തവരൂപം സമാശ്രിത്യ താം സാധയേ യഥേപ്സിതാമ് । ഏവമുക്ത്വാ സ ദേവേംദ്രം കായം തസ്യ മഹാത്മനഃ
നിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഞാന് അവളോടൊപ്പം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവന് ദേവേന്ദ്രന്റെ മഹത്തായ ശരീരം സ്വീകരിച്ചു.
സഖാസൌ മാധവസ്യാപി സമാശ്രിത്യ സുമായുധഃ
അവന്, മായാവിദ്യയില് പ്രാവീണ്യവും ആയുധശാലിത്വവും ഉള്ളവന്, മാധവന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ രൂപവും സ്വീകരിച്ചു.
താമേവ ഹംതും കുസുമായുധോപി സാധ്വീം സുപുണ്യാം കൃകലസ്യ ഭാര്യാമ് । സമുത്സുകസ്തിഷ്ഠതി ബാണലക്ഷം തസ്യാശ്ച കായം നയനൈര്വിലോക്യ
കുസുമായുധനും, കൃകലന്റെ പവിത്രമായ ധര്മ്മപത്നിയെ വധിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച്, തന്റെ അമ്പുപോലുള്ള കാഴ്ചകളിലൂടെ അവളുടെ ശരീരം നോക്കി, അവളെ സംഹരിക്കാന് ഉത്സുകനായി കാത്തുനില്ക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ സപ്തപംചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തില് സുകലാചരിത്രം എന്ന അമ്പത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുരുവാച- ക്രീഡാപ്രയുക്താസു വനം പ്രവിഷ്ടാ വൈശ്യസ്യ ഭാര്യാ സുകലാ സുതന്വീ । ദദര്ശ സര്വം ഗഹനം മനോരമം താമേവ പപ്രച്ഛ സഖീം സതീ സാ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: കളിയില് ഏര്പ്പെട്ട്, സുന്ദരമായ അരക്കെട്ടുള്ള വൈശ്യന്റെ ഭാര്യയായ സുകലാ കാട്ടില് പ്രവേശിച്ചു; ആ മനോഹരമായ കാടെല്ലാം അവള് കണ്ടു, പിന്നെ ആ സതീയായ സഖിയെ ചോദിച്ചു.
അരണ്യമേതത്പ്രവരം സുപുണ്യം ദിവ്യം സഖേ കസ്യ മനോഭിരാമമ് । സിദ്ധംസുകാമൈഃ പ്രവരൈഃ സമസ്തൈഃ പപ്രച്ഛ ഹര്ഷാത്സുകലാ സഖീം താമ്
സുഖത്തോടെ സുകലാ തന്റെ സഖിയോട് ചോദിച്ചു: സഖിയേ, ഈ മനോഹരവും, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ളതും ദിവ്യവുമായ കാട് ആരുടേതാണ്? സിദ്ധന്മാരും സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു.
ക്രീഡോവാച- ഏതദ്വനം ദിവ്യഗുണൈഃ പ്രയുക്തം സിദ്ധസ്വഭാവൈഃ പരിഭാവനേന । പുഷ്പാകുലം കാമഫലോപയുക്തം വിപശ്യ സര്വം മകരധ്വജസ്യ
സഖി പറഞ്ഞു: ഈ കാട് ദിവ്യഗുണങ്ങള് നിറഞ്ഞതും, സിദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവരാല് നിറഞ്ഞതുമാണ്; പൂക്കളാല് സമൃദ്ധമായതും, ആഗ്രഹങ്ങള് നിറവേറ്റാന് അനുയോജ്യമായതുമാണ് — ഇതെല്ലാം കാമദേവന്റെ ആസ്ഥാനമാണ്.
