തസ്മിഞ്ശാസതി ധര്മജ്ഞേ യയാതൌ നൃപതൌ തദാ । വൈഷ്ണവാ മാനവാഃ സര്വേ വിഷ്ണുവ്രതപരായണാഃ
ധര്മ്മജ്ഞനായ യയാതി രാജാവ് ആ കാലത്ത് ഭരിച്ചപ്പോള് എല്ലാ മനുഷ്യരും വിഷ്ണുവിന്റെ വ്രതങ്ങളില് ഭക്തിയോടെ ഏര്പ്പെട്ടിരുന്നു.
തദ്ധ്യാനാസ്തദ്ഗതാഃ സര്വേ സംജാതാ ഭാവതത്പരാഃ । തേഷാം ഗൃഹാണി ദിവ്യാനി പുണ്യാനി ദ്വിജസത്തമ
അവരൊക്കെയും വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ആ ഭാവത്തില് ലയിച്ചവരായിരുന്നു; അവരുടെ വീടുകള് ദിവ്യവും പുണ്യവുമായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.
പതാകാഭിഃ സുശുക്ലാഭിഃ ശംഖയുക്താനി താനി വൈ । ഗദാംകിതധ്വജാഭിശ്ച നിത്യം ചക്രാംകിതാനി ച
അവ വീടുകള് വെളുത്ത പതാകകളും ശംഖചിഹ്നങ്ങളുമുള്ളവയായിരുന്നു; ഗദയും ചക്രവും അടയാളപ്പെടുത്തിയ പതാകകളും അവിടെ എല്ലായ്പ്പോഴും കാണാമായിരുന്നു.
പദ്മാംകിതാനി ഭാസംതേ വിമാനപ്രതിമാനി ച । ഗൃഹാണി ഭിത്തിഭാഗേഷു ചിത്രിതാനി സുചിത്രകൈഃ
പത്മചിഹ്നങ്ങളാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട അവ വീടുകള് ദിവ്യവിമാനങ്ങളെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു; മതിലുകളില് മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങള് വരച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
സര്വത്ര ഗൃഹദ്വാരേഷു പുണ്യസ്ഥാനേഷു സത്തമാഃ । വനാനി സംതി ദിവ്യാനി ശാദ്വലാനി ശുഭാനി ച
വീടുകളുടെ വാതിലുകളിലും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലും എല്ലായിടത്തും, മഹാന്മാരേ, ദിവ്യമായ വനങ്ങളും മനോഹരമായ പച്ചപ്പുള്ള പുല്ലുനിലങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തുലസ്യാ ച ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ തേഷു കേശവമംദിരൈഃ । ഭാസംതേ പുണ്യദിവ്യാനി ഗൃഹാണി പ്രാണിനാം സദാ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, അവിടെയുള്ള കേശവക്ഷേത്രങ്ങളോടൊപ്പം, തുളസിയാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദിവ്യവും പുണ്യവുമായ വീടുകള് എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രകാശിച്ചു.
സര്വത്ര വൈഷ്ണവോ ഭാവോ മംഗലോ ബഹു ദൃശ്യതേ । ശംഖശബ്ദാശ്ച ഭൂലോകേ മിഥഃ സ്ഫോടരവൈഃ സഖേ
എവിടെയും വൈഷ്ണവഭാവവും വലിയ മംഗളവും കാണാമായിരുന്നു; ഭൂമിയില് ശംഖനാദങ്ങള് പരസ്പരം മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദങ്ങളായി കേട്ടു, സഖാവേ.
ശ്രൂയംതേ തത്ര വിപ്രേംദ്ര ദോഷപാപവിനാശകാഃ । ശംഖസ്വസ്തികപദ്മാനി ഗൃഹദ്വാരേഷു ഭിത്തിഷു
അവിടെ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, പാപവും ദോഷവും നശിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങള് കേട്ടു; വീടുകളുടെ വാതിലുകളിലും മതിലുകളിലും ശംഖം, സ്വസ്തികം, പത്മം എന്നിവ കാണാമായിരുന്നു.
വിഷ്ണുഭക്ത്യാ ച നാരീഭിര്ലിഖിതാനി ദ്വിജോത്തമ । ഗീതരാഗസുവര്ണൈശ്ച മൂര്ച്ഛനാ താനസുസ്വരൈഃ
വിഷ്ണുവിനെ ഭജിക്കുന്ന സ്ത്രീകള് സ്വര്ണ്ണം പോലെ മധുരമായ സംഗീതരാഗങ്ങളാല് മനോഹരമായി വരച്ചിരുന്നതായിരുന്നു, ദ്വിജോത്തമനേ.
ഗായംതി കേശവം ലോകാ വിഷ്ണുധ്യാനപരായണാഃ
വിഷ്ണു ധ്യാനത്തില് ലീനരായ ജനങ്ങള് കേശവനെ പാടുകയും ചെയ്തു.
