നേദുര്ദുംദുഭയസ്തത്ര ഗംധര്വാ ലലിതം ജഗുഃ । നനൃതുശ്ചാപ്സരഃ ശ്രേഷ്ഠാഃ പുഷ്പവൃഷ്ടിം പ്രചക്രിരേ
അവിടെ മൃദംഗം മുഴങ്ങിയില്ല, ഗന്ധര്വ്വന്മാര് മധുരമായി പാടുകയും, ശ്രേഷ്ഠമായ അപ്സരസുകള് നൃത്തം ചെയ്ത് പുഷ്പവര്ഷം നടത്തുകയും ചെയ്തു.
ദേവാശ്ച ഋഷയഃ സര്വേ വേദസ്തോത്രൈഃ സ്തുവംതി തേ । തതോ ദയിതയാ സാര്ദ്ധം ജഗാമ നൃപതിര്ഹരിമ്
ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും വേദസ്തോത്രങ്ങളാല് അവനെ പുകഴ്ത്തി; പിന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടവളോടൊപ്പം രാജാവ് ഹരിയിലേക്ക് പോയി.
തം സ്തൂയമാനം സുരസിദ്ധസംഘൈഃ സ വിജ്വലഃ പശ്യതി ഹൃഷ്ടമാനസഃ । സമാഗതസ്തിഷ്ഠതി യത്ര വൈ പിതാ മാതാ ച വേഗേന മഹാപ്രഭാവഃ
ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും കൂട്ടമായി പുകഴ്ത്തുന്ന ആ പ്രകാശമുള്ളവനെ സന്തോഷത്തോടെ അവന് കണ്ടു; അവിടെ അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അതിവേഗം എത്തി നിന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥേ ച്യവനചരിത്രേ നവനവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തിലെ ഗുരുതീര്ത്ഥത്തിലെ ച്യവനന്റെ കഥയുടെ തൊണ്ണൂറ്റി ഒമ്പതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
വിഷ്ണുരുവാച- നര്മദായാസ്തടേ രമ്യേ വടേ തിഷ്ഠതി വൈ പിതാ । വിജ്വലോഽപി സമായാതഃ പിതരം പ്രണിപത്യ സഃ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: നർമദയുടെ മനോഹരമായ തീരത്ത് ഒരു വടവൃക്ഷത്തിന് കീഴിൽ അച്ഛൻ നിന്നു; വിജയലനും അവിടെ എത്തി അച്ഛന് മുന്നിൽ വണങ്ങി.
വാസുദേവാഭിധാനസ്യ സ്തോത്രസ്യാപി മഹാമതിഃ । സമാചഷ്ടേ സ ധര്മാത്മാ മഹിമാനം പിതുഃ പുരഃ
വാസുദേവന് എന്ന സ്തോത്രത്തിന്റെ മഹത്വം ധാരാളം മനസ്സോടെ ധര്മ്മനിഷ്ഠനായ അവന് അച്ഛന്റെ മുമ്പിൽ വിവരിച്ചു.
യഥാ വിഷ്ണുഃ സമാഗത്യ ദദൌ തസ്മൈ വരം ശുഭമ് । തത്സര്വം കഥയാമാസ സുപ്രസന്നേന ചേതസാ
വിഷ്ണു സ്വയം വന്ന് അവന് നല്ലൊരു വരം നല്കിയതുപോലെ, വിജയലന് സന്തോഷപൂര്വ്വം എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു.
കുംജലോപി ച വൃത്താംതം സമാകര്ണ്യ സ ഭൂപതേഃ । ഹര്ഷേണ മഹതാവിഷ്ടഃ പുത്രമാലിംഗ്യ വിജ്വലമ്
വിജയലന്റെ കഥ കേട്ട രാജാവ് കുഞ്ചലന് അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ മകനായ വിജയലനെ അണച്ഛി ചേര്ത്തു.
ആഹ പുണ്യം കൃതം വത്സ ത്വയാ രാജ്ഞേ മഹാത്മനേ । ഉപകാരം മഹാപുണ്യം വാസുദേവസ്യ കീര്തനാത്
അവന് പറഞ്ഞു: മകനേ, നീ മഹാത്മാവായ രാജാവിന് വലിയൊരു പുണ്യകൃത്യം ചെയ്തു; വാസുദേവനെ പാടിയത് വലിയൊരു ഉത്തമസേവയായിരുന്നു.
ഏവമാഭാഷ്യ തം പുത്രമാശീര്ഭിരഭിനംദ്യ ച । പുത്രം ദേവസമോപേതം സ്തുത്വാ ചൈവ പുനഃ പുനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മകനോട് അനുഗ്രഹവാക്കുകള് പറഞ്ഞ്, ദേവന്മാരോടൊപ്പം വന്ന മകനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പുകഴ്ത്തി.
