ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ- ചതുഃപംചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപ്പാഖ്യാനത്തിൽ സുകലാചരിത്രം എന്ന നാല്പത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുരുവാച- ഭാവം വിദിത്വാ സുരരാട്ച തസ്യാഃ പ്രോവാച കാമം പുരതഃ സ്ഥിതം സഃ । ന ചാസ്തി ശക്യാ സ്മര തേ ജയായ സത്യാത്മകധ്യാന സുദംശിതാ സതീ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: അവളുടെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കി, ദേവരാജാവ് മുന്നിൽ നിന്ന കാമനോടു പറഞ്ഞു: 'സ്മരാ, നീ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; കാരണം അവൾ സത്യധ്യാനത്തിൽ ഉറച്ച ഒരു പതിവ്രതയാണ്.'
ധര്മാഖ്യ ചാപം സ്വകരേ ഗൃഹീത്വാ ജ്ഞാനാഭിധാനം വരമേവ ബാണമ് । യോദ്ധും രണേ സംപ്രതി സംസ്ഥിതാ സതീ വീരോ യഥാ ദര്പിതവീര്യഭാവഃ
ധർമ്മം എന്ന പേരുള്ള വില്ലും, ജ്ഞാനം എന്ന ഉത്തമമായ അമ്പും കൈയിൽ എടുത്ത്, അവൾ ഇപ്പോൾ യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു — ശക്തിയിൽ അഭിമാനമുള്ള വീരൻപോലെ.
ജിഗീഷയേയം പുരുഷാര്ഥമേവ ത്വമാത്മനഃ കുരുഷേ പൌരുഷം തു । ത്വാമദ്യ ജേതും സമരേ സമര്ഥാ യദ്ഭാവ്യമേവം തദിഹൈവ ചിംത്യമ്
അവൾ വിജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സാരമായ ലക്ഷ്യത്തെയാണ്. നീയും നിന്റെ ശക്തി കാണിക്കൂ. ഇന്നത്തെ യുദ്ധത്തിൽ നീ അവളെ ജയിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, എന്ത് സംഭവിക്കേണ്ടതോ അതു ഇവിടെ തന്നെ ആലോചിക്കാം.
ദഗ്ധോസി പൂര്വം ത്വമിഹൈവ ശംഭുനാ മഹാത്മനാ തേന സമം വിരോധമ് । കൃത്വാ ഫലം തസ്യ വികര്മണശ്ച ജാതോസ്യനംഗഃ സ്മര സത്യമേവ
ശംഭു എന്ന മഹാത്മാവ് നിന്നെ ഇതേ സ്ഥലത്ത് മുമ്പ് ദഹിപ്പിച്ചിരുന്നു. അവനോടു വിരോധം കാണിച്ചതിന്റെ ഫലമായി നീ തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം അനുഭവിച്ചു, അതുകൊണ്ടാണ് നീ അനംഗനായി ജനിച്ചത്, സ്മരാ, ഇതെല്ലാം സത്യമാണ്.
യഥാ ത്വയാ കര്മ കൃതം പുരാ സ്മര ഫലം തു പ്രാപ്തം തു തഥൈവ തീവ്രമ് । സുകുത്സിതാം യോനിമവാപ്സ്യസി ധ്രുവം സാധ്വ്യാനയാ സാര്ധമിഹൈവ കഥ്യസേ
മുമ്പ് നീ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾക്ക് കഠിനമായ ഫലമാണ് ലഭിച്ചത് എന്ന് ഓർക്കണം, സ്മരാ. അതുപോലെ തന്നെ, നീ നിർഭാഗ്യമായ ജന്മം നേടും; ഈ സതീയും കൂടെ നിന്നെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ പറയപ്പെടുന്നു.
യേ ജ്ഞാനവംതഃ പുരുഷാ ജഗത്ത്രയേ വൈരം പ്രകുര്വന്തി മഹാത്മഭിഃ സമമ് । ഭുംജന്തി തേ ദുഷ്കൃതമേവതത്ഫലം ദുഃഖാന്വിതം രൂപവിനാശനം ച
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജ്ഞാനമുള്ളവർ മഹാത്മാക്കളോടു വൈരം കാണിച്ചാൽ, അവർ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലമായ ദു:ഖവും രൂപനാശവും മാത്രം അനുഭവിക്കും.
വ്യാഘുഷ്യ ആവാം തു വ്രജാവ കാമ ഏനാം പരിത്യജ്യ സതീം പ്രയുജ്യ । സത്യാഃ പ്രസംഗേന പുരാ മയാ തു ലബ്ധം ഫലം പാപമയം ത്വസഹ്യമ്
നമുക്ക് ഇത് തുറന്നു പറയും, കാമാ, ഈ സതീയെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോകാം. ഞാൻ സത്യത്തോടു ചേർന്നതിന്റെ ഫലമായി, മുമ്പ് പാപപൂർണ്ണവും സഹിക്കാനാകാത്തതുമായ ഫലമാണ് അനുഭവിച്ചത്.