ഏവം വാക്യം തതഃ ശ്രുത്വാ ഹര്ഷേണ മഹതാന്വിതാ । സമാലോക്യ മഹദ്വൃത്തം കാമസ്യ ച ദുരാത്മനഃ
അവളുടെ വാക്കുകള് കേട്ട സുകലാ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ കാമദേവന്റെ മഹത്തായ, ദുഷ്ടമായ ആ പ്രദേശം നിരീക്ഷിച്ചു.
വായുനാ നീയമാനം തം സമാഘ്രാതി ന സൌരഭമ് । വാതി വായുഃ സ്വഭാവേന സൌരഭേണ സമന്വിതഃ
വായു അതിനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും അവള്ക്ക് സുഗന്ധം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല; സ്വഭാവത്തില് തന്നെ വായു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
തദ്ബാണോ വിശതേനാസാം യഥാ തഥാ സുലീലയാ । സാ ഗംധം നൈവ ഗൃഹ്ണാതി പുഷ്പാണാം ച വരാനനാ
കാമദേവന്റെ അമ്പ് എളുപ്പത്തില് അവളിലേക്കു കടക്കുന്നതുപോലെ, ആ സുന്ദരമുഖിയായവള്ക്ക് പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ലഭിക്കുന്നില്ല.
ന ചാസ്വാദയതേ സാ തു സുരസാന്സാ മഹാസതീ । സ സഖാ കാമദേവസ്യ രമമാണോ വിനിര്ജിതഃ
അവള്ക്ക് ആ രുചികരമായ പഴങ്ങള് പോലും രുചിയില്ല; കാമദേവന്റെ സഖാവും ആനന്ദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു.
ലജ്ജിതഃ പരാങ്മുഖോ ഭൂത്വാ ഭൂം പപാത ലവച്ഛദൈഃ । ഫലേഭ്യോ ഹി സുപക്വേഭ്യഃ പുഷ്പമംജരിസംസ്കൃതഃ
ലജ്ജിച്ചു, അവന് മുഖം തിരിച്ച്, പൂക്കളുടെയും ഇലകളുടെയും കൂടെ നിലത്ത് വീണു; പക്വമായ പഴങ്ങളില്നിന്ന് പൂവിന്റെ കുലകള് വീണുപോയിരുന്നു.
ലവരൂപോപതദ്ഭൂമൌ രസസ്ത്വേഷ തയാ ജിതഃ । മകരംദഃ സുദീനാത്മാ ഫലാദ്ഭൂമിം തതഃ പുനഃ
പൂക്കളിൽ വീണ പൊടിയിൽ, അവളാൽ അമൃതം ജയിക്കപ്പെട്ടു; ദു:ഖിതനായ തേൻ, പഴത്തിൽ നിന്ന് തോറ്റു വീണ്ടും നിലത്ത് എത്തി.
ഭക്ഷ്യതേ മക്ഷികാഭിശ്ച യഥാമൃതോ രണേ തഥാ । മക്ഷികാഭക്ഷ്യമാണസ്തു പ്രവാഹേന പ്രയാതി സഃ
പോരിൽ അമൃതം എങ്ങനെ തിന്നുപോകുന്നുവോ, അതുപോലെതന്നെ തേൻ ചെമരികൾ കഴിക്കുന്നു; അവ തേനെ തിന്നുമ്പോൾ, അതു ഒഴുക്കിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു.
മംദംമംദം പ്രയാത്യേവ തം ഹസംതി ച പക്ഷിണഃ । നാനാരുതൈഃ പ്രചലംതി സുഖമാനംദനിര്ഭരൈഃ
അതു മന്ദമന്ദമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, പക്ഷികൾ അതിനെ ചിരിച്ചു; വിവിധ ശബ്ദങ്ങളോടെ, സന്തോഷത്തോടെ അവിടെയവിടെ സഞ്ചരിച്ചു.