സ്ഥിതഃ സരിത്തടേ രമ്യേ ച്യവനസ്യോപപശ്യതഃ । ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം തേഷാം വൃത്തം മഹാത്മനാമ്
നദീതീരത്തിലെ ആ മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് ച്യവനന് ഇതെല്ലാം കണ്ടു; ഈ മഹാത്മാക്കളുടെയൊക്കെയും കഥകള് നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
വൈഷ്ണവാനാം മഹാരാജ അന്യത്കിം തേ വദാമ്യഹമ് । വേന ഉവാച- അമൃതം ശംഖപാത്രേണ പാനാര്ഥം മമ ചാര്പിതമ്
മഹാരാജാവേ, വൈഷ്ണവരുടെ കാര്യത്തില് ഇനി എന്താണ് ഞാന് പറയേണ്ടത്? വേനന് പറഞ്ഞു: ശംഖപാത്രത്തില് അമൃതം എനിക്ക് കുടിക്കാനായി നല്കി.
തസ്മാത്കസ്യ ന ച ശ്രദ്ധാ പാതും മര്ത്യസ്യ ഭൂതലേ । ഉത്തമം വൈഷ്ണവം ജ്ഞാനം പാനാനാമിഹ സര്വദാ
അതിനാല് ഭൂമിയില് ആരാണ് അതു വിശ്വസിച്ച് കുടിക്കാതിരിക്കുക? ഉത്തമമായ വൈഷ്ണവജ്ഞാനം എല്ലായ്പ്പോഴും ഇവിടെ ആസ്വദിക്കേണ്ടതാണ്.
ത്വയൈവം കഥ്യമാനസ്യ പാനേ തൃപ്തിര്ന ജായതേ । ശ്രോതും ഹി ദേവദേവേശ മമ ശ്രദ്ധാ വിവര്ദ്ധതേ
നീ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോള് എനിക്ക് കുടിക്കുന്നതില് തൃപ്തിയുണ്ടാകുന്നില്ല; ദേവദേവനായ പ്രഭുവേ, കേള്ക്കാനുള്ള എന്റെ വിശ്വാസം കൂടുന്നു.
കഥയസ്വ പ്രസാദാന്മേ കുംജലസ്യാപി ചേഷ്ടിതമ് । മഹാത്മനാ കിമുക്തം ച ചതുര്ഥം തനയം പ്രതി
ദയവായി, കുഞ്ചലന്റെ പ്രവൃത്തികളും മഹാത്മാവായ അവന് നാലാം മകനോട് പറഞ്ഞതും എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
തത്ത്വം സുവിസ്തരാദേവ കൃപയാ കഥയസ്വ മേ । ശ്രീഭഗവാനുവാച- ശ്രൂയതാമഭിധാസ്യാമി ചരിത്രം കുംജലസ്യ ച
സത്യം പൂര്ണമായി ദയയോടെ എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചു പറയൂ. ശ്രീഭഗവാന് പറഞ്ഞു: കേള്ക്കൂ, കുഞ്ചലന്റെ കഥ ഞാന് പറയാം.
ബഹുശ്രേയഃ സമായുക്തം ചരിത്രം ച്യവനസ്യ ച । ഇദം പുണ്യം നരശ്രേഷ്ഠ ആഖ്യാനം പാപനാശനമ്
നരശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ച്യവനന്റെ ധാരാളം നല്ല ഗുണങ്ങളോടും ഉത്തമമായ പെരുമയോടും കൂടിയ ഈ കഥ പുണ്യമുള്ളതും പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നതുമാണ്.
യഃ ശൃണോതി നരോ ഭക്ത്യാ ഗോസഹസ്രഫലം ലഭേത്
ആർക്കെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഈ കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ, ആയിരം പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ ശതതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനന്റെ കഥയിൽ ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന ച്യവനന്റെ കഥയിലുള്ള നൂറാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
സൂത ഉവാച- ദേവദേവോ ഹൃഷീകേശസ്ത്വംഗപുത്രം നൃപോത്തമമ് । സമാചഷ്ട മഹാശ്രേയ ആഖ്യാനം പാപനാശനമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹൃഷീകേശൻ, ത്വംഗന്റെ പുത്രനായ മഹാരാജാവിനോട് പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന മഹത്തായ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു.
