ഏവമേതൌ സുസംഭാഷ്യ പരസ്പരഹിതൈഷിണൌ । യുദ്ധായ നിശ്ചിതൌ ഭൂത്വാ സമാലോകയതോ രിപൂന്
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം നല്ലവണ്ണം സംസാരിച്ച്, ഒരുമിച്ച് ഒരാളുടെ ഭാവുകം ആഗ്രഹിച്ചു, അവർ യുദ്ധത്തിനായി തീരുമാനിച്ച് ശത്രുക്കളെ നോക്കി.
കോശലാധിപതിം വീരം തമിക്ഷ്വാകും മഹാമതിമ്
കോശലരാജാവായ മഹാമതിയായ വീരനായ ഇക്ഷ്വാകു.
യഥൈവ മേഘഃ പരിഗര്ജതേ ദിവി പ്രാവൃട്സുകാലേഷു തഡിത്പ്രകാശൈഃ । തഥൈവ സംഗര്ജതി കാംതയാ സമം സമാഹ്വയേദ്രാജവരം ഖുരാഗ്രൈഃ
മഴക്കാലത്ത് ആകാശത്ത് മേഘം മിന്നലോടെ ഗർജിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ തന്റെ പ്രിയയോടൊപ്പം ഗർജിച്ചു, കുതിരയുടെ കുതിരക്കാലുകൾ കൊണ്ട് മഹാരാജാവിനെ പോരിന് ക്ഷണിച്ചു.
തം ഗര്ജമാനം ദദൃശേ മഹാത്മാ വാരാഹമേകം പുരുഷാര്ഥയുക്തമ് । സസാര അശ്വസ്യ ജവേനയുക്തഃ സസമ്മുഖം തസ്യ നൃവീരധീരഃ
ആ ഗർജിക്കുന്നവനെ മഹാത്മാവ് കണ്ടു, ലക്ഷ്യബോധമുള്ള ഒരേയൊരു പന്നി; ധീരനായ രാജാവ് വേഗമുള്ള കുതിരയിൽ കയറി അവനെ നേരിട്ട് നേരിടാൻ ഓടി.
ചതുശ്ചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ സുകലോവാച- സ്വസൈന്യം ദുര്ധരം ദൃഷ്ട്വാ നിര്ജിതം ദുര്ധരേണ തമ് । ചുകോപ ഭൂപതിഃ ക്രൂരം ദുഃസഹം ശൂകരം പ്രതി
നാല്പത്തിയൊന്നാം അധ്യായം. സുകലൻ പറഞ്ഞു: തന്റെ സൈന്യം ദുർധരനാൽ തോറ്റതും അതിനെ അതിജയിക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്നുമാണ് രാജാവ് കണ്ടത്. അതുകൊണ്ട്, അത്യന്തം ക്രൂരവും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായ ആ പന്നിയെ രാജാവ് ക്രോധത്തോടെ നോക്കി.
ധനുരാദായ വേഗേന ബാണം കാലാനലോപമമ് । തസ്യാഭിമുഖമേവാസൌ ഹയേനാഭിസസാര സഃ
വേഗത്തിൽ വില്ലും കാളാഗ്നിപോലെയുള്ള അമ്പും എടുത്ത്, അവൻ കുതിരയിൽ കയറി നേരെ അവനെ നേരിടാൻ ഓടി.
സ യദാ നൃപതിം ഹയപൃഷ്ഠഗതം വരപൌരുഷയുക്തമമിത്രഹണമ് । പരിപശ്യതി ശൂകരയൂഥപതിഃ പ്രഗതോഭിമുഖം രണഭൂമിതലേ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ മുന്നോട്ട് വരുന്ന, ഉത്തമശക്തിയും ശത്രുനാശകത്വവും ഉള്ള കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന രാജാവിനെ കാട്ടുപന്നിയുടെ കൂട്ടത്തിലെ തലവൻ കണ്ടപ്പോൾ,
നിശിതേന ശരേണ ഹതോ ഹി യദാ നൃപതേര്ഹയപാദതലേ പ്രഗതഃ । തമിഹൈവ വിലംഘ്യ ച വേഗമനാഃ പ്രഖരേണ ജവേന ച കോലവരഃ
കൂർച്ചുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് വെടിയേറ്റ് രാജാവിന്റെ കുതിരയുടെ കാൽക്കീഴിൽ വീണപ്പോൾ, അതി വേഗത്തിൽ ഓടാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കാട്ടുപന്നി ശക്തിയോടെ ഉയർന്ന് ചാടുന്നു.
വ്യഥിതസ്തുരഗഃ സകിരിഃകിടിനാ ന ഹി യാതി ക്ഷിതൌ സ ഹി വിദ്ധഗതിഃ । തുരഗഃ പതിതോ ഭുവി തുംഡഹതോ ലഘുസ്യംദനമേവ ഗതോ നൃപതിഃ
കാട്ടുപന്നിയുടെ കുരിശാൽ പരിക്കേറ്റ കുതിര വേദനയോടെ നിലത്തു കിടക്കുന്നു; അതിന്റെ ചലനം തടസ്സപ്പെടുന്നു. കുതിര വീണതോടെ രാജാവ് വേഗത്തിൽ ഒരു ചെറുകുതിരയിലേയ്ക്ക് കയറി.
