ഹരിം മുരാരിം പ്രവദംതി കേശവം പ്രീത്യാ ജിതം മാധവമേവ ചാന്യേ । ശ്രീനാരസിംഹം കമലേക്ഷണം തം ഗോവിംദമേകം കമലാപതിം ച
അവര് ഹരിയെ, മുരാരിയെ, കേശവനെ, ജയിച്ച മാധവനെ സ്നേഹത്തോടെ പ്രസംഗിച്ചു; മറ്റുള്ളവര് ശ്രീനരസിംഹനെയും കമലാക്ഷനെയും, ഗോവിന്ദനെയും ഏകമായ കമലാപതിയെയും സ്മരിച്ചു.
കൃഷ്ണം ശരണ്യം ശരണം ജപംതി രാമം ച ജപ്യൈഃ പരിപൂജയംതി । ദംഡപ്രണാമൈഃ പ്രണമംതി വിഷ്ണും തദ്ധ്യാനയുക്താഃ പരവൈഷ്ണവാസ്തേ
കൃഷ്ണനെ ശരണം എന്ന പേരുകള് ജപിച്ചു, രാമനെ ജപമാലകളാല് ആരാധിച്ചു; ദണ്ഡം കയ്യില് പിടിച്ച് ഭക്ത്യോടെ വിഷ്ണുവിനെ വന്ദിച്ചു; ആ ഭാവത്തില് ലയിച്ചവരാണ് പരമ വൈഷ്ണവര്.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിത്രേ ചതുഃസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ പവിത്രമായ പദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനന്റെ കഥയിലും മാതാപിതാക്കളുടെ തീർത്ഥങ്ങളുടെ വിവരണത്തിലും യയാതിയുടെ കഥയിലും എഴുപത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
സുകര്മോവാച- വിഷ്ണും കൃഷ്ണം ഹരിം രാമം മുകുംദം മധുസൂദനമ് । നാരായണം വിഷ്ണുരൂപം നാരസിംഹം തമച്യുതമ്
സുകർമൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണു, കൃഷ്ണൻ, ഹരി, രാമൻ, മുകുന്ദൻ, മധുസൂദനൻ, നാരായണൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം, നരസിംഹൻ, അച്യുതൻ—
കേശവം പദ്മനാഭം ച വാസുദേവം ച വാമനമ് । വാരാഹം കമഠം മത്സ്യം ഹൃഷീകേശം സുരാധിപമ്
കേശവൻ, പത്മനാഭൻ, വാസുദേവൻ, വാമനൻ, വരാഹം, കൂർമം, മത്സ്യം, ഹൃഷീകേശൻ, ദേവതകളുടെ അധിപൻ—
വിശ്വേശം വിശ്വരൂപം ച അനംതമനഘം ശുചിമ് । പുരുഷം പുഷ്കരാക്ഷം ച ശ്രീധരം ശ്രീപതിം ഹരിമ്
ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, സർവ്വരൂപൻ, അനന്തൻ, പാപരഹിതൻ, ശുദ്ധൻ, പുരുഷൻ, താമരക്കണ്ണൻ, ശ്രീധരൻ, ശ്രീപതി, ഹരി—
ശ്രീനിവാസം പീതവാസം മാധവം മോക്ഷദം പ്രഭുമ് । ഇത്യേവം ഹി സമുച്ചാരം നാമഭിര്മാനവാഃ സദാ
ശ്രീനിവാസൻ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, മാധവൻ, മോക്ഷം നൽകുന്ന പ്രഭു—ഇങ്ങനെ മനുഷ്യർ ഈ നാമങ്ങൾ എല്ലായ്പോഴും ഉച്ചരിക്കുന്നു.
പ്രകുര്വംതി നരാഃ സര്വേ ബാലവൃദ്ധാഃ കുമാരികാഃ । സ്ത്രിയോ ഹരിം സുഗായംതി ഗൃഹകര്മരതാഃ സദാ
എല്ലാവരും—കുട്ടികൾ, മൂപ്പന്മാർ, കന്യകൾ, സ്ത്രീകൾ—ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ഹരിയെ സ്നേഹത്തോടെ പാടുന്നു.
ആസനേ ശയനേ യാനേ ധ്യാനേ വചസി മാധവമ് । ക്രീഡമാനാസ്തഥാ ബാലാ ഗോവിംദം പ്രണമംതി തേ
ഇരിക്കുന്നപ്പോൾ, കിടക്കുമ്പോൾ, യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, സംസാരിക്കുമ്പോൾ—എല്ലായിടത്തും അവർ മാധവനെ ഓർക്കുന്നു; കളിക്കുന്നപ്പോൾ പോലും കുട്ടികൾ ഗോവിന്ദനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു.