ശ്രൂയതാമഭിധാസ്യാമി ചരിത്രം ശ്രേയദായകമ് । ദ്വിജസ്യാപി ച വൃത്താംതം കുംജലസ്യ മഹാത്മനഃ
കേൾക്കൂ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പരമശ്രേയസ്സ് നൽകുന്ന ഒരു കഥയും മഹാത്മാവായ കുഞ്ജലൻ എന്ന ദ്വിജന്റെ സംഭവവും പറയാം.
വിഷ്ണുരുവാച- കുംജലശ്ചാപി ധര്മാത്മാ ചതുര്ഥം പുത്രമേവ ച । സമാഹൂയ മുദായുക്ത ഉവാചൈനം കപിംജലമ്
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ധർമ്മപരനായ കുഞ്ജലൻ തന്റെ നാലാമത്തെ മകനായ കപിഞ്ജലനെ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
കിം നു പുത്ര ത്വയാ ദൃഷ്ടമപൂര്വം കഥയസ്വ മേ । ഭോജനാര്ഥം തു യാസി ത്വമിതഃ കസ്മിന്സുതോത്തമ
മകനേ, നീ പുതിയതായി എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ? ഭക്ഷണം തേടി ഇവിടെ നിന്ന് നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്, പ്രിയപുത്രാ, പറയൂ.
തദാചക്ഷ്വ മഹാഭാഗ യദി ദൃഷ്ടം സുപുണ്യദമ് । കപിംജല ഉവാച- യച്ച താത ത്വയാ പൃഷ്ടമപൂര്വം പ്രവദാമ്യഹമ്
മഹാഭാഗ്യശാലിയായ അച്ഛാ, നീ എന്തെങ്കിലും അത്യന്തം പുണ്യമുള്ളത് കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ. കപിഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു: അച്ഛാ, നീ ചോദിച്ച പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പറയും.
യന്ന ദൃഷ്ടം ശ്രുതം കേന കസ്മാന്നൈവ ശ്രുതം മയാ । തദിഹൈവ പ്രവക്ഷ്യാമി ശ്രൂയതാമധുനാ പിതഃ
എന്താണ് ഞാൻ കാണാത്തതോ കേൾക്കാത്തതോ, എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ കേൾക്കാത്തതോ, അതെല്ലാം ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ തന്നെ പറയും. അച്ഛാ, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
ശൃണ്വംതു ഭ്രാതരഃ സര്വേ മാതസ്ത്വം ശൃണു സാംപ്രതമ് । കൈലാസഃ പര്വതശ്രേഷ്ഠോ ധവലശ്ചംദ്ര സന്നിഭഃ
എന്റെ സഹോദരന്മാരെല്ലാവരും കേൾക്കട്ടെ, അമ്മയും ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കണം: കൈലാസം എന്ന പർവതശ്രേഷ്ഠം ചന്ദ്രനുപോലെ വെള്ളയാണു തിളങ്ങുന്നത്.
നാനാധാതുസമാകീര്ണോ നാനാവൃക്ഷോപശോഭിതഃ । ഗംഗാജലൈഃ ശുഭൈഃ പുണ്യൈഃ ക്ഷാലിതഃ സര്വതഃ പിതഃ
അത് പലവിധ ധാതുക്കളാൽ നിറഞ്ഞതും, പലതരം വൃക്ഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്. പിതാവേ, ഗംഗയുടെ വിശുദ്ധവും പുണ്യവുമായ വെള്ളം എല്ലായിടത്തും അതിനെ കഴുകുന്നു.
നദീനാം തു സഹസ്രാണി ദിവ്യാനി വിവിധാനി ച । യസ്മാത്താത പ്രസൂതാനി ജലാനി വിവിധാനി ച
അവിടെനിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ദിവ്യമായും വിവിധതരത്തിലുള്ളതുമായ നദികളും, പലവിധ ജലസ്രോതസ്സുകളും ഉത്ഭവിക്കുന്നു, അച്ഛാ.
തഡാഗാനി സഹസ്രാണി സോദകാനി മഹാഗിരൌ । നദ്യഃ സംതി വിശാലിന്യോ ഹംസസാരസസേവിതാഃ
ആ മഹാപർവതത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വെള്ളമുള്ള തടാകങ്ങളും, ഹംസകളും സാരസകളും നിറഞ്ഞ വിശാലമായ നദികളും ഉണ്ട്.
തസ്മിഞ്ഛിഖരിണാം ശ്രേഷ്ഠേ പുണ്യദാഃ പാപനാശനാഃ । വനാനി വിവിധാന്യേവ പുഷ്പിതാനി ഫലാനി ച
ആ പർവതശിഖരത്തിൽ വിവിധതരം പൂക്കളും പഴങ്ങളും കായ്ക്കുന്ന വനങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവ പുണ്യം നൽകുകയും പാപങ്ങൾ നീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.