പരിത്യജ്യ തനും ച സ്വകാം ഹി തദാ ഗത ഏവ ഹരേര്ഗൃഹമേവ വരമ്
അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് നേരെ ഹരിയുടെ പുണ്യലോകത്തിലേയ്ക്ക് പോയി.
കൃത്വാ ഹി യുദ്ധം സമരേ ഹിതേന രാജ്ഞാ സമം ശൂകരരാജരാജഃ । പപാത ഭൂമൌ ച ഹതോ യദാ തു വവര്ഷിരേ ദേവവരാഃ സുപുഷ്പൈഃ
രാജാവിനൊപ്പം ധൈര്യത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്ത കാട്ടുപന്നികളുടെ രാജാവ് വീണു മരിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ അവന്റെ മേൽ ചിതറിച്ചു.
തസ്യോര്ധ്വഗഃ പുഷ്പചയഃ സുജാതഃ സംതാനകാനാമിവ സൌരഭശ്ച । സകുംകുമൈശ്ചംദനവൃഷ്ടിമേവ കുര്വംതി ദേവാഃ പരിതുഷ്യമാണാഃ
അവന്റെ മേൽ മനോഹരമായ പുഷ്പക്കൂമ്പാരം ഉയർന്നു, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ സുഗന്ധം പരന്നു; സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ കുങ്കുമവും ചന്ദനവും മഴപോലെ പെയ്യിച്ചു.
വിമൃശ്യമാനഃ സ ഹി തേന രാജ്ഞാ ചതുര്ഭുജഃ സോപി ബഭൂവ രാജന് । ദിവ്യാംബരോഭൂഷണദിവ്യരൂപഃ സ്വതേജസാ ഭാതി ദിവാകരോ യഥാ
രാജാവ് അവനെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവൻ നാലു കൈകളോടെ ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച്, സ്വന്തം തേജസ്സിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ദിവ്യേന യാനേന ദിവം ഗതോ യദാ സുപൂജ്യമാനഃ സുരരാജദേവൈഃ । ഗംധര്വരാജഃ സ ബഭൂവ ഭൂയഃ പൂര്വം സ്വകം കായമിഹൈവ ഹിത്വാ
ദിവ്യവാഹനത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാരും ദേവേന്ദ്രനും അവനെ ആദരിച്ചു; അവൻ തന്റെ പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും ഗന്ധർവരാജാവായി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ। ചതുശ്ചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനുവിന്റെ കഥയിലെയും സുകലയുടെ പുണ്യചരിത്രത്തിലെയും നാൽപ്പത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പംചചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ സുകലോവാച- അഥ തേ ലുബ്ധകാഃ സര്വേ ശൂകരീം പ്രതി ജഗ്മിരേ । ശൂരാശ്ച ദാരുണാഃ പ്രാപ്താഃ പാശഹസ്താശ്ച ഭീഷണാഃ
പതിനഞ്ചാം അധ്യായം. സുകല പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം എല്ലാ വേട്ടക്കാരും കാട്ടുപന്നിയുടെ പെണ്ണിനെ പിന്തുടർന്നു; ഭയാനകമായ പാശം കൈവശമുള്ള ധീരരും ക്രൂരരുമായ യോദ്ധാക്കൾ അവിടെ എത്തി.
ചതുരശ്ച തതോ ഡിംഭാന്കൃത്വാ സ്ഥിത്വാ ച ശൂകരീ । കുടുംബേന സമം കാംതം ഹതം ദൃഷ്ട്വാ മഹാഹവേ
അവൾ തന്റെ നാലു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടത്തോടെ ഒപ്പം നിർത്തി, മഹായുദ്ധത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടു.
ഭര്തുര്മേ ചിംതിതം പ്രാപ്തമൃഷിദേവൈശ്ച പൂജിതഃ । ഗതഃ സ്വര്ഗം മഹാത്മാസൌ വീര്യേണാനേന കര്മണാ
എന്റെ ഭർത്താവ്, ഋഷിമാരാലും ദേവന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെട്ടവൻ, തന്റെ വീര്യത്താലും സത്കർമ്മത്താലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നുവെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.
അനേനാപി പഥാ യാസ്യേ സ്വര്ഗം ഭര്ത്താ സ തിഷ്ഠതി । തയാ സുനിശ്ചിതം കൃത്വാ പുത്രാന്പ്രതിവിചിംതിതമ്
ഇതേ വഴിയിലൂടെയാണ് ഞാൻ പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് പോകുക, എന്റെ ഭർത്താവ് ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക്. അങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കി, അവൾ തന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
യദാ ജീവംതി മേ ബാലാശ്ചത്വാരോ വംശധാരകാഃ । ഭവത്യസ്യ സുവീരസ്യ കോലസ്യാപി മഹാത്മനഃ
എന്റെ നാലു കുഞ്ഞുങ്ങളായ വംശത്ത続きを നിലനിർത്തുന്നവർ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ മഹാത്മാവായ ധീരനായ കാട്ടുപന്നിയുടെ മഹത്വം നിലനിൽക്കും.
