വിമാനേനാഗതോ യോസൌ സ്ത്രിയാ സാര്ദ്ധം ദ്വിജോത്തമ । ദിവ്യരൂപധരോ യസ്തു സ കസ്തു കമലേക്ഷണഃ
ആ സ്വര്ഗ്ഗവിമാനത്തില് ഒരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം വന്നവന് ആര്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ? ദിവ്യരൂപം ധരിച്ച ആ കമലനയനന് ആര്?
കാ ച നാരീ മഹാഭാഗ മഹാമാംസം പ്രഭക്ഷതി । സ കശ്ചാപ്യാഗതസ്താത സാ ചൈവാഭ്യേത്യ ഭക്ഷതി
മഹാഭാഗാ, വലിയ മാംസം തിന്നുന്ന ആ സ്ത്രീ ആര്? അപ്പാ, വന്ന ആ പുരുഷനും അവളും വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ന് തിന്നുന്നു, അവന് ആര്?
പ്രഹസേതേ തദാ തേ ദ്വേ സ്ത്രിയൌ താത വദസ്വ നഃ । ഊചതുസ്തൌ തഥാ ചാന്യേ ദേഹിദേഹീതി വാ പുനഃ
അപ്പോള് ആ രണ്ടുപെണ്കുട്ടികളും ചിരിച്ചു, അപ്പാ, നീ ഞങ്ങള്ക്കു പറയണം; അവരിരുവരും മറ്റുള്ളവരും വീണ്ടും വീണ്ടും 'നിന്റെ ശരീരം തരിക' എന്നു പറഞ്ഞു.
തേദ്വേത്വം മേ സമാചക്ഷ്വ മഹാഭീഷണകേ സ്ത്രിയൌ । ഏതന്മേ സംശയം താത ഛേത്തുമര്ഹസി സുവ്രത
അപ്പാ, അത്യന്തം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആ രണ്ടുപെണ്കുട്ടികളെക്കുറിച്ച് നീ എനിക്കു വിശദീകരിക്കണം; ഈ സംശയം നീ തീര്ക്കണം, സുവ്രത.
ഏവമുക്ത്വാ മഹാരാജ വിരരാമ സ ചാംഡജഃ । ഏവം പൃഷ്ടസ്തൃതീയേന വിജ്വലേനാത്മജേന സഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹാരാജാവേ, ചാണ്ഡജന്റെ പുത്രന് നിശ്ശബ്ദനായി; മൂന്നാമനായ അതിന്റെ പ്രകാശമുള്ള പുത്രന് ചോദിച്ചപ്പോള്.
പ്രോവാച സര്വം വൃത്താംതം ച്യവനസ്യാപി ശൃണ്വതഃ
അവന് മുഴുവന് സംഭവവും പറഞ്ഞു, ച്യവനന് കേള്ക്കുമ്പോള്.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥേ ച്യവനചരിത്രേ ത്രിനവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇതോടെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപാഖ്യാനത്തില് ഗുരുതീര്ഥത്തില് ച്യവനന്റെ കഥയുടെ തൊണ്ണൂറ്റിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
കുംജല ഉവാച- ശ്രൂയതാമഭിധാസ്യാമി തത്സര്വം കാരണം സുത । യസ്മാത്തൌ താദൃശൌ ജാതൌ സ്വമാംസപരിഭക്ഷകൌ
കുഞ്ചലന് പറഞ്ഞു: മകനേ, കേള്ക്കു, ആ രണ്ടുപേരും ഇങ്ങനെ സ്വമാംസം തിന്നുന്നവരായി എങ്ങനെ ആയെന്നു ഞാന് എല്ലാം വിശദീകരിക്കാം.
സര്വത്ര കാരണം കര്മ ശുഭാശുഭം ന സംശയഃ । പുണ്യേന കര്മണാ പുത്ര നരഃ സൌഖ്യം പ്രഭുംജതി
എവിടെയും കാരണമാകുന്നത് കര്മ്മമാണ്, നല്ലതോ ചീത്തയോ സംശയമില്ല; നല്ല കര്മ്മം ചെയ്യുമ്പോള് മകനേ, മനുഷ്യന് സുഖം അനുഭവിക്കും.
ദുഷ്കൃതം ഭുംജതേ ചാത്ര പാപയുക്തേന കര്മണാ । സൂക്ഷ്മവര്ത്മവിചാര്യൈവം ശാസ്ത്രജ്ഞാനേന ചക്ഷുഷാ
പാപമുള്ള കര്മ്മം ചെയ്താല് ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും; ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയോടെ സൂക്ഷ്മമായ വഴികള് പരിശോധിച്ചാല് അങ്ങനെ തന്നെ.
