തത്ര തീര്ഥം പരം പുണ്യമസ്തി പാതകനാശനമ് । നാനാവല്ലീവിതാനൈശ്ച സുപുഷ്പൈഃ പരിശോഭിതമ്
അവിടെ മഹാപുണ്യമുള്ള, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തീർത്ഥം ഉണ്ട്. വിവിധ വള്ളികളും മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങളും കൊണ്ട് അതു ഭംഗിയായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ആവാഭ്യാമപി ഗംതവ്യം പുണ്യഹേതോര്വരാനനേ । സമാകര്ണ്യ തയാ സാര്ദ്ധം സുകലാ മായയാ തദാ
'നമുക്കും പുണ്യത്തിനായി അവിടെ പോകാം, മനോഹരമുഖിയായേ.' ഇതു കേട്ട സുകലാ, അവളോടൊപ്പം, മായയാൽ അവിടെ പോയി.
പ്രവിവേശ വനം ദിവ്യം നംദനോപമമേവ സാ । സര്വര്തുകുസുമോപേതം കോകിലാശതനാദിതമ്
അവൾ ആ ദിവ്യമായ, നന്ദനവനംപോലെയുള്ള കാടിൽ കയറി; എല്ലാ ঋതുക്കളിലുമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, നൂറുകണക്കിന് കുയിലുകൾ ആലാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഗീയമാനം സുമധുരൈര്നാദൈര്മധുകരൈരപി । കൂജദ്ഭിഃ പക്ഷിഭിഃ പുണ്യൈഃ പുണ്യധ്വനിസമാകുലമ്
മധുരമായ ശബ്ദങ്ങളോടെ തേനീച്ചകളും, പുണ്യമുള്ള പക്ഷികളും ആലാപിച്ചുകൊണ്ട്, ആ സ്ഥലം ദൈവികമായ ശബ്ദങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ചംദനാദികവൃക്ഷൈശ്ച സൌരഭൈശ്ച വിരാജിതമ് । സര്വഭോഗൈഃ സുസംപൂര്ണം മാധവ്യാ മാധവേന വൈ
ചന്ദനവൃക്ഷം തുടങ്ങിയ സുഗന്ധവൃക്ഷങ്ങളാൽ അതു മനോഹരമായി, മാധവ്യയും മാധവനും എല്ലാ ഭോഗസൗകര്യങ്ങളും നിറച്ചിരുന്നു.
രചിതം മോഹനായൈവ സുകലായാശ്ച കാരണാത് । തയാ സാര്ധം പ്രവിഷ്ടാ സാ തദ്വനം സര്വഭാവനമ്
സുകലയെ ആകർഷിപ്പിക്കാൻ മാത്രം ആ കാട് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; അവളോടൊപ്പം അവൾ ആ അത്ഭുതകരമായ, എല്ലാവർക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന കാടിൽ കയറി.
ദദര്ശ സൌഖ്യദം പുണ്യം മായാഭാവം ന വിംദതി । വീക്ഷമാണാ വനം ദിവ്യം തയാ സഹ ജനേശ്വര
സുഖം നൽകുന്ന ആ പുണ്യസ്ഥലത്തെ അവൾ കണ്ടു; എന്നാൽ മായയുടെ ലേശവും അവിടെ കണ്ടില്ല. സഖിയോടൊപ്പം ആ ദിവ്യവനം അവൾ നോക്കി, ജനേശ്വരാ.
ശക്രോപി ചാഭ്യയാത്തത്ര ദേവമൂര്തിവിരാജിതഃ । തയാ ദൂത്യാ സമം പ്രാപ്തഃ കാമസ്തത്ര സമാഗതഃ
ഇന്ദ്രൻ ദൈവികരൂപത്തിൽ അവിടെ എത്തി; ആ ദൂതിയോടൊപ്പം കാമനും അവിടെയെത്തി.
സര്വഭോഗപതിര്ഭൂത്വാ കാമലീലാസമാകുലഃ । കാമമാഹ സമാഭാഷ്യ ഏഷാ സാ സുകുലാ ഗതാ
എല്ലാ ഭോഗങ്ങളുടെ അധിപനായ്, കാമവിലാസത്തിൽ മുഴുകി, കാമൻ പറഞ്ഞു: 'ഇവളാണ് സുകലാ, അവൾ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.'
പ്രഹരസ്വ മഹാഭാഗ ക്രീഡായാഃ പുരതഃ സ്ഥിതാമ് । മായാം കൃത്വാ സമാനീതാ ക്രീഡയാ തവ സംനിധൌ
'നിന്റെ മുന്നിൽ കളിയിലായി നിൽക്കുന്ന ഇവളെ, ഭാഗ്യവതിയായേ, നീ ആക്രമിക്കു; മായയാൽ ഇവളെ നിന്റെ സുഖത്തിനായി ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു.'
