ഏവം ചത്വാരഃപാപിഷ്ഠാ ഏകസ്ഥാനം സമാഗതാഃ । കഃ കസ്യാപി ന സംപര്കം ഭോജനാച്ഛാദനേന ച
ഇങ്ങനെ നാലു വലിയ പാപികളൊക്കെ ഒരിടത്ത് കൂടി. അവരിൽ ആരും മറ്റൊരാളുമായി ഭക്ഷണം പങ്കിടുകയോ വസ്ത്രം പങ്കിടുകയോ ചെയ്തില്ല.
കരോതി ച മഹാഭാഗ വാര്താം ചക്രുഃ പരസ്പരമ് । ന വിശംത്യാസനേ ചൈകേ ന സ്വപംത്യേകസംസ്തരേ
അവർക്കിടയിൽ പരസ്പരം സംസാരിച്ചെങ്കിലും, ചിലർ ഒരേ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കുകയോ ഒരേ കിടക്കയിൽ കിടക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.
ഏവം ദുഃഖസമാവിഷ്ടാ നാനാതീര്ഥേഷു വൈ ഗതാഃ । തേഷാം തു പാപകാ ഘോരാ ന നശ്യംതി ച നംദന
ഇങ്ങനെ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, അവർ പല തീർത്ഥങ്ങളിലും പോയി. എന്നാലും, അവരുടെ ഭയങ്കരമായ പാപങ്ങൾ നശിച്ചില്ല, നന്ദന.
സാമര്ഥ്യം നാസ്തി തീര്ഥാനാം മഹാപാതകനാശനേ । വിദുരാദ്യാസ്തതസ്തേ തു ഗതാഃ കാലംജരം ഗിരിമ്
വലിയ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ തീർത്ഥങ്ങൾക്കു ശക്തിയില്ല. അതുകൊണ്ട്, വിദ്യുരനും മറ്റുള്ളവരും കാലഞ്ചര പർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ ഗുരുതീര്ഥേ ച്യവനചരിത്രേ ഏകനവതിതമോഽധ്യായഃ
ഇതോടെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനന്റെ കഥയിലുളള ഗുരുതീർത്ഥത്തിലെ ച്യവനന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒൻപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
കുംജല ഉവാച- കാലംജരം സമാസാദ്യ നിവസംതി സുദുഃഖിതാഃ । മഹാപാപൈസ്തു സംദഗ്ധാ ഹാഹാഭൂതാ വിചേതനാഃ
കുഞ്ചലൻ പറഞ്ഞു: കാലഞ്ചരത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്ന അവർ, വലിയ പാപങ്ങളിൽ കത്തിക്കൊണ്ടു, മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ അവിടെ താമസിച്ചു.
തത്ര കശ്ചിത്സമായാതഃസിദ്ധശ്ചൈവ മഹായശാഃ । തേന പൃഷ്ടാഃ സുദുഃഖാര്താ ഭവംതഃ കേന ദുഃഖിതാഃ
അവിടെ, മഹത്തായ യശസ്സുള്ള ഒരു സിദ്ധൻ എത്തി. അവരുടെ വലിയ ദുഃഖം കണ്ടു, 'നിങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെ ദുഃഖം ഏത് കാരണം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
സ തൈഃ പ്രോക്തോ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സര്വജ്ഞാനവിശാരദഃ । തേഷാം ജ്ഞാത്വാ മഹാപാപം കൃപാം ചക്രേ സുപുണ്യഭാക്
അവർ പറഞ്ഞതെല്ലാം ആ മഹാപണ്ഡിതനും സർവ്വജ്ഞനുമായ സിദ്ധൻ കേട്ടു. അവരുടെ വലിയ പാപം മനസ്സിലാക്കി, വലിയ പുണ്യവാനായ അദ്ദേഹം അവരെ കരുണയോടെ നോക്കി.
സിദ്ധ ഉവാച- അമാസോമസമായോഗേ പ്രയാഗഃ പുഷ്കരശ്ച യഃ । അര്ഘതീര്ഥം തൃതീയം തു വാരാണസീ ചതുര്ഥകാ
സിദ്ധൻ പറഞ്ഞു: 'അമാവാസ്യയും പൗർണമിയും കൂടുന്ന സമയത്ത്, പ്രയാഗം, പുഷ്കരം, അർഘതീർഥം, നാലാമത്തേത് വാരാണസി —'
ഗച്ഛംതു തത്ര വൈ യൂയം ചത്വാരഃ പാതകാവിലാഃ । ഗംഗാംഭസി യദാ സ്നാതാസ്തദാ മുക്താ ഭവിഷ്യഥ
'നിങ്ങൾ നാലുപേരും പാപത്തിൽ മങ്ങിയവരായി അവിടങ്ങളിലേക്ക് പോകണം. ഗംഗാനദിയിൽ കുളിച്ചാൽ നിങ്ങൾ മോചിതരാകും.'
