ആഗതായാം മഹാരാജാ പദ്മാവത്യാം ദ്വിജോത്തമ । ഹര്ഷേണ മഹതാവിഷ്ടോ വിദര്ഭാധിപതിര്നൃപഃ
പത്മാവതി എത്തിയപ്പോൾ, മഹാരാജാവായ വിദ്യർഭരാജാവ് അതീവ സന്തോഷത്തിൽ മുങ്ങി.
വര്ദ്ധിതാ ദാനമാനൈശ്ച വസ്ത്രാലംകാരഭൂഷണൈഃ । പദ്മാവതീ സുഖേനാപി പിതുര്ഗേഹേ പ്രവര്തതേ
പത്മാവതി പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ ദാനം, ആദരം, വസ്ത്രം, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവയോടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
സഖീഭിഃ സഹിതാ സാ തു നിഃശംകാ പരിവര്തതേ । രമതേ സാ തദാ തത്ര യഥാപൂര്വം തഥൈവ ച
സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം അവൾ ഭയമില്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചു; മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
ഗൃഹേ വനേ തഡാഗേഷു പ്രാസാദേ ച തഥൈവ സാ । പുനര്ബാലേവ ഭൂതാ സാ നിര്ലജ്ജാ സംപ്രവര്തതേ
വീട്ടിലും കാടിലും കുളങ്ങളിലും കൊട്ടാരത്തിലും അവൾ വീണ്ടും ബാല്യകാലത്തെപ്പോലെ ലജ്ജയില്ലാതെ പെരുമാറി.
നിഃശംകാ വര്തതേ വിപ്ര സഖീഭിഃ സഹ സര്വദാ । പതിവ്രതാ മഹാഭാഗാ ഹര്ഷേണ മഹതാന്വിതാ
ബ്രാഹ്മണനേ, അത്യന്തം ഭാഗ്യവതിയും ഭർത്താവിനോടുള്ള വിശുദ്ധഭക്തിയുള്ളവളും, സഖികളോടൊപ്പം എപ്പോഴും ഭയമില്ലാതെ, മഹാനന്ദത്തോടെ ജീവിച്ചു.
സുഖം തു പിതൃഗേഹസ്യ ദുര്ലഭം ശ്വശുരേ ഗൃഹേ । ഏവം ജ്ഞാത്വാ തദാ രേമേ കദാ ഈദൃഗ്ഭവിഷ്യതി
പിതാവിന്റെ വീട്ടിൽ കിട്ടുന്ന സന്തോഷം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ അപൂർവമാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൾ അപ്പോൾ ആനന്ദത്തോടെ ആ സമയങ്ങൾ വീണ്ടും വരുമോ എന്ന് ആലോചിച്ചു.
അനേന മോഹഭാവേന ക്രീഡാലുബ്ധാ വരാനനാ । സഖീഭിഃ സഹിതാ നിത്യം വനേഷൂപവനേ തദാ
ഈ ഭ്രമാവസ്ഥയിൽ, മനോഹരമുഖമുള്ള അവൾ കളിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, സഖികളോടൊപ്പം എപ്പോഴും കാടുകളിലും തോട്ടങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേഽഷ്ടചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനന്റെ കഥയിൽ സുകലയുടെ ജീവിതം വിവരിക്കുന്ന നാൽപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.
ബ്രാഹ്മണ്യുവാച- ഏകദാ തു മഹാഭാഗ ഗതാ സാ പര്വതോത്തമേ । രമണീയം വനം ദൃഷ്ട്വാ കദലീഖംഡമംഡിതമ്
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, ഭാഗ്യശാലിയായ അവൾ ഒരു ഉയർന്ന പർവതത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ കദളിവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ഒരു വനം കണ്ടു.
ശാലൈസ്താലൈസ്തമാലൈശ്ച നാലികേരൈസ്തഥോത്കടൈഃ । പൂഗീഫലൈര്മാതുലിഗൈര്നാരംഗൈശ്ചാരുജംബുകൈഃ
അവിടെ ശാല, താള, തമാല, ഉയർന്ന തെങ്ങുകൾ, പാകുവായ പനമരങ്ങൾ, മാതളി, നാരങ്ങ, മനോഹരമായ ജാംപ്ലൂക്ക എന്നിവയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചംപകൈഃ പാടലൈഃ പുണ്യൈഃ പുഷ്പിതൈഃ കുടകൈര്വടൈഃ । അശോകബകുലോപേതം നാനാവൃക്ഷൈരലംകൃതമ്
ചമ്പക, പാടല, പൂത്തിരിക്കുന്ന പൂജ്യമായ വൃക്ഷങ്ങൾ, കൂറ്റൻ ആൽമരങ്ങൾ, അശോകം, ബകുലം എന്നിവയും പലതരം മരങ്ങളും ആ വനത്തെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
പര്വതം പുണ്യവംതം തം പുഷ്പിതൈശ്ച നഗോത്തമൈഃ । സര്വത്ര ദൃശ്യതേ രമ്യോ നാനാധാതുസമാകുലഃ
അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് പൂത്തിരിക്കുന്ന ഉത്തമവൃക്ഷങ്ങളാൽ ആ പുണ്യപർവതം എല്ലായിടത്തും മനോഹരമായി, പലതരം ധാതുക്കളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു.
