കര്മദാ യദി വാ ലോകേ കര്മസംബധി ബാംധവാഃ । കര്മാണി ചോദയംതീഹ പുരുഷം സുഖദുഃഖയോഃ
ഈ ലോകത്ത് കർമ്മം നൽകുന്നവരായാലും, കർമ്മത്തിൽ ബന്ധമുള്ള ബന്ധുക്കളായാലും, കർമ്മങ്ങൾ മനുഷ്യനെ സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും നയിക്കുന്നു.
സുവര്ണം രജതം വാപി യഥാ രൂപം വിനിശ്ചിതമ് । തഥാ നിബധ്യതേ ജംതുഃ സ്വകര്മണി വശാനുഗഃ
പൊന്നോ വെള്ളിയോ അതിന്റെ രൂപം അനുസരിച്ച് ആകൃതിയാകുന്നതുപോലെ, ജീവിയും തനിക്കുള്ള കർമ്മത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് കീഴിൽ അതിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു പോകുന്നു.
പംചൈതാനീഹ സൃജ്യംതേ ഗര്ഭസ്ഥസ്യൈവ ദേഹിനഃ । ആയുഃ കര്മ ച വിത്തം ച വിദ്യാനിധനമേവ ച
ഗർഭത്തിൽ തന്നെ ജീവിക്ക് ഈ അഞ്ചു കാര്യങ്ങൾ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു: ആയുസ്സ്, കർമ്മം, സമ്പത്ത്, വിജ്ഞാനം, മരണം.
യഥാ മൃത്പിംഡതഃ കര്താ കുരുതേ യദ്യദിച്ഛതി । തഥാ പൂര്വകൃതം കര്മ കര്താരമനുഗച്ഛതി
കുമ്മിയൻ മണ്ണ് കൊണ്ടു തനിക്കിഷ്ടമുള്ള രൂപം ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനെ പിന്തുടരുന്നു.
ദേവത്വമഥ മാനുഷ്യം പശുത്വം പക്ഷിതാ തഥാ । തിര്യക്ത്വം സ്ഥാവരത്വം ച പ്രാപ്യതേ ച സ്വകര്മഭിഃ
ദൈവത്വം, മനുഷ്യത്വം, മൃഗത്വം, പക്ഷിത്വം, കീടങ്ങളായിരിക്കുക, സ്താവരമായിരിക്കുക — ഇവയൊക്കെ സ്വകർമ്മം കൊണ്ടാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
സ ഏവ തത്തഥാ ഭുംക്തേ നിത്യം വിഹിതമാത്മനാ । ആത്മനാ വിഹിതം ദുഃഖം ചാത്മനാ വിഹിതം സുഖമ്
സ്വയം നിർണ്ണയിച്ചതു പോലെ ആൾക്കാർ അനുഭവിക്കുന്നു; സ്വയം നിർണ്ണയിച്ച ദുഃഖവും സ്വയം നിർണ്ണയിച്ച സുഖവും അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ഗര്ഭശയ്യാമുപാദായ ഭുംജതേ പൂര്വദൈഹികമ് । സംത്യജംതി സ്വകം കര്മ ന ക്വചിത്പുരുഷാ ഭുവി
ഗർഭശയ്യയിൽ പ്രവേശിച്ചവൻ മുമ്പത്തെ ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ ആരും തങ്ങളുടെ കർമ്മം എവിടെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.
ബലേന പ്രജ്ഞയാ വാപി സമര്ഥാഃ കര്തുമന്യഥാ । സുകൃതാന്യുപഭുംജംതി ദുഃഖാനി ച സുഖാനി ച
ശക്തിയാലോ ജ്ഞാനത്താലോ വേറേതു ചെയ്യാൻ കഴിവുണ്ടായാലും, മനുഷ്യർ നല്ല കർമ്മഫലവും ദുഃഖവും സുഖവും അനുഭവിക്കുന്നു.
ഹേതും പ്രാപ്യ നരോ നിത്യം കര്മബംധൈസ്തു ബധ്യതേ । യഥാ ധേനുസഹസ്രേഷു വത്സോ വിംദതി മാതരമ്
കാരണം ലഭിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും കർമ്മബന്ധത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു; ആയിരം പശുക്കളിൽ കിടാവിന് അമ്മയെ കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ.
തഥാ ശുഭാശുഭം കര്മ കര്താരമനുഗച്ഛതി । ഉപഭോഗാദൃതേ യസ്യ നാശ ഏവ ന വിദ്യതേ
അങ്ങനെ തന്നെ, നല്ലതും ചീത്തയും കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനെ പിന്തുടരുന്നു; അനുഭവം ഒഴികെ അവയ്ക്ക് നാശം ഇല്ല.
പ്രാക്തനം ബംധനം കര്മ കോന്യഥാ കര്തുമര്ഹതി । സുശീഘ്രമപി ധാവംതം വിധാനമനുധാവതി
മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മബന്ധം ആരാണ് മാറ്റാൻ കഴിയുക? വേഗത്തിൽ ഓടിയാലും വിധി പിന്തുടരും.
ശേതേ സഹ ശയാനേന പുരാ കര്മ യഥാകൃതമ് । ഉപതിഷ്ഠതി തിഷ്ഠംതം ഗച്ഛംതമനുഗച്ഛതി
മുൻപ് ചെയ്ത കർമ്മം പോലെ, ഒരാൾ കൂട്ടുകാരനോടൊപ്പം കിടക്കുന്നു; അത് നില്ക്കുന്നവനോടു സമീപിക്കുന്നു, പോകുന്നവനെ പിന്തുടരുന്നു.
കരോതി കുര്വതഃ കര്മച്ഛായേവാനു വിധീയതേ । യഥാ ഛായാതപൌ നിത്യം സുസംബദ്ധൌ പരസ്പരമ്
ഒരു മനുഷ്യന് ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം അവനെ പിന്തുടരുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, നിഴലും സൂര്യപ്രകാശവും എപ്പോഴും തമ്മില് ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
തദ്വത്കര്മ ച കര്താ ച സുസംബദ്ധൌ പരസ്പരമ് । ഗ്രഹാ രോഗാ വിഷാഃ സര്പാഃ ശാകിന്യോ രാക്ഷസാസ്തഥാ
അങ്ങനെ തന്നെ, പ്രവൃത്തിയും അതു ചെയ്യുന്നവനും തമ്മില് ഉറച്ച ബന്ധമുണ്ട്; ഗ്രഹങ്ങള്, രോഗങ്ങള്, വിഷം, പാമ്പുകള്, കാട്ടുമരുന്ന്, ഭൂതങ്ങള് ഇവയും അങ്ങനെ തന്നെ.
പീഡയംതി നരം പശ്ചാത്പീഡിതം പൂര്വകര്മണാ । യേന യത്രോപഭോക്തവ്യം സുഖം വാ ദുഃഖമേവ വാ
ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യനെ പിന്നീട് previous karma മൂലം പീഡിപ്പിക്കുന്നു; അവന് എവിടെയോ അനുഭവിക്കേണ്ട സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ അവിടെ ഉണ്ടാകും.
സ തത്ര ബദ്ധ്വാ രജ്ജ്വാ വൈ ബലാദ്ദൈവേന നീയതേ । ദൈവഃ പ്രഭുര്ഹി ഭൂതാനാം സുഖദുഃഖോപപാദനേ
അവിടെ അവനെ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടി, വിധിയുടെ ശക്തിയാല് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു; കാരണം, സുഖവും ദുഃഖവും നല്കുന്നതില് വിധിയാണ് എല്ലാ ജീവികള്ക്കും അധിപതി.
അന്യഥാ ചിംത്യതേ കര്മ ജാഗ്രതാ സ്വപതാപി വാ । അന്യഥാ സ തഥാ പ്രാജ്ഞ ദൈവ ഏവം ജിഘാംസതി
ജാഗ്രതയിലോ ഉറക്കത്തിലോ പ്രവൃത്തി വ്യത്യസ്തമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാല് ജ്ഞാനികള് അറിയുന്നത് വിധിയാണു് എല്ലാം നടത്തുന്നതെന്ന്.
ശസ്ത്രാഗ്നി വിഷ ദുര്ഗേഭ്യോ രക്ഷിതവ്യം ച രക്ഷതി । അരക്ഷിതം ഭവേത്സത്യം തദേവം ദൈവരക്ഷിതമ്
ശസ്ത്രം, അഗ്നി, വിഷം, കോട്ടകള് എന്നിവയില് നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് സംരക്ഷിതമാണ്; സംരക്ഷണം ഇല്ലാത്തത് യാഥാര്ഥ്യമായിത്തീരും, അതാണ് വിധിയുടെ സംരക്ഷണം.
ദൈവേന നാശിതം യത്തു തസ്യ രക്ഷാ ന ദൃശ്യതേ । യഥാ പൃഥിവ്യാം ബീജാനി ഉപ്താനി ച ധനാനി ച
വിഭവം വിധിയാല് നശിച്ചാല് അതിന് സംരക്ഷണം ഉണ്ടാവില്ല; മണ്ണില് വിതച്ച വിത്തുകളും ധനവും പോലെ.
തഥൈവാത്മനി കര്മാണി തിഷ്ഠംതി പ്രഭവംതി ച । തൈലക്ഷയാദ്യഥാ ദീപോ നിര്വാണമധിഗച്ഛതി
അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, പ്രവൃത്തികള് ആത്മാവില് നിലനില്ക്കുകയും ഉദയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എണ്ണ തീരുമ്പോള് വിളക്ക് അണയുന്നതുപോലെ.