ഹരിം മുരാരിം പ്രവദംതി കേശവം പ്രീത്യാ ജിതം മാധവമേവ ചാന്യേ । ശ്രീനാരസിംഹം കമലേക്ഷണം തം ഗോവിംദമേകം കമലാപതിം ച
അവര് ഹരിയെ, മുരാരിയെ, കേശവനെ, ജയിച്ച മാധവനെ സ്നേഹത്തോടെ പ്രസംഗിച്ചു; മറ്റുള്ളവര് ശ്രീനരസിംഹനെയും കമലാക്ഷനെയും, ഗോവിന്ദനെയും ഏകമായ കമലാപതിയെയും സ്മരിച്ചു.
കൃഷ്ണം ശരണ്യം ശരണം ജപംതി രാമം ച ജപ്യൈഃ പരിപൂജയംതി । ദംഡപ്രണാമൈഃ പ്രണമംതി വിഷ്ണും തദ്ധ്യാനയുക്താഃ പരവൈഷ്ണവാസ്തേ
കൃഷ്ണനെ ശരണം എന്ന പേരുകള് ജപിച്ചു, രാമനെ ജപമാലകളാല് ആരാധിച്ചു; ദണ്ഡം കയ്യില് പിടിച്ച് ഭക്ത്യോടെ വിഷ്ണുവിനെ വന്ദിച്ചു; ആ ഭാവത്തില് ലയിച്ചവരാണ് പരമ വൈഷ്ണവര്.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിത്രേ ചതുഃസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ പവിത്രമായ പദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനന്റെ കഥയിലും മാതാപിതാക്കളുടെ തീർത്ഥങ്ങളുടെ വിവരണത്തിലും യയാതിയുടെ കഥയിലും എഴുപത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
സുകര്മോവാച- വിഷ്ണും കൃഷ്ണം ഹരിം രാമം മുകുംദം മധുസൂദനമ് । നാരായണം വിഷ്ണുരൂപം നാരസിംഹം തമച്യുതമ്
സുകർമൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണു, കൃഷ്ണൻ, ഹരി, രാമൻ, മുകുന്ദൻ, മധുസൂദനൻ, നാരായണൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം, നരസിംഹൻ, അച്യുതൻ—
കേശവം പദ്മനാഭം ച വാസുദേവം ച വാമനമ് । വാരാഹം കമഠം മത്സ്യം ഹൃഷീകേശം സുരാധിപമ്
കേശവൻ, പത്മനാഭൻ, വാസുദേവൻ, വാമനൻ, വരാഹം, കൂർമം, മത്സ്യം, ഹൃഷീകേശൻ, ദേവതകളുടെ അധിപൻ—
വിശ്വേശം വിശ്വരൂപം ച അനംതമനഘം ശുചിമ് । പുരുഷം പുഷ്കരാക്ഷം ച ശ്രീധരം ശ്രീപതിം ഹരിമ്
ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, സർവ്വരൂപൻ, അനന്തൻ, പാപരഹിതൻ, ശുദ്ധൻ, പുരുഷൻ, താമരക്കണ്ണൻ, ശ്രീധരൻ, ശ്രീപതി, ഹരി—
ശ്രീനിവാസം പീതവാസം മാധവം മോക്ഷദം പ്രഭുമ് । ഇത്യേവം ഹി സമുച്ചാരം നാമഭിര്മാനവാഃ സദാ
ശ്രീനിവാസൻ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, മാധവൻ, മോക്ഷം നൽകുന്ന പ്രഭു—ഇങ്ങനെ മനുഷ്യർ ഈ നാമങ്ങൾ എല്ലായ്പോഴും ഉച്ചരിക്കുന്നു.
പ്രകുര്വംതി നരാഃ സര്വേ ബാലവൃദ്ധാഃ കുമാരികാഃ । സ്ത്രിയോ ഹരിം സുഗായംതി ഗൃഹകര്മരതാഃ സദാ
എല്ലാവരും—കുട്ടികൾ, മൂപ്പന്മാർ, കന്യകൾ, സ്ത്രീകൾ—ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ഹരിയെ സ്നേഹത്തോടെ പാടുന്നു.
ആസനേ ശയനേ യാനേ ധ്യാനേ വചസി മാധവമ് । ക്രീഡമാനാസ്തഥാ ബാലാ ഗോവിംദം പ്രണമംതി തേ
ഇരിക്കുന്നപ്പോൾ, കിടക്കുമ്പോൾ, യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ, സംസാരിക്കുമ്പോൾ—എല്ലായിടത്തും അവർ മാധവനെ ഓർക്കുന്നു; കളിക്കുന്നപ്പോൾ പോലും കുട്ടികൾ ഗോവിന്ദനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു.
