തപസാ ചൈവ ഭാവേന സ്വധര്മേണ മഹീതലമ് । സ്വര്ഗരൂപം കരിഷ്യാമി പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ
തപസ്സും മനോഭാവവും സ്വധർമ്മം അനുസരിച്ചും, ചക്രധാരിയുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ ഭൂമിയെ സ്വർഗംപോലെയാക്കും.
ഏവം ജ്ഞാത്വാ പ്രയാഹി ത്വം കഥയസ്വ പുരംദരമ് । സുകര്മോവാച- സമാകര്ണ്യ തതഃ സൂതോ നൃപതേഃ പരിഭാഷിതമ്
ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ് നീ പോകണം, പുരന്ദരനോടു പറഞ്ഞു തരിക. സുകർമ്മൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം,
ആശീര്ഭിരഭിനംദ്യാഥ ആമംത്ര്യ നൃപതിം ഗതഃ । സര്വം നിവേദയാമാസ ഇംദ്രായ ച മഹാത്മനേ
അവൻ അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് രാജാവിനോട് വിടപറഞ്ഞു. പിന്നെ എല്ലാം മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രനോടു അറിയിച്ചു.
സമാകര്ണ്യ സഹസ്രാക്ഷോ യയാതേസ്തു മഹാത്മനഃ । തസ്യാഥ ചിംതയാമാസാനയനാര്ഥം ദിവം പ്രതി
സഹസ്രാക്ഷൻ ആ ദൂതനിൽ നിന്ന് മഹാത്മാവായ യയാതിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ, അവനെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ എങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിതേ ദ്വിസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തിൽ മാതാപിതൃതീർത്ഥത്തിന്റെ വിവരണത്തിലും യയാതിയുടെ കഥയിലും എഴുപത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പിപ്പല ഉവാച- ഗതേ തസ്മിന്മഹാഭാഗേ ദൂത ഇംദ്രസ്യ വൈ പുനഃ । കിം ചകാര സ ധര്മാത്മാ യയാതിര്നഹുഷാത്മജഃ
പിപ്പലൻ പറഞ്ഞു: ആ മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രന്റെ ദൂതൻ പോയ ശേഷം, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ യയാതി, നഹുഷന്റെ മകൻ, എന്ത് ചെയ്തു?
സുകര്മോവാച- തസ്മിന്ഗതേ ദേവവരസ്യ ദൂതേ സ ചിംതയാമാസ നരേംദ്രസൂനുഃ । ആഹൂയ ദൂതാന്പ്രവരാന്സ സത്വരം ധര്മാര്ഥയുക്തം വച ആദിദേശ
സുകർമ്മൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ അധിപന്റെ ദൂതൻ പോയപ്പോൾ, രാജകുമാരൻ ആലോചിച്ചു; പ്രധാന ദൂതന്മാരെ വേഗത്തിൽ വിളിച്ചു, ധർമ്മവും ഉദ്ദേശവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവർക്കു നിർദ്ദേശിച്ചു.
ഗച്ഛംതു ദൂതാഃ പ്രവരാഃ പുരോത്തമേ ദേശേഷു ദ്വീപേഷ്വഖിലേഷു ലോകേ । കുര്വംതു വാക്യം മമ ധര്മയുക്തം വ്രജംതു ലോകാഃ സുപഥാ ഹരേശ്ച
പ്രധാന ദൂതന്മാർ നല്ല നഗരങ്ങളിലേക്കും എല്ലാ ദേശങ്ങളിലേക്കും ദ്വീപുകളിലേക്കും ലോകമൊട്ടാകെ പോകട്ടെ; എന്റെ ധർമ്മപൂർവ്വമായ ആജ്ഞ നടപ്പാക്കട്ടെ; ജനങ്ങൾ ഹരിയുടെ നല്ല വഴി പിന്തുടരട്ടെ.
ഭാവൈഃ സുപുണ്യൈരമൃതോപമാനൈര്ധ്യാനൈശ്ച ജ്ഞാനൈര്യജനൈസ്തപോഭിഃ । യജ്ഞൈശ്ച ദാനൈര്മധുസൂദനൈകമര്ചംതു ലോകാ വിഷയാന്വിഹായ
ജനങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, അമൃതംപോലെയുള്ള ശുദ്ധമായ ഭാവങ്ങൾകൊണ്ടും ധ്യാനത്താലും ജ്ഞാനത്താലും യജ്ഞങ്ങളാലും തപസ്സാലും ദാനങ്ങളാലും മാത്രം മധുസൂദനനെ ആരാധിക്കട്ടെ.
