ഗദൈര്ഹീനാ നരാഃ സര്വേ ജ്ഞാനധ്യാനപരായണാഃ । യജ്ഞദാനപരാഃ സര്വേ ദയാഭാവാശ്ച മാനവാഃ
രോഗങ്ങളില്ലാത്തവരും ജ്ഞാനവും ധ്യാനവും പ്രാധാന്യമുള്ളവരും യജ്ഞത്തിലും ദാനത്തിലും താല്പര്യമുള്ളവരും ദയയില്ലാത്ത മനുഷ്യരും എല്ലാം ഇവിടെ പറയപ്പെടുന്നു.
ഉപകാരരതാഃ പുണ്യാ ധന്യാസ്തേ കീര്തിഭാജനാഃ । സര്വേ ധര്മപരാ വിപ്ര വിഷ്ണുധ്യാനപരായണാഃ
പരസ്പരം ഉപകാരത്തിൽ സന്തോഷം കാണുന്നവരും പുണ്യശീലികളും ഭാഗ്യശാലികളും പ്രശസ്തിയുള്ളവരും, എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായി, വിഷ്ണുദ്ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചവരായി, ബ്രാഹ്മണനേ, നിലകൊള്ളുന്നു.
രാജ്ഞാ തേനോപദിഷ്ടാസ്തേ സംജാതാ വൈഷ്ണവാ ഭുവി । വിഷ്ണുരുവാച- ശ്രൂയതാം നൃപശാര്ദൂല ചരിത്രം തസ്യ ഭൂപതേഃ
ആ രാജാവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം അവർ ഭൂമിയിൽ വൈഷ്ണവരായി. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ആ ഭൂപതിയുടെ കഥ കേൾക്കൂ.
സര്വധര്മപരോ നിത്യം വിഷ്ണുഭക്തശ്ച നാഹുഷിഃ । അബ്ദാനാം തത്ര ലക്ഷം ഹി തസ്യാപ്യേവം ഗതം ഭുവി
എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും സ്ഥിരമായും വിഷ്ണുഭക്തനായും നഹുഷന്റെ വംശജൻ ജീവിച്ചു; അവിടെയൊരു ലക്ഷ സംവത്സരം ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ കടന്നു.
നൂതനോ ദൃശ്യതേ കായഃ പംചവിംശാബ്ദികോ യഥാ । പംചവിംശാബ്ദികോ ഭാതി രൂപേണ വയസാ തദാ
പുതിയ ശരീരം ഇരുപത്തഞ്ച് വയസ്സുകാരനെന്നപോലെ കാണപ്പെടുന്നു; ആ കാലത്തവൻ രൂപത്തിലും പ്രായത്തിലും ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.
പ്രബലഃ പ്രൌഢിസംപന്നഃ പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ । മാനുഷാ ഭുവമാസ്ഥായ യമം നൈവ പ്രയാംതി തേ
ശക്തിയും പക്വതയും ഉള്ളവരായി, ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ, മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ച് യമന്റെ അടുക്കൽ പോകുന്നില്ല.
രാഗദ്വേഷവിനിര്മുക്താഃ ക്ലേശപാശവിവര്ജിതാഃ । സുഖിനോ ദാനപുണ്യൈശ്ച സര്വധര്മപരായണാഃ
രാഗവും ദ്വേഷവും വിട്ട് കഷ്ടതകളുടെ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ദാനപുണ്യഫലത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ, എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായി ജീവിക്കുന്നു.
വിസ്താരം തേജനാഃ സര്വേ സംതത്യാപി ഗതാ നൃപ । യഥാ ദൂര്വാവടാശ്ചൈവ വിസ്താരം യാംതി ഭൂതലേ
രാജാവേ, ആ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും വംശപരമ്പരയായി വ്യാപിച്ചു, ദർഭപ്പുല്ലുകൾ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ വ്യാപിച്ചു.
യഥാ തേ മാനവാഃ സര്വേ പുത്രപൌത്രൈഃ പ്രവിസ്തൃതാഃ । മൃത്യുദോഷവിഹീനാസ്തേ ചിരം ജീവംതി വൈ ജനാഃ
അവരൊക്കെയും പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും വഴി വ്യാപിച്ചു; മരണത്തിന്റെ ദോഷം ഇല്ലാതെ ആ ജനങ്ങൾ ദീർഘകാലം ജീവിക്കുന്നു.
സ്ഥിരകായാശ്ച സുഖിനോ ജരാരോഗവിവര്ജിതാഃ । പംചവിംശാബ്ദികാഃ സര്വേ നരാ ദൃശ്യംതി ഭൂതലേ
ദൃഢമായ ശരീരവും സന്തോഷവും വയസ്സും രോഗവും ഇല്ലാതെ, ഭൂമിയിൽ എല്ലാം ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനെന്നപോലെ മനുഷ്യരെ കാണാം.
