പൌരുഷം ദര്ശയാദ്യൈവ യദ്യസ്തി കുരു നിശ്ചിതമ് । കാമ ഉവാച- ആത്മരൂപം ദര്ശയസ്വ ചതുരം ലീലയാന്വിതമ്
'നിനക്കു ധൈര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ തന്നെ കാണിക്കൂ; ഉറപ്പോടെ പ്രവർത്തിക്കൂ.' കാമൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ചതുരതയും കളിയുമുള്ള രൂപം കാണിക്കൂ.'
യേനാഹം പ്രഹരാമ്യേതാം പംചബാണൈഃ സഹസ്രദൃക് । ഇംദ്ര ഉവാച- ക്വാസ്തേ തേ പൌരുഷം മൂഢ യേന ലോകം വിഡംബസേ
'അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഈ സുകലയെ എന്റെ അഞ്ചു ബാണങ്ങളാൽ ആക്രമിക്കും, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ.' ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ധൈര്യം എവിടെയാണ്, മൂഢാ, ലോകത്തെ പരിഹസിക്കാൻ നീ?'
മമാധാരപരോഭൂത്വാ യോദ്ധുമിച്ഛസി സാംപ്രതമ് । കാമ ഉവാച- തേനാപി ദേവദേവേന മഹാദേവേന ശൂലിനാ
'ഇപ്പോൾ നീ എന്നെ ആശ്രയിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.' കാമൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവദേവനായ മഹാദേവൻ പോലും, എന്റെ രൂപം മുമ്പ് എടുത്തുകളഞ്ഞു.'
പൂര്വമേവ ഹൃതം രൂപം മമകായോ ന വിദ്യതേ । ഇച്ഛാമ്യഹം യദാ നാരീം ഹംതും ശൃണുഷ്വ സാംപ്രതമ്
'എന്റെ ശരീരം മുമ്പേ ഇല്ലാതായി; ഇപ്പോൾ ഞാൻ സ്ത്രീയെ ആക്രമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ എപ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ.'
പുംസാം കായം സമാശ്രിത്യ ആത്മരൂപം പ്രദര്ശയേ । പുമാംസം വാ സഹസ്രാക്ഷ നാര്യാഃ കാര്യം സമാശ്രയേ
പുരുഷന്റെ ശരീരം സ്വീകരിച്ച് ഞാന് എന്റെ സ്വരൂപം കാണിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കില്, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, സ്ത്രീയുടെ ഭാവം സ്വീകരിച്ച് അവളുടെ കര്മ്മം ചെയ്യുന്നു.
പൂര്വദൃഷ്ടാ യദാ നാരീ താമേവ പരിചിംതയേത് । ചിംത്യമാനസ്യ പുംസസ്തു നാര്യാരൂപം പുനഃപുനഃ
മുന്പ് കണ്ട സ്ത്രീയെ ഒരാള് മനസ്സില് ചിന്തിക്കുമ്പോള്, ആ പുരുഷന് അവളുടെ രൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സില് വരുത്തുന്നു.
അദൃഷ്ടം തു സമാശ്രിത്യ പുംസമുന്മാദയാമ്യഹമ് । തഥാപ്യുന്മാദയാമ്യേവം നാരീരൂപം ന സംശയഃ
കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവളെ ആശ്രയിച്ചാലും, ഞാന് പുരുഷനെ ആകര്ഷിപ്പിക്കാം; അങ്ങനെ, സ്ത്രീയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഞാന് അവനെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു — ഇതില് സംശയമില്ല.
സംസ്മരണാത്സ്മരോ നാമ മമ ജാതം സുരേശ്വര । താം ദൃഷ്ട്വാ താദൃശോരംഗ വസ്തുരൂപം സമാശ്രയേ
ഓര്മ്മയിലൂടെ, ദേവേന്ദ്രനേ, എന്റെ ഉള്ളില് 'കാമം' എന്നത് ഉരുത്തിരിയുന്നു; അവളെ കണ്ടാല്, ഞാന് അതേ വസ്തുവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു.
