യസ്യ പ്രസാദഭാവാദ്വൈ സുഖമശ്നാതി കേവലമ് । ശരീരസ്യാപ്യയം പ്രാണോ ഭോഗാനന്യാന്മനോനുഗാന്
ആളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ മാത്രം ഒരുവൻ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു. ശരീരത്തിലെ ജീവൻ പോലും മനസ്സിനെ അനുഗമിച്ച് മറ്റു അനുഭവങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
ഏവം ജ്ഞാത്വാ സ്വര്ഗഭോഗ്യം ന ഭോജ്യം ദേവദൂതക । സംഭവംതി മഹാദുഷ്ടാ വ്യാധയോ ദുഃഖദായകാഃ
ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ, ദേവദൂതാ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടതല്ല. വലിയ ദുഷ്ടമായ രോഗങ്ങൾ വന്ന് ദു:ഖം നൽകും.
മാതലേ കില്ബിഷാച്ചൈവ ജരാദോഷാത്പ്രജായതേ । പശ്യ മേ പുണ്യസംയുക്തം കായം ഷോഡശവാര്ഷികമ്
മാതലി, പാപം കൊണ്ടും വൃദ്ധാവസ്ഥയുടെ ദോഷം കൊണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകുന്നു. എന്റെ ശരീരം നീ കാണൂ, പുണ്യത്തോടെ ചേർന്നത്, പതിനാറു വയസ്സുകാരനോടു സമാനമായിരിക്കുന്നു.
ജന്മപ്രഭൃതി മേ കായഃ ശതാര്ധാബ്ദം പ്രയാതി ച । തഥാപി നൂതനോ ഭാവഃ കായസ്യാപി പ്രജായതേ
ജനനം മുതൽ എന്റെ ശരീരം നൂറിനും അമ്പതിനും വർഷം നിലനിൽക്കുന്നു. എങ്കിലും ശരീരത്തിൽ പുതിയ അവസ്ഥ വരുന്നു.
മമ കാലോ ഗതോ ദൂത അബ്ദാ പ്രനംത്യമനുത്തമമ് । യഥാ ഷോഡശവര്ഷസ്യ കായഃ പുംസഃ പ്രശോഭതേ
എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞു, ദൂതാ, വർഷങ്ങൾ ഉന്നതമായി കടന്നു പോയി. പതിനാറു വയസ്സുകാരന്റെ ശരീരം പോലെ എന്റെ ശരീരം പ്രകാശിക്കുന്നു.
തഥാ മേ ശോഭതേ ദേഹോ ബലവീര്യസമന്വിതഃ । നൈവ ഗ്ലാനിര്ന മേ ഹാനിര്ന ശ്രമോ വ്യാധയോ ജരാ
അങ്ങനെ എന്റെ ശരീരം ശക്തിയും വീര്യവുംകൊണ്ട് തിളങ്ങുന്നു. എനിക്ക് ക്ഷീണമോ നഷ്ടമോ ദുർബലതയോ രോഗമോ വൃദ്ധതയോ ഇല്ല.
മാതലേ മമ കായേപി ധര്മോത്സാഹേന വര്ദ്ധതേ । സര്വാമൃതമയം ദിവ്യമൌഷധം പരമൌഷധമ്
മാതലി, എന്റെ ശരീരം ധർമ്മത്തിൽ ഉത്സാഹം കൊണ്ടു വളരുന്നു. എല്ലാം അമൃതംപോലെയുള്ള ദൈവിക ഔഷധം, അത്യുത്തമമായ മരുന്നാണ്.
പാപവ്യാധിപ്രണാശാര്ഥം ധര്മാഖ്യം ഹി കൃതമ്പുരാ । തേന മേ ശോധിതഃ കായോ ഗതദോഷസ്തു ജായതേ
പാപവും രോഗവും നശിപ്പിക്കാൻ ധർമ്മം എന്നത് പുരാതനകാലത്ത് സ്ഥാപിച്ചു. അതിനാൽ എന്റെ ശരീരം ശുദ്ധമായി ദോഷങ്ങൾ ഇല്ലാതെ മാറി.