പൌരുഷം ദര്ശയാദ്യൈവ യദ്യസ്തി കുരു നിശ്ചിതമ് । കാമ ഉവാച- ആത്മരൂപം ദര്ശയസ്വ ചതുരം ലീലയാന്വിതമ്
'നിനക്കു ധൈര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ തന്നെ കാണിക്കൂ; ഉറപ്പോടെ പ്രവർത്തിക്കൂ.' കാമൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ചതുരതയും കളിയുമുള്ള രൂപം കാണിക്കൂ.'
യേനാഹം പ്രഹരാമ്യേതാം പംചബാണൈഃ സഹസ്രദൃക് । ഇംദ്ര ഉവാച- ക്വാസ്തേ തേ പൌരുഷം മൂഢ യേന ലോകം വിഡംബസേ
'അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഈ സുകലയെ എന്റെ അഞ്ചു ബാണങ്ങളാൽ ആക്രമിക്കും, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ.' ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ധൈര്യം എവിടെയാണ്, മൂഢാ, ലോകത്തെ പരിഹസിക്കാൻ നീ?'
മമാധാരപരോഭൂത്വാ യോദ്ധുമിച്ഛസി സാംപ്രതമ് । കാമ ഉവാച- തേനാപി ദേവദേവേന മഹാദേവേന ശൂലിനാ
'ഇപ്പോൾ നീ എന്നെ ആശ്രയിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.' കാമൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവദേവനായ മഹാദേവൻ പോലും, എന്റെ രൂപം മുമ്പ് എടുത്തുകളഞ്ഞു.'
പൂര്വമേവ ഹൃതം രൂപം മമകായോ ന വിദ്യതേ । ഇച്ഛാമ്യഹം യദാ നാരീം ഹംതും ശൃണുഷ്വ സാംപ്രതമ്
'എന്റെ ശരീരം മുമ്പേ ഇല്ലാതായി; ഇപ്പോൾ ഞാൻ സ്ത്രീയെ ആക്രമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ എപ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ.'
പുംസാം കായം സമാശ്രിത്യ ആത്മരൂപം പ്രദര്ശയേ । പുമാംസം വാ സഹസ്രാക്ഷ നാര്യാഃ കാര്യം സമാശ്രയേ
പുരുഷന്റെ ശരീരം സ്വീകരിച്ച് ഞാന് എന്റെ സ്വരൂപം കാണിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കില്, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, സ്ത്രീയുടെ ഭാവം സ്വീകരിച്ച് അവളുടെ കര്മ്മം ചെയ്യുന്നു.
പൂര്വദൃഷ്ടാ യദാ നാരീ താമേവ പരിചിംതയേത് । ചിംത്യമാനസ്യ പുംസസ്തു നാര്യാരൂപം പുനഃപുനഃ
മുന്പ് കണ്ട സ്ത്രീയെ ഒരാള് മനസ്സില് ചിന്തിക്കുമ്പോള്, ആ പുരുഷന് അവളുടെ രൂപം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സില് വരുത്തുന്നു.
അദൃഷ്ടം തു സമാശ്രിത്യ പുംസമുന്മാദയാമ്യഹമ് । തഥാപ്യുന്മാദയാമ്യേവം നാരീരൂപം ന സംശയഃ
കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവളെ ആശ്രയിച്ചാലും, ഞാന് പുരുഷനെ ആകര്ഷിപ്പിക്കാം; അങ്ങനെ, സ്ത്രീയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഞാന് അവനെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു — ഇതില് സംശയമില്ല.
സംസ്മരണാത്സ്മരോ നാമ മമ ജാതം സുരേശ്വര । താം ദൃഷ്ട്വാ താദൃശോരംഗ വസ്തുരൂപം സമാശ്രയേ
ഓര്മ്മയിലൂടെ, ദേവേന്ദ്രനേ, എന്റെ ഉള്ളില് 'കാമം' എന്നത് ഉരുത്തിരിയുന്നു; അവളെ കണ്ടാല്, ഞാന് അതേ വസ്തുവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു.
ആത്മതേജഃ പ്രകാശേന ബാധ്യബാധകതാം വ്രജേത് । നാരീരൂപം സമാശ്രിത്യ ധീരം പുരുഷം പ്രമോഹയേത്
എന്റെ സ്വന്തം തേജസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തില് പരസ്പര വിരോധവും തടസ്സവും ഉണ്ടാകുന്നു; സ്ത്രീയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ധൈര്യശാലിയായ പുരുഷനെയും ഞാന് ഭ്രമിപ്പിക്കും.
പുരുഷം തു സമാശ്രിത്യ ഭാവയാമി സുയോഷിതമ് । രൂപഹീനോസ്മി ഹേ ഇംദ്ര അസ്മദ്രൂപം സമാശ്രയേത്
പുരുഷന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, മനസ്സില് ഒരു സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയെ ഞാന് ചിന്തിക്കുന്നു; എനിക്ക് സൌന്ദര്യം കുറവാണ്, ഇന്ദ്രനേ, അതുകൊണ്ട് ഞാന് മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു.
