പീഡയംതി നരം പശ്ചാത്പീഡിതം പൂര്വകര്മണാ । യേന യത്രോപഭോക്തവ്യം ദുഃഖം വാ സുഖമേവ ച
മുന്കാല കര്മ്മം മൂലം മനുഷ്യന് പിന്നീട് ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും; ആരെന്ത് അനുഭവിക്കണമെന്നത്, ആ കര്മ്മം കൊണ്ടാണ്.
സ തത്ര ബദ്ധ്വാ രജ്ജ്വേവ ബലാദ്ദൈവേന നീയതേ । ദൈവം പ്രാഹുശ്ച ഭൂതാനാം സുഖദുഃഖോപപാദനമ്
വലയം കെട്ടിയപോലെ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയില് അവന് അവിടെ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; ദൈവം തന്നെയാണ് ജീവികള്ക്ക് സുഖവും ദു:ഖവും നല്കുന്നതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
അന്യഥാ കര്മതച്ചിംത്യം ജാഗ്രതഃ സ്വപതോപി വാ । അന്യഥാ ഹ്യുദ്യതേ ദൈവം ബധ്യതേ ച ജിഘാംസതി
അങ്ങനെയെങ്കില് കര്മ്മം ഉറപ്പില്ലാത്തതായിരിക്കും, ഉണരുന്നപ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും; അങ്ങനെ ദൈവം തടയപ്പെടുകയും നശിക്കുകയുമാകും.
ശസ്ത്രാഗ്നിവിഷദുര്ഗേഭ്യോ രക്ഷിതവ്യം സുരക്ഷതി । യഥാ പൃഥിവ്യാം ബീജാനി വൃക്ഷഗുല്മതൃണാന്യപി
ശസ്ത്രം, അഗ്നി, വിഷം, കോട്ടകള് എന്നിവയില് നിന്ന് നാം രക്ഷപ്പെടാമെങ്കിലും, ഭൂമിയില് വിതച്ച വിത്തുപോലെ മരങ്ങളും കുറ്റികളും പുല്ലുകളും വളരുന്നതുപോലെ,
തഥൈവാത്മനി കര്മാണി തിഷ്ഠംതി പ്രഭവംതി ച । തൈലക്ഷയാദ്യഥാ ദീപോ നിര്വാണമധിഗച്ഛതി
അതുപോലെ തന്നെ, കര്മ്മങ്ങള് നമ്മുടെ ഉള്ളില് നിലനില്ക്കുകയും ഉദയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എണ്ണ തീരുമ്പോള് വിളക്ക് അണയുന്നതുപോലെ,
കര്മക്ഷയാത്തഥാ ജംതോഃ ശരീരം നാശമൃച്ഛതി । കര്മക്ഷയാത്തഥാ മൃത്യുസ്തത്ത്വവിദ്ഭിരുദാഹൃതമ്
അങ്ങനെ തന്നെ, കര്മ്മം തീരുമ്പോള് ജീവിയുടെ ശരീരം നശിക്കുന്നു; കര്മ്മം തീരുമ്പോള് മരണം സംഭവിക്കുന്നതാണെന്ന് സത്യം അറിയുന്നവര് പറയുന്നു.
വിവിധാഃ പ്രാണിനാം രോഗാഃ സ്മൃതാസ്തേഷാം ച ഹേതവഃ । തസ്മാത്തത്ത്വപ്രധാനസ്തു കര്മ ഏവ ഹി പ്രാണിനാമ്
ജീവികള്ക്ക് വിവിധ രോഗങ്ങളും അവയുടെ കാരണങ്ങളും അറിയപ്പെടുന്നു; അതിനാല് കര്മ്മം തന്നെയാണ് ജീവികള്ക്ക് പ്രധാനമായത്.
യത്പുരാ ക്രിയതേ കര്മ തദിഹൈവ പ്രഭുജ്യതേ । യത്ത്വയാ ദൃഷ്ടമേവാപി പൃച്ഛിതം താത സാംപ്രതമ്
മുന്പ് ചെയ്ത കര്മ്മം ഇവിടെ തന്നെ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു; നീ കണ്ടതും ചോദിച്ചതും, പ്രിയമകനെ, ഇപ്പോഴാണ്.