സത്യാചാരപരാഃ സര്വേ വിഷ്ണുധ്യാനപരായണാഃ । ഏവം സര്വേ ച മര്ത്യാസ്തേ പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ
എല്ലാവരും സത്യവും നല്ല ആചാരവും പ്രധാനം ചെയ്ത് വിഷ്ണുദ്ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചവരായി; ഇങ്ങനെ, ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ എല്ലാ മരണശീലികളും ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കുന്നു.
സംജാതാ മാനവാഃ സര്വേ ദാനഭോഗപരായണാഃ । മൃതോ ന ശ്രൂയതേ ലോകേ മര്ത്യഃ കോപി നരോത്തമ
ജനിച്ച മനുഷ്യർ എല്ലാവരും ദാനത്തിലും ഭോഗത്തിലും താല്പര്യമുള്ളവരായി; മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനേ, ലോകത്തിൽ ആരും മരിക്കുന്നതായി കേൾവിയില്ല.
ശോകം നൈവ പ്രപശ്യംതി ദോഷം നൈവ പ്രയാംതി തേ । യദ്രൂപം സ്വര്ഗലോകസ്യ തദ്രൂപം ഭൂതലസ്യ ച
അവർക്ക് ദു:ഖം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല, ദോഷം സംഭവിക്കുന്നതുമില്ല; സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം പോലെ ഭൂമിയിലും അതേ സ്വഭാവം കാണാം.
സംജാതം മാനവശ്രേഷ്ഠ പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ । വിഭ്രഷ്ടാ യമദൂതാസ്തേ വിഷ്ണുദൂതൈശ്ച താഡിതാഃ
മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനേ, ഇത് എല്ലാം ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; യമദൂതന്മാർ വിഷ്ണുദൂതന്മാരാൽ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടു.
രുദമാനാ ഗതാഃ സര്വേ ധര്മരാജം പരസ്പരമ് । തത്സര്വം കഥിതം ദൂതൈശ്ചേഷ്ടിതം ഭൂപതേസ്തു തൈഃ
അവർ എല്ലാവരും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പരസ്പരം ചേർന്ന് ധർമ്മരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി; രാജാവിന്റെ ചെയ്തികൾ ദൂതന്മാർ മുഴുവനും വിവരിച്ചു.
അമൃത്യുഭൂതലം ജാതം ദാനഭോഗേന ഭാസ്കരേ । നഹുഷസ്യാത്മജേനാപി കൃതം ദേവയയാതിനാ
ഭൂമി മരണരഹിതമായത് സൂര്യന്റെ കീഴിൽ ദാനവും ഭോഗവും കൊണ്ടാണ്; നഹുഷന്റെ പുത്രനായ ദേവയയാതിയും അതു സാധിച്ചു.
വിഷ്ണുഭക്തേന പുണ്യേന സ്വര്ഗരൂപം പ്രദര്ശിതമ് । ഏവമാകര്ണിതം സര്വം ധര്മരാജേന വൈ തദാ
വിഷ്ണുഭക്തനായ ആ പുണ്യവാൻ ഭൂമിയെ സ്വർഗ്ഗംപോലെ ആക്കി; അങ്ങനെ, അന്നത്തെ കാലത്ത് ധർമ്മരാജാവ് എല്ലാം കേട്ടു.
ധര്മരാജസ്തദാ തത്ര ദൂതേഭ്യഃ ശ്രുതവിസ്തരഃ । ചിംതയാമാസ സര്വാര്ഥം ശ്രുത്വൈവംനൃപചേഷ്ടിതമ്
അപ്പോൾ ധർമ്മരാജാവ് ദൂതന്മാരിൽ നിന്ന് എല്ലാം കേട്ടശേഷം, ആ രാജാവിന്റെ പ്രവർത്തികൾ കേട്ടു, എല്ലാം ആലോചിച്ചു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിത്രേ പംചസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പത്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനന്റെ കഥയിലും, മാതാപിതാക്കളുടെ തീർത്ഥങ്ങളുടെ വിവരണത്തിലും, യയാതിയുടെ കഥയിലും, ഇതാണ് എഴുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം.
സുകര്മോവാച- സൌരിര്ദൂതൈസ്തഥാ സര്വൈഃ സഹ സ്വര്ഗം ജഗാമ സഃ । ദ്രഷ്ടും തത്ര സഹസ്രാക്ഷം ദേവവൃംദൈഃ സമാവൃതമ്
സുകർമൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ സൌരി ദൂതന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനെയും ദേവതകളുടെ കൂട്ടത്തോടൊപ്പം കാണാൻ.