പാതകേഭ്യോ ന സംദേഹോ നിര്മലത്വം ഗമിഷ്യഥ । ആദിഷ്ടാസ്തേന വൈ സര്വേ പ്രണേമുസ്തം പ്രയത്നതഃ
'പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് നിർമലത്വം ലഭിക്കുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല.' ഇങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും ഭക്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നമസ്കരിച്ചു.
കാലംജരാത്തതോ ജഗ്മുഃ സത്വരം പാപപീഡിതാഃ । വാരാണസീം സമാസാദ്യ സ്നാത്വാ ചൈ വദ്വിജോത്തമാഃ
പാപഭാരത്തിൽ കുഴഞ്ഞ അവർ, കാലഞ്ചരത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ പുറപ്പെട്ടു. വാരാണസിയിൽ എത്തി, അവിടെ കുളിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
പ്രയാഗം പുഷ്കരം ചൈവ അര്ഘതീര്ഥം തു സത്തമ । അമാസോമം സുസംപ്രാപ്യ ജഗ്മുസ്തേ ച മഹാപുരീമ്
മഹാനുഭാവാ, അവർ പ്രയാഗം, പുഷ്കരം, അർഘതീർഥം എന്നിവയും ശരിയായ സമയത്ത് എത്തി, പിന്നെ വലിയ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
വിദുരശ്ചംദ്രശര്മാ ച വേദശര്മാ തൃതീയകഃ । വൈശ്യോ വംജുലകശ്ചൈവ സുരാപഃ പാപചേതനഃ
വിദ്യുരൻ, ചന്ദ്രശർമ, മൂന്നാമൻ വേദശർമ, വ്യാപാരി വഞ്ജുലകൻ എന്ന മദ്യം കുടിക്കുന്ന പാപചിത്തൻ —
തസ്മിന്പര്വണി സംപ്രാപ്തേ സ്നാതാ ഗംഗാംഭസി ദ്വിജ । സ്നാനമാത്രേണ മുക്താസ്തു ഗോവധാദ്യൈശ്ച കില്ബിഷൈഃ
അവിടെ മഹോത്സവം വന്നപ്പോൾ, അവർ ഗംഗാനദിയിൽ കുളിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ. ആ കുളിയാൽ തന്നെ, ഗോവധാദിപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് അവർ മോചിതരായി.
ബ്രഹ്മഹത്യാ ഗുരുഹത്യാ സുരാപാനാദി പാതകൈഃ । ലിപ്താനി താനി തീര്ഥാനി പരിഭ്രമംതി മേദിനീമ്
ബ്രഹ്മഹത്യ, ഗുരുഹത്യ, മദ്യംപാനം തുടങ്ങിയ പാപങ്ങളിൽ മങ്ങിയ തീർത്ഥങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ ചുറ്റി നടക്കുന്നു.
പുഷ്കരോ അര്ധതീര്ഥസ്തു പ്രയാഗഃ പാപനാശനഃ । വാരാണസീ ചതുര്ഥീ തു ലിപ്താ പാപൈര്ദ്വിജോത്തമ
പുഷ്കരം പകുതിതീർത്ഥമാണ്, പ്രയാഗം പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതാണ്, വാരാണസി നാലാമത്തേതാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, പക്ഷേ അത് പാപങ്ങളിൽ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
കൃഷ്ണത്വം പേദിരേ സര്വേ ഹംസരൂപേണ ബഭ്രമുഃ । സര്വേഷ്വേവ സുതീര്ഥേഷു സ്നാനം ചക്രുര്ദ്വിജോത്തമാഃ
അവർ എല്ലാവരും കറുത്ത നിറമായിത്തീർന്നു, ഹംസരൂപത്തിൽ ചുറ്റി നടന്നു. എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, അവർ കുളിക്രമങ്ങൾ നടത്തി.
കൃഷ്ണത്വം നൈവ ഗച്ഛേത തേഷാം പാപേന ചാഗതമ് । സുതീര്ഥേഷു മഹാരാജ സ്നാതാഃ സര്വേഷു വൈ പുനഃ
മഹാരാജാവേ, അവര് എല്ലാ പുണ്യനദികളിലും വീണ്ടും സ്നാനം ചെയ്താല് അവരില് വന്ന പാപം അവരെ കറുപ്പാക്കുകയോ അവരില് നിലനില്ക്കുകയോ ചെയ്യില്ല.
യം യം തീര്ഥം പ്രയാംത്യേതേ സര്വേ തീര്ഥാ ദ്വിജോത്തമ । ഹംസരൂപേണ വൈ യാംതി തൈഃ സാര്ദ്ധം തു സുദുഃഖിതാഃ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഈ മഹാത്മാക്കളെ ഏത് തീര്ത്ഥത്തിലേക്കും പോകുമ്പോള്, എല്ലാ തീര്ത്ഥങ്ങളും ഹംസരൂപത്തില് അവരോടൊപ്പം അവരുടെ വലിയ ദുഃഖത്തില് കൂടെ പോകുന്നു.
