ഏവം മേ ദുഷ്കൃതം ദൃഷ്ട്വാ ശിവശര്മാ പതിര്മമ । സ്നേഹാച്ഛ്വശുരവര്ഗസ്യ മമ ഭര്ത്താ മഹാമതിഃ
എന്റെ തെറ്റുകൾ കണ്ടിട്ടും, എന്റെ ഭർത്താവ് ശിവശർമൻ, വലിയ മനസ്സുള്ളവൻ, എന്റെ അച്ഛന്റെ കുടുംബത്തോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ എല്ലാം സഹിച്ചു.
ന കിംചിദ്വക്തി മാം സോപി ക്ഷമതേ ദുഷ്കൃതം മമ । വാര്യമാണാ കുടുംബേന അഹമേവം സുപാപിനീ
അവൻ എനിക്ക് ഒന്നും പറയുന്നില്ല, എന്റെ തെറ്റുകൾ പോലും ക്ഷമിക്കുന്നു; വീട്ടുകാർ എത്രയോ വിലക്കിയിട്ടും, ഞാൻ തന്നെയാണ് ഇത്രയും പാപം ചെയ്തതും.
തസ്യ ശീലം വിദിത്വാ തേ സാധുത്വം ശിവശര്മണഃ । പിതാമാതാ ച മേ സര്വേ മമ പാപേന ദുഃഖിതാഃ
അവന്റെ സ്വഭാവവും ശിവശർമന്റെ നല്ലത്വവും അറിഞ്ഞ്, എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്റെ പാപം കൊണ്ടു ദുഃഖത്തിലാണ്.
ഭര്ത്താ മേ ദുഷ്കൃതം ദൃഷ്ട്വാ സ്വഗൃഹാന്നിര്ഗതോ ബഹിഃ । തം ദേശം ഗ്രാമമേനം ച പരിത്യജ്യ ഗതസ്തതഃ
എന്റെ തെറ്റുകൾ കണ്ടശേഷം, എന്റെ ഭർത്താവ് വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി, ഈ ഗ്രാമവും സ്ഥലവും ഉപേക്ഷിച്ചു.
ഗതേ ഭര്തരി മേ താതഃ സംജാതശ്ചിംതയാന്വിതഃ । മമ ദുഃഖേന ദുഃഖാത്മാ യഥാ രോഗേണ പീഡിതഃ
ഭർത്താവ് പോയപ്പോൾ, എന്റെ അച്ഛൻ വലിയ ചിന്തയിൽ ആകുന്നു; എന്റെ ദുഃഖം കൊണ്ടു, രോഗം പിടിച്ചവനെ പോലെ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി.
മമ മാതാ ഉവാചൈനം ഭര്താരം ദുഃഖപീഡിതമ് । കസ്മാച്ചിംതയസേ കാംത വദ ദുഃഖം മമാഗ്രതഃ
എന്റെ അമ്മ, ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്ന ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: 'എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത് പ്രിയനേ? നിന്റെ ദുഃഖം എനിക്കു തുറന്ന് പറയൂ.'
വസുദത്ത ഉവാചൈനാം മാതരം മമ നംദനേ । സുതാം ത്യക്ത്വാ ഗതോ വിപ്രോ ജാമാതാ ശൃണു വല്ലഭേ
വസുദത്തൻ എന്റെ അമ്മയോടു തോട്ടത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണൻ, എന്റെ ജാമാതാവ്, നിന്റെ മകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയിരിക്കുന്നു, പ്രിയേ, കേൾക്കൂ.'
ഇയം പാപസമാചാരാ നിര്ഘൃണാ പാപചാരിണീ । അനയാ ഹി പരിത്യക്തഃ ശിവശര്മാ മഹാമതിഃ
ഇവൾ പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളുള്ളവളാണ്, കരുണയില്ലാത്തവളും ദുഷ്ടവളുമാണ്; ഇവളുടെ കാരണമാണ് വലിയ മനസ്സുള്ള ശിവശർമൻ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്.
സമസ്തസ്യ കുടുംബസ്യ ദാക്ഷിണ്യേന മഹാമതിഃ । മമായം സ ദ്വിജഃ കാംതേ സുദേവാം നൈവ ഭാഷതേ
സമസ്ത കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി, ദയയോടെ, ആ വലിയ മനസ്സുള്ള ബ്രാഹ്മണൻ, പ്രിയേ, സുദേവയോട് ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല.
വസതേ സൌമ്യഭാവേന നൈവ നിംദതി കുത്സതി । സുദേവാം പാപസംചാരാം സ വൈ പംഡിതബുദ്ധിമാന്
അവൻ സൗമ്യഭാവത്തോടെ താമസിക്കുന്നു, ഒരിക്കലും കുറ്റം പറയുകയോ നിന്ദിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല; പാപമാർഗ്ഗത്തിലുള്ള സുദേവയെ, പണ്ഡിതബുദ്ധിയോടെ കാണുന്നു.
