മാതൃദോഷം പ്രകാശേത സ്ത്രീജാതഃ പരികഥ്യതേ । അത്ര യജ്ഞാശ്ച തീര്ഥാശ്ച അത്ര ദേവാ മഹൌജസഃ
അവൻ അമ്മയുടെ കുറ്റം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; സ്ത്രീജന്മം ലഭിച്ചവനെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ യജ്ഞങ്ങളും തീർത്ഥങ്ങളും മഹാശക്തിയുള്ള ദേവതകളും ഉണ്ട്.
പശ്യംതി കൌതുകം കാംതേ മുനയഃ സിദ്ധചാരണാഃ । ത്രൈലോക്യം വര്തതേ തത്ര യത്ര വീരപ്രകാശനമ്
പ്രിയേ, മുനികളും സിദ്ധന്മാരും ചരണമാരും ആ അത്ഭുതം കാണുന്നു; വീരത്വം തെളിയുന്നിടത്ത് മൂന്നു ലോകവും നിലകൊള്ളുന്നു.
സമരാദ്ഭഗ്നം പ്രപശ്യംതി സര്വേ ത്രൈലോക്യവാസിനഃ । ശപംതി നിര്ഘൃണം പാപം പ്രഹസന്തി പുനഃപുനഃ
മൂന്നു ലോകത്തെയും ജീവികൾ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റവനെ കാണുന്നു; അവർ ക്രൂരനും പാപിയുമായവനെ ശപിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ദുര്ഗതിം ദര്ശയേത്തസ്യ ധര്മരാജോ ന സംശയഃ । സമ്മുഖഃ സമരേ യുദ്ധേ സ്വശിരഃ ശോണിതം പിബേത്
ധർമ്മരാജാവ് അവന് ദുർഗതി കാണിക്കുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല; യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ട് നിന്ന്, അവൻ സ്വന്തം തലയിൽ നിന്നുള്ള രക്തം കുടിക്കേണ്ടിവരും.
അശ്വമേധഫലം ഭുംക്തേ ഇംദ്രലോകം പ്രഗച്ഛതി । യദാ ജയതി സംഗ്രാമേ ശത്രൂഞ്ഛൂരോ വരാനനേ
യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചാൽ, അവൻ അശ്വമേധ യാഗഫലം അനുഭവിക്കുകയും ഇന്ദ്രലോകത്തിൽ എത്തുകയും ചെയ്യും, സുന്ദരിയേ.
തദാ പ്രഭുംജതേ ലക്ഷ്മീം നാനാഭോഗാന്ന സംശയഃ । യദാ തത്ര ത്യജേത്പ്രാണാന്സമ്മുഖഃ സന്നിരാശ്രയഃ
അപ്പോൾ അവൻ സമ്പത്തും വിവിധ സുഖങ്ങളും അനുഭവിക്കും, സംശയമില്ല; അവിടെ, ശത്രുവിനെ നേരിട്ട് നോക്കി, ആശ്രയം ഇല്ലാതെ ജീവൻ വിട്ടാൽ.
സ ഗച്ഛേത്പരമം സ്ഥാനം ദേവകന്യാം പ്രഭുംജതേ । ഏവം ധര്മം വിജാനാമി കഥം ഭഗ്നോ വ്രജാമ്യഹമ്
അവൻ പരമസ്ഥാനവും ദിവ്യകന്യയും ലഭിക്കും; ഈ വിധമാണ് ധർമ്മം എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ തോറ്റു പിന്മാറാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?
അനേന സമരേ യുദ്ധം കരിഷ്യേ നാത്ര സംശയഃ । മനോഃ പുത്രേണ ധീരേണ രാജ്ഞാ ഇക്ഷ്വാകുണാ സഹ
ഇതോടെ ഞാൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ പോരാടും, ഇതിൽ സംശയമില്ല; മനുവിന്റെ ധീരനായ പുത്രനോടും രാജാവായ ഇക്ഷ്വാകുവിനോടും കൂടി.