സര്വത്ര പശ്യംത്വസുരാരിമേകം ശുഷ്കേഷു ചാര്ദ്രേഷ്വപി സ്ഥാവരേഷു । അഭ്രേഷു ഭൂമൌ സചരാചരേഷു സ്വീയേഷു കായേഷ്വപി ജീവരൂപമ്
എവിടെയും, ഉണങ്ങിയതിലും ഈരമായതിലും, അചലങ്ങളിലുമുള്ളതിലും, മേഘങ്ങളിലും ഭൂമിയിലും ചലനശീലികളിലും അചലങ്ങളിലുമുള്ളതിലും, സ്വന്തം ശരീരത്തിലും ജീവസ്വരൂപമായി, അസുരാരിയെ ഒരേ ദൈവത്തെ എല്ലാവരും കാണട്ടെ.
ദേവം തമുദ്ദിശ്യ ദദംതു ദാനമാതിഥ്യഭാവൈഃ പരിപൈത്രികൈശ്ച । നാരായണം ദേവവരം യജധ്വം ദോഷൈര്വിമുക്താ അചിരാദ്ഭവിഷ്യഥ
ആ ദൈവത്തെ ഉദ്ദേശിച്ച്, അതിഥിസ്വഭാവത്തോടും പിതൃകർമ്മങ്ങളോടും കൂടി ദാനം അർപ്പിക്കട്ടെ; നാരായണനേ, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ആരാധിക്കൂ; അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു പാപങ്ങൾ വേഗം അകറ്റപ്പെടും.
യോ മാമകം വാക്യമിഹൈവ മാനവോ ലോഭാദ്വിമോഹാദപി നൈവ കാരയേത് । സ ശാസ്യതാം യാസ്യതി നിര്ഘൃണോ ധ്രുവം മമാപി ചൌരോ ഹി യഥാ നികൃഷ്ടഃ
ഇവിടെ മനുഷ്യരിൽ ആരെങ്കിലും ലോഭത്താലോ മായയാലോ എന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം; അവൻ നിർഭാഗ്യവാനായി നശിക്കും; ഞാൻ പോലും ഒരു കള്ളനെ എങ്ങനെ നിരസിക്കുമോ, അങ്ങനെ തന്നെ.
ആകര്ണ്യ വാക്യം നൃപതേശ്ച ദൂതാഃസംഹൃഷ്ടഭാവാഃ സകലാം ച പൃഥ്വീമ് । ആചഖ്യുരേവം നൃപതേഃ പ്രണീതമാദേശഭാവം സകലം പ്രജാസു
രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദൂതന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞയെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളോടും അറിയിച്ചു.
വിപ്രാദിമര്ത്യാ അമൃതം സുപുണ്യമാനീതമേവം ഭുവി തേന രാജ്ഞാ । പിബംതു പുണ്യം പരിവൈഷ്ണവാഖ്യം ദോഷൈര്വിഹീനം പരിണാമമിഷ്ടമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു മനുഷ്യരും, ആ രാജാവിന്റെ വഴി ഭൂമിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന ശുദ്ധമായ അമൃതംപോലെയുള്ള പുണ്യം, പരിവൈഷ്ണവം എന്നറിയപ്പെടുന്നതും, പാപരഹിതവും ഇഷ്ടഫലദായകവുമായതും, എല്ലാവരും ആ പുണ്യം അനുഭവിക്കട്ടെ.
ശ്രീകേശവം ക്ലേശഹരം വരേണ്യമാനംദരൂപം പരമാര്ഥമേവമ് । നാമാമൃതം ദോഷഹരം സുരാജ്ഞാ ആനീതമസ്ത്യേവ പിബംതു ലോകാഃ
ശ്രീകേശവൻ, ദുഃഖങ്ങൾ അകറ്റുന്നവൻ, ആരാധനാർഹൻ, പരമാനന്ദസ്വരൂപൻ, പരമാർത്ഥത്വം ഉള്ളവൻ—പാപങ്ങൾ അകറ്റുന്ന നാമാമൃതം നല്ല രാജാവ് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു; ജനങ്ങൾ അതു അനുഭവിക്കട്ടെ.
സഖഡ്ഗപാണിം മധുസൂദനാഖ്യം തം ശ്രീനിവാസം സഗുണം സുരേശമ് । നാമാമൃതം ദോഷഹരം സുരാജ്ഞാ ആനീതമസ്ത്യേവ പിബംതു ലോകാഃ
ഖഡ്ഗം കൈയിൽ ഉള്ളവൻ, മധുസൂദനൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശ്രീനിവാസൻ, ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നൻ, ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു—പാപങ്ങൾ അകറ്റുന്ന നാമാമൃതം നല്ല രാജാവ് കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു; ജനങ്ങൾ അതു അനുഭവിക്കട്ടെ.
