പ്രാക്തനം ബംധനം കര്മ കോന്യഥാ കര്തുമര്ഹതി । സുശീഘ്രമപി ധാവംതം വിധാനമനുധാവതി
മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മബന്ധം ആരാണ് മാറ്റാൻ കഴിയുക? വേഗത്തിൽ ഓടിയാലും വിധി പിന്തുടരും.
ശേതേ സഹ ശയാനേന പുരാ കര്മ യഥാകൃതമ് । ഉപതിഷ്ഠതി തിഷ്ഠംതം ഗച്ഛംതമനുഗച്ഛതി
മുൻപ് ചെയ്ത കർമ്മം പോലെ, ഒരാൾ കൂട്ടുകാരനോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അത് നില്ക്കുന്നവനോടു സമീപിക്കുന്നു, പോകുന്നവനെ പിന്തുടരുന്നു.
കരോതി കുര്വതഃ കര്മച്ഛായേവാനു വിധീയതേ । യഥാ ഛായാതപൌ നിത്യം സുസംബദ്ധൌ പരസ്പരമ്
ഒരു മനുഷ്യന് ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം അവനെ പിന്തുടരുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, നിഴലും സൂര്യപ്രകാശവും എപ്പോഴും തമ്മില് ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
തദ്വത്കര്മ ച കര്താ ച സുസംബദ്ധൌ പരസ്പരമ് । ഗ്രഹാ രോഗാ വിഷാഃ സര്പാഃ ശാകിന്യോ രാക്ഷസാസ്തഥാ
അങ്ങനെ തന്നെ, പ്രവൃത്തിയും അതു ചെയ്യുന്നവനും തമ്മില് ഉറച്ച ബന്ധമുണ്ട്; ഗ്രഹങ്ങള്, രോഗങ്ങള്, വിഷം, പാമ്പുകള്, കാട്ടുമരുന്ന്, ഭൂതങ്ങള് ഇവയും അങ്ങനെ തന്നെ.
പീഡയംതി നരം പശ്ചാത്പീഡിതം പൂര്വകര്മണാ । യേന യത്രോപഭോക്തവ്യം സുഖം വാ ദുഃഖമേവ വാ
ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യനെ പിന്നീട് previous karma മൂലം പീഡിപ്പിക്കുന്നു; അവന് എവിടെയോ അനുഭവിക്കേണ്ട സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ അവിടെ ഉണ്ടാകും.
സ തത്ര ബദ്ധ്വാ രജ്ജ്വാ വൈ ബലാദ്ദൈവേന നീയതേ । ദൈവഃ പ്രഭുര്ഹി ഭൂതാനാം സുഖദുഃഖോപപാദനേ
അവിടെ അവനെ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടി, വിധിയുടെ ശക്തിയാല് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു; കാരണം, സുഖവും ദുഃഖവും നല്കുന്നതില് വിധിയാണ് എല്ലാ ജീവികള്ക്കും അധിപതി.
അന്യഥാ ചിംത്യതേ കര്മ ജാഗ്രതാ സ്വപതാപി വാ । അന്യഥാ സ തഥാ പ്രാജ്ഞ ദൈവ ഏവം ജിഘാംസതി
ജാഗ്രതയിലോ ഉറക്കത്തിലോ പ്രവൃത്തി വ്യത്യസ്തമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാല് ജ്ഞാനികള് അറിയുന്നത് വിധിയാണു് എല്ലാം നടത്തുന്നതെന്ന്.
ശസ്ത്രാഗ്നി വിഷ ദുര്ഗേഭ്യോ രക്ഷിതവ്യം ച രക്ഷതി । അരക്ഷിതം ഭവേത്സത്യം തദേവം ദൈവരക്ഷിതമ്
ശസ്ത്രം, അഗ്നി, വിഷം, കോട്ടകള് എന്നിവയില് നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് സംരക്ഷിതമാണ്; സംരക്ഷണം ഇല്ലാത്തത് യാഥാര്ഥ്യമായിത്തീരും, അതാണ് വിധിയുടെ സംരക്ഷണം.
ദൈവേന നാശിതം യത്തു തസ്യ രക്ഷാ ന ദൃശ്യതേ । യഥാ പൃഥിവ്യാം ബീജാനി ഉപ്താനി ച ധനാനി ച
വിഭവം വിധിയാല് നശിച്ചാല് അതിന് സംരക്ഷണം ഉണ്ടാവില്ല; മണ്ണില് വിതച്ച വിത്തുകളും ധനവും പോലെ.
