അന്യഥാ ന ഭവേത്സാധ്യം യത്ത്വയോക്തം വരാനനേ । അസാധ്യം തു ഭവത്യാ വൈ ഭാഷിതം പുണ്യമിശ്രിതമ്
മനോഹരിയായവളേ, നീ ചോദിച്ചതു വേറുവഴി സാധ്യമല്ല. നീ പറഞ്ഞത് പുണ്യത്തോടെ ചേർന്നിട്ടും അസാധ്യമാണ്.
മര്ത്യലോകാച്ഛരീരേണ അനേനാപി ച മാനവഃ । ശ്രുതോ ദൃഷ്ടോ ന മേദ്യാപി ഗതഃ സ്വര്ഗം സുപുണ്യകൃത്
മനുഷ്യലോകത്തിൽ നിന്ന് ഈ ശരീരത്തോടെ ഒരാളും, എത്രയും വലിയ പുണ്യവാനായാലും, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയതായി ഞാൻ കേട്ടതുമില്ല, കണ്ടതുമില്ല.
തതോഽസാധ്യം വരാരോഹേ യത്ത്വയാ ഭാഷിതം മമ । അന്യദേവ കരിഷ്യാമി പ്രിയം തേ തദ്വദ പ്രിയേ
അതിനാൽ, സുന്ദരിയേ, നീ എന്നോട് പറഞ്ഞത് അസാധ്യമാണ്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും ഞാൻ ചെയ്യും, അതു പറയൂ പ്രിയമേ.
ദേവ്യുവാച- അന്യൈശ്ച മാനുഷൈ രാജന്ന സാധ്യം സ്യാന്ന സംശയഃ । ത്വയി സാധ്യം മഹാരാജ സത്യംസത്യം വദാമ്യഹമ്
ദേവി പറഞ്ഞു— രാജാവേ, മറ്റുള്ള മനുഷ്യർക്കൊക്കെ ഇത് സാധ്യമല്ല, അതിൽ സംശയമില്ല. പക്ഷേ, മഹാരാജാവേ, നിനക്കു ഇത് സാധ്യമാണ്. ഞാൻ സത്യമാണ്, സത്യമാണ് പറയുന്നു.
തപസാ യശസാ ക്ഷാത്രൈ ര്ദാനൈര്യജ്ഞൈശ്ച ഭൂപതേ । നാസ്തി ഭവാദൃശശ്ചാന്യോ മര്ത്യലോകേ ച മാനവഃ
തപസ്സിലും, കീർത്തിയിലും, രാജശക്തിയിലും, ദാനത്തിലും, യാഗത്തിലും, ഭൂപാലനേ, മനുഷ്യലോകത്ത് നിനക്കുപോലുള്ളവൻ വേറൊരാളുമില്ല.
ക്ഷാത്രം ബലം സുതേജശ്ച ത്വയി സര്വം പ്രതിഷ്ഠിതമ് । തസ്മാദേവം പ്രകര്തവ്യം മത്പ്രിയം നഹുഷാത്മജ
രാജശക്തിയും, മഹത്തായ തേജസ്സും, എല്ലാ പ്രഭയും നിനക്കാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, നഹുഷന്റെ പുത്രനേ, എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനായി നീ ഇതു ചെയ്യണം.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിത്രേ ഏകോനാശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിൽ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനന്റെ കഥയിലും മാതാപിതൃതീർത്ഥത്തിന്റെ വിവരണത്തിലും യയാതിയുടെ കഥയിലും എഴുപത്തൊമ്പതാമത്തെ അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.
പിപ്പല ഉവാച- കാമകന്യാം യദാ രാജാ ഉപയേമേ ദ്വിജോത്തമ । കിം ചക്രാതേ തദാ തേ ദ്വേ പൂര്വഭാര്യേ സുപുണ്യകേ
പിപ്പലൻ പറഞ്ഞു— രാജാവ് ആ കാമകന്യയെ വിവാഹം കഴിച്ചപ്പോൾ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, അവന്റെ മുൻഭാര്യരായ ആ രണ്ടു മഹാപുണ്യവതികൾ അപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്തു?
ദേവയാനീ മഹാഭാഗാ ശര്മിഷ്ഠാ വാര്ഷപര്വണീ । തയോശ്ചരിത്രം തത്സര്വം കഥയസ്വ മമാഗ്രതഃ
ദേവയാനി, മഹാഭാഗയുള്ളവളും, ശർമിഷ്ഠ, വൃഷപർവന്റെ പുത്രിയും—അവരുടെ കഥ മുഴുവൻ എനിക്കു പറഞ്ഞുതരൂ.
