സര്ഗാദീനാം മഹാപ്രാജ്ഞ താസു ഗത്വാ സുഭുംജതി । സൂത ഉവാച- ചൌലദേശേ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സുബാഹുര്നാമ ഭൂമിപഃ
സൃഷ്ടി തുടങ്ങിയവയില് കടന്ന് അവിടെ ജീവികള് അനുഭവിക്കുന്നു, മഹാപണ്ഡിതനേ. സൂതന് പറഞ്ഞു: ചൌളദേശത്ത് സുബാഹു എന്ന മഹാപണ്ഡിതനായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
രൂപവാന്ഗുണവാന്ധീരഃ പൃഥിവ്യാം നാസ്തി താദൃശഃ । വിഷ്ണുഭക്തോ മഹാപ്രാജ്ഞോ വൈഷ്ണവാനാം ച സുപ്രിയഃ
സുന്ദരനും ഗുണവാനുമായിരുന്നു, ഭൂമിയില് അത്തരം ഒരാളുമില്ലായിരുന്നു; വിഷ്ണുവിനെ ഭജിച്ചും മഹാപണ്ഡിതനുമായും വൈഷ്ണവന്മാരുടെ പ്രിയനുമായും അദ്ദേഹം നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
കര്മണാ ത്രിവിധേനാപി പ്രധ്യായന്മധുസൂദനമ് । അശ്വമേധാദികാന്യജ്ഞാന്യജേത സകലാന്നൃപ
മൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള കര്മ്മങ്ങളാലും അദ്ദേഹം മധുസൂദനനെ ധ്യാനിച്ചു; രാജാവേ, അശ്വമേധം തുടങ്ങി എല്ലാ യാഗങ്ങളും അദ്ദേഹം നടത്തി.
പുരോധാസ്തസ്യ ചൈവാസ്തി ജൈമിനിര്നാമ ബ്രാഹ്മണഃ । സ ചാഹൂയ സുബാഹും തമിദം വചനമബ്രവീത്
അവന്റെ പുരോഹിതന് ജൈമിനി എന്ന ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു; അവന് സുബാഹുവിനെ വിളിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
രാജന്ദേഹി സുദാനാനി യൈഃ സുഖം തു പ്രഭുംജ്യത । ദാനൈസ്തു തരതേ ലോകാന്ദുര്ഗാന്പ്രേത്യ ഗതോ നരഃ
രാജാവേ, സന്തോഷത്തോടെ നല്കാവുന്ന ദാനങ്ങള് നല്കണം; ദാനങ്ങളാല് മനുഷ്യന് മരണത്തിനു ശേഷം ലോകങ്ങളെയും കഷ്ടങ്ങളെയും കടക്കുന്നു.
ദാനേന സുഖമാപ്നോതി യശഃ പ്രാപ്നോതി ശാശ്വതമ് । ദാനേന ചാതുലാ കീര്തിര്ജായതേ മൃത്യുമംഡലേ
ദാനത്തിലൂടെ സുഖവും ശാശ്വതമായ പ്രശസ്തിയും ലഭിക്കുന്നു; ദാനത്തിലൂടെ മരണലോകത്തും തുല്യരഹിതമായ കീര്ത്തി ഉദിക്കുന്നു.
യാവത്കീര്തിഃ സ്ഥിതാ ചാത്ര താവത്കര്താ ദിവം വസേത് । തദ്ദാനം ദുഷ്കരം പ്രാഹുര്ദാതും നൈവ പ്രശക്യതേ
ഒരു ദാനം ചെയ്തവന്റെ പ്രശസ്തി ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്ന കാലം മുഴുവൻ, ദാനി സ്വർഗത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു. അത്തരം ഒരു ദാനം നൽകുന്നത് വളരെ ദുഷ്കരമാണ്, അതു എളുപ്പത്തിൽ സാധ്യമല്ല.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ദാതവ്യം മാനവൈഃ സദാ । സുബാഹുരുവാച- ദാനാച്ച തപസോ വാപി ദ്വയോര്മധ്യേ സുദുഷ്കരമ്
അതിനാൽ മനുഷ്യർ എല്ലാ ശ്രമവും ഉപയോഗിച്ച് എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യണം. സുബാഹു പറഞ്ഞു: ദാനം ചെയ്യുകയോ തപസ്സു ചെയ്യുകയോ, ഈ രണ്ടിലും ഒന്നും വളരെ ദുഷ്കരമാണ്.
കിം വാ മഹത്ഫലം പ്രേത്യ തന്മേ ബ്രൂഹി ദ്വിജോത്തമ । ജൈമിനിരുവാച- ദാനാന്ന ദുഷ്കരതരം പൃഥിവ്യാമസ്തി കിംചന
ഇരണ്ടിലെയും മരിച്ചശേഷം വലിയ ഫലമൊന്നുണ്ടോ? അതു പറഞ്ഞുതരൂ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. ജൈമിനി പറഞ്ഞു: ഭൂമിയിൽ ദാനത്തേക്കാൾ ദുഷ്കരമായതൊന്നുമില്ല.