തഡാഗം സര്വതോഭദ്രം പുണ്യതോയേന പൂരിതമ് । കമലൈഃ പുഷ്പിതൈശ്ചാന്യൈഃ സുഗംധൈഃ കനകോത്പലൈഃ
അവിടെ എല്ലാ ദിശയിലും നല്ലതും പുണ്യജലവും നിറഞ്ഞ ഒരു തടാകം ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിൽ പൂത്തിരിക്കുന്ന താമരകളും സുഗന്ധമുള്ള സ്വർണ്ണനീർമ്മലരികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശ്വേതോത്പലൈര്വിഭാസംതം രക്തോത്പലസുപുഷ്പിതൈഃ । നീലോത്പലൈശ്ച കഹ്ലാരൈര്ഹംസൈശ്ച ജലകുക്കുടൈഃ
വെള്ളതാമരകളാൽ പ്രകാശം പകരുന്ന, ചുവന്നതാമരകൾ പൂത്തിരിക്കുന്ന, നീലതാമരകളും കല്ലാറുകളും, ഹംസംതോയും ജലക്കോഴികളുമായും ആ തടാകം അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷിഭിര്ജലജൈശ്ചാന്യൈര്നാനാധാതുസമാകുലഃ । തഡാഗം സര്വതഃ ശുഭ്രം നാനാപക്ഷിഗണൈര്യുതമ്
പക്ഷികളും മറ്റു ജലജീവികളും നിറഞ്ഞ, പലതരം ധാതുക്കളാൽ സമൃദ്ധമായ, എല്ലാ ദിശയിലും ശുദ്ധമായ, വിവിധതരം പക്ഷികൾ കൂട്ടമായി കാണുന്ന ഒരു തടാകം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോകിലാനാം രുതൈഃ പുണ്യൈഃ സുസ്വരൈഃ പരിശോഭിതഃ । മധുരാണാം തഥാ ശബ്ദൈഃ സര്വത്ര മധുരായതേ
കുയിലുകളുടെ മനോഹരമായ ഗാനം, മധുരമായ ശബ്ദങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും മുഴങ്ങുന്നതാൽ ആ സ്ഥലം അത്യന്തം ആഹ്ലാദകരമായി മാറി.
ഷട്പദാനാം സുനാദേന സര്വത്ര പരിശോഭതേ । ഏവംവിധം ഗിരിം രമ്യം തദേവ വനമുത്തമമ്
തേനീച്ചകളുടെ മധുരമായ ഗൂഢം മുഴങ്ങുന്ന, അങ്ങനെ മനോഹരമായ ആ പർവതവും അതിലെ അത്യുത്തമമായ വനവും അങ്ങനെയായിരുന്നു.
തഡാഗം സര്വതോഭദ്രം ദദൃശേ നൃപനംദിനീ । വൈദര്ഭീ ക്രീഡമാനാ സാ സഖീഭിഃ സഹിതാ തദാ
വിദർഭരാജാവിന്റെ മകൾ സഖികളോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ ദിശയിലും അത്യന്തം പുണ്യമുള്ള ആ തടാകം അവൾ കണ്ടു.
സമാലോക്യ വനം പുണ്യം സര്വത്ര കുസുമാകുലമ് । ചാപല്യേന പ്രഭാവേണ സ്ത്രീഭാവേന ച ലീലയാ
പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ആ പുണ്യവനം അവൾ കണ്ടപ്പോൾ, സ്ത്രീസ്വഭാവം, ഉത്സാഹം, സ്വാഭാവികമായ കളിതനിമ, ഇവയാൽ അവൾ ആനന്ദിച്ചു.
പദ്മാവതീ സരസ്തീരേ സഖീഭിഃ സഹിതാ തദാ । ജലക്രീഡാ സമാലീനാ ഹസതേ ഗായതേ പുനഃ
പദ്മാവതി സഖികളോടൊപ്പം ആ തടാകത്തിൻറെ കരയിൽ വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു, ചിരിച്ചു, പാടിയും ആനന്ദിച്ചു.
രമമാണാ ച സാ തസ്മിംസ്തസ്മിന്സരസി ഭാമിനീ । ഏവം വിപ്ര തദാ സാ തു സുഖേന പരിവര്തയേത്
അവിടെ ആ തടാകത്തിൽ ആ ഭാസുരയായവൾ സന്തോഷത്തോടെ സമയം കഴിച്ചു, ബ്രാഹ്മണനേ.