ത്വമേവ ജാനാസി ചരിത്രമേതച്ഛപ്തോസ്മി തേനാപി ച ഗൌതമേന । ജാതശ്ച മേഷവൃഷണഃ സദാ ഹ്യഹം ഭവാന്ഗതോ മാം തു വിഹായ തത്ര
ഈ പ്രവൃത്തിയുടെ സത്യാവസ്ഥ നീയേ അറിയൂ. ഗൗതമൻ എന്ന മുനിയാൽ ഞാൻ ശപിക്കപ്പെട്ടതുമുണ്ട്. അതിനാൽ ഞാൻ എപ്പോഴും ആടിന്റെ വൃശ്യനായി ജനിച്ചു; നീ എന്നെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി.
തേജഃ പ്രഭാവോ ഹ്യതുലഃ സതീനാം ധാതാ സമര്ഥഃ സഹിതും ന സൂര്യഃ । സുകുത്സിതം രൂപമിദം തു രക്ഷേത്പുരാനുസൂയാ മുനിനാ ഹി ശപ്തമ്
സതീകളുടെ ശക്തിയും പ്രകാശവും ഉപമയില്ലാത്തതാണ്; സൃഷ്ടാവിന് കഴിവുണ്ടെങ്കിലും, സൂര്യനും അതു സഹിക്കാനാവില്ല. ഈ നിന്ദ്യമായ രൂപം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് പുരാതനകാലത്ത് അനസൂയാ മുനിയാൽ ശപിക്കപ്പെട്ടതിനാലാണ്.
നിരുധ്യ സൂര്യം പരിവേഗവംതമുദ്യംതമേവം പ്രഭയാ സുദീപ്തമ് । ഭര്തുശ്ച മൃത്യും പരിബാധമാനം മാംഡവ്യശാപസ്യ ച കൌംഡിനസ്യ
ഉയരുന്ന സൂര്യന്റെ പ്രകാശം തടയുകയും, ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തെയും, മാണ്ഡവ്യനും കൗണ്ടിന്യനും നൽകിയ ശാപത്തെയും നേരിടുകയും ചെയ്തു.
അത്രേഃ പ്രിയാ സത്യപതിവ്രതാ തയാ സ്വപുത്രതാം ദേവത്രയം ഹി നീതമ് । ന കിം പുരാ മന്മഥ തേ ശ്രുതം സദാ സംസ്കാരയുക്താഃ പ്രഭവംതി സത്യഃ
അത്രിയുടെ പ്രിയയായ സത്യാ, സതിപതിവ്രതയായവൾ, ദേവതാരയെയും സ്വന്തം മക്കളാക്കി. സ്മരാ, നീ എപ്പോഴും കേട്ടിട്ടില്ലേ, ശീലമുള്ളവർക്ക് സത്യത്തിൽ വിജയം ലഭിക്കുമെന്ന്?
സാവിത്രീനാമ്നീ ദ്യുമത്സേനപുത്രീ നീതം പ്രിയം സാ പുനരാനിനായ । യമാദിഹൈവാശ്വപതേഃ സുപുത്രം സതീ ത്വമേവം പരിസംശ്രുതം ച
ദ്യുമത്സേനയുടെ മകൾ സാവിത്രി, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു, വീണ്ടും അവനെ ജീവിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, സതിയും അശ്വപതിയുടെ നല്ല മകനെ നൽകിയതും നീ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
അഗ്നേഃ ശിഖാം കഃ പരിസംസ്പൃശേദ്വൈ തരേദ്ധികഃ സാഗരമേവ മൂഢഃ । ഗലേ തു ബദ്ധാസു ശിലാം ഭുജാഭ്യാം കോ വാ സതീം വശ്യതി വീതരാഗാമ്
അഗ്നിയുടെ ജ്വാലയെ ആരാണ് സ്പർശിക്കാൻ കഴിയുക, ആരാണ് സമുദ്രം കടക്കാൻ കഴിയുക, ഭ്രമിച്ചവനേ? കഴുത്തിൽ കല്ല് കെട്ടി സ്വന്തം കൈകളാൽ ആരാണ് രാഗരഹിതയായ സതിയെ കീഴടക്കാൻ കഴിയുക?