കേനോപായേന പുത്രാന്വൈ രക്ഷായുക്താന്കരോമ്യഹമ് । ഇതി ചിംതാപരാ ഭൂത്വാ ദൃഷ്ട്വാ പര്വതസംകടമ്
എന്ത് വഴി ഉപയോഗിച്ചാൽ ഞാൻ മക്കളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയും? എന്ന ചിന്തയിൽ മുഴുകി, അവൾ ഒരു കഠിനമായ മലവഴി നോക്കി.
തത്ര മാര്ഗം സുവിസ്തീര്ണം നിഷ്കാസായ പ്രയാസ്യതേ । തയാ സുനിശ്ചിതം കൃത്വാ പുത്രാന്പ്രതി വിചിംതിതമ്
അവിടെ അവൾ രക്ഷയ്ക്ക് വിശാലമായ ഒരു വഴി കണ്ടു; ഉറച്ച മനസ്സോടെ, അവൾ മക്കളെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
താനുവാച മഹാരാജ പുത്രാന്പ്രതി സുമോഹിതാന് । യാവത്തിഷ്ഠാമ്യഹം പുത്രാസ്താവദ്ഗച്ഛത ശീഘ്രഗാഃ
അവളെ അതീവ വിഷമത്തിലാക്കിയ മക്കളോട് അവൾ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നതുവരെ, മക്കളേ, നിങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം.'
തേഷാം മധ്യേ സുതോ ജ്യേഷ്ഠഃ കഥം യാസ്യാമി മാതരമ് । സംത്യജ്യ ജീവലോഭാച്ച ധിങ്മേ മാതഃ സുജീവിതമ്
അവരിൽ ഞാൻ മുതിർന്ന മകനാണ്. ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ എങ്ങനെ അമ്മയോട് പോകും? അമ്മേ, ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത് എനിക്ക് ലജ്ജയാണ്.
പിതൃവൈരം കരിഷ്യാമി സാധയിഷ്യേ രണേ രിപൂന് । ഗൃഹീത്വാ ത്വം കനീയസോഭ്രാതൄന്സ്ത്രീന്ദുര്ഗകംദരമ്
ഞാൻ അച്ഛന്റെ ശത്രുതയ്ക്ക് പ്രതികാരം ചെയ്യും, യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കും. നീ ചെറുപ്പ സഹോദരന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും കോട്ടയെയും കൂട്ടി മലകുഴിയിലേക്ക് പോകൂ.
പിതരം മാതരം ത്യക്ത്വാ യോ യാതി ഹി സ പാപധീഃ । നരകം ച പ്രയാത്യേവ കൃമികോടിസമാകുലമ്
അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഉപേക്ഷിച്ച് പോകുന്നവൻ പാപബുദ്ധിയുള്ളവനാണ്; അവൻ അനവധി പുഴുക്കളാൽ നിറഞ്ഞ നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.
തമുവാച സുദുഃഖാര്താ ത്വാം ത്യക്ത്വാഹം കഥം സുത । സംയാസ്യാമി മഹാപാപാ ത്രയോ ഗച്ഛംതു മേ സുതാഃ
വളരെ ദുഃഖിതയായി അവൾ പറഞ്ഞു: 'മകനേ, നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും? വലിയ പാപിനിയായ ഞാൻ. എന്റെ മൂന്നു മക്കളും പോകട്ടെ.'
കനീയസസ്ത്രയസ്ത്വേവ ഗതാ ഗിരിവനാംതരമ് । തൌ ജഗ്മതൂ രണഭുവം തേഷാമേവ സുപശ്യതാമ്
അവിടെ മൂന്നു ചെറുപ്പവൻമാർ മലയും കാടും ഉള്ളിലേക്ക് പോയി; അവരിൽ രണ്ടു പേർ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോയി, എല്ലാവരും നോക്കി നിന്നു.
തേജസാ സുബലേനാപി ഗര്ജംതൌ ച പുനഃപുനഃ । അഥ തേ ലുബ്ധകാഃ ശൂരാഃ സംപ്രാപ്താ വാതരംഹസഃ
പ്രഭയിലും ശക്തിയിലും തിളങ്ങി അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർജ്ജിച്ചു; അപ്പോൾ കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ ഭയങ്കരനായ വേട്ടക്കാരുടെ സംഘം അവിടെ എത്തി.