ശ്രീപദ്മനാഥം കമലേക്ഷണം ച ആധാരരൂപം ജഗതാം മഹേശമ് । നാമാമൃതം ദോഷഹരം സുരാജ്ഞാ ആനീതമസ്ത്യേവ പിബംതു ലോകാഃ
ദൈവങ്ങളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം കൊണ്ടുവന്ന, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന, ശ്രീപദ്മനാഭന്റെ, കമലനേത്രന്റെ, ലോകങ്ങളുടെ ആധാരമായ മഹേശ്വരന്റെ നാമത്തിന്റെ അമൃതം ജനങ്ങൾ കുടിക്കട്ടെ.
പാപാപഹം വ്യാധിവിനാശരൂപമാനംദദം ദാനവദൈത്യനാശനമ് । നാമാമൃതം ദോഷഹരം സുരാജ്ഞാ ആനീതമസ്ത്യേവ പിബംതു ലോകാഃ
പാപങ്ങൾ അകറ്റുന്ന, രോഗങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന, ആനന്ദം നൽകുന്ന, ദാനവന്മാരെയും ദൈത്യന്മാരെയും സംഹരിക്കുന്ന, ദൈവങ്ങളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം കൊണ്ടുവന്ന, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന നാമത്തിന്റെ അമൃതം ജനങ്ങൾ കുടിക്കട്ടെ.
യജ്ഞാംഗരൂപം ചരഥാംഗപാണിം പുണ്യാകരം സൌഖ്യമനംതരൂപമ് । നാമാമൃതം ദോഷഹരം സുരാജ്ഞാ ആനീതമസ്ത്യേവ പിബംതു ലോകാഃ
യജ്ഞത്തിന്റെ രൂപമായ, യജ്ഞത്തിന്റെ അവയവങ്ങൾ കൈകളായ, പുണ്യത്തിന്റെ ഉറവിടമായ, ആന്തരിക സന്തോഷത്തിന്റെ സ്വരൂപമായ, ദൈവങ്ങളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം കൊണ്ടുവന്ന, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന നാമത്തിന്റെ അമൃതം ജനങ്ങൾ കുടിക്കട്ടെ.
വിശ്വാധിവാസം വിമലം വിരാമം രാമാഭിധാനം രമണം മുരാരിമ് । നാമാമൃതം ദോഷഹരം സുരാജ്ഞാ ആനീതമസ്ത്യേവ പിബംതു ലോകാഃ
ലോകത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായ, നിർമലമായ, ശാന്തമായ, രാമ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, ആനന്ദം നൽകുന്ന, മുരനെ ശത്രുവായ, ദൈവങ്ങളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം കൊണ്ടുവന്ന, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന നാമത്തിന്റെ അമൃതം ജനങ്ങൾ കുടിക്കട്ടെ.
ആദിത്യരൂപം തമസാം വിനാശം ബംധസ്യനാശം മതിപംകജാനാമ് । നാമാമൃതം ദോഷഹരം സുരാജ്ഞാ ആനീതമസ്ത്യേവ പിബംതു ലോകാഃ
സൂര്യന്റെ രൂപമായ, അന്ധകാരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന, ബന്ധനങ്ങളെ അകറ്റുന്ന, മനസ്സിന്റെ കമലങ്ങൾ വിരിയിക്കുന്ന, ദൈവങ്ങളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം കൊണ്ടുവന്ന, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന നാമത്തിന്റെ അമൃതം ജനങ്ങൾ കുടിക്കട്ടെ.
നാമാമൃതം സത്യമിദം സുപുണ്യമധീത്യ യോ മാനവ വിഷ്ണുഭക്തഃ । പ്രഭാതകാലേ നിയതോ മഹാത്മാ സ യാതി മുക്തിം ന ഹി കാരണം ച
ഈ നാമാമൃതം സത്യവും പരമപവിത്രവും ആണു; വിഷ്ണുവിൽ ഭക്തിയുള്ളവൻ, പ്രഭാതത്തിൽ ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഇതു ജപിച്ചാൽ, അവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ പിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിതേ ത്രിസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിൽ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനന്റെ കഥയിൽ, പിതൃതീർത്ഥത്തിന്റെ വിവരണത്തിൽ, യയാതിയുടെ ചരിതത്തിൽ എഴുപത്തിമൂന്നാമത്തദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു.