വിഷ്ണുരുവാച- ഗോഭിലോ നാമ വൈ ദൈത്യോ ഭൃത്യോ വൈശ്രവണസ്യ ച । ദിവ്യേനാപി വിമാനേന സര്വഭോഗപരിപ്ലുതഃ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഗോഭിലൻ എന്നൊരു അസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; വൈശ്രവണന്റെ ഭൃത്യൻ, ദിവ്യമായ വിമാനത്തിൽ ഇരുന്ന് എല്ലാ സൗഖ്യങ്ങളും അനുഭവിച്ചവൻ.
യാതി ചാകാശമാര്ഗേണ ഗോഭിലോ ദൈത്യസത്തമഃ । തേന ദൃഷ്ടാ വിശാലാക്ഷീ വൈദര്ഭീ നിര്ഭയാ തദാ
ആകാശമാർഗം വഴി ഗൊഭിലൻ, ദൈത്യന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, യാത്ര ചെയ്തു. അപ്പോൾ വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള വൈദർഭി അവനെ ഭയമില്ലാതെ കണ്ടു.
സര്വയോഷിദ്വരാ സാ ഹി ഉഗ്രസേനസ്യ വൈ പ്രിയാ । രൂപേണാപ്രതിമാ ലോകേ സര്വാംഗേഷു വിരാജതേ
അവൾ എല്ലാ സ്ത്രീകളിലും ഉത്തമയാണു, ഉഗ്രസേനന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്. ഈ ലോകത്ത് അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന് തുല്യമായവളില്ല, അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും പ്രകാശിക്കുന്നു.
രതിര്വൈ മന്മഥസ്യാപി കിം വാപീയം ഹരിപ്രിയാ । കിം വാപി പാര്വതീ ദേവീ ശചീ കിം വാ ഭവിഷ്യതി
അവൾ മന്മഥന്റെ പ്രിയയായിരിക്കുംവോ? അല്ലെങ്കിൽ ഹരിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളോ? അതോ പാർവതി ദേവിയോ, ശചിയോ ആയിരിക്കുംവോ?
യാദൃശീ ദൃശ്യതേ ചേയം നാരീണാം പ്രവരോത്തമാ । അന്യാപി ഈദൃശീ നാസ്തി ദ്വിതീയാ ക്ഷിതിമംഡലേ
ഇവളെപ്പോലെയുള്ള സ്ത്രീ മറ്റൊന്നും ഭൂമിയിൽ ഇല്ല; സ്ത്രീകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമയായവളാണ് ഇവൾ.
നക്ഷത്രേഷു യഥാ ചംദ്രഃ സംപൂര്ണോ ഭാതി ശോഭനഃ । ഗുണരൂപകലാഭിസ്തു തഥാ ഭാതി വരാനനാ
നക്ഷത്രങ്ങളിൽ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ എങ്ങനെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നുവോ, അങ്ങനെ അവളുടെ മുഖവും ഗുണത്തിലും സൗന്ദര്യത്തിലും കലയിലും പ്രകാശിക്കുന്നു.
പുഷ്കരേഷു യഥാ ഹംസസ്തഥേയം ചാരുഹാസിനീ । അഹോ രൂപമഹോഭാവ അസ്യാസ്തു പരിദൃശ്യതേ
പുഷ്കരിണികളിൽ ഹംസം എങ്ങനെ ഭംഗിയായി കാണപ്പെടുന്നുവോ, അങ്ങനെ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളും തിളങ്ങുന്നു. അവളുടെ സൗന്ദര്യവും ഭാവവും വ്യക്തമായി കാണാം.
കാ കസ്യ ശോഭനാ ബാലാ ചാരുവൃത്തപയോധരാ । വ്യമൃശദ്ഗോഭിലോ ദൈത്യഃ പദ്മാവതീം വരാനനാമ്
ആരാണ് ഈ മനോഹരമായ രൂപവും ആകർഷകമായ വക്ഷസ്സും ഉള്ള ബാല? ഗൊഭിലൻ ദൈത്യൻ, ഉത്തമമുഖമുള്ള പത്മാവതിയെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
ചിംതയിത്വാ ക്ഷണം വിപ്ര കാ കസ്യാപി ഭവിഷ്യതി । ജ്ഞാനേന മഹതാ ജ്ഞാത്വാ വൈദര്ഭീതി ന സംശയഃ
ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ച ശേഷം, 'ഇവൾ ആരുടെ ആകുമെന്നു?' എന്ന് ഗൊഭിലൻ വിചാരിച്ചു. തന്റെ വലിയ ജ്ഞാനത്താൽ അവൻ മനസ്സിലാക്കി: ഇവൾ വൈദർഭിയാണ്, സംശയമില്ല.