ഭവിഷ്യതി ത്വിയം ദുഷ്ടാ സുദേവാ കുലനാശിനീ । അഹമേനാം പരിത്യജ്യ വ്രജാമി ഗൃഹവാസിനി
എന്നാൽ ഈ ദുഷ്ടയായ സുദേവ കുടുംബം നശിപ്പിക്കും; ഞാൻ ഇവളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, വീട്ടിൽ നിന്നു പോകുന്നു.
ബ്രാഹ്മണ്യുവാച- അദ്യ ജ്ഞാതം ത്വയാ കാംത സുതായാ ഗുണദൂഷണമ് । തവ മോഹേന സ്നേഹേന നഷ്ടേയം ശൃണു സാംപ്രതമ്
ബ്രാഹ്മണിയായ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കി, പ്രിയനേ, മകളുടെ ദോഷങ്ങൾ; നിന്റെ മോഹത്താലും സ്നേഹത്താലും അവൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു — ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.'
താവദ്വിലാഡയേത്പുത്രം യാവത്സ്യാത്പംചവാര്ഷികഃ । ശിക്ഷാബുദ്ധ്യാ സദാ കാംത പുനര്മോഹേന പോഷയേത്
മകനെ അഞ്ചു വയസ്സാകുന്നത് വരെ വളർത്തണം; പ്രിയനേ, എല്ലായ്പ്പോഴും അവനെ ജ്ഞാനത്തോടെ പഠിപ്പിക്കണം, പിന്നെ വീണ്ടും സ്നേഹത്തോടെ പോഷണം ചെയ്യണം.
സ്നാനാച്ഛാദനകൈര്ഭക്ഷ്യൈര്ഭോജ്യൈഃ പേയൈര്ന സംശയഃ । ഗുണേഷു യോജയേത്കാംത സദ്വിദ്യാസു ച തം സുതമ്
കുളിപ്പിക്കൽ, വസ്ത്രം, ഭക്ഷണം, ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ, പാനീയങ്ങൾ — ഇതെല്ലാംകൊണ്ടും, സംശയമില്ല, പ്രിയനേ, മകനെ നല്ല ഗുണങ്ങളിലും സത്യജ്ഞാനത്തിലും ചേർക്കണം.
ഗുണശിക്ഷാര്ഥംനിര്മോഹഃ പിതാ ഭവതി സര്വദാ । പാലനേ പോഷണേ കാംത സംമോഹഃ പരിജായതേ
ഗുണങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാൻ പിതാവ് എപ്പോഴും മോഹം കൂടാതെ ഇരിക്കണം; പക്ഷേ, വളർത്തലിലും പോഷണത്തിലും, പ്രിയനേ, മോഹം ഉണ്ടാകും.
സഗുണം ന വദേത്പുത്രം കുത്സയേച്ച ദിനേദിനേ । കാഠിന്യം ച വദേന്നിത്യം വചനൈഃ പരിപീഡയേത്
ഗുണങ്ങൾക്കായി മകനെ പ്രശംസിക്കരുത്, ദിവസേന കുറ്റം പറയണം; എപ്പോഴും കഠിനമായി സംസാരിച്ച് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ശിക്ഷിക്കണം.
യഥാഹി സാധയേന്നിത്യം സുവിദ്യാം ജ്ഞാനതത്പരഃ । അഭിമാനേച്ഛലേനാപി പാപം ത്യക്ത്വാ പ്രദൂരതഃ
എപ്പോഴും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നേടണം, ജ്ഞാനത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ; അഹങ്കാരമെന്നു നടിച്ചാലും പാപം ദൂരെയ്ക്ക് വിട്ടുകളയണം.
നൈപുണ്യം ജായതേ നിത്യം വിദ്യാസു ച ഗുണേഷു ച । മാതാ ച താഡയേത്കന്യാം സ്നുഷാം ശ്വശ്രൂര്വിതാഡയേത്
വിദ്യയിലും ഗുണങ്ങളിലും എപ്പോഴും കഴിവ് വളരും; അമ്മ മകളെ ശിക്ഷിക്കണം, അമ്മായിയമ്മ മരുമകളെ ശിക്ഷിക്കണം.
ഗുരുശ്ച താഡയേച്ഛിഷ്യം തതഃ സിധ്യംതി നാന്യഥാ । ഭാര്യാം ച താഡയേത്കാംത അമാത്യം നൃപതിസ്തഥാ
ഗുരു ശിഷ്യനെ അടിക്കണം, അപ്പോഴാണ് വിജയം ലഭിക്കുന്നത്, അല്ലാതെ മറ്റെന്തായാലും വിജയമില്ല. അതുപോലെ ഭർത്താവ് ഭാര്യയെ, രാജാവു മന്ത്രിയെ അടിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു.
ഹയം ച താഡയേദ്ധീരോ ഗജം മാത്രോ ദിനേദിനേ । ശിക്ഷാബുദ്ധ്യാ പ്രസിധ്യംതി താഡനാത്പാലനാദ്വിഭോ
ധൈര്യശാലിയായവൻ കുതിരയെ അടിക്കണം, അമ്മയോ ആനയെ ദിവസേന അടിക്കണം. ശിക്ഷയുടെയും പഠിപ്പിന്റെയും വഴി, അടിച്ചും പരിപാലിച്ചുമാണ് വിജയം നേടുന്നത്, പ്രഭോ.