ആത്മതേജഃ പ്രകാശേന ബാധ്യബാധകതാം വ്രജേത് । നാരീരൂപം സമാശ്രിത്യ ധീരം പുരുഷം പ്രമോഹയേത്
എന്റെ സ്വന്തം തേജസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തില് പരസ്പര വിരോധവും തടസ്സവും ഉണ്ടാകുന്നു; സ്ത്രീയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ധൈര്യശാലിയായ പുരുഷനെയും ഞാന് ഭ്രമിപ്പിക്കും.
പുരുഷം തു സമാശ്രിത്യ ഭാവയാമി സുയോഷിതമ് । രൂപഹീനോസ്മി ഹേ ഇംദ്ര അസ്മദ്രൂപം സമാശ്രയേത്
പുരുഷന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, മനസ്സില് ഒരു സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയെ ഞാന് ചിന്തിക്കുന്നു; എനിക്ക് സൌന്ദര്യം കുറവാണ്, ഇന്ദ്രനേ, അതുകൊണ്ട് ഞാന് മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു.
തവരൂപം സമാശ്രിത്യ താം സാധയേ യഥേപ്സിതാമ് । ഏവമുക്ത്വാ സ ദേവേംദ്രം കായം തസ്യ മഹാത്മനഃ
നിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഞാന് അവളോടൊപ്പം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവന് ദേവേന്ദ്രന്റെ മഹത്തായ ശരീരം സ്വീകരിച്ചു.
സഖാസൌ മാധവസ്യാപി സമാശ്രിത്യ സുമായുധഃ
അവന്, മായാവിദ്യയില് പ്രാവീണ്യവും ആയുധശാലിത്വവും ഉള്ളവന്, മാധവന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ രൂപവും സ്വീകരിച്ചു.
താമേവ ഹംതും കുസുമായുധോപി സാധ്വീം സുപുണ്യാം കൃകലസ്യ ഭാര്യാമ് । സമുത്സുകസ്തിഷ്ഠതി ബാണലക്ഷം തസ്യാശ്ച കായം നയനൈര്വിലോക്യ
കുസുമായുധനും, കൃകലന്റെ പവിത്രമായ ധര്മ്മപത്നിയെ വധിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച്, തന്റെ അമ്പുപോലുള്ള കാഴ്ചകളിലൂടെ അവളുടെ ശരീരം നോക്കി, അവളെ സംഹരിക്കാന് ഉത്സുകനായി കാത്തുനില്ക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ സപ്തപംചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തില് സുകലാചരിത്രം എന്ന അമ്പത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുരുവാച- ക്രീഡാപ്രയുക്താസു വനം പ്രവിഷ്ടാ വൈശ്യസ്യ ഭാര്യാ സുകലാ സുതന്വീ । ദദര്ശ സര്വം ഗഹനം മനോരമം താമേവ പപ്രച്ഛ സഖീം സതീ സാ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: കളിയില് ഏര്പ്പെട്ട്, സുന്ദരമായ അരക്കെട്ടുള്ള വൈശ്യന്റെ ഭാര്യയായ സുകലാ കാട്ടില് പ്രവേശിച്ചു; ആ മനോഹരമായ കാടെല്ലാം അവള് കണ്ടു, പിന്നെ ആ സതീയായ സഖിയെ ചോദിച്ചു.
അരണ്യമേതത്പ്രവരം സുപുണ്യം ദിവ്യം സഖേ കസ്യ മനോഭിരാമമ് । സിദ്ധംസുകാമൈഃ പ്രവരൈഃ സമസ്തൈഃ പപ്രച്ഛ ഹര്ഷാത്സുകലാ സഖീം താമ്
സുഖത്തോടെ സുകലാ തന്റെ സഖിയോട് ചോദിച്ചു: സഖിയേ, ഈ മനോഹരവും, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ളതും ദിവ്യവുമായ കാട് ആരുടേതാണ്? സിദ്ധന്മാരും സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു.