ഹൃഷീകേശസ്യ സംധ്യാനം നാമോച്ചാരണമുത്തമമ് । ഏതദ്രസായനം ദൂത നിത്യമേവം കരോമ്യഹമ്
ഹൃഷീകേശന്റെ ധ്യാനവും അവന്റെ ഉത്തമനാമം ഉച്ചരിക്കുന്നതും ഈ ദിവ്യരസായനമാണ്, ദൂതാ, ഞാൻ ഇതെപ്പോഴും ചെയ്യുന്നു.
തേന മേ വ്യാധയോ ദോഷാഃ പാപാദ്യാഃ പ്രലയം ഗതാഃ । വിദ്യമാനേ ഹി സംസാരേ കൃഷ്ണനാമ്നി മഹൌഷധേ
അതുകൊണ്ട് എന്റെ രോഗങ്ങളും ദോഷങ്ങളും പാപങ്ങളും നശിച്ചു. ഈ ലോകത്തിൽ കൃഷ്ണനാമം വലിയ ഔഷധമാണ്.
മാനവാ മരണം യാംതി പാപവ്യാധി പ്രപീഡിതാഃ । ന പിബംതി മഹാമൂഢാഃ കൃഷ്ണ നാമ രസായനമ്
പാപം കൊണ്ടും രോഗം കൊണ്ടും പീഡിതരായ മനുഷ്യർ മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. വലിയ മൂടന്മാർ കൃഷ്ണനാമരസായനം കുടിക്കാറില്ല.
തേന ധ്യാനേന ജ്ഞാനേന പൂജാഭാവേന മാതലേ । സത്യേന ദാനപുണ്യേന മമ കായോ നിരാമയഃ
ആ ധ്യാനത്താൽ, ആ ജ്ഞാനത്താൽ, പൂജാഭാവത്താൽ, മാതലി, സത്യത്താൽ, ദാനപുണ്യത്താൽ, എന്റെ ശരീരം രോഗരഹിതമായി.
പാപര്ദ്ധേരാമയാഃ പീഡാഃ പ്രഭവംതി ശരീരിണഃ । പീഡാഭ്യോ ജായതേ മൃത്യുഃ പ്രാണിനാം നാത്ര സംശയഃ
പാപം കൂടുമ്പോൾ ശരീരത്തിൽ രോഗപീഡകൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ആ പീഡകളിൽ നിന്ന് ജീവികൾക്ക് മരണം ഉണ്ടാകുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തസ്മാദ്ധര്മഃ പ്രകര്തവ്യഃ പുണ്യസത്യാശ്രയൈര്നരൈഃ । പംചഭൂതാത്മകഃ കായഃ ശിരാസംധിവിജര്ജരഃ
അതിനാൽ, പുണ്യത്തിലും സത്യത്തിലും ആശ്രയിച്ച് മനുഷ്യർ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം. അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളാൽ രൂപംകൊണ്ട ശരീരം സന്ധികളും ബന്ധങ്ങളാലും ക്ഷയിക്കുന്നു.
ഏവം സംധീകൃതോ മര്ത്യോ ഹേമകാരീവ ടംകണൈഃ । തത്ര ഭാതി മഹാനഗ്നിര്ദ്ധാതുരേവ ചരഃ സദാ
ഇങ്ങനെ, ഒരു മനുഷ്യൻ സ്വർണ്ണകാരൻ ഉപകരണങ്ങൾ കൊണ്ടു കഷ്ണങ്ങൾ കൂട്ടുന്നതുപോലെ ചേർന്നിരിക്കുന്നു. അതിൽ വലിയ അഗ്നി ധാതുവിനകത്ത് എപ്പോഴും കറങ്ങുന്നു.
