ക്ഷേത്രസ്യ ഉപ്തബീജസ്യ യഥാ ക്ഷേത്രീ പ്രഭുംജതി । ഫലമേവ മഹാരാജ തഥാ ദാതാ ഭുനക്തി ച
കർഷകൻ വിത്ത് വിതച്ച നിലത്തിൽ നിന്നുള്ള ഫലം അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ, മഹാരാജാവേ, ദാനം നൽകിയവനും അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കും.
പ്രേത്യ ചാത്രൈവ നിത്യം ച തൃപ്തോ ഭവതി നാന്യഥാ । ബ്രാഹ്മണാഃ പിതരോ ദേവാഃ ക്ഷേത്രരൂപാ ന സംശയഃ
ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ഒരുപോലെ സതതം തൃപ്തി ലഭിക്കും; ബ്രാഹ്മണന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, ദേവന്മാർ ഇവർ എല്ലാവരും കൃഷിഭൂമിപോലെയാണ്, സംശയമില്ല.
മാനവാനാം മഹാരാജ വാപിതാഃ പ്രദദംതി ച । ഫലമേവം ന സംദേഹോ യാദൃശം താദൃശം ധ്രുവമ്
മഹാരാജാവേ, മനുഷ്യരുടെ നന്നായി നനച്ച നിലങ്ങൾ ഫലം നൽകുന്നു; പ്രവർത്തനം എങ്ങിനെയാണോ, അതുപോലെയാണ് ഉറപ്പായ ഫലവും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
കടുകാദ്ധി ന ജായേത രാജന്മധുര ഏവ ച । തദ്വച്ച മധുരാഖ്യാച്ച ന ജായേത്കടുകഃ പുനഃ
കയ്പ് നിന്ന് മധുരം ഉണ്ടാകില്ല, രാജാവേ; അതുപോലെ തന്നെ, മധുരം എന്നറിയപ്പെടുന്നതിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കയ്പ് ഉണ്ടാകില്ല.
യാദൃശം വപതേ ബീജം താദൃശം ഫലമശ്നുതേ । ന വാപയതി യഃ ക്ഷേത്രം ന സ ഭുംജതി തത്ഫലമ്
എന്തു വിത്ത് വിതച്ചുവോ, അതുപോലെയാണ് ലഭിക്കുന്ന ഫലവും; നിലം നനയ്ക്കാത്തവൻ അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കില്ല.
തദ്വദ്വിപ്രാശ്ച ദേവാശ്ച പിതരഃ ക്ഷേത്രരൂപിണഃ । ദര്ശയംതി ഫലം രാജന്ദത്തസ്യാപി ന സംശയഃ
അതുപോലെ തന്നെ, രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ദേവന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ ഇവർ കൃഷിഭൂമിപോലെയാണ്; അവർ നൽകിയതിന്റെ ഫലം കാണിക്കുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
യാദൃശം ഹി കൃതം കര്മ ത്വയൈവ ച ശുഭാശുഭമ് । താദൃശം ഭുംക്ഷ്വ വൈ രാജന്നന്യഥാ തന്ന ജായതേ
നീ ചെയ്ത നല്ലതോ ചീത്തയോ പ്രവർത്തനം എങ്ങിനെയാണോ, രാജാവേ, അതുപോലെയാണ് അനുഭവം; വേറേതായ ഫലം ഉണ്ടാകില്ല.
ന പുരാ ദേവവിപ്രേഭ്യഃ പിതൃഭ്യശ്ച കദാചന । മിഷ്ടാന്നപാനമേവാപി ദത്തം സുമനസാ തദാ
ദേവന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും നീ ഒരിക്കലും സന്തോഷത്തോടെ രുചികരമായ അന്നം അല്ലെങ്കിൽ പാനം നൽകിയിട്ടില്ല.