ക്രീഡോവാച- ഏതദ്വനം ദിവ്യഗുണൈഃ പ്രയുക്തം സിദ്ധസ്വഭാവൈഃ പരിഭാവനേന । പുഷ്പാകുലം കാമഫലോപയുക്തം വിപശ്യ സര്വം മകരധ്വജസ്യ
സഖി പറഞ്ഞു: ഈ കാട് ദിവ്യഗുണങ്ങള് നിറഞ്ഞതും, സിദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവരാല് നിറഞ്ഞതുമാണ്; പൂക്കളാല് സമൃദ്ധമായതും, ആഗ്രഹങ്ങള് നിറവേറ്റാന് അനുയോജ്യമായതുമാണ് — ഇതെല്ലാം കാമദേവന്റെ ആസ്ഥാനമാണ്.
ഏവം വാക്യം തതഃ ശ്രുത്വാ ഹര്ഷേണ മഹതാന്വിതാ । സമാലോക്യ മഹദ്വൃത്തം കാമസ്യ ച ദുരാത്മനഃ
അവളുടെ വാക്കുകള് കേട്ട സുകലാ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ കാമദേവന്റെ മഹത്തായ, ദുഷ്ടമായ ആ പ്രദേശം നിരീക്ഷിച്ചു.
വായുനാ നീയമാനം തം സമാഘ്രാതി ന സൌരഭമ് । വാതി വായുഃ സ്വഭാവേന സൌരഭേണ സമന്വിതഃ
വായു അതിനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും അവള്ക്ക് സുഗന്ധം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല; സ്വഭാവത്തില് തന്നെ വായു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
തദ്ബാണോ വിശതേനാസാം യഥാ തഥാ സുലീലയാ । സാ ഗംധം നൈവ ഗൃഹ്ണാതി പുഷ്പാണാം ച വരാനനാ
കാമദേവന്റെ അമ്പ് എളുപ്പത്തില് അവളിലേക്കു കടക്കുന്നതുപോലെ, ആ സുന്ദരമുഖിയായവള്ക്ക് പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ലഭിക്കുന്നില്ല.
ന ചാസ്വാദയതേ സാ തു സുരസാന്സാ മഹാസതീ । സ സഖാ കാമദേവസ്യ രമമാണോ വിനിര്ജിതഃ
അവള്ക്ക് ആ രുചികരമായ പഴങ്ങള് പോലും രുചിയില്ല; കാമദേവന്റെ സഖാവും ആനന്ദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു.
ലജ്ജിതഃ പരാങ്മുഖോ ഭൂത്വാ ഭൂം പപാത ലവച്ഛദൈഃ । ഫലേഭ്യോ ഹി സുപക്വേഭ്യഃ പുഷ്പമംജരിസംസ്കൃതഃ
ലജ്ജിച്ചു, അവന് മുഖം തിരിച്ച്, പൂക്കളുടെയും ഇലകളുടെയും കൂടെ നിലത്ത് വീണു; പക്വമായ പഴങ്ങളില്നിന്ന് പൂവിന്റെ കുലകള് വീണുപോയിരുന്നു.
ലവരൂപോപതദ്ഭൂമൌ രസസ്ത്വേഷ തയാ ജിതഃ । മകരംദഃ സുദീനാത്മാ ഫലാദ്ഭൂമിം തതഃ പുനഃ
പൂക്കളിൽ വീണ പൊടിയിൽ, അവളാൽ അമൃതം ജയിക്കപ്പെട്ടു; ദു:ഖിതനായ തേൻ, പഴത്തിൽ നിന്ന് തോറ്റു വീണ്ടും നിലത്ത് എത്തി.