സ ഹി ഗര്ജതി ശൂകരജാതിരവൈരഥസംസ്ഥിതകോശല യേന ജവൈഃ । ഗദയാ നിഹതഃ കില ഭൂപതിനാ രണമധ്യഗതഃ സ ഹി യൂഥപതിഃ
യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ കാട്ടുപന്നികളുടെ തലവൻ ഉഗ്രമായി കുരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് തന്റെ ഗദയാൽ അവനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി.
പരിത്യജ്യ തനും ച സ്വകാം ഹി തദാ ഗത ഏവ ഹരേര്ഗൃഹമേവ വരമ്
അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് നേരെ ഹരിയുടെ പുണ്യലോകത്തിലേയ്ക്ക് പോയി.
കൃത്വാ ഹി യുദ്ധം സമരേ ഹിതേന രാജ്ഞാ സമം ശൂകരരാജരാജഃ । പപാത ഭൂമൌ ച ഹതോ യദാ തു വവര്ഷിരേ ദേവവരാഃ സുപുഷ്പൈഃ
രാജാവിനൊപ്പം ധൈര്യത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്ത കാട്ടുപന്നികളുടെ രാജാവ് വീണു മരിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ അവന്റെ മേൽ ചിതറിച്ചു.
തസ്യോര്ധ്വഗഃ പുഷ്പചയഃ സുജാതഃ സംതാനകാനാമിവ സൌരഭശ്ച । സകുംകുമൈശ്ചംദനവൃഷ്ടിമേവ കുര്വംതി ദേവാഃ പരിതുഷ്യമാണാഃ
അവന്റെ മേൽ മനോഹരമായ പുഷ്പക്കൂമ്പാരം ഉയർന്നു, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ സുഗന്ധം പരന്നു; സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ കുങ്കുമവും ചന്ദനവും മഴപോലെ പെയ്യിച്ചു.
വിമൃശ്യമാനഃ സ ഹി തേന രാജ്ഞാ ചതുര്ഭുജഃ സോപി ബഭൂവ രാജന് । ദിവ്യാംബരോഭൂഷണദിവ്യരൂപഃ സ്വതേജസാ ഭാതി ദിവാകരോ യഥാ
രാജാവ് അവനെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവൻ നാലു കൈകളോടെ ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച്, സ്വന്തം തേജസ്സിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ദിവ്യേന യാനേന ദിവം ഗതോ യദാ സുപൂജ്യമാനഃ സുരരാജദേവൈഃ । ഗംധര്വരാജഃ സ ബഭൂവ ഭൂയഃ പൂര്വം സ്വകം കായമിഹൈവ ഹിത്വാ
ദിവ്യവാഹനത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാരും ദേവേന്ദ്രനും അവനെ ആദരിച്ചു; അവൻ തന്റെ പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും ഗന്ധർവരാജാവായി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ। ചതുശ്ചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനുവിന്റെ കഥയിലെയും സുകലയുടെ പുണ്യചരിത്രത്തിലെയും നാൽപ്പത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പംചചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ സുകലോവാച- അഥ തേ ലുബ്ധകാഃ സര്വേ ശൂകരീം പ്രതി ജഗ്മിരേ । ശൂരാശ്ച ദാരുണാഃ പ്രാപ്താഃ പാശഹസ്താശ്ച ഭീഷണാഃ
പതിനഞ്ചാം അധ്യായം. സുകല പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം എല്ലാ വേട്ടക്കാരും കാട്ടുപന്നിയുടെ പെണ്ണിനെ പിന്തുടർന്നു; ഭയാനകമായ പാശം കൈവശമുള്ള ധീരരും ക്രൂരരുമായ യോദ്ധാക്കൾ അവിടെ എത്തി.
ചതുരശ്ച തതോ ഡിംഭാന്കൃത്വാ സ്ഥിത്വാ ച ശൂകരീ । കുടുംബേന സമം കാംതം ഹതം ദൃഷ്ട്വാ മഹാഹവേ
അവൾ തന്റെ നാലു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടത്തോടെ ഒപ്പം നിർത്തി, മഹായുദ്ധത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടു.
ഭര്തുര്മേ ചിംതിതം പ്രാപ്തമൃഷിദേവൈശ്ച പൂജിതഃ । ഗതഃ സ്വര്ഗം മഹാത്മാസൌ വീര്യേണാനേന കര്മണാ
എന്റെ ഭർത്താവ്, ഋഷിമാരാലും ദേവന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെട്ടവൻ, തന്റെ വീര്യത്താലും സത്കർമ്മത്താലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നുവെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.