ദിവാരാത്രൌ സുമധുരം ബ്രുവംതി ഹരിനാമ ച । വിഷ്ണൂച്ചാരോ ഹി സര്വത്ര ശ്രൂയതേ ദ്വിജസത്തമ
പകലും രാത്രിയും അവർ ഹരിയുടെ മധുരമായ നാമം ഉച്ചരിക്കുന്നു; എല്ലായിടത്തും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം കേൾക്കാം.
വൈഷ്ണവേന പ്രഭാവേണ മര്ത്യാ വര്തംതി ഭൂതലേ । പ്രാസാദകലശാഗ്രേഷു ദേവതായതനേഷു ച
വൈഷ്ണവരുടെ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നു; ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഗോപുരങ്ങളിൽ, ദേവതകളുടെ ആലയങ്ങളിലും—
യഥാ സൂര്യസ്യ ബിംബാനി തഥാ ചക്രാണി ഭാംതി ച । വൈകുംഠേ ദൃശ്യതേ ഭാവസ്തദ്ഭാവം ജഗതീതലേ
സൂര്യന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ പോലെ ചക്രങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നു; വൈകുണ്ഠത്തിൽ കാണുന്ന ആ പ്രകാശം ഭൂമിയിലും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
തേന രാജ്ഞാ കൃതം വിപ്ര പുണ്യം ചാപി മഹാത്മനാ । വിഷ്ണുലോകസ്യ സമതാം തഥാനീതം മഹീതലമ്
ആ രാജാവും മഹാത്മാവും, ബ്രാഹ്മണാ, വലിയ പുണ്യം സൃഷ്ടിച്ചു; വിഷ്ണുലോകത്തിന്റെ സമത്വം ഭൂമിയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു.
നഹുഷസ്യാപി പുത്രേണ വൈഷ്ണവേന യയാതിനാ । ഉഭയോര്ലോകയോര്ഭാവമേകീഭൂതം മഹീതലമ്
നഹുഷന്റെ മകനായ വൈഷ്ണവനായ യയാതിയുടെ വഴി, ഇരുവായ ലോകങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ഭൂമിയിൽ ഒന്നായി.
ഭൂതലസ്യാപി വിഷ്ണോശ്ച അംതരം നൈവ ദൃശ്യതേ । വിഷ്ണൂച്ചാരം തു വൈകുംഠേ യഥാ കുര്വംതി വൈഷ്ണവാഃ
ഭൂമിയിലും വിഷ്ണുവിലും യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണുന്നില്ല; വൈകുണ്ഠത്തിൽ വൈഷ്ണവർ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ഉച്ചരിക്കുന്നതുപോലെ—
ഭൂതലേ താദൃശോച്ചാരം പ്രകുര്വംതി ച മാനവാഃ । ഉഭയോര്ലോകയോര്വിപ്ര ഏകഭാവഃ പ്രദൃശ്യതേ
ഭൂമിയിലും മനുഷ്യർ അതേപോലെയാണ് ഉച്ചരിക്കുന്നത്; ബ്രാഹ്മണാ, ഇരുവായ ലോകങ്ങളിലും ഒരേ അവസ്ഥയാണ് കാണുന്നത്.
ജരാരോഗഭയം നാസ്തി മൃത്യുഹീനാ നരാ ബഭുഃ । ദാനഭോഗപ്രഭാവശ്ച അധികോ ദൃശ്യതേ ഭുവി
വൃദ്ധാവസ്ഥ, രോഗം, ഭയം ഒന്നുമില്ല; മനുഷ്യർ മരണമില്ലാത്തവരായി; ഭൂമിയിൽ ദാനത്തിന്റെയും അനുഭവത്തിന്റെയും ശക്തി കൂടുതൽ കാണപ്പെട്ടു.
പുത്രാണാം തു സുഖം പുണ്യമധികം പൌത്രജം നരാഃ । പ്രഭുംജംതി സുഖേനാപി മാനവാ ഭുവി സത്തമ
മക്കളുടെ സന്തോഷവും പുണ്യവും, മക്കളുടെ മക്കളുടെ സന്തോഷം അതിലും കൂടുതലായി, മനുഷ്യർ സുഖത്തോടെ അനുഭവിച്ചു, ഭൂമിയിൽ, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ.
വിഷ്ണോഃ പ്രസാദദാനേന ഉപദേശേന തസ്യ ച । സര്വവ്യാധിവിനിര്മുക്താ മാനവാ വൈഷ്ണവാഃ സദാ
വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹവും ഉപദേശവും മൂലം, എല്ലാ വൈഷ്ണവർക്കും എല്ലാരോഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനം എപ്പോഴും ലഭിച്ചു.
സ്വര്ഗലോകപ്രഭാവോ ഹി കൃതോ രാജ്ഞാ മഹീതലേ । പംചവിംശപ്രമാണേന വര്ഷാണി നൃപസത്തമ
ആ രാജാവ് സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ പ്രകാശം ഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിച്ചു, രാജശ്രേഷ്ഠാ, ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷത്തേക്ക്.