തഥൈവാത്മനി കര്മാണി തിഷ്ഠംതി പ്രഭവംതി ച । തൈലക്ഷയാദ്യഥാ ദീപോ നിര്വാണമധിഗച്ഛതി
അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, പ്രവൃത്തികള് ആത്മാവില് നിലനില്ക്കുകയും ഉദയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എണ്ണ തീരുമ്പോള് വിളക്ക് അണയുന്നതുപോലെ.
കര്മക്ഷയാത്തഥാ ജംതുഃ ശരീരാന്നാശമൃച്ഛതി । കര്മക്ഷയാത്തഥാ മൃത്യുസ്തത്ത്വവിദ്ഭിരുദാഹൃതഃ
പ്രവൃത്തികള് തീരുമ്പോള് ജീവിക്ക് ശരീരം നശിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു് ജ്ഞാനികള് മരണത്തെ പ്രവൃത്തികളുടെ ക്ഷയമായാണ് പറയുന്നത്.
വിവിധാഃ പ്രാണിനസ്തസ്യ മൃത്യോ രോഗാശ്ച ഹേതവഃ । തഥാ മമ വിപാകോയം പൂര്വം കൃതസ്യ നാന്യഥാ
വിവിധ ജീവികളും രോഗങ്ങളും മരണത്തിന് കാരണങ്ങളാണ്; അതുപോലെ, എന്റെ ഈ ഫലം മുന്പ് ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമാണ്, മറ്റൊന്നല്ല.
സംപ്രാപ്തോ നാത്ര സംദേഹഃ സ്ത്രീരൂപോഽയം ന സംശയഃ । ക്വ മേ ഗേഹം സമായാതാ നാടകാ നടനര്തകാഃ
ഇത് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു, സംശയമില്ല; ഇവള് സ്ത്രീയാണെന്നതില് അനിശ്ചയമില്ല; എവിടെയാണ് എന്റെ വീട്, എവിടെയാണ് നടനും നര്ത്തകികളും എത്തിയിരിക്കുന്നത്?
തേഷാം സംഗപ്രസംഗേന ജരാ ദേഹം സമാശ്രിതാ । സര്വം കര്മകൃതം മന്യേ യന്മേ സംഭാവിതം ധ്രുവമ്
അവരോടൊപ്പം കൂടിയതുകൊണ്ട് വൃദ്ധാവസ്ഥ ശരീരത്തില് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് സംഭവിച്ച എല്ലാം പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമാണ് എന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു.
തസ്മാത്കര്മപ്രധാനം ച ഉപായാശ്ച നിരര്ഥകാഃ । പുരാ വൈ ദേവരാജേന മദര്ഥേ ദൂതസത്തമഃ
അതിനാല് പ്രവൃത്തി പ്രധാനമാണ്, മറ്റു മാര്ഗങ്ങള് ഫലപ്രദമല്ല; മുന്പ് ദേവരാജാവായവന് എന്റെ കാര്യം നോക്കി ഏറ്റവും നല്ല ദൂതനെ അയച്ചു.
പ്രേഷിതോ മാതലിര്നാമ ന കൃതം തസ്യ തദ്വചഃ । തസ്യ കര്മവിപാകോഽയം ദൃശ്യതേ സാംപ്രതം മമ
മാതലി എന്ന പേരിലുള്ള ദൂതനെ അയച്ചെങ്കിലും അവന്റെ വാക്ക് പാലിച്ചില്ല; ഇപ്പോള് അവന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമാണ് എനിക്ക് കാണുന്നത്.
ഇതി ചിംതാപരോ ഭൂത്വാ ദുഃഖേന മഹതാന്വിതഃ । യദ്യസ്യാഹി വചഃ പ്രീത്യാ ന കരോമി ഹി സര്വഥാ
ഇങ്ങനെ ആലോചനയില് മുഴുകി, വലിയ ദുഃഖത്തില് ആകുമ്പോള്; ഈ പാമ്പിന്റെ വാക്ക് സ്നേഹത്തോടുകൂടി ഞാന് ചെയ്യാതിരുന്നാല്.
സത്യധര്മാവുഭാവേതൌ യാസ്യതസ്തൌ ന സംശയഃ । സദൃശം ച സമായാതം യദ്ദൃഷ്ടം മമ കര്മണാ
സത്യംയും ധര്മ്മവും ഇരുവരും വിട്ടുപോകും, സംശയമില്ല; എന്റെ പ്രവൃത്തിയാല് സംഭവിച്ചത് യുക്തമായതാണു്.