ഉക്തേ തു വാക്യേ ബഹുനീതിയുക്തേ ഇംദ്രേണ കാമസ്യ സുശിക്ഷണാര്ഥമ് । ആകര്ണ്യ വാക്യം മകരധ്വജസ്തു ഉവാച ദേവേംദ്രമഥൈനമേവ
ഇന്ദ്രൻ കാമന്റെ നല്ല പഠനത്തിനായി പല ബുദ്ധിമതിയായ വാക്കുകളും പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട മകരധ്വജൻ ഇന്ദ്രനോടു തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
കാമ ഉവാച- തവാതിദേശാദഹമാഗതോ വൈ ധൈര്യം സുഹൃത്ത്വം പുരുഷാര്ഥമേവ । ത്യക്ത്വാ തദര്ഥം പരിഭാഷസേ മാം നിഃസത്വരൂപം ബഹുഭീതിയുക്തമ്
കാമൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ കല്പനയാൽ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; ധൈര്യവും സൗഹൃദവും മനുഷ്യലക്ഷ്യവും ഉപേക്ഷിച്ചു. അതിനാലാണ് നീ എന്നെ ധൈര്യമില്ലാത്തവനായി, ഭയങ്ങൾ നിറഞ്ഞവനായി പരിഹസിക്കുന്നത്.
വ്യാബുദ്ധി യാസ്യാമി യദാ സുരേശസ്യാല്ലോകമധ്യേ മമ കീര്തിനാശഃ । ഊഢിംകരോമാനവിഹീന ഏവ സര്വേ വദിഷ്യംത്യനയാ ജിതം മാമ്
സുരേശാ, ഞാൻ മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ പോകുമ്പോൾ, ജനങ്ങളിൽ എന്റെ പ്രശസ്തി നശിക്കും; ഞാൻ അപമാനിതനാകും, എല്ലാവരും ഈ സ്ത്രീ എന്നെ ജയിച്ചു എന്നു പറയും.
യേ വൈ ജിതാ ദേവഗണാശ്ച ദാനവാഃ പൂര്വം മുനീംദ്രാസ്തപസഃ പ്രയുക്താഃ । ഹാസ്യം കരിഷ്യംതി മമാപി സദ്യോ നാര്യാ ജിതോ മന്മഥ ഏഷ ഭീമഃ
മുമ്പ് ജയിച്ച ദേവന്മാരും ദാനവരും, തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന മഹർഷിമാരും, ഉടൻ തന്നെ എന്നെ പരിഹസിക്കും—ഭയങ്കരനായ മന്മഥൻ ഒരു സ്ത്രീയാൽ ജയിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന്.
തസ്മാത്പ്രയാസ്യാമി ത്വയൈവ സാര്ധമസ്യാ ബലം മാനമതഃ സുരേശ । തേജശ്ച ധൈര്യം പരിണാശയിഷ്യേ കസ്മാദ്ഭവാനത്ര ബിഭേതി ശക്ര
അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം പോകും, ദേവേന്ദ്രാ, അവളുടെ ശക്തിയും അഭിമാനവും നശിപ്പിക്കും; അവളുടെ തേജസ്സും ധൈര്യവും ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും. ശക്രാ, നീ എന്തിനാണ് ഇവിടെ ഭയപ്പെടുന്നത്?
സംബോധ്യ ചൈവം സ സുരാധിനാഥം ചാപം ഗൃഹീതം സശരം സുപുഷ്പമ് । ഉവാച ക്രീഡാം പുരതഃ സ്ഥിതാം താം വിധായ മായാം ഭവതീ പ്രയാതു
അങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ നാഥനോട് പറഞ്ഞ്, കാമൻ പൂക്കളും അമ്പുകളും സഹിതം വില്ലെടുത്തു. അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന അവളോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ മായാജാലം നടത്തുക, ഭവതി, നീ പോവുക.'
വൈശ്യസ്യ ഭാര്യാം സുകലാം സുപുണ്യാം സത്യേസ്ഥിതാം ധര്മവിദാം ഗുണജ്ഞാമ് । ഇതോ ഹി ഗത്വാ കുരു കാര്യമുക്തം സാഹായ്യരൂപം ച പ്രിയേ സഖേ ശൃണു
വ്യാപാരിയുടെ ഭാര്യയായ സുകല, സദ്ഗുണമുള്ളവളും സത്യത്തിൽ ഉറച്ചവളും ധർമ്മം അറിയുന്നവളും ആണ്. ഇവിടുനിന്ന് അവളിടത്തേക്ക് പോയി, നിർദേശിച്ച കാര്യങ്ങൾ സഹായമായി നിർവഹിക്കണം, പ്രിയ സഖാവേ, കേൾക്കൂ.