തസ്യാര്ഥം തു മയാ പ്രോക്തം ഭുംജാതേ തൌ ഹി സാംപ്രതമ് । ആനംദേ കാനനേ ദൃഷ്ടം തയോഃ കര്മസുദാരുണമ്
അത് സംബന്ധിച്ച അര്ത്ഥം ഞാന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവര് ഇപ്പോള് അതു അനുഭവിക്കുന്നു. ആനന്ദവനം എന്ന കാടില് അവരുടെ ഭയങ്കരമായ കര്മ്മം ഞാന് കണ്ടു.
തയോശ്ചേഷ്ടാം പ്രവക്ഷ്യാമി ശൃണു വത്സ പ്രഭാഷതഃ । കര്മഭൂമിരിയം താത അന്യാ ഭോഗാര്ഥഭൂമയഃ
അവരുടെ പ്രവൃത്തികള് ഞാന് പറയാം, കേള്ക്കു മകനേ, ഞാന് പറയുമ്പോള്; ഇതാണ് കര്മ്മഭൂമി, പ്രിയമകനെ, അനുഭവത്തിനുള്ള മറ്റു ഭൂമികളും ഉണ്ട്.
സര്ഗാദീനാം മഹാപ്രാജ്ഞ താസു ഗത്വാ സുഭുംജതി । സൂത ഉവാച- ചൌലദേശേ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സുബാഹുര്നാമ ഭൂമിപഃ
സൃഷ്ടി തുടങ്ങിയവയില് കടന്ന് അവിടെ ജീവികള് അനുഭവിക്കുന്നു, മഹാപണ്ഡിതനേ. സൂതന് പറഞ്ഞു: ചൌളദേശത്ത് സുബാഹു എന്ന മഹാപണ്ഡിതനായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
രൂപവാന്ഗുണവാന്ധീരഃ പൃഥിവ്യാം നാസ്തി താദൃശഃ । വിഷ്ണുഭക്തോ മഹാപ്രാജ്ഞോ വൈഷ്ണവാനാം ച സുപ്രിയഃ
സുന്ദരനും ഗുണവാനുമായിരുന്നു, ഭൂമിയില് അത്തരം ഒരാളുമില്ലായിരുന്നു; വിഷ്ണുവിനെ ഭജിച്ചും മഹാപണ്ഡിതനുമായും വൈഷ്ണവന്മാരുടെ പ്രിയനുമായും അദ്ദേഹം നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
കര്മണാ ത്രിവിധേനാപി പ്രധ്യായന്മധുസൂദനമ് । അശ്വമേധാദികാന്യജ്ഞാന്യജേത സകലാന്നൃപ
മൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള കര്മ്മങ്ങളാലും അദ്ദേഹം മധുസൂദനനെ ധ്യാനിച്ചു; രാജാവേ, അശ്വമേധം തുടങ്ങി എല്ലാ യാഗങ്ങളും അദ്ദേഹം നടത്തി.
പുരോധാസ്തസ്യ ചൈവാസ്തി ജൈമിനിര്നാമ ബ്രാഹ്മണഃ । സ ചാഹൂയ സുബാഹും തമിദം വചനമബ്രവീത്
അവന്റെ പുരോഹിതന് ജൈമിനി എന്ന ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു; അവന് സുബാഹുവിനെ വിളിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
രാജന്ദേഹി സുദാനാനി യൈഃ സുഖം തു പ്രഭുംജ്യത । ദാനൈസ്തു തരതേ ലോകാന്ദുര്ഗാന്പ്രേത്യ ഗതോ നരഃ
രാജാവേ, സന്തോഷത്തോടെ നല്കാവുന്ന ദാനങ്ങള് നല്കണം; ദാനങ്ങളാല് മനുഷ്യന് മരണത്തിനു ശേഷം ലോകങ്ങളെയും കഷ്ടങ്ങളെയും കടക്കുന്നു.