ഭവിഷ്യതി ന സംദേഹോ ദൈവോ ഹി ദുരതിക്രമഃ । ഏവം ചിംതാപരോ ഭൂത്വാ യയാതിഃ പൃഥിവീപതിഃ
ഇത് സംഭവിക്കുമെന്നതില് സംശയമില്ല; വിധിയെ അതിക്രമിക്കാന് കഴിയില്ല; ഇങ്ങനെ ആലോചനയില് മുഴുകി, ഭൂമിയുടെ രാജാവായ യയാതി
കൃഷ്ണം ക്ലേശാപഹം ദേവം ജഗാമ ശരണം ഹരിമ് । ധ്യാത്വാ നത്വാ തതഃ സ്തുത്വാ മനസാ മധുസൂദനമ്
കഷ്ടം മാറ്റുന്ന കൃഷ്ണനെ ആശ്രയമായി തേടി ഹരിയെ സമീപിച്ചു; മനസ്സില് ധ്യാനിച്ച്, വന്ദിച്ച്, ശേഷം മധുസൂദനനെ സ്തുതിച്ചു.
ത്രാഹി മാം ശരണം പ്രാപ്തസ്ത്വാമഹം കമലാപ്രിയ
കമലാദേവിയുടെ പ്രിയനേ, ഞാൻ നിന്നെ ആശ്രയിച്ചു. ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കണം.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിത്രേ ഏകാശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേദോപാഖ്യാനത്തിൽ മാതാപിതൃതീർത്ഥത്തിന്റെ വിവരണത്തിലും യയാതിയുടെ കഥയിലും എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
സുകര്മോവാച- ഏവം ചിംതയതേ യാവദ്രാജാ പരമധാര്മികഃ । താവത്പ്രോവാച സാ ദേവീ രതിപുത്രീ വരാനനാ
സുകർമൻ പറഞ്ഞു: അത്രയും ധാർമികനായ രാജാവ് ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, രതിയുടെ മകൾ ആയ മനോഹരമുഖിയായ ദേവി അവനോട് സംസാരിച്ചു.
കിമു ചിംതയസേ രാജംസ്ത്വമിഹൈവ മഹാമതേ । പ്രായേണാപി സ്ത്രിയഃ സര്വാശ്ചപലാഃ സ്യുര്ന സംശയഃ
രാജാവേ, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, നീ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത്? സാധാരണയായി സ്ത്രീകൾ എല്ലാം ചഞ്ചലരാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
നാഹം ചാപല്യഭാവേന ത്വാമേവം പ്രവിചാലയേ । നാഹം ഹി കാരയാമ്യദ്യ ഭവത്പാര്ശ്വം നൃപോത്തമ
ഞാൻ ചഞ്ചലത്വം കൊണ്ടല്ല നിന്നെ ഇങ്ങനെ അലട്ടുന്നത്. രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇന്ന് നിന്നെ എന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നതുമില്ല.
അന്യസ്ത്രിയോ യഥാ ലോകേ ചപലത്വാദ്വദംതി ച । അകാര്യം രാജരാജേംദ്ര ലോഭാന്മോഹാച്ച ലംപടാഃ
ലോകത്തിലെ മറ്റു സ്ത്രീകൾ ചഞ്ചലത്വം കൊണ്ടാണ് തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നത്, രാജാധിരാജാവേ, അവർ ലാഭവും മോഹവും കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.
ലോകാനാം ദര്ശനായൈവ ജാതാ ശ്രദ്ധാ മമോരസി । ദേവാനാം ദര്ശനം പുണ്യം ദുര്ലഭം ഹി സുമാനുഷൈഃ
ലോകങ്ങളെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വിശ്വാസം ഉണർന്നത്. ദേവന്മാരെ കാണുന്നത് പുണ്യകരവും നല്ല മനുഷ്യർക്കു വളരെ അപൂർവവുമാണ്.
തേഷാം ച ദര്ശനം രാജന്കാരയാമി വദസ്വ മേ । ദോഷം പാപകരം യത്തു മത്സംഗാദിഹ ചേദ്ഭവേത്
രാജാവേ, എന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ മറ്റോ എന്തെങ്കിലും പാപം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി പറയൂ. ഞാൻ ദേവന്മാരെ കാണാൻ നിനക്ക് അവസരം ഒരുക്കാം.
ഏവം ചിംതയസേ ദുഃഖം യഥാന്യഃ പ്രാകൃതോ ജനഃ । മഹാഭയാദ്യഥാഭീതോ മോഹഗര്തേ ഗതോ യഥാ
നീ ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ, വലിയ ഭയത്തിൽ അകപ്പെട്ടവനെയും മോഹത്തിന്റെ കുഴിയിൽ വീണവനെയും പോലെ.
ത്യജ ചിംതാം മഹാരാജ ന ഗംതവ്യം ത്വയാ ദിവി । യേന തേ ജായതേ ദുഃഖം തന്ന കാര്യം മയാ കദാ
മഹാരാജാവേ, നീ ഈ ചിന്തകൾ ഉപേക്ഷിക്കണം. സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടതില്ല. നിനക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ല.