പഥാ തേനാപി ദുര്ഗേണ ത്രയസ്തേ പ്രേഷിതാ നൃപ । തിഷ്ഠതഃ സ്മ പഥം രുദ്ധ്വാ ദ്വാവേതൌ ജനനീസുതൌ
അയാൾ പറഞ്ഞ കഠിനമായ വഴിയിലൂടെ മൂന്നു പേർ മുന്നോട്ട് അയക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അമ്മയും മകനും വഴിയിൽ തടഞ്ഞ് നിന്നു.
ലുബ്ധകാശ്ച തതഃ പ്രാപ്താഃ ഖഡ്ഗബാണധനുര്ധരാഃ । പ്രജഘ്നുസ്തോമരൈസ്തീക്ഷ്ണൈശ്ചക്രൈശ്ച മുശലൈസ്തതഃ
അപ്പോൾ വേട്ടക്കാർ വാളുകളും അമ്പുകളും വില്ലുകളും എടുത്ത് എത്തി; അവർ മൂർച്ചയുള്ള കുന്തങ്ങളും ചക്രങ്ങളും മുഷലങ്ങളും കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
മാതരം പൃഷ്ഠതഃ കൃത്വാ തനയോ യുധ്യതേ സ തൈഃ । ദംഷ്ട്രയാ നിഹതാഃ കേചിത്കേചിത്തുംഡേന ഘാതിതാഃ
അമ്മയെ പിന്നിൽ നിർത്തി മകൻ അവരോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്തു; ചിലരെ അവൻ ദന്തംകൊണ്ട് കൊല്ലുകയും ചിലരെ തുമ്പുകൊണ്ട് വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.
സംജഘാന ഖുരാഗ്രൈശ്ച ശൂരാശ്ച പതിതാ രണേ । യുയുധേ ശൂകരഃ സംഖ്യേ ദൃഷ്ടോ രാജ്ഞാ മഹാത്മനാ
അവൻ കുരുത്തിരിയാൽ അടിച്ച് യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീരന്മാർ വീണു; ആ പന്നി യുദ്ധത്തിൽ പോരാടുന്നത് മഹാത്മാവായ രാജാവു കണ്ടു.
പിതുഃ സകാശാച്ഛൂരോയമിതി ജ്ഞാത്വാ സസമ്മുഖഃ । ബാണപാണിര്മഹാതേജാ മനുസൂനുഃ പ്രതാപവാന്
അവൻ അച്ഛന്റെ വംശത്തിൽ നിന്നുള്ള വീരനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, മഹാതേജസ്സുള്ള രാജകുമാരൻ അമ്പ് കൈയിൽ എടുത്ത് നേരെ അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
നിശിതേനാപി ബാണേന അര്ദ്ധചംദ്രാനുകാരിണാ । രാജ്ഞാ ഹതഃ പപാതോര്വ്യാം വിദ്ധോരസ്കോ മഹാത്മനാ
അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് രാജാവ് അവനെ വെട്ടി; മഹാത്മാവായ അവൻ നെഞ്ചിൽ വെട്ടേറ്റ് നിലത്ത് വീണു.
മമാര സഹസാ ഭൂമൌ പപാത സ ഹി ശൂകരഃ । പുത്രമോഹം പരം പ്രാപ്താ തസ്യോപരി ഗതാ സ്വയമ്
അവൻ പെട്ടെന്ന് മരിച്ചു ഭൂമിയിൽ വീണു; അമ്മ, മകനോടുള്ള വലിയ സ്നേഹത്തിൽ മടുത്ത്, നേരെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
തയാ ച നിഹതാഃ ശൂരാസ്തുംഡഘാതൈര്മഹീതലേ । നിപേതുര്ലുബ്ധകാഃ ശൂരാഃ കതിനഷ്ടാ മൃതാ നൃപ
അവളുടെ തുമ്പ് കൊണ്ടുള്ള പ്രഹരത്തിൽ വീരന്മാർ നിലത്ത് വീണു; രാജാവേ, അനേകം ഭയങ്കര വേട്ടക്കാർ അവിടെ മരിച്ചു വീണു.
ദ്രാവയംതീ മഹത്സൈന്യം ദംഷ്ട്രയാ സൂകരീ തതഃ । യഥാ കൃത്യാ സമുദ്ഭൂതാ മഹാഭയവിധായികാ
അപ്പോൾ ആ പന്നിക്കുട്ടി ദന്തംകൊണ്ട് വലിയ സൈന്യത്തെ ഓടിച്ചു; വലിയ ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കൃത്യയെന്നപോലെ അവൾ അവിടെ ഉയർന്നു.
തമുവാച തതോ രാജ്ഞീ ദേവരാജസുതോപമമ് । അനയാ നിഹതം രാജന്മഹത്സൈന്യം തവൈവ ഹി
അപ്പോൾ രാജ്ഞി, ദേവേന്ദ്രപുത്രനുപമനായ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, ഇവളാണ് നിന്റെ വലിയ സൈന്യത്തെ നശിപ്പിച്ചത്.'