ദാനേന സുഖമാപ്നോതി യശഃ പ്രാപ്നോതി ശാശ്വതമ് । ദാനേന ചാതുലാ കീര്തിര്ജായതേ മൃത്യുമംഡലേ
ദാനത്തിലൂടെ സുഖവും ശാശ്വതമായ പ്രശസ്തിയും ലഭിക്കുന്നു; ദാനത്തിലൂടെ മരണലോകത്തും തുല്യരഹിതമായ കീര്ത്തി ഉദിക്കുന്നു.
യാവത്കീര്തിഃ സ്ഥിതാ ചാത്ര താവത്കര്താ ദിവം വസേത് । തദ്ദാനം ദുഷ്കരം പ്രാഹുര്ദാതും നൈവ പ്രശക്യതേ
ഒരു ദാനം ചെയ്തവന്റെ പ്രശസ്തി ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്ന കാലം മുഴുവൻ, ദാനി സ്വർഗത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു. അത്തരം ഒരു ദാനം നൽകുന്നത് വളരെ ദുഷ്കരമാണ്, അതു എളുപ്പത്തിൽ സാധ്യമല്ല.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ദാതവ്യം മാനവൈഃ സദാ । സുബാഹുരുവാച- ദാനാച്ച തപസോ വാപി ദ്വയോര്മധ്യേ സുദുഷ്കരമ്
അതിനാൽ മനുഷ്യർ എല്ലാ ശ്രമവും ഉപയോഗിച്ച് എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യണം. സുബാഹു പറഞ്ഞു: ദാനം ചെയ്യുകയോ തപസ്സു ചെയ്യുകയോ, ഈ രണ്ടിലും ഒന്നും വളരെ ദുഷ്കരമാണ്.
കിം വാ മഹത്ഫലം പ്രേത്യ തന്മേ ബ്രൂഹി ദ്വിജോത്തമ । ജൈമിനിരുവാച- ദാനാന്ന ദുഷ്കരതരം പൃഥിവ്യാമസ്തി കിംചന
ഇരണ്ടിലെയും മരിച്ചശേഷം വലിയ ഫലമൊന്നുണ്ടോ? അതു പറഞ്ഞുതരൂ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. ജൈമിനി പറഞ്ഞു: ഭൂമിയിൽ ദാനത്തേക്കാൾ ദുഷ്കരമായതൊന്നുമില്ല.
രാജന്പ്രത്യക്ഷമേവൈകം ദൃശ്യതേ ലോകസാക്ഷികമ് । പരിത്യജ്യ പ്രിയാന്പ്രാണാന്ധനാര്ഥം ലോഭമോഹിതാഃ
രാജാവേ, ലോകം സാക്ഷിയായി, ഒരു കാര്യം എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായി കാണാം: ധനത്തിനായി, മോഹത്തിലും ലാഭത്തിലും ആകൃഷ്ടരായി, ആളുകൾ പ്രിയപ്പെട്ട ജീവനും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
പ്രവിശംതി നരാ ലോകേ സമുദ്രമടവീം തഥാ । സേവാമന്യേ പ്രപദ്യംതേഽശ്വവൃത്തിരിതി യാ സ്ഥിതാ
ഈ ലോകത്ത്, ചിലർ സമുദ്രത്തിലേക്കോ കാടിലേക്കോ കടക്കുന്നു; മറ്റുചിലർ താഴ്ന്നതായ തൊഴിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു.
ഹിംസാപ്രായാം ബഹുക്ലേശാം കൃഷിം ചൈവ തഥാ പുരാ । തസ്യ ദുഃഖാര്ജിതസ്യാപി പ്രാണേഭ്യോപി ഗരീയസഃ
അവർ കൃഷി ചെയ്യുന്നു, അതിൽ അഹിംസയും വലിയ കഷ്ടപ്പാടുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെട്ട് സമ്പാദിച്ച ധനം ജീവനേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നു.