ഭക്ഷ്യതേ മക്ഷികാഭിശ്ച യഥാമൃതോ രണേ തഥാ । മക്ഷികാഭക്ഷ്യമാണസ്തു പ്രവാഹേന പ്രയാതി സഃ
പോരിൽ അമൃതം എങ്ങനെ തിന്നുപോകുന്നുവോ, അതുപോലെതന്നെ തേൻ ചെമരികൾ കഴിക്കുന്നു; അവ തേനെ തിന്നുമ്പോൾ, അതു ഒഴുക്കിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു.
മംദംമംദം പ്രയാത്യേവ തം ഹസംതി ച പക്ഷിണഃ । നാനാരുതൈഃ പ്രചലംതി സുഖമാനംദനിര്ഭരൈഃ
അതു മന്ദമന്ദമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, പക്ഷികൾ അതിനെ ചിരിച്ചു; വിവിധ ശബ്ദങ്ങളോടെ, സന്തോഷത്തോടെ അവിടെയവിടെ സഞ്ചരിച്ചു.
പ്രീത്യാ ശകുനയസ്തത്ര വനമധ്യനഗസ്ഥിതാഃ । സുകലയാ ജിതോ ഹ്യേഷ നിമ്നം പംഥാനമാശ്രിതഃ
അവിടെ കാട്ടിലെ വൃക്ഷങ്ങളിൽ പാർക്കുന്ന പക്ഷികൾ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഇവൻ സുകലയാൽ ജയിക്കപ്പെട്ടു, താഴേക്ക് പോകുന്ന വഴിയാണ് അവൻ സ്വീകരിച്ചത്.'
പ്രീത്യാ സമേതാ രതിഃ കാമഭാര്യാ ഗത്വാബ്രവീത്സാ സുകലാം വിഹസ്യ । സ്വസ്ത്യസ്തു തേ സ്വാഗതമേവ ഭദ്രേ രമസ്വ പ്രീത്യാ നയനാഭിരാമമ്
സ്നേഹത്തോടെ, രതി എന്ന കാമന്റെ പ്രിയഭാര്യ സുകലയെ സമീപിച്ചു, ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് എല്ലാ ക്ഷേമവും ഉണ്ടാകട്ടെ, സ്വാഗതം, സുഖത്തോടെ കണ്ണിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന സന്തോഷത്തിൽ നീ ആസ്വദിക്കണം.'
തേ രൂപമിഷ്ടമമലമിംദ്രസ്യാപി മഹാത്മനഃ । യദേഷ്ടം തേ തദാ ബ്രൂഹി സമാനേഷ്യേ ന സംശയഃ
നിന്റെ രൂപം അമലവും ഇഷ്ടവുമാണ്, മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രന്റേതിനെക്കാളും മനോഹരം; നിനക്ക് എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ അതു പറയൂ, ഞാൻ അതു തീർച്ചയായും നല്കും.
സൂത ഉവാച- വദംത്യൌ തേ സ്ത്രിയൌ ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുത്വോവാച സുഭാഷിതമ് । രതിം പ്രതിഗൃഹീത്വാ മേ ഗതോ ഭര്ത്താ മഹാമതിഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആ സ്ത്രീകൾ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടും കേട്ടും, എന്റെ ധീരനായ ഭർത്താവ് രതിയെ സ്വീകരിച്ച് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
യത്ര മേ തിഷ്ഠതേ ഭര്ത്താ തത്രാഹം പതിസംയുതാ । തത്ര കാമശ്ച മേ പ്രീതിരയം കായോ നിരാശ്രയഃ
എന്റെ ഭർത്താവ് എവിടെ പാർക്കുന്നു, അവിടെ ഞാൻ അവനോടൊപ്പം; അവിടെയാണ് എന്റെ ആഗ്രഹവും സ്നേഹവും—ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ ശരീരം ആശ്രയമില്ലാതെ ഇരിക്കും.