ശതഖംഡമയേ വിപ്ര യഃ സംധത്തേ സബുദ്ധിമാന് । ഹരേര്നാമ്നാ ച ദിവ്യേന സൌഭാഗ്യേനാപി പിപ്പല
വിദ്വാൻ, നൂറു കഷ്ണങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച ധാതു ചേർക്കുന്നവനെപ്പോലെ, പിപ്പല, ഹരിയുടെ ദിവ്യനാമത്താലും ഭാഗ്യത്താലും അങ്ങനെ തന്നെ.
പംചാത്മകാ ഹി യേ ഖംഡാഃ ശതസംധിവിജര്ജരാഃ । തേന സംധാരിതാഃ സര്വേ കായോ ധാതുസമോ ഭവേത്
അഞ്ച് ഭാഗങ്ങളാണ്, നൂറു സന്ധികളാൽ ക്ഷയിച്ചവ. അവയെല്ലാം ചേർത്താൽ ശരീരം ധാതുസാരമായിത്തീരുന്നു.
ഹരേഃ പൂജോപചാരേണ ധ്യാനേന നിയമേന ച । സത്യഭാവേന ദാനേന നൂത്നഃ കായോ വിജായതേ
ഹരിയെ പൂജിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ധ്യാനവും നിയമവും പാലിക്കുകയും സത്യഭാവത്താൽ ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ, പുതിയ ശരീരം ഉണ്ടാകുന്നു.
ദോഷാ നശ്യംതി കായസ്യ വ്യാധയഃ ശൃണു മാതലേ । ബാഹ്യാഭ്യംതരശൌചം ഹി ദുര്ഗംധിര്നൈവ ജായതേ
ശരീരത്തിലെ ദോഷങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, രോഗങ്ങൾ അകന്നു പോകുന്നു, മാതലി, കേൾക്കൂ. പുറത്തും ഉള്ളിലും ശുദ്ധി പാലിക്കുന്നവർക്കു ദുർഗന്ധം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല.
ശുചിസ്തതോ ഭവേത്സൂത പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ । നാഹം സ്വര്ഗം ഗമിഷ്യാമി സ്വര്ഗമത്ര കരോമ്യഹമ്
അങ്ങനെ, സാരഥി, ചക്രധാരിയുടെ കൃപയാൽ ഒരാൾ ശുദ്ധനാകുന്നു. ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകില്ല; സ്വർഗം ഇവിടെയേ തന്നെ സൃഷ്ടിക്കും.
തപസാ ചൈവ ഭാവേന സ്വധര്മേണ മഹീതലമ് । സ്വര്ഗരൂപം കരിഷ്യാമി പ്രസാദാത്തസ്യ ചക്രിണഃ
തപസ്സും മനോഭാവവും സ്വധർമ്മം അനുസരിച്ചും, ചക്രധാരിയുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ ഭൂമിയെ സ്വർഗംപോലെയാക്കും.
ഏവം ജ്ഞാത്വാ പ്രയാഹി ത്വം കഥയസ്വ പുരംദരമ് । സുകര്മോവാച- സമാകര്ണ്യ തതഃ സൂതോ നൃപതേഃ പരിഭാഷിതമ്
ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ് നീ പോകണം, പുരന്ദരനോടു പറഞ്ഞു തരിക. സുകർമ്മൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം,
ആശീര്ഭിരഭിനംദ്യാഥ ആമംത്ര്യ നൃപതിം ഗതഃ । സര്വം നിവേദയാമാസ ഇംദ്രായ ച മഹാത്മനേ
അവൻ അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് രാജാവിനോട് വിടപറഞ്ഞു. പിന്നെ എല്ലാം മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രനോടു അറിയിച്ചു.