സുകര്മോവാച- ദൂതാസ്തു ഗ്രാമേഷു വദംതി സര്വേ ദ്വീപേഷു ദേശേഷ്വഥ പത്തനേഷു । ലോകാഃ ശൃണുധ്വം നൃപതേസ്തദാജ്ഞാം സര്വപ്രഭാവൈര്ഹരിമര്ചയംതു
സുകർമൻ പറഞ്ഞു: ദൂതന്മാർ ഗ്രാമങ്ങളിലും ദ്വീപുകളിലും ദേശങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലും എല്ലായിടത്തും പ്രസംഗിക്കുന്നു: 'ജനങ്ങൾ, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേൾക്കൂ—എല്ലാ ശക്തിയോടും കൂടി ഹരിയെ ആരാധിക്കൂ.'
ദാനൈശ്ച യജ്ഞൈര്ബഹുഭിസ്തപോഭിര്ധര്മാഭിലാഷൈര്യജനൈര്മനോഭിഃ । ധ്യായംതു ലോകാ മധുസൂദനം തു ആദേശമേവം നൃപതേസ്തു തസ്യ
ദാനങ്ങൾകൊണ്ടും യജ്ഞങ്ങൾകൊണ്ടും തപസ്സുകൊണ്ടും ധർമ്മാഗ്രഹങ്ങളാലും യജനങ്ങളാലും മനസ്സുകൊണ്ടും ജനങ്ങൾ മധുസൂദനനെ ധ്യാനിക്കട്ടെ—അതാണ് ആ രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ.
ഏവം സുഘുഷ്ടം സകലം തു പുണ്യമാകര്ണ്യ തം ഭൂമിതലേഷു ലോകൈഃ । തദാപ്രഭൃത്യേവ യജംതി വിഷ്ണും ധ്യായംതി ഗായംതി ജപംതി മര്ത്യാഃ
ഇങ്ങനെ പുണ്യമായ ഈ പ്രഖ്യാപനം ഭൂമിയിലെ ജനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ, അന്ന് മുതൽ അവർ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും പാടുകയും ജപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വേദപ്രണീതൈശ്ച സുസൂക്തമംത്രൈഃ സ്തോത്രൈഃ സുപുണ്യൈരമൃതോപമാനൈഃ । ശ്രീകേശവം തദ്ഗതമാനസാസ്തേ വ്രതോപവാസൈര്നിയമൈശ്ച ദാനൈഃ
വേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഉത്തമമായ മന്ത്രങ്ങളാലും പുണ്യമുള്ള അമൃതസദൃശമായ സ്തോത്രങ്ങളാലും, മനസ്സിനെ ശ്രീകേശവനിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, വ്രതങ്ങൾ, ഉപവാസങ്ങൾ, നിയമങ്ങൾ, ദാനങ്ങൾ എന്നിവ പാലിക്കുന്നു.
വിഹായ ദോഷാന്നിജകായചിത്തവാഗുദ്ഭവാന്പ്രേമരതാഃ സമസ്താഃ । ലക്ഷ്മീനിവാസം ജഗതാം നിവാസം ശ്രീവാസുദേവം പരിപൂജയംതി
ശരീരത്തിൽ, മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ നിന്നുള്ള ദോഷങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാവരും പ്രേമഭക്തിയിൽ നിറഞ്ഞ്, ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലമായ, ലോകങ്ങളുടെ ആശ്രയമായ ശ്രീവാസുദേവനെ ആരാധിക്കുന്നു.
ഇത്യാജ്ഞാതസ്യ ഭൂപസ്യ വര്തതേ ക്ഷിതിമംഡലേ । വൈഷ്ണവേനാപി ഭാവേന ജനാഃ സര്വേ ജയംതി തേ
ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ഭൂമിയിൽ ഇത് നടപ്പിലായി; വൈഷ്ണവഭാവത്തോടെ എല്ലാവരും വിജയികളായി.
നാമഭിഃ കര്മഭിര്വിഷ്ണും യജംതേ ജ്ഞാനകോവിദാഃ । തദ്ധ്യാനാസ്തദ്വ്യവസിതാ വിഷ്ണുപൂജാപരായണാഃ
നാമങ്ങളാലും കര്മങ്ങളാലും ജ്ഞാനികൾ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നു; അവൻറെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനരായി, വിഷ്ണുപൂജയിൽ മുഴുകിയവരായി അവർ നിലകൊള്ളുന്നു.