അര്ഥസ്യ പുരുഷവ്യാഘ്ര പരിത്യാഗഃ സുദുഷ്കരഃ । വിശേഷതോ മഹാരാജ തസ്യ ന്യായാര്ജിതസ്യ ച
മാനവസിംഹാ, ധനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് മഹാരാജാവേ, നീതിപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ച ധനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്.
ശ്രദ്ധയാ വിധിവത്പാത്രേ ദത്തസ്യാംതോ ന വിദ്യതേ । ശ്രദ്ധാ ധര്മസുതാ ദേവീ പാവനീ വിശ്വതാരിണീ
വിശ്വാസത്തോടെ, വിധിപ്രകാരം, യോഗ്യനായവർക്കു നൽകിയ ദാനത്തിന് അവസാനം ഇല്ല. വിശ്വാസം ധർമ്മപുത്രിയായ ദേവിയാണ്, ശുദ്ധിയുള്ളവളും ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നവളുമാണ്.
സാവിത്രീ പ്രസവിത്രീ ച സംസാരാര്ണവതാരിണീ । ശ്രദ്ധയാ സാധ്യതേ ധര്മോ മഹദ്ഭിര്ന്നാര്ഥരാശിഭിഃ
അവൾ സാവിത്രിയും സൃഷ്ടിയുടെ മാതാവും ലോകസമുദ്രം കടത്തുന്നവളുമാണ്. വിശ്വാസംകൊണ്ടാണ് ധർമ്മം സാധ്യമാകുന്നത്, ധനസമ്പത്തുകൊണ്ടല്ല.
നിഷ്കിംചനാസ്തു മുനയഃ ശ്രദ്ധാധര്മാ ദിവം ഗതാഃ । സംതി ദാനാന്യനേകാനി നാനാഭേദൈര്നൃപോത്തമ
കൊണ്ടൊന്നുമില്ലാത്ത മുനികൾ വിശ്വാസത്തിലും ധർമ്മത്തിലും സ്വർഗം പ്രാപിച്ചു; രാജശ്രേഷ്ഠാ, പലവിധത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ട്.
അന്നദാനാത്പരം നാസ്തി പ്രാണിനാം ഗതിദായകമ് । തസ്മാദന്നം പ്രദാതവ്യം പയസാ ച സമന്വിതമ്
ജീവജാലങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്നതിൽ അന്നദാനത്തേക്കാൾ വലിയ ദാനം ഇല്ല. അതിനാൽ, പാൽ ചേർത്ത് അന്നം നൽകണം.
മധുരേണാപി പുണ്യേന വചസാ ച സമന്വിതമ് । നാസ്ത്യന്നാത്തു പരം ദാനമിഹലോകേ പരത്ര ച
മധുരമായ പുണ്യവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളും ചേർത്ത് അന്നം നൽകണം. ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും അന്നദാനത്തേക്കാൾ വലിയ ദാനം ഇല്ല.
താരണായ ഹിതായൈവ സുഖസംപത്തിഹേതവേ । ശ്രദ്ധയാ വിധിവത്പാത്രേ നിര്മലേനാപി ചേതസാ
രക്ഷയ്ക്കും ഉപകാരത്തിനും സൗഖ്യസമ്പത്തിനും കാരണമാകാൻ, വിശ്വാസത്തോടെ, വിധിപ്രകാരം, യോഗ്യനായവർക്കു, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ അന്നം നൽകണം.
അന്നൈകസ്യ പ്രദാനസ്യ ഫലം ഭുംക്തേ ഭവേന്നരഃ । ഗ്രാസാദ്ഗ്രാസം പ്രദാതവ്യം മുഷ്ടിപ്രസ്ഥം ന സംശയഃ
ഒരു അന്നത്തിന്റെ ദാനം ചെയ്താൽ പോലും അതിന്റെ ഫലം മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കും. ഒരു മുറി അന്നം പോലും mouthful ആയി അല്ലെങ്കിൽ കൈയടുപ്പായി നൽകണം, സംശയമില്ല.