കൈകൾ ചേർത്ത് വിനീതമായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യം യം ത്വം വാഞ്ഛസേ ഭദ്രേ തം തം ദദ്മി ന സംശയഃ। ഭജ മാം ത്വം വിശാലാക്ഷിഭജന്തം കാമപീഡിതമ്
'വിസാലാക്ഷിയായവളേ, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും ഞാൻ അതെല്ലാം നിനക്ക് തരാം, സംശയിക്കേണ്ട. കാമവേദനയാൽ പീഡിതനായ എന്നെ സ്വീകരിക്കണം.'
'ശ്രീദേവ്യുവാച- നൈവ ചാലയിതും ശക്തോ ഭവാന്മാം ദാനവേശ്വരഃ। മനസാപി ന വൈ ധാര്യം മമ മോഹം സമാഗതമ്
ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു: 'ദാനവാധിപാ, നീ എന്നെ ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. മനസ്സിൽ പോലും എനിക്ക് മോഹം വരികയില്ല.'
ഭവാദൃശൈര്മഹാപാപൈര്ദേവൈര്വാ ദാനവാധമൈഃ। ദുഷ്പ്രാപ്യാഹം ന സംദേഹോ മാ വദസ്വ പുനഃ പുനഃ
നിനക്കുപോലുള്ള വലിയ പാപികൾക്കും, ദേവന്മാർക്കും, ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ദാനവന്മാർക്കും എന്നെ നേടാൻ കഴിയില്ല — ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയരുത്.
സ്കന്ദാനുജാ സാ തപസാഭിയുക്താ ജാജ്വല്യമാനാ മഹതാ രുഷാ ച। സംഹര്തുകാമാ പരി ദാനവം തം കാലസ്യ ജിഹ്വേവ യഥാ സ്ഫുരന്തീ
സ്കന്ദന്റെ അനിയത്തിയായ അവൾ വലിയ തപസ്സുകൊണ്ടും, അത്യന്തം കോപത്താലും ജ്വലിച്ചു, ആ ദാനവനെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കാലത്തിന്റെ നാവുപോലെ ചലിച്ചു.
പുനരുവാച സാ ദേവീ തമേവം ദാനവാധമമ് । ഉഗ്രം കര്മ കൃതം പാപ ചാത്മനാശനഹേതവേ
അവൾ വീണ്ടും ആ ദുഷ്ട ദാനവനോട് പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ആത്മനാശത്തിന് കാരണമാകുന്ന ഭയങ്കരവും പാപകരവുമായ പ്രവൃത്തിയാണ് നീ ചെയ്തതെന്ന് അറിയണം.'
ആത്മവഞ്ശസ്യ നാശായ സ്വജനസ്യാസ്യ വൈ ത്വയാ। ദീപ്താ സ്വഗൃഹമാനീതാ സുശിഖാ കൃഷ്ണവര്ത്മനഃ
നിന്റെ വംശത്തിന്റെയും ബന്ധുക്കളുടെയും നാശത്തിനായി, കറുത്ത വട്ടമുള്ള ഒരു ജ്വലിച്ച അഗ്നിയെപ്പോലെ എന്നെ നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നുവല്ലോ.
യഥാഽശുഭഃ കൂടപക്ഷീ സര്വശോകൈഃ സമുദ്ഗതഃ। ഗൃഹം തു വിശതേ യസ്യ തസ്യ നാശം പ്രയച്ഛതി
എങ്ങനെയെന്നാൽ, ദുഷ്ടനും കപടവുമായ ഒരു പക്ഷി എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളോടും കൂടെ ആരുടെയോ വീട്ടിൽ കയറി, അവിടത്തെ നാശം വരുത്തുന്നതുപോലെ,
സ്വജനസ്യ ച സര്വസ്യ സധനസ്യ കുലസ്യ ച। സ ദ്വിജോ നാശമിച്ഛേത വിശത്യേവ യദാ ഗൃഹമ്
അങ്ങനെയൊരു പക്ഷി വീട്ടിൽ കയറിയാൽ, ദ്വിജൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെയും സമ്പത്തിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും നാശം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
തഥാ തേഹം ഗൃഹം പ്രാപ്താ തവ നാശം സമീഹതീ । പുത്രാണാം ധനധാന്യസ്യ തവ വംശസ്യ സാമ്പ്രതമ്
അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ കയറി, നിന്റെ മക്കളുടെയും സമ്പത്തിന്റെയും ധാന്യത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും നാശം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ജീവം കുലം ധനം ധാന്യം പുത്രപൌത്രാദികം തവ। സര്വം തേ നാശയിത്വാഹം യാസ്യാമി ച ന സംശയഃ
നിന്റെ ജീവനും കുടുംബവും സമ്പത്തും ധാന്യവും മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും — ഇതെല്ലാം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും, പിന്നെ ഞാൻ പോകും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
യഥാ ത്വയാഹമാനീതാ ചരന്തീ പരമം തപഃ । പതികാമാ പ്രവാഞ്ച്ഛന്തീ നഹുഷം ചായുനന്ദനമ്
നീ എങ്ങനെ എന്നെ പരമ തപസ്സിൽ ലീനയായിരിക്കുമ്പോൾ, ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിച്ച്, അയുനന്ദനായ നഹുഷനെ വഞ്ചിച്ച് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നുവോ,
തഥാ ത്വാം മമ ഭര്താ ച നാശയിഷ്യതി ദാനവ । മന്നിമിത്തഉപായോഽയം ദൃഷ്ടോ ദേവേന വൈ പുരാ
അങ്ങനെയേ, ദാനവാ, എന്റെ ഭർത്താവ് നിന്നെ നശിപ്പിക്കും. എന്റെ കാരണത്താലാണ് ഈ മാർഗം ദേവൻ മുമ്പേ ചിന്തിച്ചത്.