രാജന്പ്രത്യക്ഷമേവൈകം ദൃശ്യതേ ലോകസാക്ഷികമ് । പരിത്യജ്യ പ്രിയാന്പ്രാണാന്ധനാര്ഥം ലോഭമോഹിതാഃ
രാജാവേ, ലോകം സാക്ഷിയായി, ഒരു കാര്യം എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായി കാണാം: ധനത്തിനായി, മോഹത്തിലും ലാഭത്തിലും ആകൃഷ്ടരായി, ആളുകൾ പ്രിയപ്പെട്ട ജീവനും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
പ്രവിശംതി നരാ ലോകേ സമുദ്രമടവീം തഥാ । സേവാമന്യേ പ്രപദ്യംതേഽശ്വവൃത്തിരിതി യാ സ്ഥിതാ
ഈ ലോകത്ത്, ചിലർ സമുദ്രത്തിലേക്കോ കാടിലേക്കോ കടക്കുന്നു; മറ്റുചിലർ താഴ്ന്നതായ തൊഴിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു.
ഹിംസാപ്രായാം ബഹുക്ലേശാം കൃഷിം ചൈവ തഥാ പുരാ । തസ്യ ദുഃഖാര്ജിതസ്യാപി പ്രാണേഭ്യോപി ഗരീയസഃ
അവർ കൃഷി ചെയ്യുന്നു, അതിൽ അഹിംസയും വലിയ കഷ്ടപ്പാടുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെട്ട് സമ്പാദിച്ച ധനം ജീവനേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നു.
അര്ഥസ്യ പുരുഷവ്യാഘ്ര പരിത്യാഗഃ സുദുഷ്കരഃ । വിശേഷതോ മഹാരാജ തസ്യ ന്യായാര്ജിതസ്യ ച
മാനവസിംഹാ, ധനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് മഹാരാജാവേ, നീതിപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ച ധനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്.
ശ്രദ്ധയാ വിധിവത്പാത്രേ ദത്തസ്യാംതോ ന വിദ്യതേ । ശ്രദ്ധാ ധര്മസുതാ ദേവീ പാവനീ വിശ്വതാരിണീ
വിശ്വാസത്തോടെ, വിധിപ്രകാരം, യോഗ്യനായവർക്കു നൽകിയ ദാനത്തിന് അവസാനം ഇല്ല. വിശ്വാസം ധർമ്മപുത്രിയായ ദേവിയാണ്, ശുദ്ധിയുള്ളവളും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നവളുമാണ്.
സാവിത്രീ പ്രസവിത്രീ ച സംസാരാര്ണവതാരിണീ । ശ്രദ്ധയാ സാധ്യതേ ധര്മോ മഹദ്ഭിര്ന്നാര്ഥരാശിഭിഃ
അവൾ സാവിത്രിയും സൃഷ്ടിയുടെ മാതാവും ലോകസമുദ്രം കടത്തുന്നവളുമാണ്. വിശ്വാസംകൊണ്ടാണ് ധർമ്മം സാധ്യമാകുന്നത്, ധനസമ്പത്തുകൊണ്ടല്ല.
നിഷ്കിംചനാസ്തു മുനയഃ ശ്രദ്ധാധര്മാ ദിവം ഗതാഃ । സംതി ദാനാന്യനേകാനി നാനാഭേദൈര്നൃപോത്തമ
കൊണ്ടൊന്നുമില്ലാത്ത മുനികൾ വിശ്വാസത്തിലും ധർമ്മത്തിലും സ്വർഗം പ്രാപിച്ചു; രാജശ്രേഷ്ഠാ, പലവിധത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ട്.
അന്നദാനാത്പരം നാസ്തി പ്രാണിനാം ഗതിദായകമ് । തസ്മാദന്നം പ്രദാതവ്യം പയസാ ച സമന്വിതമ്
ജീവജാലങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നതിൽ അന്നദാനത്തേക്കാൾ വലിയ ദാനം ഇല്ല. അതിനാൽ, പാൽ ചേർത്ത് അന്നം നൽകണം.
മധുരേണാപി പുണ്യേന വചസാ ച സമന്വിതമ് । നാസ്ത്യന്നാത്തു പരം ദാനമിഹലോകേ പരത്ര ച
മധുരമായ പുണ്യവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ചേർത്ത് അന്നം നൽകണം. ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും അന്നദാനത്തേക്കാൾ വലിയ ദാനം ഇല്ല.
താരണായ ഹിതായൈവ സുഖസംപത്തിഹേതവേ । ശ്രദ്ധയാ വിധിവത്പാത്രേ നിര്മലേനാപി ചേതസാ
രക്ഷയ്ക്കും ഉപകാരത്തിനും സൗഖ്യസമ്പത്തിനും കാരണമാകാൻ, വിശ്വാസത്തോടെ, വിധിപ്രകാരം, യോഗ്യനായവർക്കു, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ അന്നം നൽകണം.