ദിവാരാത്രൌ സുമധുരം ബ്രുവംതി ഹരിനാമ ച । വിഷ്ണൂച്ചാരോ ഹി സര്വത്ര ശ്രൂയതേ ദ്വിജസത്തമ
പകലും രാത്രിയും അവർ ഹരിയുടെ മധുരമായ നാമം ഉച്ചരിക്കുന്നു; എല്ലായിടത്തും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം കേൾക്കാം.
വൈഷ്ണവേന പ്രഭാവേണ മര്ത്യാ വര്തംതി ഭൂതലേ । പ്രാസാദകലശാഗ്രേഷു ദേവതായതനേഷു ച
വൈഷ്ണവരുടെ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നു; ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഗോപുരങ്ങളിൽ, ദേവതകളുടെ ആലയങ്ങളിലും—
യഥാ സൂര്യസ്യ ബിംബാനി തഥാ ചക്രാണി ഭാംതി ച । വൈകുംഠേ ദൃശ്യതേ ഭാവസ്തദ്ഭാവം ജഗതീതലേ
സൂര്യന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ പോലെ ചക്രങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നു; വൈകുണ്ഠത്തിൽ കാണുന്ന ആ പ്രകാശം ഭൂമിയിലും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
തേന രാജ്ഞാ കൃതം വിപ്ര പുണ്യം ചാപി മഹാത്മനാ । വിഷ്ണുലോകസ്യ സമതാം തഥാനീതം മഹീതലമ്
ആ രാജാവും മഹാത്മാവും, ബ്രാഹ്മണാ, വലിയ പുണ്യം സൃഷ്ടിച്ചു; വിഷ്ണുലോകത്തിന്റെ സമത്വം ഭൂമിയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു.
നഹുഷസ്യാപി പുത്രേണ വൈഷ്ണവേന യയാതിനാ । ഉഭയോര്ലോകയോര്ഭാവമേകീഭൂതം മഹീതലമ്
നഹുഷന്റെ മകനായ വൈഷ്ണവനായ യയാതിയുടെ വഴി, ഇരുവായ ലോകങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ഭൂമിയിൽ ഒന്നായി.
ഭൂതലസ്യാപി വിഷ്ണോശ്ച അംതരം നൈവ ദൃശ്യതേ । വിഷ്ണൂച്ചാരം തു വൈകുംഠേ യഥാ കുര്വംതി വൈഷ്ണവാഃ
ഭൂമിയിലും വിഷ്ണുവിലും യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണുന്നില്ല; വൈകുണ്ഠത്തിൽ വൈഷ്ണവർ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ഉച്ചരിക്കുന്നതുപോലെ—
ഭൂതലേ താദൃശോച്ചാരം പ്രകുര്വംതി ച മാനവാഃ । ഉഭയോര്ലോകയോര്വിപ്ര ഏകഭാവഃ പ്രദൃശ്യതേ
ഭൂമിയിലും മനുഷ്യർ അതേപോലെയാണ് ഉച്ചരിക്കുന്നത്; ബ്രാഹ്മണാ, ഇരുവായ ലോകങ്ങളിലും ഒരേ അവസ്ഥയാണ് കാണുന്നത്.
ജരാരോഗഭയം നാസ്തി മൃത്യുഹീനാ നരാ ബഭുഃ । ദാനഭോഗപ്രഭാവശ്ച അധികോ ദൃശ്യതേ ഭുവി
വൃദ്ധാവസ്ഥ, രോഗം, ഭയം ഒന്നുമില്ല; മനുഷ്യർ മരണമില്ലാത്തവരായി; ഭൂമിയിൽ ദാനത്തിന്റെയും അനുഭവത്തിന്റെയും ശക്തി കൂടുതൽ കാണപ്പെട്ടു.
പുത്രാണാം തു സുഖം പുണ്യമധികം പൌത്രജം നരാഃ । പ്രഭുംജംതി സുഖേനാപി മാനവാ ഭുവി സത്തമ
മക്കളുടെ സന്തോഷവും പുണ്യവും, മക്കളുടെ മക്കളുടെ സന്തോഷം അതിലും കൂടുതലായി, മനുഷ്യർ സുഖത്തോടെ അനുഭവിച്ചു, ഭൂമിയിൽ, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ.
വിഷ്ണോഃ പ്രസാദദാനേന ഉപദേശേന തസ്യ ച । സര്വവ്യാധിവിനിര്മുക്താ മാനവാ വൈഷ്ണവാഃ സദാ
വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹവും ഉപദേശവും മൂലം, എല്ലാ വൈഷ്ണവർക്കും എല്ലാരോഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനം എപ്പോഴും ലഭിച്ചു.
സ്വര്ഗലോകപ്രഭാവോ ഹി കൃതോ രാജ്ഞാ മഹീതലേ । പംചവിംശപ്രമാണേന വര്ഷാണി നൃപസത്തമ
ആ രാജാവ് സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ പ്രകാശം ഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിച്ചു, രാജശ്രേഷ്ഠാ, ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷത്തേക്ക്.