ത്വയേയം നാശിതാ നാഥ സര്വദൈവ ന സംശയഃ । സാര്ധം സുബ്രാഹ്മണേനാപി ഭവതാ ശിവശര്മണാ
നാഥാ, ഇവളെ നീ തന്നെ നശിപ്പിച്ചുവെന്ന് സംശയമില്ല; നല്ല ബ്രാഹ്മണനോടൊപ്പം നീയും ശിവശർമനുമാണ് ഇതിന് കാരണമായത്.
നിരംകുശാ കൃതാ ഗേഹേ തേന നഷ്ടാ മഹാമതേ । താവദ്ധി ധാരയേത്കന്യാം ഗൃഹേ കാംതവചഃ ശൃണു
വീട്ടിൽ ഇവളെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വിട്ടുവിട്ടതിനാൽ ഇവൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു, ജ്ഞാനിയേ. ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വീട്ടിൽ എത്രത്തോളം വെക്കണം എന്നത് കേൾക്കൂ.
അഷ്ടവര്ഷാന്വിതാ യാവത്പ്രബലാം നൈവ ധാരയേത് । പിതുര്ഗേഹസ്ഥിതാ പുത്രീ യത്പാപം ഹി പ്രകുര്വതീ
എട്ടുവയസ്സു കഴിഞ്ഞശേഷം ശക്തിയുള്ള പെൺകുട്ടിയെ വീട്ടിൽ വെക്കരുത്. അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ പെൺകുട്ടി പാപം ചെയ്താൽ,
ഉഭാഭ്യാമപി തത്പാപം പിതൃഭ്യാമപി വിംദതി । തസ്മാന്ന ധാര്യതേ കന്യാ സമര്ഥാ നിജമംദിരേ
ആ പാപം അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ബാധിക്കും. അതുകൊണ്ട് കഴിവുള്ള പെൺകുട്ടിയെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെക്കരുത്.
യസ്യ ദത്താ ഭവേത്സാ ച തസ്യ ഗേഹേ പ്രപോഷയേത് । തത്രസ്ഥാ സാധയേത്കാംതം സഗുണം ഭക്തിപൂര്വകമ്
വിവാഹം കഴിച്ച പെൺകുട്ടിയെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ സംരക്ഷിക്കണം. അവിടെ അവൾ ഗുണമുള്ള ഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കണം.
കുലസ്യ ജായതേ കീര്തിഃ പിതാ സുഖേന ജീവതി । തത്രസ്ഥാ കുരുതേ പാപം തത്പാപം ഭുംജതേ പതിഃ
അങ്ങനെ കുടുംബത്തിന് പ്രശസ്തിയും അച്ഛന് സന്തോഷവും ലഭിക്കും. അവിടെ പെൺകുട്ടി പാപം ചെയ്താൽ ആ പാപം ഭർത്താവിനാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടത്.
തത്രസ്ഥാ വര്ദ്ധതേ നിത്യം പുത്രൈഃ പൌത്രൈഃ സദൈവ സാ । പിതാ കീര്തിമവാപ്നോതി സുതായാഃ സുഗുണൈഃ പ്രിയ
അവിടെ അവൾ പുത്രന്മാരോടും മക്കളോടും കൂടി എപ്പോഴും വളരുന്നു. പെൺകുട്ടിയുടെ നല്ല ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അച്ഛന് പ്രശസ്തി ലഭിക്കുന്നത്, പ്രിയനേ.
തസ്മാന്ന ധാരയേത്കാംത ഗേഹേ പുത്രീം സഭര്തൃകാമ് । ഇത്യര്ഥേ ശ്രൂയതേ കാംത ഇതിഹാസോ ഭവിഷ്യതി
അതുകൊണ്ട്, പ്രിയനേ, ഭർത്താവോടൊപ്പം പെൺകുട്ടിയെ വീട്ടിൽ വെക്കരുത്. ഇതിന്റെ കാരണമായി ഒരു കഥ ഞാൻ പറയാം.
അഷ്ടവിംശതികേ പ്രാപ്തേ യുഗേ ദ്വാപരകേ മഹാന് । ഉഗ്രസേനസ്യ വീരസ്യ യദുജ്യേഷ്ഠസ്യ യത്പ്രഭോ
എണ്ണയിരുപത്തിയെട്ടാം ദ്വാപരയുഗം വന്നപ്പോൾ, മഹാപ്രഭോ, യദുക്കളുടെ മൂത്തവനായ ഉഗ്രസേനന്റെ കഥയാണു പറയുന്നത്.
ചരിത്രം തേ പ്രവക്ഷ്യമി ശൃണുഷ്വൈകമനാ ദ്വിജ
അവന്റെ ജീവിതം ഞാൻ പറയാം; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ, ദ്വിജ.