ഏവം വദ സ്വതം ജ്ഞാത്വാ യസ്യാര്ഥമിഹ ചാഗതാ । ദര്ശയസ്വ അപൂര്വം മേ യദി ഭോക്തുമിഹേച്ഛസി
നീ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാരണം നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കി, അതിനുശേഷം പറയണം. ഇവിടെ നിന്നു സന്തോഷം അനുഭവിക്കാനാണ് നിന്റെ ആഗ്രഹം എങ്കിൽ, എനിക്ക് ഇതുവരെ കാണാത്തതൊന്ന് കാണിക്കൂ.
വ്യാധിനാ പീഡ്യമാനസ്യ കഫേനാപി വൃതസ്യ ച । അംഗാദ്വിചലതേ ശോണഃ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടോഭിജായതേ
രോഗം മൂലം വേദന അനുഭവിക്കുന്നവനും കഫം കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടവനും, അവന്റെ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകുന്നു; അതു തനിക്കുള്ള സ്ഥാനം വിട്ട് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു.
അംഗസംധിഷു സര്വാസു പലത്വം ചാംതരം ഗതഃ । ഏകതോ നാശമായാതി സ്വം ഹി രൂപം പരിത്യജേത്
ശരീരത്തിലെ എല്ലായിടത്തും ചീന്തൽ കയറിയാൽ, അത് ഒരു ഭാഗം വിട്ട് പോകുന്നു; പിന്നെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
വിഷ്ഠാത്വം ജായതേ ശീഘ്രം കൃമിഭിശ്ച ഭവേത്കില । തദ്വദ്ദുഃഖകരം വാപി നിജരൂപം പരിത്യജേത്
അത് വേഗത്തിൽ മലമായി മാറുന്നു, പുഴുക്കൾ അതിനെ തിന്നുന്നു; അങ്ങനെ തന്നെ, വേദന ഉണ്ടാക്കി, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
ശ്രൂയതാം ജായതേ പശ്ചാത്കൃമിദുര്ഗംധസംകുലമ് । ജായംതേ തത്ര വൈ യൂകാഃ കൃമയോ വാ ന സംശയഃ
കേൾക്കൂ: പിന്നീട് അത് പുഴുക്കളും ദുർഗന്ധവും നിറഞ്ഞതാകുന്നു; അവിടെ ഉറപ്പായും പുഴുക്കളോ ചൂശികളോ ഉണ്ടാകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
സകൃമിഃ കുരുതേ സ്ഫോടം കംഡൂം ച പരിദാരുണാമ് । വ്യഥാമുത്പാദയേദ്യൂകാ സര്വാംഗം പരിചാലയേത്
ഒരു പുഴു ശരീരത്തിൽ പൊട്ടലുകളും കടുത്ത കുരു വരവുമുണ്ടാക്കുന്നു; ചൂശികൾ വേദനയും മുഴുവൻ ശരീരവും അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാക്കുന്നു.
നഖാഗ്രൈര്ഘൃഷ്യമാണാ സാ കംഡൂഃ ശാംതാ പ്രജായതേ । തദ്വത്തൈശ്ച ശൃണുഷ്വൈവ സുരതസ്യ ന സംശയഃ
ആ കുരു നഖത്താൽ ചുരണ്ടുമ്പോൾ ആശ്വാസം ലഭിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, ഈ കാര്യത്തിൽ—സുഖാനുഭവത്തിൽ—സംശയമില്ല.
ഭുംജത്യേവ രസാന്മര്ത്യഃ സുഭിക്ഷാന്പിബതേ പുനഃ । വായുനാ തേന പ്രാണേന പാകസ്ഥാനം പ്രണീയതേ
മനുഷ്യൻ രുചികൾ അനുഭവിക്കുകയും, നല്ല പാനീയങ്ങൾ കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ആ വായുവിന്റെ സഹായത്തോടെ, അതെല്ലാം പാചകസ്ഥലത്തേക്ക് എത്തുന്നു.
യദ്ഭക്തം പ്രാണിഭിര്ദൂതി പാകസ്ഥാനം ഗതം പുനഃ । സര്വം തത്പിഹിതം തത്ര വായുര്വൈ പാതയേന്മലമ്
ജീവികൾ കഴിക്കുന്ന ആഹാരം പാചകസ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ, അതെല്ലാം അവിടെ മൂടപ്പെടുന്നു; വായു അവിടെ നിന്ന് മല പുറത്താക്കുന്നു.