ധര്മരാജം സമായാംതം ദദര്ശ സുരരാട്തദാ । സമുത്ഥായ ത്വരായുക്തോ ദത്വാ ചാര്ഘമനുത്തമമ്
അപ്പോൾ ദേവരാജാവ് ധർമ്മരാജനെ അടുത്ത് വരുന്നതു കണ്ടു; ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു, ഉത്തമമായ അർഘ്യം അർപ്പിച്ചു.
പപ്രച്ഛാഗമനം തസ്യ കഥയസ്വ മമാഗ്രതഃ । സമാകര്ണ്യ മഹദ്വാക്യം ദേവരാജസ്യ ഭാഷിതമ്
അവൻ ചോദിച്ചു: 'നിന്റെ വരവിന്റെ കാര്യം എന്റെ മുമ്പിൽ പറയൂ.' ദേവരാജാവിന്റെ മഹത്തായ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം—
ധര്മരാജോഽബ്രവീത്സര്വം യയാതേശ്ചരിതം മഹത് । ധര്മരാജ ഉവാച- ശ്രൂയതാം ദേവദേവേശ യസ്മാദാഗമനം മമ
ധർമ്മരാജാവ് യയാതിയുടെ മഹത്തായ പ്രവർത്തികൾ എല്ലാം പറഞ്ഞു. ധർമ്മരാജാവ് പറഞ്ഞു: 'ദേവദേവനായോനേ, ഞാൻ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാരണം കേൾക്കൂ.'
കഥയാമ്യഹമത്രാപി യേനാഹമാഗതസ്തവ । നഹുഷസ്യാത്മജേനാപി വൈഷ്ണവേന മഹാത്മനാ
'ഞാൻ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാര്യം ഞാൻ പറയാം: നഹുഷന്റെ മകനായ മഹാത്മാവും വൈഷ്ണവനുമായയാളുടെ കാരണമാണ്.'
വൈഷ്ണവാശ്ച കൃതാ മര്ത്യാ യേ വസംതി മഹീതലേ । വൈകുംഠസ്യ സമം രൂപം മര്ത്യലോകസ്യ വൈ കൃതമ്
'ഭൂമിയിൽ താമസിക്കുന്ന വൈഷ്ണവന്മാരായ മനുഷ്യർ, മർത്ത്യലോകം വൈകുണ്ഠത്തിനെപ്പോലെ ആക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.'
അമരാ മാനവാ ജാതാ ജരാരോഗവിവര്ജിതാഃ । പാപമേവ ന കുര്വംതി അസത്യം ന വദംതി തേ
'അമരന്മാർ മനുഷ്യരായി, വൃദ്ധിയും രോഗവും ഇല്ലാതെ, പാപം ചെയ്യാതെയും അസത്യവും പറയാതെയും ജീവിക്കുന്നു.'
കാമക്രോധവിഹീനാസ്തേ ലോഭമോഹവിവര്ജിതാഃ । ദാനശീലാ മഹാത്മാനഃ സര്വേ ധര്മപരായണാഃ
'അവർക്ക് കാമവും ക്രോധവും ഇല്ല, ലോഭവും മോഹവും ഇല്ല; എല്ലാവരും ദാനശീലരും മഹാത്മാക്കളും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവരും ആണു.'
സര്വധര്മൈഃ സമര്ചംതി നാരായണമനാമയമ് । തേന വൈഷ്ണവധര്മേണ മാനവാ ജഗതീതലേ
'എല്ലാ വിധത്തിലുള്ള ധർമ്മങ്ങളാൽ അവർ നിർമലനായ നാരായണനെ ആരാധിക്കുന്നു. ആ വൈഷ്ണവധർമ്മം മൂലം ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർ—'
നിരാമയാ വീതശോകാഃ സര്വേ ച സ്ഥിരയൌവനാഃ । ദൂര്വാ വടാ യഥാ ദേവ വിസ്താരം യാംതി ഭൂതലേ
'രോഗവും ദുഃഖവും ഇല്ലാതെ, എല്ലാവരും സ്ഥിരമായ യുവാവസ്ഥയോടെ, ദുർവാ പുല്ലും ആൽമരവും പോലെ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിച്ചു വളരുന്നു.'
തഥാ തേ വിസ്തരം പ്രാപ്താഃ പുത്രപൌത്രൈഃ പ്രപൌത്രകൈഃ । തേഷാം പുത്രൈഃ പ്രപൌത്രൈശ്ച വംശാദ്വംശാംതരം ഗതാഃ
'അങ്ങനെ അവർ പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും മക്കളുടെയും വഴി വ്യാപിച്ചു; അവരുടെ പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും വഴി വംശം തുടർന്നു.'