ഭാര്യാഃ പാതകരൂപാശ്ച ഭ്രമംതി പരിതസ്തഥാ । അഷ്ടഷഷ്ടിസു തീര്ഥാനി ഹംസരൂപേണ ബഭ്രമുഃ
അവരുടെ ഭാര്യമാര് പാപത്തിന്റെ രൂപം ധരിച്ച് അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് ചുറ്റി നടക്കുന്നു; അഷ്ട്ഷഷ്ടി തീര്ത്ഥങ്ങളിലും അവരും ഹംസരൂപത്തില് സഞ്ചരിച്ചു.
തൈഃ സാര്ദ്ധം സു മഹാരാജ മഹാതീര്ഥൈഃ സമം പുനഃ । മാനസം ചാഗതാസ്തേ ച പാതകാകുലമാനസാഃ
മഹാരാജാവേ, അവരും മഹാതീര്ത്ഥങ്ങളുമായി കൂടി വീണ്ടും മാനസസരസ്സിലേക്കെത്തി; അവരുടെ മനസ്സുകള് പാപഭാരത്തില് കവിഞ്ഞിരുന്നു.
തത്ര സ്നാതാ മഹാരാജ ന ജഹാതി ച പാതകഃ । ലജ്ജയാവിഷ്ടമനസാ മാനസോ ഹംസരൂപധൃക്
അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തിട്ടും, മഹാരാജാവേ, പാപം അവരെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല; ലജ്ജയാല് മനസ്സു കീഴടക്കപ്പെട്ട ഹംസരൂപനായവന് മാനസസരസ്സില് തുടരുന്നു.
സംജാതഃ കൃഷ്ണകായസ്തു യം ത്വം വൈ ദൃഷ്ടവാന്പുരാ । രേവാതീരം തതോ ജഗ്മുരുത്തരം പാപനാശനമ്
നീ മുമ്പ് കണ്ട കറുത്ത ശരീരമുള്ളവന് പിന്നീട് പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തരഭാഗത്തുള്ള രേവാനദിതീരത്തേക്കു പോയി.
കുബ്ജായാഃ സംഗമേ തേ തു സുരസിദ്ധനിഷേവിതേ । സ്നാനമാത്രേണ മുക്താസ്തേ പാപേഭ്യോ ദ്വിജസത്തമ
ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും ആരാധിക്കുന്ന കുബ്ജാനദിയുടെ സംഗമത്തില് സ്നാനം ചെയ്തതുമാത്രം കൊണ്ടു തന്നെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, അവര് പാപങ്ങളില് നിന്ന് മോചിതരായി.
വിഹായ വര്ണമേവൈതം സുകൃതം പ്രതിജഗ്മിരേ । യം യം തീര്ഥം പ്രയാംത്യേതേ ഹംസാഃ സ്നാനം പ്രചക്രമുഃ
അവര് ആ കറുത്ത നിറം ഉപേക്ഷിച്ച് പുണ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു; അവ ഹംസങ്ങള് ഏത് തീര്ത്ഥത്തിലേക്കും പോയി അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തു.
ജഹസുസ്താഃ സ്ത്രിയോ ദൃഷ്ട്വാ പാതകം നൈവ ഗച്ഛതി । തോയാനലേന കുബ്ജായാഃ പാതകം വരമേവ ച
പാപം വിട്ടുപോകാത്തത് കണ്ടു ആ സ്ത്രീകള് ചിരിച്ചു; കുബ്ജാനദിയുടെ വെള്ളവും അഗ്നിയും കൊണ്ട് പാപം പൂര്ണമായും നശിച്ചു.
ഭസ്മാവശേഷം സംജാതം തദാ മൃതാസ്തു താഃ സ്ത്രിയഃ । ബ്രഹ്മഹത്യാ ഗുരോര്ഹത്യാ സുരാപാനാഗമാഗമാഃ
അപ്പോള് അവിടെ ബസ്മം മാത്രം ശേഷിച്ചു; ആ സ്ത്രീകള് മരിച്ചു; ബ്രാഹ്മണഹത്യ, ഗുരുഹത്യ, മദ്യം കുടിയ്ക്കല് തുടങ്ങിയ പാപങ്ങള് നശിച്ചു.
ഭസ്മീഭൂതാസ്തു സംജാതാ രേവായാഃ കുബ്ജയാ ഹതാഃ । താസ്തു ഹതാ മഹാഭാഗ യാ മൃതാസ്തു സരിത്തടേ
അവള് കുബ്ജാനദിയിലും രേവാനദിയിലും ബസ്മമായ് നശിച്ചു; മഹാഭാഗനേ, നദീതീരത്ത് മരിച്ചവരൊക്കെ അങ്ങനെ നശിച്ചു.
അഷ്ടഷഷ്ടി സുതീര്ഥാനാം ഹംസരൂപേണ താനി തു । സാര്ദ്ധം ഹംസഃ സമായാതോ വിദ്ധി തം ത്വം തു മാനസമ്
അഷ്ട്ഷഷ്ടി തീര്ത്ഥങ്ങള് ഹംസരൂപത്തില് ആ ഹംസനോടൊപ്പം എത്തിയിരിക്കുന്നു; നീ അറിയുക, ആ ഹംസനാണ് മാനസം.