തവരൂപം സമാശ്രിത്യ താം സാധയേ യഥേപ്സിതാമ് । ഏവമുക്ത്വാ സ ദേവേംദ്രം കായം തസ്യ മഹാത്മനഃ
നിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഞാന് അവളോടൊപ്പം ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സാധിപ്പിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവന് ദേവേന്ദ്രന്റെ മഹത്തായ ശരീരം സ്വീകരിച്ചു.
സഖാസൌ മാധവസ്യാപി സമാശ്രിത്യ സുമായുധഃ
അവന്, മായാവിദ്യയില് പ്രാവീണ്യവും ആയുധശാലിത്വവും ഉള്ളവന്, മാധവന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ രൂപവും സ്വീകരിച്ചു.
താമേവ ഹംതും കുസുമായുധോപി സാധ്വീം സുപുണ്യാം കൃകലസ്യ ഭാര്യാമ് । സമുത്സുകസ്തിഷ്ഠതി ബാണലക്ഷം തസ്യാശ്ച കായം നയനൈര്വിലോക്യ
കുസുമായുധനും, കൃകലന്റെ പവിത്രമായ ധര്മ്മപത്നിയെ വധിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച്, തന്റെ അമ്പുപോലുള്ള കാഴ്ചകളിലൂടെ അവളുടെ ശരീരം നോക്കി, അവളെ സംഹരിക്കാന് ഉത്സുകനായി കാത്തുനില്ക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ സപ്തപംചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തില് സുകലാചരിത്രം എന്ന അമ്പത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുരുവാച- ക്രീഡാപ്രയുക്താസു വനം പ്രവിഷ്ടാ വൈശ്യസ്യ ഭാര്യാ സുകലാ സുതന്വീ । ദദര്ശ സര്വം ഗഹനം മനോരമം താമേവ പപ്രച്ഛ സഖീം സതീ സാ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: കളിയില് ഏര്പ്പെട്ട്, സുന്ദരമായ അരക്കെട്ടുള്ള വൈശ്യന്റെ ഭാര്യയായ സുകലാ കാട്ടില് പ്രവേശിച്ചു; ആ മനോഹരമായ കാടെല്ലാം അവള് കണ്ടു, പിന്നെ ആ സതീയായ സഖിയെ ചോദിച്ചു.
അരണ്യമേതത്പ്രവരം സുപുണ്യം ദിവ്യം സഖേ കസ്യ മനോഭിരാമമ് । സിദ്ധംസുകാമൈഃ പ്രവരൈഃ സമസ്തൈഃ പപ്രച്ഛ ഹര്ഷാത്സുകലാ സഖീം താമ്
സുഖത്തോടെ സുകലാ തന്റെ സഖിയോട് ചോദിച്ചു: സഖിയേ, ഈ മനോഹരവും, അത്യന്തം പുണ്യമുള്ളതും ദിവ്യവുമായ കാട് ആരുടേതാണ്? സിദ്ധന്മാരും സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു.
ക്രീഡോവാച- ഏതദ്വനം ദിവ്യഗുണൈഃ പ്രയുക്തം സിദ്ധസ്വഭാവൈഃ പരിഭാവനേന । പുഷ്പാകുലം കാമഫലോപയുക്തം വിപശ്യ സര്വം മകരധ്വജസ്യ
സഖി പറഞ്ഞു: ഈ കാട് ദിവ്യഗുണങ്ങള് നിറഞ്ഞതും, സിദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവരാല് നിറഞ്ഞതുമാണ്; പൂക്കളാല് സമൃദ്ധമായതും, ആഗ്രഹങ്ങള് നിറവേറ്റാന് അനുയോജ്യമായതുമാണ് — ഇതെല്ലാം കാമദേവന്റെ ആസ്ഥാനമാണ്.
ഏവം വാക്യം തതഃ ശ്രുത്വാ ഹര്ഷേണ മഹതാന്വിതാ । സമാലോക്യ മഹദ്വൃത്തം കാമസ്യ ച ദുരാത്മനഃ
അവളുടെ വാക്കുകള് കേട്ട സുകലാ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ കാമദേവന്റെ മഹത്തായ, ദുഷ്ടമായ ആ പ്രദേശം നിരീക്ഷിച്ചു.
വായുനാ നീയമാനം തം സമാഘ്രാതി ന സൌരഭമ് । വാതി വായുഃ സ്വഭാവേന സൌരഭേണ സമന്വിതഃ
വായു അതിനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും അവള്ക്ക് സുഗന്ധം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല; സ്വഭാവത്തില് തന്നെ വായു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
തദ്ബാണോ വിശതേനാസാം യഥാ തഥാ സുലീലയാ । സാ ഗംധം നൈവ ഗൃഹ്ണാതി പുഷ്പാണാം ച വരാനനാ
കാമദേവന്റെ അമ്പ് എളുപ്പത്തില് അവളിലേക്കു കടക്കുന്നതുപോലെ, ആ സുന്ദരമുഖിയായവള്ക്ക് പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ലഭിക്കുന്നില്ല.