ഡിംഭാന്ഗൃഹീത്വാ യാഹി ത്വം സുഖം ജീവ വരാനനേ । തസ്യ ശ്രുത്വാ വചഃ പ്രാഹ ബദ്ധാഹം തവ ബംധനൈഃ
കുഞ്ഞുങ്ങളെ എടുത്തു നീ പോകൂ, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ, സുന്ദരിയേ; അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു: നിന്റെ ബന്ധങ്ങളിൽ ഞാൻ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.
സ്നേഹമാനരസാഖ്യൈശ്ച രതിക്രീഡനകൈഃ പ്രിയ । പുരതസ്തേ സുതൈഃ സാര്ദ്ധം പ്രാണാംസ്ത്യക്ഷ്യാമി മാനദ
സ്നേഹവും മാനവും രതിക്രീഡയുംകൊണ്ടുള്ള ബന്ധങ്ങൾ, പ്രിയനേ, നിന്റെ മുമ്പിൽ കുട്ടികളോടൊപ്പം ഞാൻ ജീവൻ വിടും, മാനദായകനേ.
ഏവമേതൌ സുസംഭാഷ്യ പരസ്പരഹിതൈഷിണൌ । യുദ്ധായ നിശ്ചിതൌ ഭൂത്വാ സമാലോകയതോ രിപൂന്
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം നല്ലവണ്ണം സംസാരിച്ച്, ഒരുമിച്ച് ഒരാളുടെ ഭാവുകം ആഗ്രഹിച്ചു, അവർ യുദ്ധത്തിനായി തീരുമാനിച്ച് ശത്രുക്കളെ നോക്കി.
കോശലാധിപതിം വീരം തമിക്ഷ്വാകും മഹാമതിമ്
കോശലരാജാവായ മഹാമതിയായ വീരനായ ഇക്ഷ്വാകു.
യഥൈവ മേഘഃ പരിഗര്ജതേ ദിവി പ്രാവൃട്സുകാലേഷു തഡിത്പ്രകാശൈഃ । തഥൈവ സംഗര്ജതി കാംതയാ സമം സമാഹ്വയേദ്രാജവരം ഖുരാഗ്രൈഃ
മഴക്കാലത്ത് ആകാശത്ത് മേഘം മിന്നലോടെ ഗർജിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ തന്റെ പ്രിയയോടൊപ്പം ഗർജിച്ചു, കുതിരയുടെ കുതിരക്കാലുകൾ കൊണ്ട് മഹാരാജാവിനെ പോരിന് ക്ഷണിച്ചു.
തം ഗര്ജമാനം ദദൃശേ മഹാത്മാ വാരാഹമേകം പുരുഷാര്ഥയുക്തമ് । സസാര അശ്വസ്യ ജവേനയുക്തഃ സസമ്മുഖം തസ്യ നൃവീരധീരഃ
ആ ഗർജിക്കുന്നവനെ മഹാത്മാവ് കണ്ടു, ലക്ഷ്യബോധമുള്ള ഒരേയൊരു പന്നി; ധീരനായ രാജാവ് വേഗമുള്ള കുതിരയിൽ കയറി അവനെ നേരിട്ട് നേരിടാൻ ഓടി.
ചതുശ്ചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ സുകലോവാച- സ്വസൈന്യം ദുര്ധരം ദൃഷ്ട്വാ നിര്ജിതം ദുര്ധരേണ തമ് । ചുകോപ ഭൂപതിഃ ക്രൂരം ദുഃസഹം ശൂകരം പ്രതി
നാല്പത്തിയൊന്നാം അധ്യായം. സുകലൻ പറഞ്ഞു: തന്റെ സൈന്യം ദുർധരനാൽ തോറ്റതും അതിനെ അതിജയിക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്നുമാണ് രാജാവ് കണ്ടത്. അതുകൊണ്ട്, അത്യന്തം ക്രൂരവും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായ ആ പന്നിയെ രാജാവ് ക്രോധത്തോടെ നോക്കി.
ധനുരാദായ വേഗേന ബാണം കാലാനലോപമമ് । തസ്യാഭിമുഖമേവാസൌ ഹയേനാഭിസസാര സഃ
വേഗത്തിൽ വില്ലും കാളാഗ്നിപോലെയുള്ള അമ്പും എടുത്ത്, അവൻ കുതിരയിൽ കയറി നേരെ അവനെ നേരിടാൻ ഓടി.
സ യദാ നൃപതിം ഹയപൃഷ്ഠഗതം വരപൌരുഷയുക്തമമിത്രഹണമ് । പരിപശ്യതി ശൂകരയൂഥപതിഃ പ്രഗതോഭിമുഖം രണഭൂമിതലേ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ മുന്നോട്ട് വരുന്ന, ഉത്തമശക്തിയും ശത്രുനാശകത്വവും ഉള്ള കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന രാജാവിനെ കാട്ടുപന്നിയുടെ കൂട്ടത്തിലെ തലവൻ കണ്ടപ്പോൾ,
നിശിതേന ശരേണ ഹതോ ഹി യദാ നൃപതേര്ഹയപാദതലേ പ്രഗതഃ । തമിഹൈവ വിലംഘ്യ ച വേഗമനാഃ പ്രഖരേണ ജവേന ച കോലവരഃ
കൂർച്ചുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് വെടിയേറ്റ് രാജാവിന്റെ കുതിരയുടെ കാൽക്കീഴിൽ വീണപ്പോൾ, അതി വേഗത്തിൽ ഓടാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കാട്ടുപന്നി ശക്തിയോടെ ഉയർന്ന് ചാടുന്നു.
വ്യഥിതസ്തുരഗഃ സകിരിഃകിടിനാ ന ഹി യാതി ക്ഷിതൌ സ ഹി വിദ്ധഗതിഃ । തുരഗഃ പതിതോ ഭുവി തുംഡഹതോ ലഘുസ്യംദനമേവ ഗതോ നൃപതിഃ
കാട്ടുപന്നിയുടെ കുരിശാൽ പരിക്കേറ്റ കുതിര വേദനയോടെ നിലത്തു കിടക്കുന്നു; അതിന്റെ ചലനം തടസ്സപ്പെടുന്നു. കുതിര വീണതോടെ രാജാവ് വേഗത്തിൽ ഒരു ചെറുകുതിരയിലേയ്ക്ക് കയറി.
സ ഹി ഗര്ജതി ശൂകരജാതിരവൈരഥസംസ്ഥിതകോശല യേന ജവൈഃ । ഗദയാ നിഹതഃ കില ഭൂപതിനാ രണമധ്യഗതഃ സ ഹി യൂഥപതിഃ
യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ കാട്ടുപന്നികളുടെ തലവൻ ഉഗ്രമായി കുരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് തന്റെ ഗദയാൽ അവനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി.
പരിത്യജ്യ തനും ച സ്വകാം ഹി തദാ ഗത ഏവ ഹരേര്ഗൃഹമേവ വരമ്
അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് നേരെ ഹരിയുടെ പുണ്യലോകത്തിലേയ്ക്ക് പോയി.
കൃത്വാ ഹി യുദ്ധം സമരേ ഹിതേന രാജ്ഞാ സമം ശൂകരരാജരാജഃ । പപാത ഭൂമൌ ച ഹതോ യദാ തു വവര്ഷിരേ ദേവവരാഃ സുപുഷ്പൈഃ
രാജാവിനൊപ്പം ധൈര്യത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്ത കാട്ടുപന്നികളുടെ രാജാവ് വീണു മരിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ അവന്റെ മേൽ ചിതറിച്ചു.
തസ്യോര്ധ്വഗഃ പുഷ്പചയഃ സുജാതഃ സംതാനകാനാമിവ സൌരഭശ്ച । സകുംകുമൈശ്ചംദനവൃഷ്ടിമേവ കുര്വംതി ദേവാഃ പരിതുഷ്യമാണാഃ
അവന്റെ മേൽ മനോഹരമായ പുഷ്പക്കൂമ്പാരം ഉയർന്നു, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ സുഗന്ധം പരന്നു; സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ കുങ്കുമവും ചന്ദനവും മഴപോലെ പെയ്യിച്ചു.
വിമൃശ്യമാനഃ സ ഹി തേന രാജ്ഞാ ചതുര്ഭുജഃ സോപി ബഭൂവ രാജന് । ദിവ്യാംബരോഭൂഷണദിവ്യരൂപഃ സ്വതേജസാ ഭാതി ദിവാകരോ യഥാ
രാജാവ് അവനെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവൻ നാലു കൈകളോടെ ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച്, സ്വന്തം തേജസ്സിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ദിവ്യേന യാനേന ദിവം ഗതോ യദാ സുപൂജ്യമാനഃ സുരരാജദേവൈഃ । ഗംധര്വരാജഃ സ ബഭൂവ ഭൂയഃ പൂര്വം സ്വകം കായമിഹൈവ ഹിത്വാ
ദിവ്യവാഹനത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാരും ദേവേന്ദ്രനും അവനെ ആദരിച്ചു; അവൻ തന്റെ പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും ഗന്ധർവരാജാവായി.
ഇതി ശ്രീപദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖംഡേ വേനോപാഖ്യാനേ സുകലാചരിത്രേ। ചതുശ്ചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനുവിന്റെ കഥയിലെയും സുകലയുടെ പുണ്യചരിത്രത്തിലെയും നാൽപ്പത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
പംചചത്വാരിംശത്തമോഽധ്യായഃ സുകലോവാച- അഥ തേ ലുബ്ധകാഃ സര്വേ ശൂകരീം പ്രതി ജഗ്മിരേ । ശൂരാശ്ച ദാരുണാഃ പ്രാപ്താഃ പാശഹസ്താശ്ച ഭീഷണാഃ
പതിനഞ്ചാം അധ്യായം. സുകല പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം എല്ലാ വേട്ടക്കാരും കാട്ടുപന്നിയുടെ പെണ്ണിനെ പിന്തുടർന്നു; ഭയാനകമായ പാശം കൈവശമുള്ള ധീരരും ക്രൂരരുമായ യോദ്ധാക്കൾ അവിടെ എത്തി.
ചതുരശ്ച തതോ ഡിംഭാന്കൃത്വാ സ്ഥിത്വാ ച ശൂകരീ । കുടുംബേന സമം കാംതം ഹതം ദൃഷ്ട്വാ മഹാഹവേ
അവൾ തന്റെ നാലു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടത്തോടെ ഒപ്പം നിർത്തി, മഹായുദ്ധത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടു.
ഭര്തുര്മേ ചിംതിതം പ്രാപ്തമൃഷിദേവൈശ്ച പൂജിതഃ । ഗതഃ സ്വര്ഗം മഹാത്മാസൌ വീര്യേണാനേന കര്മണാ
എന്റെ ഭർത്താവ്, ഋഷിമാരാലും ദേവന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെട്ടവൻ, തന്റെ വീര്യത്താലും സത്കർമ്മത്താലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നുവെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.
അനേനാപി പഥാ യാസ്യേ സ്വര്ഗം ഭര്ത്താ സ തിഷ്ഠതി । തയാ സുനിശ്ചിതം കൃത്വാ പുത്രാന്പ്രതിവിചിംതിതമ്
ഇതേ വഴിയിലൂടെയാണ് ഞാൻ പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് പോകുക, എന്റെ ഭർത്താവ് ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക്. അങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കി, അവൾ തന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.