സ്ഥൂലധര്മം പ്രദൃഷ്ട്വൈവ സുവിചാര്യ പുനഃ പുനഃ । സമാരഭേന്നരഃ കര്മ മനസാ നിപുണേന ച
വ്യക്തമായ ധർമ്മം വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ച്, മനസ്സോടെ സൂക്ഷ്മമായി പരിഗണിച്ചശേഷം, മനുഷ്യൻ തന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ആരംഭിക്കണം.
സമൂര്തികാരകഃ ശില്പീ രസമാവര്ത്തയേദ്യഥാ । അഗ്നേശ്ച തേജസാ പുത്ര ജ്വാലാഭിശ്ച സമംതതഃ
ഏതുപോലെ ഒരു ശിൽപി രൂപം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ, അഗ്നിയുടെ താപവും ചുറ്റുമുള്ള ജ്വാലകളും ചേർന്ന് ദ്രവ്യം ഒഴുകാൻ ഇടയാക്കുന്നു, അതുപോലെയാണ്, മകനേ,
ദ്രവീഭൂതോ ഭവേദ്ധാതുര്വഹ്നിനാ താപിതഃ ശനൈഃ । യാദൃശം വത്സ ഭക്ഷ്യംതു രസപക്വം നിഷേച്യതേ
അഗ്നിയിൽ ക്രമേണ ചൂടാക്കി ഒരു ലോഹം ദ്രവമാകുന്നതുപോലെ, മകനേ, ഭക്ഷ്യവും പാകം ചെയ്ത് ശേഷം ആസ്വദിക്കപ്പെടുന്നു.
താദൃശം ജായതേ വത്സ രൂപം ചൈവ ന സംശയഃ । യാദൃശം ക്രിയതേ കര്മ താദൃശം പരിഭുജ്യതേ
അങ്ങനെ തന്നെ, മകനേ, യാതൊരുവിധത്തിൽ പ്രവൃത്തി ചെയ്യപ്പെടുന്നു, അതുപോലെ അതിന്റെ ഫലവും അനുഭവപ്പെടുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
കര്മ ഏവ പ്രധാനം യദ്വര്ഷാരൂപേണ വര്ത്തതേ । ക്ഷേത്രേഷു യാദൃശം ബീജം വപതേ കൃഷികാരകഃ
ഫലമായി പ്രകടമാകുന്ന പ്രവൃത്തി തന്നെയാണ് പ്രധാനമായത്; കർഷകൻ നിലങ്ങളിൽ ഏത് വിത്ത് വിതച്ചാലും,
താദൃശം ഭുംജതേ താത ഫലമേവ ന സംശയഃ । യാദൃശം ക്രിയതേ കര്മ താദൃശം പരിഭുജ്യതേ
അതു പോലെ തന്നെ, മകനേ, അവൻ അനുഭവിക്കുന്നത് അത്തരം ഫലമാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല; ചെയ്ത പ്രവൃത്തി എങ്ങനെയാണോ, അനുഭവവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
വിനാശഹേതുഃ കര്മാസ്യ സര്വേ കര്മവശാ വയമ് । കര്മ ദായാദകാ ലോകേ കര്മ സംബംധിബാംധവാഃ
പ്രവൃത്തി തന്നെ അവന്റെ നാശത്തിന് കാരണമാകുന്നു; നാം എല്ലാവരും പ്രവൃത്തിയുടെ അധീനരാണ്. ഈ ലോകത്ത് പ്രവൃത്തി തന്നെയാണ് വാരസുവും ബന്ധവും.