സത്യേയം ലൌകികീ ഗാഥാ യാം ഗായന്തി വിദോ ജനാഃ। പ്രത്യക്ഷം ദൃശ്യതേ ലോകേ ന വിന്ദന്തി കുബുദ്ധയഃ
പണ്ഡിതർ പാടുന്ന ഈ ലോകഗാഥ സത്യമാണ്: 'ലോകത്തിൽ നേരിട്ട് കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലും, മൂഢന്മാർ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.'
യേന യത്ര പ്രഭോക്തവ്യം യസ്മാദ്ദുഃഖസുഖാദികമ്। സ ഏവ ഭുംജതേ തത്ര തസ്മാദേവ ന സംശയഃ
ആര് എവിടെ എന്തിനാണ് സംസാരിക്കേണ്ടതെന്ന്, ആരില് നിന്നാണ് സുഖവും ദുഃഖവും ഉണ്ടാകുന്നതെന്നും, അതെല്ലാം അവന് അവിടെയെല്ലാം അനുഭവിക്കും എന്നതില് സംശയമില്ല.
കര്മണോസ്യ ഫലം ഭുങ്ക്ഷ്വ സ്വകീയസ്യ മഹീതലേ। യാസ്യസേ നിരയസ്ഥാനം പരദാരാഭിമര്ശനാത്
നിന്റെ സ്വന്തം കര്മഫലം ഭൂമിയില് അനുഭവിക്കണം; മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ സ്പര്ശിച്ചതിനാല് നീ നരകത്തിലേക്ക് പോകും.
സുതീക്ഷ്ണം ഹി സുധാരം തു സുഖഡ്ഗം ച വിഘട്ടതി। അങ്ഗുല്യഗ്രേണ കോപായ തഥാ മാം വിദ്ധി സാമ്പ്രതമ്
വളരെ മൂര്ച്ഛയുള്ള വാള് ശിക്ഷയ്ക്കായി എടുത്തിരിക്കുന്നു; വിരലിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് പോലും അതു വേദനയുണ്ടാക്കും—ഇപ്പോള് എന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ അറിഞ്ഞുകൊള്ക.
സിംഹസ്യ സമ്മുഖം ഗത്വാ ക്രുദ്ധസ്യ ഗര്ജിതസ്യ ച। കോ ലുനാതി മുഖാത്കേശാന്സാഹസാകാരസംയുതഃ।൮൪ സത്യാചാരാം ദമോപേതാം നിയതാം തപസി സ്ഥിതാമ്। നിധനം ചേച്ഛതേ യോ വൈ സ വൈ മാം ഭോക്തുമിച്ഛതി
ക്രോധത്തോടെ കുരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സിംഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ ചെന്നു, അതിന്റെ വായില്നിന്ന് രോമം വെട്ടാന് ധൈര്യവാനായ ആര്ക്കാണ് കഴിയുക?
സമണിം കൃഷ്ണസര്പസ്യ ജീവമാനസ്യ സാമ്പ്രതമ് । ഗൃഹീതുമിച്ഛതേ സോ ഹി യഥാ കാലേന പ്രേഷിതഃ
ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത പാമ്പിന്റെ ഫണ പിടിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവന് വിധിയുടെ സമയത്ത് അയച്ചവനുപോലെയാണ്.
ഭവാംസ്തു പ്രേഷിതോ മൂഢ കാലേന കാലമോഹിതഃ । തദാ തേ ഈദൃശീ ജാതാ കുമതിഃ കിം നപശ്യസി
കാലത്തിന്റെ മായയില് വിചാരശൂനനായി നീ കാലം അയച്ചവനാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ദുഷ്ചിന്ത നിന്റെ മനസ്സില് വന്നിരിക്കുന്നത്—നീ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലേ?
ഋതേ തു ആയുപുത്രേണ സമാലോകയതേ ഹി കഃ। അന്യോ ഹി നിധനം യാതി മമരൂപാവലോകനാത്
ആയുവിന്റെ മകനല്ലാതെ, എന്റെ രൂപം കണ്ടുമാത്രം മരണത്തെ നേരിടാന് മറ്റാരാണ് കഴിയുക?
ഏവമാഭാഷയിത്വാ തം ഗങ്ഗാതീരം ഗതാ സതീ । സശോകാ ദുഃഖസംവിഗ്നാ നിയതാനി യമാന്വിതാ
അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ദുഃഖവും വിഷാദവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ, ഗംഗയുടെ തീരത്തേക്ക് പോയി.