പ്രീത്യാ ശകുനയസ്തത്ര വനമധ്യനഗസ്ഥിതാഃ । സുകലയാ ജിതോ ഹ്യേഷ നിമ്നം പംഥാനമാശ്രിതഃ
അവിടെ കാട്ടിലെ വൃക്ഷങ്ങളിൽ പാർക്കുന്ന പക്ഷികൾ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ സുകലയാൽ ജയിക്കപ്പെട്ടു, താഴേക്ക് പോകുന്ന വഴിയാണ് അവൻ സ്വീകരിച്ചത്.'
പ്രീത്യാ സമേതാ രതിഃ കാമഭാര്യാ ഗത്വാബ്രവീത്സാ സുകലാം വിഹസ്യ । സ്വസ്ത്യസ്തു തേ സ്വാഗതമേവ ഭദ്രേ രമസ്വ പ്രീത്യാ നയനാഭിരാമമ്
സ്നേഹത്തോടെ, രതി എന്ന കാമന്റെ പ്രിയഭാര്യ സുകലയെ സമീപിച്ചു, ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും ഉണ്ടാകട്ടെ, സ്വാഗതം, സുഖത്തോടെ കണ്ണിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന സന്തോഷത്തിൽ നീ ആസ്വദിക്കണം.'
തേ രൂപമിഷ്ടമമലമിംദ്രസ്യാപി മഹാത്മനഃ । യദേഷ്ടം തേ തദാ ബ്രൂഹി സമാനേഷ്യേ ന സംശയഃ
നിന്റെ രൂപം അമലവും ഇഷ്ടവുമാണ്, മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രന്റേതിനെക്കാളും മനോഹരം; നിനക്ക് എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ അതു പറയൂ, ഞാൻ അതു തീർച്ചയായും നല്കും.
സൂത ഉവാച- വദംത്യൌ തേ സ്ത്രിയൌ ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുത്വോവാച സുഭാഷിതമ് । രതിം പ്രതിഗൃഹീത്വാ മേ ഗതോ ഭര്ത്താ മഹാമതിഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആ സ്ത്രീകൾ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടും കേട്ടും, എന്റെ ധീരനായ ഭർത്താവ് രതിയെ സ്വീകരിച്ച് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
യത്ര മേ തിഷ്ഠതേ ഭര്ത്താ തത്രാഹം പതിസംയുതാ । തത്ര കാമശ്ച മേ പ്രീതിരയം കായോ നിരാശ്രയഃ
എന്റെ ഭർത്താവ് എവിടെ പാർക്കുന്നു, അവിടെ ഞാൻ അവനോടൊപ്പം; അവിടെയാണ് എന്റെ ആഗ്രഹവും സ്നേഹവും—ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ ശരീരം ആശ്രയമില്ലാതെ ഇരിക്കും.
ദ്വേ അപ്യുക്തം സമാകര്ണ്യ രതിപ്രീതീ വിലജ്ജിതേ । വ്രീഡമാനേ ഗതേ തേ ദ്വേ യത്ര കാമോ മഹാബലഃ
രതിയും പ്രീതിയും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട്, ലജ്ജിച്ചു, ലജ്ജാശീലരായി, അവർ ഇരുവരും മഹാബലനായ കാമന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ഊചതുസ്തം മഹാവീരമിംദ്രകായ സമാശ്രിതമ് । ചാപമാകര്ഷമാണം തം നേത്രലക്ഷ്യം മഹാബലമ്
അവർ ആ മഹാവീരനോടു സംസാരിച്ചു, ഇന്ദ്രന്റെ രൂപംപോലെയുള്ളവനോടു, വില്ല് വലിച്ച് കണ്ണ് ലക്ഷ്യത്തിൽ നിർത്തിയ ശക്തനായവനോടു.