സമാകര്ണ്യ സഹസ്രാക്ഷോ യയാതേസ്തു മഹാത്മനഃ । തസ്യാഥ ചിംതയാമാസാനയനാര്ഥം ദിവം പ്രതി
സഹസ്രാക്ഷൻ ആ ദൂതനിൽ നിന്ന് മഹാത്മാവായ യയാതിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ, അവനെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ എങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ മാതാപിതൃതീര്ഥവര്ണനേ യയാതിചരിതേ ദ്വിസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തിൽ മാതാപിതൃതീർത്ഥത്തിന്റെ വിവരണത്തിലും യയാതിയുടെ കഥയിലും എഴുപത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പിപ്പല ഉവാച- ഗതേ തസ്മിന്മഹാഭാഗേ ദൂത ഇംദ്രസ്യ വൈ പുനഃ । കിം ചകാര സ ധര്മാത്മാ യയാതിര്നഹുഷാത്മജഃ
പിപ്പലൻ പറഞ്ഞു: ആ മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രന്റെ ദൂതൻ പോയ ശേഷം, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ യയാതി, നഹുഷന്റെ മകൻ, എന്ത് ചെയ്തു?
സുകര്മോവാച- തസ്മിന്ഗതേ ദേവവരസ്യ ദൂതേ സ ചിംതയാമാസ നരേംദ്രസൂനുഃ । ആഹൂയ ദൂതാന്പ്രവരാന്സ സത്വരം ധര്മാര്ഥയുക്തം വച ആദിദേശ
സുകർമ്മൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ അധിപന്റെ ദൂതൻ പോയപ്പോൾ, രാജകുമാരൻ ആലോചിച്ചു; പ്രധാന ദൂതന്മാരെ വേഗത്തിൽ വിളിച്ചു, ധർമ്മവും ഉദ്ദേശവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവർക്കു നിർദ്ദേശിച്ചു.
ഗച്ഛംതു ദൂതാഃ പ്രവരാഃ പുരോത്തമേ ദേശേഷു ദ്വീപേഷ്വഖിലേഷു ലോകേ । കുര്വംതു വാക്യം മമ ധര്മയുക്തം വ്രജംതു ലോകാഃ സുപഥാ ഹരേശ്ച
പ്രധാന ദൂതന്മാർ നല്ല നഗരങ്ങളിലേക്കും എല്ലാ ദേശങ്ങളിലേക്കും ദ്വീപുകളിലേക്കും ലോകമൊട്ടാകെ പോകട്ടെ; എന്റെ ധർമ്മപൂർവ്വമായ ആജ്ഞ നടപ്പാക്കട്ടെ; ജനങ്ങൾ ഹരിയുടെ നല്ല വഴി പിന്തുടരട്ടെ.
ഭാവൈഃ സുപുണ്യൈരമൃതോപമാനൈര്ധ്യാനൈശ്ച ജ്ഞാനൈര്യജനൈസ്തപോഭിഃ । യജ്ഞൈശ്ച ദാനൈര്മധുസൂദനൈകമര്ചംതു ലോകാ വിഷയാന്വിഹായ
ജനങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, അമൃതംപോലെയുള്ള ശുദ്ധമായ ഭാവങ്ങൾകൊണ്ടും ധ്യാനത്താലും ജ്ഞാനത്താലും യജ്ഞങ്ങളാലും തപസ്സാലും ദാനങ്ങളാലും മാത്രം മധുസൂദനനെ ആരാധിക്കട്ടെ.
സര്വത്ര പശ്യംത്വസുരാരിമേകം ശുഷ്കേഷു ചാര്ദ്രേഷ്വപി സ്ഥാവരേഷു । അഭ്രേഷു ഭൂമൌ സചരാചരേഷു സ്വീയേഷു കായേഷ്വപി ജീവരൂപമ്
എവിടെയും, ഉണങ്ങിയതിലും ഈരമായതിലും, അചലങ്ങളിലുമുള്ളതിലും, മേഘങ്ങളിലും ഭൂമിയിലും ചലനശീലികളിലും അചലങ്ങളിലുമുള്ളതിലും, സ്വന്തം ശരീരത്തിലും ജീവസ്വരൂപമായി, അസുരാരിയെ ഒരേ ദൈവത്തെ എല്ലാവരും കാണട്ടെ.