അന്നൈകസ്യ പ്രദാനസ്യ ഫലം ഭുംക്തേ ഭവേന്നരഃ । ഗ്രാസാദ്ഗ്രാസം പ്രദാതവ്യം മുഷ്ടിപ്രസ്ഥം ന സംശയഃ
ഒരു അന്നത്തിന്റെ ദാനം ചെയ്താൽ പോലും അതിന്റെ ഫലം മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കും. ഒരു മുറി അന്നം പോലും mouthful ആയി അല്ലെങ്കിൽ കൈയടുപ്പായി നൽകണം, സംശയമില്ല.
അക്ഷയം ജായതേ തസ്യ ദാനസ്യാപി മഹാഫലമ് । ന ച പ്രസ്ഥം ന വാ മുഷ്ടിം നരസ്യ ഹി ന സംഭവേത്
അത്തരം ദാനത്തിന് മഹത്തായ ഫലം അക്ഷയമാവുന്നു. മനുഷ്യന് ഒരു കൈമുറിയോ ഒരു മുറിയോ നൽകാൻ കഴിയാത്തതല്ല.
അനാസ്തിക്യപ്രഭാവേണ പര്വണി പ്രാപ്യ മാനവഃ । ശ്രദ്ധയാ ബ്രാഹ്മണം ചൈകം ഭക്ത്യാ ചൈവ പ്രഭോജയേത്
അനാസ്തികതയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ ഒരു ഉത്സവം ലഭിച്ചാൽ, വിശ്വാസത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടി ഒരൊറ്റ ബ്രാഹ്മണനേയും ഭക്ഷിപ്പിക്കണം.
ഏകസ്യാപി പ്രധാനസ്യ അന്നസ്യാപി പ്രജേശ്വര । ജന്മാംതരം സുസംപ്രാപ്യ നിത്യം ചാന്നം പ്രഭുംജതി
ജനങ്ങളുടെ അധിപതിയേ, ഒരു പ്രധാന അന്നം പോലും നൽകിയാൽ നല്ല പുനർജന്മം ലഭിക്കും, എന്നും അന്നസമ്പത്ത് അനുഭവിക്കും.
പൂര്വജന്മനി യദ്ദത്തം ഭക്ത്യാ പാത്രേ സകൃന്നരൈഃ । ജന്മാംതരം സുസംപ്രാപ്യ നിത്യമേവ ഭുനക്തി ച
മുന്ജന്മത്തിൽ ഭക്തിയോടെ, യോഗ്യനായവർക്കു ഒരിക്കൽ പോലും നൽകിയതൊക്കെ, നല്ല പുനർജന്മം ലഭിച്ച് എന്നും അനുഭവിക്കും.
അന്നദാനം പ്രയച്ഛംതി ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ ഹി നിത്യശഃ । മിഷ്ടാന്നപാനം ഭുംജംതി തേ നരാ അന്നദായിനഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും അന്നം ദാനം ചെയ്യുന്നവർക്ക് സ്വയം രുചികരമായ ഭക്ഷണവും പാനീയവും അനുഭവിക്കാം; അന്നം നൽകുന്നവർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്.
അന്നമേവ വദംത്യേത ഋഷയോ വേദപാരഗാഃ । പ്രാണഭൂതം ന സംദേഹമമൃതാദ്ധി സമുദ്ഭവമ്
വേദങ്ങൾ പഠിച്ച മഹർഷിമാർ പറയുന്നത്, അന്നം മാത്രമാണ് ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്ന് തന്നെയാണ്. അതിൽ സംശയമില്ല, അന്നം അമൃതത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.
പ്രാണാസ്തേന പ്രദത്താ ഹി യേന ചാന്നം സമര്പിതമ് । അന്നദാനം മഹാരാജ ദേഹി ത്വം തു പ്രയത്നതഃ
ആർക്കെങ്കിലും അന്നം നൽകുമ്പോൾ, ജീവൻ തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് മഹാരാജാവേ, നീ ശ്രദ്ധയോടെ അന്നദാനം ചെയ്യണം.
ഏവമാകര്ണ്യ വൈ രാജാ ജൈമിനേസ്തു മഹാത്മനഃ । പുനഃ പപ്രച്ഛ തം വിപ്രം ജൈമിനിം ജ്ഞാനപംഡിതമ്
ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ ജൈമിനിയുടെ വാക്കുകൾ രാജാവ് കേട്ടു. പിന്നെ ആ ജ്ഞാനശാലിയായ ജൈമിനിയെ വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്തു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥമാഹാത്മ്യേ ച്യവനചരിത്രേ ചതുര്നവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനന്റെ കഥയിലുളള ഗുരുതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ, ച്യവനന്റെ കഥയിലുള്ള തൊണ്ണൂറാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
സുബാഹുരുവാച- സ്വര്ഗസ്യ മേ ഗുണാന്ബ്രൂഹി സാംപ്രതം ദ്വിജസത്തമ । ഏതത്സര്വം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ കരിഷ്യാമി സ്വഭാവികമ്
സുബാഹു പറഞ്ഞു: ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, സ്വർഗത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എനിക്കു പറയൂ. ഇതെല്ലാം ഞാൻ സ്വാഭാവികമായി ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണ്.