സാരഭൂതോ രസസ്തത്ര തദ്രക്തശ്ച പ്രജായതേ । നിര്മലഃ ശുദ്ധവീര്യസ്തു ബ്രഹ്മസ്ഥാനം പ്രയാതി ച
അവിടെ, സാരം രസമായി മാറുന്നു; അതിൽ നിന്ന് രക്തം ഉണ്ടാകുന്നു; ശുദ്ധവും ശക്തിയുള്ളതുമായത് ബ്രഹ്മന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ആകൃഷ്ടഃ സ സമാനേന നീതസ്തേനാപി വായുനാ । സ്ഥാനം ന ലഭതേ വീര്യം ചംചലത്വേന വര്തതേ
അത് സമവായുവിനാൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുകയും, അതിന്റെ വഴി കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ അതിന് സ്ഥിരമായ സ്ഥലം ലഭിക്കാതെ, അസ്ഥിരമായി തുടരുന്നു.
പ്രാണിനാം ഹി കപാലേഷു കൃമയഃ സംതി പംച വൈ । ദ്വാവേതൌ കര്ണമൂലേ തു നേത്രസ്ഥാനേ തതഃ പുനഃ
ജീവികളുടെ തലയിലെ അസ്ഥികളിൽ അഞ്ചു പുഴുക്കളുണ്ട്; രണ്ടെണ്ണം ചെവിയുടെ വേർഭാഗത്തും, മറ്റൊന്നുകൾ കണ്ണിന്റെ ഭാഗത്തും.
കനിഷ്ഠാംഗുലിമാനേന രക്തപുച്ഛാശ്ച ദൂതികേ । നവനീതസ്യ വര്ണേന കൃഷ്ണപുച്ഛാ ന സംശയഃ
അവയുടെ വലിപ്പം ചെറുവിരലിന്റെ അളവാണ്, ചിലത് ചുവന്ന വാലും, ചിലത് പുതിയ വെണ്ണയുടെ നിറവും, ചിലത് കറുത്ത വാലുമാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തേഷാം നാമാപി ഭദ്രേ ത്വം മത്തോ നിഗദിതം ശൃണു । പിംഗലീ ശൃംഖലീ നാമ ദ്വൌ കൃമീ കര്ണമൂലയോഃ
ഭാഗ്യവതിയേ, അവയുടെ പേരുകളും ഞാൻ പറയാം: പിംഗളി, ശ്രിങ്കളി എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുപുഴുക്കൾ ചെവിയുടെ വേർഭാഗത്തുണ്ട്.
ചപലഃ പിപ്പലശ്ചൈവ ദ്വാവേതൌ നാസികാഗ്രയോഃ । ശൃംഗലീ ജംഗലീ ചാന്യൌ നേത്രയോരംതരസ്ഥിതൌ
ചപലനും പിപ്പലനും മൂക്കിന്റെ അറ്റത്തുള്ള രണ്ടുപുഴുക്കളാണ്; ശ്രിംഗലി, ജംഗലി എന്നിങ്ങനെ മറ്റൊരുവിഭാഗം കണ്ണിനിടയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
കൃമീണാം ശതപംചാശത്താദൃഗ്ഭൂതാ ന സംശയഃ । ഭാലാംതേവസ്ഥിതാഃ സര്വേ രാജികായാഃ പ്രമാണതഃ
അത്തരം പുഴുക്കൾ നൂറിനും അമ്പതിനും തുല്യമാണ്—ഇതിൽ സംശയമില്ല; അവയെല്ലാം നെറ്റിയുടെ അറ്റത്താണ്, ഓരോന്നും കടുക് വലിപ്പം മാത്രം.
കപാലരോഗിണഃ സര്വേ വികുര്വംതി ന സംശയഃ । കേശദ്വയം മുഖേ തസ്യ വിദ്യതേ ശൃണു ദൂതികേ
തലയിലെ രോഗം ബാധിച്ചവർക്കെല്ലാം ശരീരവികലത ഉണ്ടാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല; ദൂതിയേ, അവന്റെ വായിൽ രണ്ട് രോമങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു കേൾക്കൂ.
പ്രാണിനാം സംക്ഷയം വിദ്ധി തത്ക്ഷണേ ഹി ന സംശയഃ । സ്വസ്ഥാനേ സംസ്ഥിതസ്യാപി പ്രാജാപത്യസ്യ വൈ മുഖേ
ആ സമയത്ത് തന്നെ, ജീവികൾക്ക് നാശം സംഭവിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല; പ്രജാപതിയുടെ സന്തതിയായവൻ തൻ്റെ യഥസ്ഥിതിയിൽ ഇരുന്നാലും അവന്റെ വായിൽ അതുണ്ടാകും.
തദ്വീര്യം രസരൂപേണ പതതേ നാത്ര സംശയഃ । മുഖേന പിബതേ വീര്യം തേന മത്തഃ പ്രജായതേ
അവളുടെ വീര്യം സാരമായ് വീഴുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല; വായിലൂടെ ആ സാരം കുടിച്ചാൽ അതിനാൽ മദം ഉണരുന്നു.