അനേനാപി പഥാ യാസ്യേ സ്വര്ഗം ഭര്ത്താ സ തിഷ്ഠതി । തയാ സുനിശ്ചിതം കൃത്വാ പുത്രാന്പ്രതിവിചിംതിതമ്
ഇതേ വഴിയിലൂടെയാണ് ഞാൻ പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് പോകുക, എന്റെ ഭർത്താവ് ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക്. അങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കി, അവൾ തന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
യദാ ജീവംതി മേ ബാലാശ്ചത്വാരോ വംശധാരകാഃ । ഭവത്യസ്യ സുവീരസ്യ കോലസ്യാപി മഹാത്മനഃ
എന്റെ നാലു കുഞ്ഞുങ്ങളായ വംശത്ത続きを നിലനിർത്തുന്നവർ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ മഹാത്മാവായ ധീരനായ കാട്ടുപന്നിയുടെ മഹത്വം നിലനിൽക്കും.
കേനോപായേന പുത്രാന്വൈ രക്ഷായുക്താന്കരോമ്യഹമ് । ഇതി ചിംതാപരാ ഭൂത്വാ ദൃഷ്ട്വാ പര്വതസംകടമ്
എന്ത് വഴി ഉപയോഗിച്ചാൽ ഞാൻ മക്കളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയും? എന്ന ചിന്തയിൽ മുഴുകി, അവൾ ഒരു കഠിനമായ മലവഴി നോക്കി.
തത്ര മാര്ഗം സുവിസ്തീര്ണം നിഷ്കാസായ പ്രയാസ്യതേ । തയാ സുനിശ്ചിതം കൃത്വാ പുത്രാന്പ്രതി വിചിംതിതമ്
അവിടെ അവൾ രക്ഷയ്ക്ക് വിശാലമായ ഒരു വഴി കണ്ടു; ഉറച്ച മനസ്സോടെ, അവൾ മക്കളെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
താനുവാച മഹാരാജ പുത്രാന്പ്രതി സുമോഹിതാന് । യാവത്തിഷ്ഠാമ്യഹം പുത്രാസ്താവദ്ഗച്ഛത ശീഘ്രഗാഃ
അവളെ അതീവ വിഷമത്തിലാക്കിയ മക്കളോട് അവൾ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നതുവരെ, മക്കളേ, നിങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം.'
തേഷാം മധ്യേ സുതോ ജ്യേഷ്ഠഃ കഥം യാസ്യാമി മാതരമ് । സംത്യജ്യ ജീവലോഭാച്ച ധിങ്മേ മാതഃ സുജീവിതമ്
അവരിൽ ഞാൻ മുതിർന്ന മകനാണ്. ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ എങ്ങനെ അമ്മയോട് പോകും? അമ്മേ, ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത് എനിക്ക് ലജ്ജയാണ്.
പിതൃവൈരം കരിഷ്യാമി സാധയിഷ്യേ രണേ രിപൂന് । ഗൃഹീത്വാ ത്വം കനീയസോഭ്രാതൄന്സ്ത്രീന്ദുര്ഗകംദരമ്
ഞാൻ അച്ഛന്റെ ശത്രുതയ്ക്ക് പ്രതികാരം ചെയ്യും, യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കും. നീ ചെറുപ്പ സഹോദരന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും കോട്ടയെയും കൂട്ടി മലകുഴിയിലേക്ക് പോകൂ.
പിതരം മാതരം ത്യക്ത്വാ യോ യാതി ഹി സ പാപധീഃ । നരകം ച പ്രയാത്യേവ കൃമികോടിസമാകുലമ്
അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഉപേക്ഷിച്ച് പോകുന്നവൻ പാപബുദ്ധിയുള്ളവനാണ്; അവൻ അനവധി പുഴുക്കളാൽ നിറഞ്ഞ നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.
തമുവാച സുദുഃഖാര്താ ത്വാം ത്യക്ത്വാഹം കഥം സുത । സംയാസ്യാമി മഹാപാപാ ത്രയോ ഗച്ഛംതു മേ സുതാഃ
വളരെ ദുഃഖിതയായി അവൾ പറഞ്ഞു: 'മകനേ, നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും? വലിയ പാപിനിയായ ഞാൻ. എന്റെ മൂന്നു മക്കളും പോകട്ടെ.'
കനീയസസ്ത്രയസ്ത്വേവ ഗതാ ഗിരിവനാംതരമ് । തൌ ജഗ്മതൂ രണഭുവം തേഷാമേവ സുപശ്യതാമ്
അവിടെ മൂന്നു ചെറുപ്പവൻമാർ മലയും കാടും ഉള്ളിലേക്ക് പോയി; അവരിൽ രണ്ടു പേർ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോയി, എല്ലാവരും നോക്കി നിന്നു.
തേജസാ സുബലേനാപി ഗര്ജംതൌ ച പുനഃപുനഃ । അഥ തേ ലുബ്ധകാഃ ശൂരാഃ സംപ്രാപ്താ വാതരംഹസഃ
പ്രഭയിലും ശക്തിയിലും തിളങ്ങി അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർജ്ജിച്ചു; അപ്പോൾ കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ ഭയങ്കരനായ വേട്ടക്കാരുടെ സംഘം അവിടെ എത്തി.