വൈഷ്ണവേന പ്രഭാവേണ മര്ത്യാ വര്തംതി ഭൂതലേ । പ്രാസാദകലശാഗ്രേഷു ദേവതായതനേഷു ച
വൈഷ്ണവരുടെ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നു; ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഗോപുരങ്ങളിൽ, ദേവതകളുടെ ആലയങ്ങളിലും—
യഥാ സൂര്യസ്യ ബിംബാനി തഥാ ചക്രാണി ഭാംതി ച । വൈകുംഠേ ദൃശ്യതേ ഭാവസ്തദ്ഭാവം ജഗതീതലേ
സൂര്യന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ പോലെ ചക്രങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നു; വൈകുണ്ഠത്തിൽ കാണുന്ന ആ പ്രകാശം ഭൂമിയിലും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
തേന രാജ്ഞാ കൃതം വിപ്ര പുണ്യം ചാപി മഹാത്മനാ । വിഷ്ണുലോകസ്യ സമതാം തഥാനീതം മഹീതലമ്
ആ രാജാവും മഹാത്മാവും, ബ്രാഹ്മണാ, വലിയ പുണ്യം സൃഷ്ടിച്ചു; വിഷ്ണുലോകത്തിന്റെ സമത്വം ഭൂമിയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു.
നഹുഷസ്യാപി പുത്രേണ വൈഷ്ണവേന യയാതിനാ । ഉഭയോര്ലോകയോര്ഭാവമേകീഭൂതം മഹീതലമ്
നഹുഷന്റെ മകനായ വൈഷ്ണവനായ യയാതിയുടെ വഴി, ഇരുവായ ലോകങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ഭൂമിയിൽ ഒന്നായി.
ഭൂതലസ്യാപി വിഷ്ണോശ്ച അംതരം നൈവ ദൃശ്യതേ । വിഷ്ണൂച്ചാരം തു വൈകുംഠേ യഥാ കുര്വംതി വൈഷ്ണവാഃ
ഭൂമിയിലും വിഷ്ണുവിലും യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണുന്നില്ല; വൈകുണ്ഠത്തിൽ വൈഷ്ണവർ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ഉച്ചരിക്കുന്നതുപോലെ—
ഭൂതലേ താദൃശോച്ചാരം പ്രകുര്വംതി ച മാനവാഃ । ഉഭയോര്ലോകയോര്വിപ്ര ഏകഭാവഃ പ്രദൃശ്യതേ
ഭൂമിയിലും മനുഷ്യർ അതേപോലെയാണ് ഉച്ചരിക്കുന്നത്; ബ്രാഹ്മണാ, ഇരുവായ ലോകങ്ങളിലും ഒരേ അവസ്ഥയാണ് കാണുന്നത്.
ജരാരോഗഭയം നാസ്തി മൃത്യുഹീനാ നരാ ബഭുഃ । ദാനഭോഗപ്രഭാവശ്ച അധികോ ദൃശ്യതേ ഭുവി
വൃദ്ധാവസ്ഥ, രോഗം, ഭയം ഒന്നുമില്ല; മനുഷ്യർ മരണമില്ലാത്തവരായി; ഭൂമിയിൽ ദാനത്തിന്റെയും അനുഭവത്തിന്റെയും ശക്തി കൂടുതൽ കാണപ്പെട്ടു.
പുത്രാണാം തു സുഖം പുണ്യമധികം പൌത്രജം നരാഃ । പ്രഭുംജംതി സുഖേനാപി മാനവാ ഭുവി സത്തമ
മക്കളുടെ സന്തോഷവും പുണ്യവും, മക്കളുടെ മക്കളുടെ സന്തോഷം അതിലും കൂടുതലായി, മനുഷ്യർ സുഖത്തോടെ അനുഭവിച്ചു, ഭൂമിയിൽ, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ.
വിഷ്ണോഃ പ്രസാദദാനേന ഉപദേശേന തസ്യ ച । സര്വവ്യാധിവിനിര്മുക്താ മാനവാ വൈഷ്ണവാഃ സദാ
വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹവും ഉപദേശവും മൂലം, എല്ലാ വൈഷ്ണവർക്കും എല്ലാരോഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനം എപ്പോഴും ലഭിച്ചു.
സ്വര്ഗലോകപ്രഭാവോ ഹി കൃതോ രാജ്ഞാ മഹീതലേ । പംചവിംശപ്രമാണേന വര്ഷാണി നൃപസത്തമ
ആ രാജാവ് സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ പ്രകാശം ഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിച്ചു, രാജശ്രേഷ്ഠാ, ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷത്തേക്ക്.
ഗദൈര്ഹീനാ നരാഃ സര്വേ ജ്ഞാനധ്യാനപരായണാഃ । യജ്ഞദാനപരാഃ സര്വേ ദയാഭാവാശ്ച മാനവാഃ
രോഗങ്ങളില്ലാത്തവരും ജ്ഞാനവും ധ്യാനവും പ്രാധാന്യമുള്ളവരും യജ്ഞത്തിലും ദാനത്തിലും താല്പര്യമുള്ളവരും ദയയില്ലാത്ത മനുഷ്യരും എല്ലാം ഇവിടെ പറയപ്പെടുന്നു.
ഉപകാരരതാഃ പുണ്യാ ധന്യാസ്തേ കീര്തിഭാജനാഃ । സര്വേ ധര്മപരാ വിപ്ര വിഷ്ണുധ്യാനപരായണാഃ
പരസ്പരം ഉപകാരത്തിൽ സന്തോഷം കാണുന്നവരും പുണ്യശീലികളും ഭാഗ്യശാലികളും പ്രശസ്തിയുള്ളവരും, എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായി, വിഷ്ണുദ്ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചവരായി, ബ്രാഹ്മണനേ, നിലകൊള്ളുന്നു.
രാജ്ഞാ തേനോപദിഷ്ടാസ്തേ സംജാതാ വൈഷ്ണവാ ഭുവി । വിഷ്ണുരുവാച- ശ്രൂയതാം നൃപശാര്ദൂല ചരിത്രം തസ്യ ഭൂപതേഃ
ആ രാജാവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം അവർ ഭൂമിയിൽ വൈഷ്ണവരായി. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ആ ഭൂപതിയുടെ കഥ കേൾക്കൂ.
സര്വധര്മപരോ നിത്യം വിഷ്ണുഭക്തശ്ച നാഹുഷിഃ । അബ്ദാനാം തത്ര ലക്ഷം ഹി തസ്യാപ്യേവം ഗതം ഭുവി
എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും സ്ഥിരമായും വിഷ്ണുഭക്തനായും നഹുഷന്റെ വംശജൻ ജീവിച്ചു; അവിടെയൊരു ലക്ഷ സംവത്സരം ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ കടന്നു.
നൂതനോ ദൃശ്യതേ കായഃ പംചവിംശാബ്ദികോ യഥാ । പംചവിംശാബ്ദികോ ഭാതി രൂപേണ വയസാ തദാ
പുതിയ ശരീരം ഇരുപത്തഞ്ച് വയസ്സുകാരനെന്നപോലെ കാണപ്പെടുന്നു; ആ കാലത്തവൻ രൂപത്തിലും പ്രായത്തിലും ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.
പ്രബലഃ പ്രൌഢിസംപന്നഃ പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ । മാനുഷാ ഭുവമാസ്ഥായ യമം നൈവ പ്രയാംതി തേ
ശക്തിയും പക്വതയും ഉള്ളവരായി, ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ, മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ച് യമന്റെ അടുക്കൽ പോകുന്നില്ല.
രാഗദ്വേഷവിനിര്മുക്താഃ ക്ലേശപാശവിവര്ജിതാഃ । സുഖിനോ ദാനപുണ്യൈശ്ച സര്വധര്മപരായണാഃ
രാഗവും ദ്വേഷവും വിട്ട് കഷ്ടതകളുടെ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ദാനപുണ്യഫലത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ, എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായി ജീവിക്കുന്നു.
വിസ്താരം തേജനാഃ സര്വേ സംതത്യാപി ഗതാ നൃപ । യഥാ ദൂര്വാവടാശ്ചൈവ വിസ്താരം യാംതി ഭൂതലേ
രാജാവേ, ആ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും വംശപരമ്പരയായി വ്യാപിച്ചു, ദർഭപ്പുല്ലുകൾ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ വ്യാപിച്ചു.
യഥാ തേ മാനവാഃ സര്വേ പുത്രപൌത്രൈഃ പ്രവിസ്തൃതാഃ । മൃത്യുദോഷവിഹീനാസ്തേ ചിരം ജീവംതി വൈ ജനാഃ
അവരൊക്കെയും പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും വഴി വ്യാപിച്ചു; മരണത്തിന്റെ ദോഷം ഇല്ലാതെ ആ ജനങ്ങൾ ദീർഘകാലം ജീവിക്കുന്നു.
സ്ഥിരകായാശ്ച സുഖിനോ ജരാരോഗവിവര്ജിതാഃ । പംചവിംശാബ്ദികാഃ സര്വേ നരാ ദൃശ്യംതി ഭൂതലേ
ദൃഢമായ ശരീരവും സന്തോഷവും വയസ്സും രോഗവും ഇല്ലാതെ, ഭൂമിയിൽ എല്ലാം ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനെന്നപോലെ മനുഷ്യരെ കാണാം.
സത്യാചാരപരാഃ സര്വേ വിഷ്ണുധ്യാനപരായണാഃ । ഏവം സര്വേ ച മര്ത്യാസ്തേ പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ
എല്ലാവരും സത്യവും നല്ല ആചാരവും പ്രധാനം ചെയ്ത് വിഷ്ണുദ്ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചവരായി; ഇങ്ങനെ, ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ എല്ലാ മരണശീലികളും ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കുന്നു.
സംജാതാ മാനവാഃ സര്വേ ദാനഭോഗപരായണാഃ । മൃതോ ന ശ്രൂയതേ ലോകേ മര്ത്യഃ കോപി നരോത്തമ
ജനിച്ച മനുഷ്യർ എല്ലാവരും ദാനത്തിലും ഭോഗത്തിലും താല്പര്യമുള്ളവരായി; മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനേ, ലോകത്തിൽ ആരും മരിക്കുന്നതായി കേൾവിയില്ല.
ശോകം നൈവ പ്രപശ്യംതി ദോഷം നൈവ പ്രയാംതി തേ । യദ്രൂപം സ്വര്ഗലോകസ്യ തദ്രൂപം ഭൂതലസ്യ ച
അവർക്ക് ദു:ഖം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല, ദോഷം സംഭവിക്കുന്നതുമില്ല; സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം പോലെ ഭൂമിയിലും അതേ സ്വഭാവം കാണാം.
സംജാതം മാനവശ്രേഷ്ഠ പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ । വിഭ്രഷ്ടാ യമദൂതാസ്തേ വിഷ്ണുദൂതൈശ്ച താഡിതാഃ
മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനേ, ഇത് എല്ലാം ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; യമദൂതന്മാർ വിഷ്ണുദൂതന്മാരാൽ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടു.
രുദമാനാ ഗതാഃ സര്വേ ധര്മരാജം പരസ്പരമ് । തത്സര്വം കഥിതം ദൂതൈശ്ചേഷ്ടിതം ഭൂപതേസ്തു തൈഃ
അവർ എല്ലാവരും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പരസ്പരം ചേർന്ന് ധർമ്മരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി; രാജാവിന്റെ ചെയ്തികൾ ദൂതന്മാർ മുഴുവനും വിവരിച്ചു.
അമൃത്യുഭൂതലം ജാതം ദാനഭോഗേന ഭാസ്കരേ । നഹുഷസ്യാത്മജേനാപി കൃതം ദേവയയാതിനാ
ഭൂമി മരണരഹിതമായത് സൂര്യന്റെ കീഴിൽ ദാനവും ഭോഗവും കൊണ്ടാണ്; നഹുഷന്റെ പുത്രനായ ദേവയയാതിയും അതു സാധിച്ചു.
വിഷ്ണുഭക്തേന പുണ്യേന സ്വര്ഗരൂപം പ്രദര്ശിതമ് । ഏവമാകര്ണിതം സര്വം ധര്മരാജേന വൈ തദാ
വിഷ്ണുഭക്തനായ ആ പുണ്യവാൻ ഭൂമിയെ സ്വർഗ്ഗംപോലെ ആക്കി; അങ്ങനെ, അന്നത്തെ കാലത്ത് ധർമ്മരാജാവ് എല്ലാം കേട്ടു.
ധര്മരാജസ്തദാ തത്ര ദൂതേഭ്യഃ ശ്രുതവിസ്തരഃ । ചിംതയാമാസ സര്വാര്ഥം ശ്രുത്വൈവംനൃപചേഷ്ടിതമ്
അപ്പോൾ ധർമ്മരാജാവ് ദൂതന്മാരിൽ നിന്ന് എല്ലാം കേട്ടശേഷം, ആ രാജാവിന്റെ പ്രവർത്തികൾ കേട്ടു, എല്ലാം ആലോചിച്ചു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിത്രേ പംചസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പത്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനന്റെ കഥയിലും, മാതാപിതാക്കളുടെ തീർത്ഥങ്ങളുടെ വിവരണത്തിലും, യയാതിയുടെ കഥയിലും, ഇതാണ് എഴുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം.
സുകര്മോവാച- സൌരിര്ദൂതൈസ്തഥാ സര്വൈഃ സഹ സ്വര്ഗം ജഗാമ സഃ । ദ്രഷ്ടും തത്ര സഹസ്രാക്ഷം ദേവവൃംദൈഃ സമാവൃതമ്
സുകർമൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ സൌരി ദൂതന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനെയും ദേവതകളുടെ കൂട്ടത്തോടൊപ്പം കാണാൻ.