താലുമധ്യപ്രദേശേ ച ചംചലത്വേന വര്തതേ । ഇഡാ ച പിംഗലാ നാഡീ സുഷുമ്ണാഖ്യാ ച സംസ്ഥിതാ
താലുവിന്റെ നടുവിൽ അതിന്റെ ചഞ്ചലത്വം നിലനിൽക്കുന്നു; അവിടെ ഇടയും പിംഗലയും സുഷുമ്ണ എന്നൊരു നാഡിയും ഉണ്ട്.
സുബലേനാപി തസ്യൈവ നാഡികാ ജാലപംജരേ । കാമകംഡൂര്ഭവേദ്ദൂതി സര്വേഷാം പ്രാണിനാം കില
വലിയ ശക്തിയോടും ആ നാഡികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ആഗ്രഹത്തിന്റെ കുരു ദൂതിയായി ഉണരുന്നു.
പുംസശ്ച സ്ഫുരതേ ലിംഗം നാര്യാ യോനിശ്ച ദൂതികേ । സ്ത്രീപുംസൌ സംപ്രമത്തൌ തു വ്രജതഃ സംഗമം തതഃ
പുരുഷന്റെ ലിംഗം ഉണരുന്നു, സ്ത്രീയുടെ യോനി ദൂതിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; പിന്നെ ആ പുരുഷനും സ്ത്രീയും ആകുലരായി സംയോജനത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.
കായേന കായസംഘൃഷ്ടിര്മൈഥുനേന ഹി ജായതേ । ക്ഷണമാത്രം സുഖം കായേ പുനഃ കംഡൂശ്ച താദൃശീ
ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്പർശിച്ചാൽ സംയോജനം ഉണ്ടാകുന്നു; ഒരു നിമിഷം മാത്രം ശരീരത്തിൽ ആനന്ദം, പിന്നെയും അത്തരം കുരു വീണ്ടും ഉണരുന്നു.
സര്വത്ര ദൃശ്യതേ ദൂതി ഭാവ ഏവംവിധഃ കില । വ്രജ ത്വമാത്മനഃ സ്ഥാനം നൈവാസ്ത്യത്ര അപൂര്വതാ
എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും ഇങ്ങനെയുള്ള ദൂതിയുടെ സ്വഭാവം കാണാം; നീ നിന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകൂ, ഇവിടെ ഒന്നും പുതുമയില്ല.
അപൂര്വം നാസ്തി മേ കിംചിത്കരോമ്യേവ ന സംശയഃ
എനിക്ക് ഒന്നും പുതുമയല്ല; ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ചെയ്യുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
വിഷ്ണുരുവാച- ഏവമുക്താ ഗതാ ദൂതീ തയാ സുകലയാ തദാ । സമാസേന സുസംപ്രോക്തമവധാര്യ പുരംദരഃ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ദൂതി പോയി; അവളുടെ നൈപുണ്യപൂർവമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് പുരന്ദരൻ ആ സന്ദേശം മനസ്സിലാക്കി.
തദര്ഥം ഭാഷിതം തസ്യാഃ സത്യധര്മസമന്വിതമ് । ആലോച്യ സാഹസം ധൈര്യം ജ്ഞാനമേവ പുരംദരഃ
അവളുടെ വാക്കുകൾ സത്യവും ധർമ്മവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; അവളുടെ ധൈര്യവും സ്ഥിരതയും ജ്ഞാനവും പുരന്ദരൻ ആലോചിച്ചു.
ഈദൃശം ഹി വദേത്കാ ഹി നാരീ ഭൂത്വാ മഹീതലേ । യോഗരൂപം സുസംശിഷ്ടം ന്യായോദൈഃ ക്ഷാലിതം വചഃ
ഭൂമിയിൽ ആരാണ് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുക? യോഗത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നല്ലപോലെ പഠിച്ച വാക്കുകൾ നീതിയുടെ വെള്ളത്തിൽ കഴുകിയതുപോലെയായിരുന്നു.
പവിത്രേയം മഹാഭാഗാ സത്യരൂപാ ന സംശയഃ । ത്രൈലോക്യസ്യ സമസ്തസ്യ ധുരം ധര്തും ഭവേത്ക്ഷമാ
അവൾ വിശുദ്ധയും മഹാഭാഗ്യവതിയുമാണ്, സത്യസ്വഭാവം ഉണ്ട്, സംശയമില്ല; മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും ഭാരമേറ്റെടുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയും.
ഏതദര്ഥം വിചാര്യൈവ ജിഷ്ണുഃ കംദര്പമബ്രവീത് । ത്വയാ സഹ ഗമിഷ്യാമി ദ്രഷ്ടും താം കൃകലപ്രിയാമ്
ഇതെല്ലാം ആലോചിച്ച് ജിഷ്ണു കാമദേവനോട് പറഞ്ഞു: കുയിലിന്റെ പ്രിയയായ അവളെ കാണാൻ ഞാൻ നിനക്കൊപ്പം പോകും.