കര്മാണി ചോദയംതീഹ പുരുഷം സുഖദുഃഖയോഃ । സുവര്ണം രജതം വാപി യഥാരൂപം നിഷിച്യതേ
ഇവിടെ പ്രവൃത്തികൾ മനുഷ്യനെ സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും നയിക്കുന്നു; പൊന്നോ വെള്ളിയോ ഏത് രൂപത്തിൽ ചൂടാക്കുന്നുവോ,
തഥാ നിഷിച്യതേ ജംതുഃ പൂര്വകര്മവശാനുഗഃ । പംചൈതാനീഹ ദൃശ്യംതേ ഗര്ഭസ്ഥസ്യൈവ ദേഹിനഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, മുൻ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി ജീവിയും രൂപം പ്രാപിക്കുന്നു; ഗർഭസ്ഥനായ ശരീരധാരിക്ക് ഈ അഞ്ചു കാര്യങ്ങളും കാണപ്പെടുന്നു:
ആയുഃ കര്മ ച വിത്തം ച വിദ്യാനി ധനമേവ ച । യഥാ മൃത്പിംഡകം കര്ത്താ കുരുതേ യദ്യദിച്ഛതി
ആയുസ്സ്, പ്രവൃത്തി, സമ്പത്ത്, വിജ്ഞാനം, ധനം—ഇവയെല്ലാം; ഒരു കുശവൻ മണ്ണ് എങ്ങനെയായി ആകൃതി കൊടുക്കുന്നുവോ,
തഥാ കര്മകൃതം ചൈവ കര്ത്താരം പ്രതിപദ്യതേ । ദേവത്വമഥ മാനുഷ്യം പശുത്വം പക്ഷിതാം തഥാ
അങ്ങനെ തന്നെ, പ്രവൃത്തി കൊണ്ടുണ്ടാകുന്നതെന്താണോ, അതാണ് ചെയ്യുന്നവൻ പ്രാപിക്കുന്നത്: ദൈവത്വം, മാനുഷത്വം, മൃഗത്വം, പക്ഷിത്വം,
തിര്യക്ത്വം സ്ഥാവരത്വം വാ യാതി ജംതുഃ സ്വകര്മഭിഃ । സ ഏവ തു തഥാ ഭുംക്തേ നിത്യം വിഹിതമാത്മനഃ
അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു ജീവികളുടെ അവസ്ഥയോ, വൃക്ഷാദികളായിരിയ്ക്കലോ—സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രകാരം ജീവി അതിനെ പ്രാപിക്കുന്നു; അവൻ തന്നെ എപ്പോഴും തനിക്കു നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നു.
ആത്മനാ വിഹിതം ദുഃഖമാത്മനാ വിഹിതം സുഖമ് । ഗര്ഭശയ്യാമുപാദായ ഭുംജതേ പൂര്വദേഹികമ്
സ്വന്തം ദുഃഖവും സ്വയം നിർണ്ണയിച്ചതും, സുഖവും അതുപോലെയാണ്; ഗർഭാശയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, മുൻ ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
പൂര്വദേഹകൃതം കര്മ ന കശ്ചിത്പുരുഷോത്തമഃ । ബലേന പ്രജ്ഞയാ വാപി സമര്ഥഃ കര്തുമന്യഥാ
മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, മുൻ ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയെ ശക്തിയാലോ ബുദ്ധിയാലോ മാറ്റാൻ ആരും കഴിയില്ല.
സ്വകൃതാന്യേവ ഭുംജംതി ദുഃഖാനി ച സുഖാനി ച । ഹേതുതഃ കാരണൈര്വാപി സോഹം കാരേണ ബാധ്യതേ
സ്വയം ചെയ്തതെല്ലാം, ദുഃഖവും സുഖവും, അവർക്കു തന്നെ അനുഭവപ്പെടുന്നു; കാരണങ്ങളാലോ ഉപാധികളാലോ, ഓരോരുത്തനും തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു.
യഥാ ധേനുസഹസ്രേഷു വത്സോ വിംദതി മാതരമ് । തദ്വച്ഛുഭാശുഭം കര്മ കര്താരമനുഗച്ഛതി
ആയിരം പശുക്കളിൽ ഒരു കാളക്കുട്ടി അമ്മയെ കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ, നല്ലതോ ചീത്തയോ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നതിനെ പിന്തുടരുന്നു.
ഉപഭോഗാദൃതേ യസ്യ നാശ ഏവ ന വിദ്യതേ । പ്രാക്തനം ബംധനം കര്മ കോന്യഥാകര്തുമര്ഹതി
അത് അനുഭവിച്ചുതീർന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന് നാശമില്ല; മുൻ പ്രവൃത്തിയുടെ ബന്ധം വേറെയാരും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.
സുശീഘ്രമനുധാവംതം വിധാനമനുധാവതി । ശോഭതേ സംനിപാതേന യഥാകര്മ പുരാകൃതമ്
വളരെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്നവനെ വിധി പിന്തുടരുന്നു; മുമ്പ് ചെയ്ത പ്രവൃത്തി യോജിച്ച സമയത്ത് തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്നു.
ഉപതിഷ്ഠതി തിഷ്ഠംതം ഗച്ഛം തമനുഗച്ഛതി । കരോതി കുര്വതഃ കര്മച്ഛായേവാനു വിധീയതേ
നാം നില്ക്കുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴും ചെയ്യുമ്പോഴും, നമ്മുടെ കര്മ്മം നിഴലുപോലെ എപ്പോഴും നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും.
യഥാ ഛായാതപൌ നിത്യം സുസംബദ്ധൌ പരസ്പരമ് । ഉപസര്ഗാ ഹി വിഷയാ ഉപസര്ഗാ ജരാദയഃ
നിഴലും വെളിച്ചവും എപ്പോഴും തമ്മില് ചേർന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളും വയസ്സും പോലുള്ള തടസ്സങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.