ക്രീഡാം സമാഭാഷ്യ തതോ മനോഭവസ്ത്വംതേ സ്ഥിതാം പ്രീതിമഥാഹ്വയത്പുനഃ । കാര്യം ഭവത്യാ മമകാര്യമുത്തമമേ താം സുസ്നേഹൈഃ പരിഭാവയത്വമ്
ക്രീഡയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ ശേഷം, മനോഭവൻ അവിടെ നിന്നവളെ വീണ്ടും സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷണിച്ചു. ഭവതിയുടെ ജോലി എന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായിരിക്കട്ടെ; അവളെ സ്നേഹപൂർവ്വം ആദരിക്കണം.
ഇംദ്രം ഹി ദൃഷ്ട്വാ സുകലാ യഥാ ഭവേത്സ്നേഹാനുഗാ ചാരുവിലോചനേയമ് । തൈസ്തൈഃ പ്രഭാവൈര്ഗുണവാക്യയുക്തൈര്നയസ്വ വശ്യം ച പ്രിയേ സഖേ ശൃണു
സുകലാ ഇന്ദ്രനെ കണ്ടപ്പോൾ എങ്ങനെ സ്നേഹപൂർവ്വം മനസ്സിൽ ആകർഷണം തോന്നുന്നുവോ, അതുപോലെ നീയും വിവിധ വഴികളും നല്ല വാക്കുകളും ഉപയോഗിച്ച് അവളെ നിന്റെ വശത്താക്കണം, പ്രിയസുഹൃത്തെ, കേൾക്കു.
ഭോ ഭോഃ സഖേ സാധയ ഗച്ഛ ശീഘ്രം മായാമയം നംദനരൂപയുക്തമ് । പുഷ്പോപയുക്തം ച ഫലപ്രധാനം ഘുഷ്ടം രുതൈഃ കോകിലഷട്പദാനാമ്
സുഹൃത്തെ, നീ ഈ കാര്യം പൂർത്തിയാക്കി ഉടൻ പോകണം. പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞും കുയിലുകളും തേനീച്ചകളും ഗാനം പാടുന്ന അത്ഭുതകരമായ നന്ദനവനം പോലെയുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്.
ആഹൂയ വീരം മകരംദമേവ രസായനം സ്വാദുഗുണൈരുപേതമ് । സഹാനിലാദ്യൈര്നിജകര്മയുക്തൈഃ സംപ്രേഷയിത്വാ പുനരേവ കാമമ്
വീരനായ മകരനെ, അമൃതംപോലെയുള്ള മധുരത്വം ഉള്ളവനെ, കാറ്റും മറ്റു സഹകരണങ്ങളുമായി ചേർന്ന് വിളിച്ചു വരുത്തി, നിന്റെ ഇഷ്ടം വീണ്ടും അയക്കുക.
ഏവം സമാദിശ്യ മഹത്സസൈന്യം ത്രൈലോക്യസംമോഹകരം തു കാമഃ । ചക്രേ പ്രയാണം സുരരാജസാര്ധം സംമോഹനായൈവ മഹാസതീം താമ്
ഇങ്ങനെ തന്റെ മഹാസൈന്യത്തോട്, മൂന്ന് ലോകത്തെയും മോഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവരോട് നിർദ്ദേശം നൽകി, കാമൻ ദേവരാജാവിനൊപ്പം ആ മഹാസതിയെ മോഹിപ്പിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ പംചപംചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനന്റെ കഥയിൽ സുകലയുടെ കഥയുമായി അമ്പത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുരുവാച- തസ്യാഃ സത്യവിനാശായ മന്മഥഃ സസുരാധിപഃ । പ്രസ്ഥിതഃ സുകലാം തര്ഹി സത്യോ ധര്മമഥാബ്രവീത്
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: അവളുടെ സത്യനാശത്തിനായി കാമനും ദേവരാജാവും ചേർന്ന് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, സത്യൻ ധർമ്മനോട് പറഞ്ഞു.
പശ്യ ധര്മ മഹാപ്രാജ്ഞ മന്മഥസ്യ വിചേഷ്ടിതമ് । തവാര്ഥമാത്മനശ്ചൈവ പുണ്യസ്യാപി മഹാത്മനഃ
മഹാപണ്ഡിതനായ ധർമ്മാ, കാമന്റെ പ്രവർത്തനം നോക്കു; അതെല്ലാം നിന്റെ കാര്യത്തിനും അവന്റേതിനും മഹാത്മാവായ പുണ്യവാനുടെയും ഭവനത്തിനും വേണ്ടിയാണ്.
വിസൃജാമി മഹാസ്ഥാനം വാസ്തുരൂപം സുഖോദയമ് । സത്യാഖ്യം ച സുപ്രിയാഖ്യം സുദേവാഖ്യം ഗൃഹോത്തമമ്
ഞാൻ വലിയ ഭവനം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, സന്തോഷം നൽകുന്ന വാസസ്ഥലം, സത്യ, സുപ്രിയ, സുദേവ എന്നിങ്ങനെ പേരുള്ള ഉത്തമഗൃഹം.