സുഭോജ്യൈര്ഭോജനൈര്മൃഷ്ടൈര്മധുരൈശ്ചോഷ്യപേയകൈഃ । സുഭക്ഷ്യൈരാത്മനാ ഭുക്തം കസ്മൈ ദത്തം ന ച ത്വയാ
നല്ലതും രുചികരവുമായ വിഭവങ്ങളും മധുരപാനീയങ്ങളും നീ സ്വയം കഴിച്ചു, പക്ഷേ മറ്റാര്ക്കും നീ നൽകിയിട്ടില്ല.
സ്വശരീരം ത്വയാ പുഷ്ടമന്നൈരമൃതസന്നിഭൈഃ । യസ്മാത്കൃതം മഹാരാജ തസ്മാത്ക്ഷുധാ പ്രവര്തതേ
അമൃതംപോലെയുള്ള അന്നം കൊണ്ട് നീ സ്വന്തം ശരീരം പോഷിപ്പിച്ചു, മഹാരാജാവേ; അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ നിന്നെ വിശപ്പ് വലയുന്നത്.
കര്മൈവ കാരണം രാജന്നരാണാം സുഖദുഃഖയോഃ । ജന്മമൃത്യ്വോര്മഹാഭാഗ ഭുംക്ഷ്വ തത്കര്മണഃ ഫലമ്
രാജാവേ, മനുഷ്യരുടെ സുഖത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണം പ്രവർത്തനമാണ്; മഹാഭാഗവ, ജനനത്തിലും മരണത്തിലും നീ ചെയ്ത കാര്യങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കണം.
പൂര്വേപി ച മഹാത്മാനോ ദിവം പ്രാപ്താഃ സ്വകര്മണാ । പുനഃ പ്രയാതാ ഭൂര്ലോകം കര്മണഃ ക്ഷയകാലതഃ
മുന്പ് മഹാത്മാക്കൾ സ്വകൃത്യപ്രഭാവത്തിൽ സ്വർഗ്ഗം ലഭിച്ചു; എന്നാൽ അവരുടെ പുണ്യം തീർന്നപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും ഭൂമിയിൽ തിരിച്ചുവന്നു.
നലോ ഭഗീരഥശ്ചൈവ വിശ്വാമിത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ । കര്മണൈവ ഹി സംപ്രാപ്താഃ സ്വര്ഗം രാജന്സ്വകാലതഃ
നലൻ, ഭഗീരഥൻ, വിശ്വാമിത്രൻ, യുദിഷ്ഠിരൻ ഇവർ എല്ലാവരും, രാജാവേ, തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനഫലമായി തന്നെ സമയത്ത് സ്വർഗ്ഗം നേടി.
ദിഷ്ടം ഹി പ്രാക്തനം കര്മ തേന ദുഃഖം സുഖം ലഭേത് । തദുല്ലംഘയിതും രാജന്കഃ സമര്ഥോപി ഹീശ്വരഃ
മുൻജന്മത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവർത്തനഫലത്താൽ തന്നെ സുഖവും ദുഃഖവും ലഭിക്കുന്നു; രാജാവേ, അതിനെ മറികടക്കാൻ ദേവന്മാരിൽ പോലും ആരും കഴിയില്ല.
അഥ തസ്മാന്നൃപശ്രേഷ്ഠ സ്വര്ഗതസ്യാപി തേഽഭവത് । ക്ഷുത്തൃഷ്ണാസംഭവോ വേഗസ്തതോ ദുഷ്ടം ഹി കര്മ തേ
അതിനാൽ, രാജാവേ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോലും നിന്നെ വിശപ്പും ദാഹവും ബാധിച്ചു; അതെ, അതെല്ലാം നിന്റെ ദുഷ്പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്.
യദി തേ ക്ഷുത്പ്രതീകാരോ ഹ്യഭീഷ്ടോ നൃപസത്തമ । തദ്ഗത്വാ ഭുംക്ഷ്വ കായം സ്വമാനംദാരണ്യസംസ്ഥിതമ്
രാജാവേ, വിശപ്പിൽ നിന്ന് മോചനം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അപ്പൊഴ് കാട്ടിൽ കിടക്കുന്ന നിന്റെ ശരീരം പോയി കഴിക്കൂ.