ദുര്ജയേയം മഹാപ്രാജ്ഞ ത്യജ പൌരുഷമാത്മനഃ । പതികാമാ മഹാഭാഗാ പതിവ്രതാ സദൈവ സാ
ഈ സ്ത്രീയെ ജയിക്കാൻ എളുപ്പമല്ല, മഹാപണ്ഡിതാ; നിന്റെ സ്വമേധയാ ശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കണം. അവൾ ഭർത്താവിനേ മാത്രമേ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ, സദാ പതിവ്രതയും ഭർത്താഭക്തയുമാണ്.
കാമ ഉവാച- അനയാ ലോക്യതേ രൂപമിംദ്രസ്യാസ്യ മഹാത്മനഃ । യദി ദേവി തദാ ചാഹം ഹനിഷ്യാമി ന സംശയഃ
കാമൻ പറഞ്ഞു: ഇവൾക്ക് ഈ മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രന്റെ രൂപം കാണാം; ദേവി, അതു സത്യമെങ്കിൽ ഞാൻ അവനെ തീർച്ചയായും കൊല്ലും, സംശയമില്ല.
അഥ വേഷധരോ ദേവോ മഹാരൂപഃ സുരാധിപഃ । സ തയാനുഗതസ്തൂര്ണം പരയാ ലീലയാ തദാ
അപ്പോൾ ദേവൻ, ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ, വലിയ രൂപം ധരിച്ച് വേഷം മാറി; അവളെ അതിവേഗം പരമമായ ലീലാപൂർവ്വം പിന്തുടർന്നു.
സര്വഭോഗസമാകീര്ണഃ സര്വാഭരണശോഭിതഃ । ദിവ്യമാല്യാംബരധരോ ദിവ്യഗംധാനുലേപനഃ
അവൻ എല്ലാ ഭോഗങ്ങൾകൊണ്ടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളിലും തിളങ്ങുന്നവൻ; ദിവ്യമായ മാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, ദിവ്യസുഗന്ധം പുരട്ടിയവൻ.
തയാ രത്യാ സമായാതോ യത്രാസ്തേ പതിദേവതാ । പ്രത്യുവാച മഹാഭാഗാം സുകലാം സത്യചാരിണീമ്
രതിയോടൊപ്പം അവൻ പോയി, ഭർത്താവിനെ ദേവതയായി ആരാധിക്കുന്നവൾ പാർക്കുന്നിടത്തേക്ക്; അവിടെ സത്യനിഷ്ഠയായ സുകലയെ അവൻ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
പൂര്വം ദൂതീ സമക്ഷം തേ പ്രീത്യാ ച പ്രഹിതാ മയാ । കസ്മാന്ന മന്യസേ ഭദ്രേ ഭജംതം ത്വാമിഹാഗതമ്
മുമ്പ് ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ തുറന്നുപറഞ്ഞ് ദൂതിയെ നിനക്കയച്ചിരുന്നു; ഭദ്രേ, നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് ഇവിടെ വന്നവനെ നീ എന്തുകൊണ്ട് പരിഗണിക്കുന്നില്ല?
സുകലോവാച- രക്ഷായുക്താസ്മി ഭദ്രം തേ ഭര്തുഃ പുത്രൈര്മഹാത്മഭിഃ । ഏകാകിനീസഹായൈശ്ച നൈവ കസ്യ ഭയം മമ
സുകലാ പറഞ്ഞു: ഭദ്രേ, ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മഹാത്മാക്കളായ പുത്രന്മാർകൊണ്ട് സംരക്ഷിതയാണു; ഒരുവളായിരുന്നാലും കൂട്ടുകാരുണ്ട്, എനിക്കാരെയും ഭയമില്ല.
ശൂരൈശ്ച പുരുഷാകാരൈഃ സര്വത്ര പരിരക്ഷിതാ । നാതി പ്രസ്താവയേ വക്തും വ്യഗ്രാ കര്മണി തസ്യ ച
വീരരായ പുരുഷാകാരന്മാർ എല്ലായിടത്തും എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു; കൂടുതൽ പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, അവന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ ഞാൻ തിരക്കിലാണ്.