സുകര്മോവാച- യദാനീതാ കാമകന്യാ സ്വഗൃഹം തേന ഭൂഭുജാ । അത്യര്ഥം സ്പര്ധതേ സാ തു ദേവയാനീ മനസ്വിനീ
സുകർമ പറഞ്ഞു— രാജാവ് കാമകന്യയെ തന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സിൽ ധൈര്യമുള്ള ദേവയാനി അത്യന്തം അസൂയയോടെ പെരുമാറി.
തസ്യാര്ഥേ തു സുതൌ ശപ്തൌ ക്രോധേനാകുലിതാത്മനാ । ശര്മിഷ്ഠാം ച സമാഹൂയ ശബ്ദം ചക്രേ യശസ്വിനീ
അതിനാൽ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ മനസ്സു കലങ്ങിയവൻ തന്റെ രണ്ടു മക്കളെയും ശപിച്ചു. ശേഷം ശർമിഷ്ഠയെ വിളിച്ചു, ആ മഹിള അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർത്തി.
രൂപേണ തേജസാ ദാനൈഃ സത്യപുണ്യവ്രതൈസ്തഥാ । ശര്മിഷ്ഠാ ദേവയാനീ ച സ്പര്ധേതേ സ്മ തയാ സഹ
സൗന്ദര്യത്തിലും തേജസ്സിലും ദാനത്തിലും സത്യത്തിൽ, പുണ്യവ്രതങ്ങളിൽ, ശർമിഷ്ഠയും ദേവയാനിയും അവളോടൊപ്പം പരസ്പരം മത്സരിച്ചു.
ദുഷ്ടഭാവം തയോശ്ചാപി സാഽജ്ഞാസീത്കാമജാ തദാ । രാജ്ഞേ സര്വം തയാ വിപ്ര കഥിതം തത്ക്ഷണാദിഹ
അപ്പോൾ, ആ സ്ത്രീ അവരിൽ ഇരുവരുടെയും മോഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഷ്ടബുദ്ധി മനസ്സിലാക്കി. ഉടൻ തന്നെ, രാജാവിനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
അഥ ക്രുദ്ധോ മഹാരാജഃ സമാഹൂയാബ്രവീദ്യദുമ് । ശര്മിഷ്ഠാ വധ്യതാം ഗത്വാ ശുക്രപുത്രീ തഥാ പുനഃ
ശേഷം, അത്യന്തം കോപിതനായ മഹാരാജാവ് യദുവിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: 'ശർമിഷ്ഠയെ കൊല്ലണം, അതുപോലെ തന്നെ ശുക്രന്റെ മകളെയും.'
സുപ്രിയം കുരു മേ വത്സ യദി ശ്രേയോ ഹി മന്യസേ । ഏവമാകര്ണ്യ തത്തസ്യ പിതുര്വാക്യം യദുസ്തദാ
'എനിക്ക് ഇഷ്ടമാകുന്നതു ചെയ്യു, മകനേ, നീയത് നല്ലതാണെന്ന് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ.' അപ്പന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട യദു അപ്പോൾ മറുപടി പറഞ്ഞു:
പ്രത്യുവാച നൃപേംദ്രം തം പിതരം പ്രതി മാനദ । നാഹം തു ഘാതയേ താത മാതരൌ ദോഷവര്ജിതേ
യദു ആ രാജാവായ പിതാവിനോട് ആദരപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'അച്ഛാ, ഞാൻ കൊല്ലില്ല, കാരണം എന്റെ അമ്മക്കും മറ്റവള്ക്കും കുറ്റമൊന്നുമില്ല.'
മാതൃഘാതേ മഹാദോഷഃ കഥിതോ വേദപംഡിതൈഃ । തസ്മാദ്ഘാതം മഹാരാജ ഏതയോര്ന കരോമ്യഹമ്
'അമ്മയെ കൊല്ലുന്നത് വലിയ പാപമെന്ന് വേദപണ്ഡിതർ പറയുന്നു. അതിനാൽ, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ ഇവരിൽ ആരെയും കൊല്ലില്ല.'
ദോഷാണാം തു സഹസ്രേണ മാതാ ലിപ്താ യദാ ഭവേത് । ഭഗിനീ ച മഹാരാജ ദുഹിതാ ച തഥാ പുനഃ
'മഹാരാജാവേ, അമ്മയ്ക്ക് ആയിരം പാപങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും, അതുപോലെ സഹോദരിയും മകളും—'
പുത്രൈര്വാ ഭ്രാതൃഭിശ്ചൈവ നൈവ വധ്യാ ഭവേത്കദാ । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മഹാരാജ മാതരൌ നൈവ ഘാതയേ
'—മക്കളാലോ സഹോദരന്മാരാലോ ഒരിക്കലും കൊല്ലപ്പെടരുത്. ഇതറിഞ്ഞ്, മഹാരാജാവേ, ഞാൻ അമ്മയെ കൊല്ലില്ല.'