തവ ചേയം മഹാരാജ്ഞീ ക്ഷുത്ക്ഷാമാതീവ ദൃശ്യതേ । സുബാഹുരുവാച- കിയത്കാലമിദം കര്മ കര്തവ്യം പ്രിയയാ സഹ
നിന്റെ ഈ മഹാരാണി അത്യന്തം വിശപ്പുകൊണ്ട് ക്ഷയിച്ചുപോയതായി കാണുന്നു. സുബാഹു ചോദിച്ചു: പ്രിയപ്പെട്ടവളോടൊപ്പം ഈ കര്മ്മം എത്രകാലം ചെയ്യേണ്ടി വരും?
തന്മേ ബ്രൂഹി മഹാഭാഗാനുഗ്രഹോ ദൃശ്യതേ കദാ । കസ്യ ദാനേന കിം പുണ്യം ദ്രവ്യസ്യ മുനിസത്തമ
അതുകൊണ്ട്, മഹാഭാഗനേ, നിന്റെ അനുഗ്രഹം എപ്പോഴാണ് ലഭിക്കുക എന്ന് ദയവായി പറയൂ. ഏത് വസ്തുവാണ് ദാനം ചെയ്യേണ്ടത്, ഏത് ദാനത്തിലൂടെയാണ് പുണ്യം ലഭിക്കുന്നത്, മഹാമുനിവരേ?
തത്പ്രബ്രൂഹി മഹാപ്രാജ്ഞ യദി തുഷ്ടോസി സാംപ്രതമ് । വാമദേവ ഉവാച- അന്നദാനാന്മഹാസൌഖ്യമുദകസ്യ മഹാമതേ
മഹാപണ്ഡിതനേ, ഈ സമയത്ത് നീ സന്തോഷമുള്ളവനാണെങ്കില് അതു ദയവായി പറയൂ. വാമദേവന് പറഞ്ഞു: അന്നദാനത്തിലൂടെ മഹാസുഖം ലഭിക്കും, ജലദാനത്തിലൂടെയും അതുപോലെ.
ഭുംജംതി മര്ത്യാഃ സ്വര്ഗം വൈ പീഡ്യംതേ നൈവ പാതകൈഃ । യദാ ദാനം ന ദത്തം തു ഭവേദപി ഹി മാനവൈഃ
മനുഷ്യര് സ്വര്ഗത്തില് ആസ്വദിക്കുകയും പാപങ്ങള് കൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യില്ല. എന്നാല് മനുഷ്യര് ദാനം നല്കാതിരുന്നാല്—
മൃത്യുകാലേപി സംപ്രാപ്തേ ദാനം സര്വേ ദദംതി ച । ആദാവേവ പ്രദാതവ്യമന്നം ചോദകസംയുതമ്
മരണസമയത്തിലും എല്ലാവരും ദാനം നല്കുന്നു. ആദ്യം തന്നെ അന്നവും വെള്ളവും ചേര്ത്ത് ദാനം ചെയ്യണം.
സുച്ഛത്രോപാനഹൌ ദദ്യാജ്ജലപാത്രം സുശോഭനമ് । ഭൂമിം സുകാംചനം ധേനുമഷ്ടൌ ദാനാനി യോഽര്പയേത്
ശുദ്ധമായ ചട്ടയും നല്ല പാദരക്ഷയും നല്കണം, മനോഹരമായ ജലപാത്രവും. ഭൂമി, പൊന്നു, പശു എന്നിവ ഉള്പ്പെടുന്ന എട്ട് ദാനങ്ങള് നല്കുന്നവന്—
സ്വര്ഗേ ന ജായതേ തസ്യ ക്ഷുധാതൃഷ്ണാദിസംഭവഃ । ക്ഷുധാ ന ബാധതേ രാജന്നന്നദാനാത്സ തൃപ്തിമാന്
അവന്ക്ക് സ്വര്ഗത്തില് വിശപ്പ്, ദാഹം തുടങ്ങിയതൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല. രാജാവേ, അന്നദാനത്തിലൂടെ വിശപ്പ് ബാധിക്കില്ല; അവന് തൃപ്തനാകും.
തൃഷ്ണാ തീവ്രാ നഹി സ്യാദ്വൈ തൃപ്തോ ഭവതി സര്വദാ । പാദുകായാഃ പ്രദാനേന ച്ഛത്രദാനേന ഭൂപതേ
കഠിനമായ ദാഹം ഉണ്ടാകില്ല; അവന് എല്ലായ്പ്പോഴും തൃപ്തനായിരിക്കും. പാദരക്ഷയും കുടയും നല്കുമ്പോള് രാജാവേ—
ഛായാമാപ്നോതി ദാതാ വൈ വാഹനം ച നൃപോത്തമ । ഉപാനഹപ്രദാനേന അന്യദേവം വദാമ്യഹമ്
ദാനം ചെയ്യുന്നവന് നിഴലും വാഹനവും ലഭിക്കും, മഹാരാജാവേ. പാദരക്ഷ നല്കുന്നതിലൂടെ മറ്റൊരു കാര്യം ഞാന് പറയുന്നു.
ഭൂമിദാനാന്മഹാഭാഗ സര്വകാമാനവാപ്നുയാത് । ഗോദാനേന മഹാരാജ രസൈഃ പുഷ്ടോ ഭവേത്സദാ
ഭൂമി ദാനം ചെയ്താല് മഹാഭാഗനേ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും. പശു ദാനം ചെയ്താല് മഹാരാജാവേ, എല്ലായ്പ്പോഴും രസങ്ങള് കൊണ്ട് പോഷണം ലഭിക്കും.
സര്വാന്ഭോഗാന്പ്രഭുംജാനഃ സ്വര്ഗലോകേ വസേന്നരഃ । തൃപ്തോ ഭവതി വൈ ദാതാ ഗോദാനേന ന സംശയഃ
എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും അനുഭവിച്ച്, മനുഷ്യന് സ്വര്ഗലോകത്ത് വസിക്കും. പശു ദാനം ചെയ്തവന് തൃപ്തനാകും—ഇതില് സംശയമില്ല.
നീരുജഃ സുഖസംപന്നഃ സംതുഷ്ടസ്തു ധനാന്വിതഃ । കാംചനേന സുവര്ണസ്തു ജായതേ നാത്ര സംശയഃ
അവന് രോഗമില്ലാതെ, സന്തോഷവും സമൃദ്ധിയും ധനസമ്പത്തും ഉള്ളവനാകും. പൊന്നു ദാനം ചെയ്താല് പൊന്നുപോലെയാകും—ഇതില് സംശയമില്ല.
ശ്രീമാംശ്ച രൂപവാംസ്ത്യാഗീ രത്നഭോക്താ ഭവേന്നരഃ । മൃത്യുകാലേ തു സംപ്രാപ്തേ തിലദാനം പ്രയച്ഛതി
അവന് ഐശ്വര്യവാനും സുന്ദരനും ദാനശീലനും രത്നങ്ങള് അനുഭവിക്കുന്നവനുമാകും. മരണസമയത്ത് തിലം ദാനം ചെയ്യണം.
സര്വഭോഗപതിര്ഭൂത്വാ വിഷ്ണുലോകം പ്രയാതി സഃ । ഏവം ദാനവിശേഷേണ പ്രാപ്യതേ പരമം സുഖമ്
എല്ലാ ഭോഗങ്ങള്ക്കും അധിപതിയായി, അവന് വിഷ്ണുലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഈ പ്രത്യേക ദാനങ്ങളിലൂടെ പരമസുഖം ലഭിക്കും.