കര്മക്ഷയാത്തഥാ ജംതുഃ ശരീരാന്നാശമൃച്ഛതി । കര്മക്ഷയാത്തഥാ മൃത്യുസ്തത്ത്വവിദ്ഭിരുദാഹൃതഃ
പ്രവൃത്തികള് തീരുമ്പോള് ജീവിക്ക് ശരീരം നശിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു് ജ്ഞാനികള് മരണത്തെ പ്രവൃത്തികളുടെ ക്ഷയമായാണ് പറയുന്നത്.
വിവിധാഃ പ്രാണിനസ്തസ്യ മൃത്യോ രോഗാശ്ച ഹേതവഃ । തഥാ മമ വിപാകോയം പൂര്വം കൃതസ്യ നാന്യഥാ
വിവിധ ജീവികളും രോഗങ്ങളും മരണത്തിന് കാരണങ്ങളാണ്; അതുപോലെ, എന്റെ ഈ ഫലം മുന്പ് ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമാണ്, മറ്റൊന്നല്ല.
സംപ്രാപ്തോ നാത്ര സംദേഹഃ സ്ത്രീരൂപോഽയം ന സംശയഃ । ക്വ മേ ഗേഹം സമായാതാ നാടകാ നടനര്തകാഃ
ഇത് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു, സംശയമില്ല; ഇവള് സ്ത്രീയാണെന്നതില് അനിശ്ചയമില്ല; എവിടെയാണ് എന്റെ വീട്, എവിടെയാണ് നടനും നര്ത്തകികളും എത്തിയിരിക്കുന്നത്?
തേഷാം സംഗപ്രസംഗേന ജരാ ദേഹം സമാശ്രിതാ । സര്വം കര്മകൃതം മന്യേ യന്മേ സംഭാവിതം ധ്രുവമ്
അവരോടൊപ്പം കൂടിയതുകൊണ്ട് വൃദ്ധാവസ്ഥ ശരീരത്തില് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് സംഭവിച്ച എല്ലാം പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമാണ് എന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു.
തസ്മാത്കര്മപ്രധാനം ച ഉപായാശ്ച നിരര്ഥകാഃ । പുരാ വൈ ദേവരാജേന മദര്ഥേ ദൂതസത്തമഃ
അതിനാല് പ്രവൃത്തി പ്രധാനമാണ്, മറ്റു മാര്ഗങ്ങള് ഫലപ്രദമല്ല; മുന്പ് ദേവരാജാവായവന് എന്റെ കാര്യം നോക്കി ഏറ്റവും നല്ല ദൂതനെ അയച്ചു.
പ്രേഷിതോ മാതലിര്നാമ ന കൃതം തസ്യ തദ്വചഃ । തസ്യ കര്മവിപാകോഽയം ദൃശ്യതേ സാംപ്രതം മമ
മാതലി എന്ന പേരിലുള്ള ദൂതനെ അയച്ചെങ്കിലും അവന്റെ വാക്ക് പാലിച്ചില്ല; ഇപ്പോള് അവന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമാണ് എനിക്ക് കാണുന്നത്.
ഇതി ചിംതാപരോ ഭൂത്വാ ദുഃഖേന മഹതാന്വിതഃ । യദ്യസ്യാഹി വചഃ പ്രീത്യാ ന കരോമി ഹി സര്വഥാ
ഇങ്ങനെ ആലോചനയില് മുഴുകി, വലിയ ദുഃഖത്തില് ആകുമ്പോള്; ഈ പാമ്പിന്റെ വാക്ക് സ്നേഹത്തോടുകൂടി ഞാന് ചെയ്യാതിരുന്നാല്.
സത്യധര്മാവുഭാവേതൌ യാസ്യതസ്തൌ ന സംശയഃ । സദൃശം ച സമായാതം യദ്ദൃഷ്ടം മമ കര്മണാ
സത്യംയും ധര്മ്മവും ഇരുവരും വിട്ടുപോകും, സംശയമില്ല; എന്റെ പ്രവൃത്തിയാല് സംഭവിച്ചത് യുക്തമായതാണു്.
ഭവിഷ്യതി ന സംദേഹോ ദൈവോ ഹി ദുരതിക്രമഃ । ഏവം ചിംതാപരോ ഭൂത്വാ യയാതിഃ പൃഥിവീപതിഃ
ഇത് സംഭവിക്കുമെന്നതില് സംശയമില്ല; വിധിയെ അതിക്രമിക്കാന് കഴിയില്ല; ഇങ്ങനെ ആലോചനയില് മുഴുകി, ഭൂമിയുടെ രാജാവായ യയാതി
കൃഷ്ണം ക്ലേശാപഹം ദേവം ജഗാമ ശരണം ഹരിമ് । ധ്യാത്വാ നത്വാ തതഃ സ്തുത്വാ മനസാ മധുസൂദനമ്
കഷ്ടം മാറ്റുന്ന കൃഷ്ണനെ ആശ്രയമായി തേടി ഹരിയെ സമീപിച്ചു; മനസ്സില് ധ്യാനിച്ച്, വന്ദിച്ച്, ശേഷം മധുസൂദനനെ സ്തുതിച്ചു.