യദോര്വാക്യം തദാ ശ്രുത്വാ രാജാ ക്രുദ്ധോ ബഭൂവ ഹ । ശശാപ തം സുതം പശ്ചാദ്യയാതിഃ പൃഥിവീപതിഃ
യദുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് കോപിച്ചു. പിന്നീട് ഭൂമിയുടെ രാജാവായ യയാതി തന്റെ മകനെ ശപിച്ചു.
യസ്മാദാജ്ഞാഹതാ ത്വദ്യ ത്വയാ പാപി സമോപി ഹി । മാതുരംശം ഭജസ്വ ത്വം മച്ഛാപകലുഷീകൃതഃ
'നീ പാപിയാണെങ്കിലും, ഇന്നെന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിച്ചതിനാൽ, എന്റെ ശാപം കൊണ്ടു നീ അമ്മയുടെ ഭാഗം അനുഭവിക്കട്ടെ.'
ഏവമുക്ത്വാ യദും പുത്രം യയാതിഃ പൃഥിവീപതിഃ । പുത്രം ശപ്ത്വാ മഹാരാജസ്തയാ സാര്ദ്ധം മഹായശാഃ
ഇങ്ങനെ തന്റെ മകൻ യദുവിനോട് പറഞ്ഞ്, യയാതി രാജാവ് മകനെ ശപിച്ച്, മഹത്വമുള്ള രാജാവ്—
രമതേ സുഖഭോഗേന വിഷ്ണോര്ധ്യാനേന തത്പരഃ । അശ്രുബിംദുമതീസാ ച തേന സാര്ദ്ധം സുലോചനാ
—വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ച്, ആ സ്ത്രീയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. സുനയനിയായ അശ്രുബിന്ദുമതിയും അവനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ബുഭുജേ ചാരുസര്വാംഗീ പുണ്യാന്ഭോഗാന്മനോനുഗാന് । ഏവം കാലോ ഗതസ്തസ്യ യയാതേസ്തു മഹാത്മനഃ
സുന്ദരമായ അവൾ മനസ്സിന് ഇഷ്ടമായ പുണ്യഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ യയാതിയുടെ കാലം കടന്നു പോയി.
അക്ഷയാ നിര്ജരാഃ സര്വാ അപരാസ്തു പ്രജാസ്തഥാ । സര്വേ ലോകാ മഹാഭാഗ വിഷ്ണുധ്യാനപരായണാഃ
അക്ഷയമായ അമരന്മാരും മറ്റു ജീവികളും അങ്ങനെ തന്നെ. മഹാഭാഗവതിയായവനേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും വിഷ്ണു ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചു.
തപസാ സത്യഭാവേന വിഷ്ണോര്ധ്യാനേന പിപ്പല । സര്വേ ലോകാ മഹാഭാഗ സുഖിനഃ സാധുസേവകാഃ
തപസ്സും സത്യവും വിഷ്ണു ധ്യാനവും കൊണ്ടു, മഹാഭാഗവതിയായ പിപ്പലാ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും സന്തോഷത്തോടെ സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിത്രേഽശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിൽ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപാഖ്യാനത്തിൽ മാതാപിതൃതീർത്ഥവിവരണത്തിൽ യയാതി ചരിതം എന്ന എൺപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
സുകര്മോവാച- യഥേംദ്രോസൌ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സദാ ഭീതോ മഹാത്മനഃ । യയാതേര്വിക്രമം ദൃഷ്ട്വാ ദാനപുണ്യാദികം ബഹു
സുകർമ്മൻ പറഞ്ഞു: 'എങ്ങനെ മഹാപ്രജ്ഞനായ ഇന്ദ്രൻ എന്നും മഹാത്മാവായ യയാതിയുടെ ധൈര്യവും ദാനപുണ്യാദികളും കണ്ടു ഭയപ്പെട്ടിരുന്നതോ—'
മേനകാം പ്രേഷയാമാസ അപ്സരാം ദൂതകര്മണി । ഗച്ഛ ഭദ്രേ മഹാഭാഗേ മമാദേശം വദസ്വ ഹി
അവൻ മേനകയെ ദൂതിയായി അയച്ചു; "പോവു, ഭാഗ്യശാലിയേയും മഹാഭാഗയേയും, എന്റെ ആജ്ഞ നീ അവിടേക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം."
കാമകന്യാമിതോ ഗത്വാ ദേവരാജവചോ വദ । യേനകേനാപ്യുപായേന രാജാനം ത്വമിഹാനയ
"കാമകന്യകേ, നീ ഇവിടെ നിന്ന് പോയി ദേവരാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം; എങ്ങനെയായാലും രാജാവിനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരണം."