വദംതി പുണ്യതീര്ഥാനി ബഹുപുണ്യപ്രദാനി ച । തത്കിം വദസ്വ സത്യം മേ യദി ധര്മമിഹേച്ഛസി
ഇവയെല്ലാം പുണ്യപ്രദമായ തിരുത്തലങ്ങൾ ആണെന്ന് അവർ പറയുന്നു. നീ ഇവിടെ ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സത്യമായുള്ള നിന്റെ അഭിപ്രായം പറയൂ.
പാതക ഉവാച- ആകാശാദ്വൈ മഹാരാജ മേഘാ വര്ഷംതി വൈ ജലമ് । ഭൂമൌ ഹി പര്വതേഷ്വേവം സര്വത്ര പതിതേ ജലമ്
പാപസ്വരൂപൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, മേഘങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചൊരിയുന്നു; ആ വെള്ളം ഭൂമിയിലും മലകളിലും എല്ലായിടത്തും വീഴുന്നു.
സ ആപ്ലാവ്യ തതസ്തിഷ്ഠേദ്ദയാം സര്വത്ര ഭാവയേത് । നദ്യഃ പാപപ്രവാഹാസ്തു താസു തീര്ഥം ശ്രുതം കഥമ്
ആ വെള്ളം എല്ലായിടത്തും ഒഴുകി നില്ക്കുന്നു; ദയയും കരുണയും എല്ലായിടത്തും പുലർത്തണം. എന്നാൽ നദികൾ പാപം ഒഴുകുന്നവയാണ്—അവയെ എങ്ങനെ തിരുത്തലുകൾ എന്ന് വിളിക്കും?
ജലാശയാ മഹാരാജ തഡാഗാഃ സാഗരാസ്തഥാ । പൃഥിവ്യാധാരകാശ്ചൈവ ഗിരയോ അശ്മരാശയഃ
രാജാവേ, ജലാശയങ്ങൾ, കായലുകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്ന മലകളും കല്ല് കിടക്കകളും—
നാസ്ത്യേതേഷു ച വൈ തീര്ഥം ജലൈര്ജലദമുത്തമമ് । സ്നാനേ യദാ മഹത്പുണ്യം കസ്മാന്മത്സ്യേഷു വൈ നഹി
ഇവയിൽ ഒന്നിലും തിരുത്തലുകളില്ല; വെള്ളം വെള്ളത്തേക്കാൾ ഉത്തമമല്ല. കുളിച്ചാൽ വലിയ പുണ്യം കിട്ടുമെങ്കിൽ, മീനുകൾക്ക് അങ്ങനെ എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിക്കില്ല?
ദൃഷ്ടാ സ്നാനേന വൈ സിദ്ധിര്മീനാഃ ശുദ്ധ്യംതി നാന്യഥാ । യത്ര ജിനസ്തത്ര തീര്ഥം തത്ര ധര്മഃ സനാതനഃ
കുളിച്ചാൽ മാത്രമേ മീനുകൾ ശുദ്ധിയാകൂ, മറ്റുവഴിയില്ല. ജിനൻ എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെയാണ് തിരുത്തലും ശാശ്വതധർമ്മവും.
തപോദാനാദികം സര്വം പുണ്യം തത്ര പ്രതിഷ്ഠിതമ്
തപസ്സും ദാനവും പോലുള്ള എല്ലാ പുണ്യഫലങ്ങളും അവിടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
ഏകോ ജിനഃ സര്വമയോ നൃപേംദ്ര നാസ്ത്യേവ ധര്മം പരമം ഹി തീര്ഥമ് । അയം തു ലാഭഃ പരമസ്തു തസ്മാദ്ധ്യ്യാസ്വ നിത്യം സുസുഖോ ഭവിഷ്യസി
ഒരു ജിനൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, രാജാവേ; അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ ധർമ്മമോ തിരുത്തലോ ഇല്ല. ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം; അതിനാൽ എപ്പോഴും ധ്യാനിക്കൂ, നീ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിക്കും.
വിനിംദ്യ ധര്മം സകലം സവേദം ദാനം സപുണ്യം പരയജ്ഞരൂപമ് । പാപസ്വഭാവൈര്ബഹുബോധിതോ നൃപസ്ത്വംഗസ്യ പുത്രോ ഭുവി തേന പാപിനാ
സകലധർമ്മവും വേദവും ദാനവും പുണ്യവും ഉത്തമയാഗവും ഉപേക്ഷിച്ച്, പാപസ്വഭാവമുള്ള പലരാലും ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടവനാണ് നീ, രാജാവേ; അങ്കന്റെ മകനായ ആ പാപിയെ കൊണ്ടാണ് ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്.
സൂത ഉവാച- ഏവം സംബോധിതോ വേനഃ പാപഭാവം ഗതഃ കില । പുരുഷേണ തേന ജൈനേന മഹാപാപേന മോഹിതഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട വേനൻ പാപഭാവം കൈവരിച്ചു; ആ ജൈനൻ മഹാപാപിയാൽ അവൻ ഭ്രമിച്ചുപോയി.
നമസ്കൃത്യ തതഃ പാദൌ തസ്യൈവ ച ദുരാത്മനഃ । വേദധര്മം പരിത്യജ്യ സത്യധര്മാദികാം ക്രിയാമ്
പിന്നീട് ആ ദുഷ്ടന്റെ കാലിൽ വന്ദനം ചെയ്ത്, വേദധർമ്മവും സത്യധർമ്മാദികമായ കർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു.
സുയജ്ഞാനാം നിവൃത്തിഃ സ്യാദ്വേദാനാം ഹിതഥൈവ ച । പുണ്യശാസ്ത്രമയോ ധര്മസ്തദാ നൈവ പ്രവര്തിതഃ
ശുദ്ധമായ യാഗങ്ങൾ നിർത്തി, വേദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു; പുണ്യശാസ്ത്രങ്ങൾ അടങ്ങിയ ധർമ്മം അപ്പോൾ നടപ്പാക്കിയില്ല.
സര്വപാപമയോ ലോകഃ സംജാതസ്തസ്യ ശാസനാത് । നൈവ യാഗാശ്ച വേദാശ്ച ധര്മശാസ്ത്രാര്ഥമുത്തമമ്
അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ ലോകം മുഴുവൻ പാപം നിറഞ്ഞതായി; യാഗങ്ങളോ വേദങ്ങളോ ഉത്തമധർമ്മശാസ്ത്രാർത്ഥമോ ഇല്ലാതായി.
ന ദാനാധ്യയനം വിപ്രാസ്തസ്മിഞ്ഛാസതി പാര്ഥിവേ । ഏവം ധര്മപ്രലോപോഭൂന്മഹത്പാപം പ്രവര്തിതമ്
ആ രാജാവിന്റെ കാലത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ദാനം നൽകുകയോ പഠനം നടത്തുകയോ ചെയ്തില്ല; ഇങ്ങനെ ധർമ്മം നശിച്ചു, വലിയ പാപം ഉദിച്ചു.
അംഗേന വാര്യമാണസ്തു അന്യഥാ കുരുതേ ഭൃശമ് । ന നനാമ പിതുഃ പാദൌ മാതുശ്ചൈവ ദുരാത്മവാന്
അങ്കൻ തടഞ്ഞിട്ടും, വേറെവിധം ശക്തിയായി പ്രവർത്തിച്ചു; ദുഷ്ടഹൃദയനായ അവൻ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാലിൽ വന്ദനം ചെയ്തില്ല.
സനകസ്യാപി വിപ്രസ്യ അഹമേകഃ പ്രതാപവാന് । പിത്രാ നിവാര്യമാണശ്ച മാത്രാ ചൈവ ദുരാത്മവാന്
സനകമുനിയോടും ഞാൻ മാത്രം ശക്തനായവനാണ്; അച്ഛനും അമ്മയും തടഞ്ഞിട്ടും, ദുഷ്ടഹൃദയനായ ഞാൻ അവരെ അനുസരിച്ചില്ല.
ന കരോതി ശുഭം പുണ്യം തീര്ഥദാനാദികം കദാ । ആത്മഭാവാനുരൂപം ച ബഹുകാലം മഹായശാഃ
അവന് ഒരിക്കലും തീര്ത്ഥയാത്രകള് ചെയ്യുകയോ, ദാനം നല്കുകയോ, മറ്റേതെങ്കിലും നല്ല പ്രവൃത്തികള് ചെയ്യുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല; മഹാത്മാവേ, ദീര്ഘകാലം അവന്റെ പ്രവൃത്തികള് അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന് അനുസരിച്ചായിരുന്നു.
പുനഃ സര്വൈര്വിചാര്യൈവം കസ്മാത്പാപീ വ്യജായത । അംഗപ്രജാപതേഃ പുത്രോ വംശലാഞ്ഛനമാഗതഃ
ഇതൊക്കെ ആലോചിച്ച ശേഷം, എല്ലാവരും വിചാരിച്ചു: അങ്ങനെയുള്ള പാപി എങ്ങനെയാണ് അംഗന്റെ മകനായി ജനിച്ച് ഈ വംശത്തിന് അപമാനം കൊണ്ടുവന്നത്?
പുനഃ പപ്രച്ഛ ധര്മാത്മാ സുതാം മൃത്യോര്മഹാത്മനഃ । കസ്യ ദോഷാത്സമുത്പന്നോ വദ സത്യം മമ പ്രിയേ
പിന്നീട്, ധര്മ്മനിഷ്ഠനായവന് മഹാത്മാവായ മൃത്യുവിന്റെ മകളോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു: പ്രിയേ, ആരുടെ കുറ്റം കൊണ്ടാണ് അവന് ജനിച്ചത് എന്ന് സത്യമായി പറയൂ.
സുനീഥോവാച- പൂര്വമേവ സ്വവൃത്താംതമാത്മപുണ്യം ച നംദിനീ । സമാചഷ്ട ച അംഗായ മമ ദോഷാന്മഹാമതേ
സുനീത പറഞ്ഞു: മുമ്പ് തന്നെ, നന്ദിനി തന്റെ സ്വഭാവവും പുണ്യവും അംഗന് പറഞ്ഞിരുന്നു; മഹാമതിയുള്ളവനേ, എന്റെ തെറ്റുകളും അവള് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു.
ബാല്യേ കൃതം മയാ പാപം സുശംഖസ്യ മഹാത്മനഃ । തപസി സംസ്ഥിതസ്യാപി നാന്യത്കിംചിത്കൃതം മയാ
എന്റെ ബാല്യത്തില്, മഹാത്മാവായ സുശംഖന് എതിരായി ഒരു പാപം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്; അവന് തപസ്സില് ഏര്പ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, മറ്റൊന്നും ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ല.
ശപ്താഹം കുപ്യതാ തേന ദുഷ്ടാ തേ സംതതിര്ഭവേത് । ഇതി ജാനേ മഹാഭാഗ തേനായം ദുഷ്ടതാം ഗതഃ
അവന് കോപത്തോടെ എന്നെ ശപിച്ചു: 'നിന്റെ സന്തതികള് ദുഷ്ടരാകട്ടെ' എന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ്, മഹാഭാഗവേ, ഇദ്ദേഹം ദുഷ്ടനായത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.
സമാകര്ണ്യ മഹാതേജാസ്തയാ സഹ വനം യയൌ । ഗതേ തസ്മിന്മഹാഭാഗേ സഭാര്യേ ച വനേ തദാ
ഇതൊക്കെ കേട്ടശേഷം, മഹാശക്തനായവന് അവളോടൊപ്പം കാടിലേക്ക് പോയി; അപ്പോഴാണ് ആ മഹാഭാഗനും ഭാര്യയും കാടിലേക്ക് പോയത്.
സപ്തൈതേ ഋഷയസ്തത്ര വേനപാര്ശ്വം ഗതാസ്തഥാ । സമാഹൂയ തതഃ പ്രോചുരംഗസ്യ തനയം പ്രതി
അവിടെ ഏഴു ഋഷിമാര് വേനന്റെ അടുക്കല് എത്തിയ്, അവനെ വിളിച്ചു, അംഗന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ഋഷയ ഊചുഃ- മാ വേന സാഹസം കാര്ഷീഃപ്രജാപാലോ ഭവാനിഹ । ത്വയാ സര്വമിദം ലോകം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ്
ഋഷിമാര് പറഞ്ഞു: വേനാ, നീ അതിക്രമം ചെയ്യരുത്; ഇവിടെ ജീവജാലങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനാകണം. ഈ ലോകം മുഴുവന്, ചലനമുള്ളതും ചലനമില്ലാത്തതുമായ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും, നിന്റെ വഴി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
ധര്മേ ചൈവ മഹാഭാഗ സകലം ഹി പ്രതിഷ്ഠിതമ് । പാപകര്മപരിത്യജ്യ പുണ്യം കര്മ സമാചര
മഹാഭാഗവേ, എല്ലാം ധര്മ്മത്തില് തന്നെയാണ് നിലനില്ക്കുന്നത്; പാപകരമായ പ്രവൃത്തികള് ഉപേക്ഷിച്ച്, നീ നല്ല പ്രവൃത്തികള് ചെയ്യണം.
ഏവമുക്തേഷു തേഷ്വേവ പ്രഹസന്വാക്യമബ്രവീത് । വേന ഉവാച- അഹമേവ പരോ ധര്മോഽഹമേവാര്ഹഃ സനാതനഃ
അങ്ങനെ അവര് പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, വേനന് ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഞാനാണ് പരമധര്മ്മം, ഞാനാണ് സദാ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവന്.'
അഹം ധാതാ അഹം ഗോപ്താ അഹം വേദാര്ഥ ഏവ ച । അഹം ധര്മോ മഹാപുണ്യോ ജൈനധര്മഃ സനാതനഃ
ഞാനാണ് സൃഷ്ടാവും, സംരക്ഷകനും, വേദങ്ങള്ക്കുള്ള അര്ത്ഥവുമാണ് ഞാന്; ഞാനാണ് ധര്മ്മം, മഹാപുണ്യം, സനാതനമായ ജൈനമതം.
മാമേവ കര്മണാ വിപ്രാ ഭജധ്വം ധര്മരൂപിണമ് । ഋഷയ ഉചുഃ- ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്ത്രിയാ വൈശ്യാസ്ത്രയോവര്ണാ ദ്വിജാതയഃ
നിങ്ങള് ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ കര്മ്മങ്ങളിലൂടെ ധര്മ്മസ്വരൂപനായ എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കണം. ഋഷിമാര് പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണര്, ക്ഷത്രിയര്, വൈശ്യര്—ഈ മൂന്ന് വര്ണ്ണങ്ങള്.
സര്വേഷാമേവ വര്ണാനാം ശ്രുതിരേഷാ സനാതനീ । വേദാചാരേണ വര്തംതേ തേന ജീവംതി ജംതവഃ
ഈ വര്ണ്ണങ്ങള്ക്കെല്ലാം ഇതാണ് സനാതനമായ ശാസനം; വേദാചാരപ്രകാരം ജീവിച്ച്, അതിനാല് എല്ലാ ജീവികളും നിലനില്ക്കുന്നു.