ഗദൈര്ഹീനാ നരാഃ സര്വേ ജ്ഞാനധ്യാനപരായണാഃ । യജ്ഞദാനപരാഃ സര്വേ ദയാഭാവാശ്ച മാനവാഃ
രോഗങ്ങളില്ലാത്തവരും ജ്ഞാനവും ധ്യാനവും പ്രാധാന്യമുള്ളവരും യജ്ഞത്തിലും ദാനത്തിലും താല്പര്യമുള്ളവരും ദയയില്ലാത്ത മനുഷ്യരും എല്ലാം ഇവിടെ പറയപ്പെടുന്നു.
ഉപകാരരതാഃ പുണ്യാ ധന്യാസ്തേ കീര്തിഭാജനാഃ । സര്വേ ധര്മപരാ വിപ്ര വിഷ്ണുധ്യാനപരായണാഃ
പരസ്പരം ഉപകാരത്തിൽ സന്തോഷം കാണുന്നവരും പുണ്യശീലികളും ഭാഗ്യശാലികളും പ്രശസ്തിയുള്ളവരും, എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായി, വിഷ്ണുദ്ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചവരായി, ബ്രാഹ്മണനേ, നിലകൊള്ളുന്നു.
രാജ്ഞാ തേനോപദിഷ്ടാസ്തേ സംജാതാ വൈഷ്ണവാ ഭുവി । വിഷ്ണുരുവാച- ശ്രൂയതാം നൃപശാര്ദൂല ചരിത്രം തസ്യ ഭൂപതേഃ
ആ രാജാവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം അവർ ഭൂമിയിൽ വൈഷ്ണവരായി. വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, ആ ഭൂപതിയുടെ കഥ കേൾക്കൂ.
സര്വധര്മപരോ നിത്യം വിഷ്ണുഭക്തശ്ച നാഹുഷിഃ । അബ്ദാനാം തത്ര ലക്ഷം ഹി തസ്യാപ്യേവം ഗതം ഭുവി
എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും സ്ഥിരമായും വിഷ്ണുഭക്തനായും നഹുഷന്റെ വംശജൻ ജീവിച്ചു; അവിടെയൊരു ലക്ഷ സംവത്സരം ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ കടന്നു.
നൂതനോ ദൃശ്യതേ കായഃ പംചവിംശാബ്ദികോ യഥാ । പംചവിംശാബ്ദികോ ഭാതി രൂപേണ വയസാ തദാ
പുതിയ ശരീരം ഇരുപത്തഞ്ച് വയസ്സുകാരനെന്നപോലെ കാണപ്പെടുന്നു; ആ കാലത്തവൻ രൂപത്തിലും പ്രായത്തിലും ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.
പ്രബലഃ പ്രൌഢിസംപന്നഃ പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ । മാനുഷാ ഭുവമാസ്ഥായ യമം നൈവ പ്രയാംതി തേ
ശക്തിയും പക്വതയും ഉള്ളവരായി, ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ, മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ച് യമന്റെ അടുക്കൽ പോകുന്നില്ല.
രാഗദ്വേഷവിനിര്മുക്താഃ ക്ലേശപാശവിവര്ജിതാഃ । സുഖിനോ ദാനപുണ്യൈശ്ച സര്വധര്മപരായണാഃ
രാഗവും ദ്വേഷവും വിട്ട് കഷ്ടതകളുടെ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി, ദാനപുണ്യഫലത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ, എല്ലാം ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായി ജീവിക്കുന്നു.
വിസ്താരം തേജനാഃ സര്വേ സംതത്യാപി ഗതാ നൃപ । യഥാ ദൂര്വാവടാശ്ചൈവ വിസ്താരം യാംതി ഭൂതലേ
രാജാവേ, ആ ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും വംശപരമ്പരയായി വ്യാപിച്ചു, ദർഭപ്പുല്ലുകൾ ഭൂമിയിൽ വ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ വ്യാപിച്ചു.
യഥാ തേ മാനവാഃ സര്വേ പുത്രപൌത്രൈഃ പ്രവിസ്തൃതാഃ । മൃത്യുദോഷവിഹീനാസ്തേ ചിരം ജീവംതി വൈ ജനാഃ
അവരൊക്കെയും പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും വഴി വ്യാപിച്ചു; മരണത്തിന്റെ ദോഷം ഇല്ലാതെ ആ ജനങ്ങൾ ദീർഘകാലം ജീവിക്കുന്നു.
സ്ഥിരകായാശ്ച സുഖിനോ ജരാരോഗവിവര്ജിതാഃ । പംചവിംശാബ്ദികാഃ സര്വേ നരാ ദൃശ്യംതി ഭൂതലേ
ദൃഢമായ ശരീരവും സന്തോഷവും വയസ്സും രോഗവും ഇല്ലാതെ, ഭൂമിയിൽ എല്ലാം ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനെന്നപോലെ മനുഷ്യരെ കാണാം.