ദയാദാനപരോ നിത്യം ജീവമേവ പ്രരക്ഷയേത് । ചാംഡാലോഽപ്യഥ ശൂദ്രോ വാ സ വൈ ബ്രാഹ്മണ ഉച്യതേ
എപ്പോഴും കാരുണ്യവും ദാനവും ചെയ്യുന്നവൻ ജീവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; ചാണ്ഡാളനോ ശൂദ്രനോ ആയാലും അവൻ ബ്രാഹ്മണനാണ്.
ബ്രാഹ്മണോ നിര്ദയോ യോ വൈ പശുഘാതപരായണഃ । സ വൈ സുനിര്ദയഃ പാപീ കഠിനഃ ക്രൂരചേതനഃ
കാരുണ്യമില്ലാത്ത, മൃഗഹത്യയിൽ താൽപര്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണൻ പാപിയും കഠിനഹൃദയനും ക്രൂരചിത്തനുമാണ്.
വംചകൈഃ കഥിതോ വേദോ യോ വേദോ ജ്ഞാനവര്ജിതഃ । യത്ര ജ്ഞാനം ഭവേന്നിത്യം തത്ര വേദഃ പ്രതിഷ്ഠതി
വഞ്ചകരാൽ പറഞ്ഞ വേദം ജ്ഞാനമില്ലാത്തതാണ്; എവിടെ ജ്ഞാനം നിലനിൽക്കുന്നു, അവിടെയാണ് വേദം ഉറപ്പുള്ളത്.
ദയാഹീനേഷു വേദേഷു വിപ്രേഷു ച മഹാമതേ । നാസ്തി സത്യം ക്രിയാ തത്ര വേദവിപ്രേഷു വൈ തദാ
കാരുണ്യമില്ലാത്ത വേദങ്ങളിലും ബ്രാഹ്മണന്മാരിലും, മഹാമതിയുള്ളവനേ, അവിടെ സത്യം അല്ലെങ്കിൽ യാഗം ഇല്ല.
വേദാ ന വേദാ രാജേംദ്ര ബ്രാഹ്മണാഃ സത്യവര്ജിതാഃ । ദാനസ്യാപി ഫലം നാസ്തി തസ്മാദ്ദാനം ന ദീയതേ
വേദങ്ങൾ വേദമല്ല, രാജാധിരാജാ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ സത്യരഹിതരാണ്; ദാനത്തിനും ഫലം ഇല്ല, അതിനാൽ ദാനം ചെയ്യേണ്ടതില്ല.
യഥാ ശ്രാദ്ധസ്യ വൈ ചിഹ്നം തഥാ ദാനസ്യ ലക്ഷണമ് । ജിനസ്യാപി ച യദ്ധര്മം ഭുക്തിമുക്തിപ്രദായകമ്
ശ്രാദ്ധത്തിന് ഒരു ലക്ഷണമുണ്ടെന്നപോലെ, ദാനത്തിനും ഒരു ലക്ഷണമുണ്ട്; ജിനന്റെ ധർമ്മം അനുഭവവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു.
തവാഗ്രേഽഹം പ്രവക്ഷ്യാമി ബഹുപുണ്യപ്രദായകമ് । ആദൌ ദയാ പ്രകര്തവ്യാ ശാംതഭൂതേന ചേതസാ
നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ വലിയ പുണ്യം നൽകുന്നതിനെ കുറിച്ച് പറയും; ആദ്യം മനസ്സിൽ ശാന്തതയോടെ കാരുണ്യം പുലർത്തണം.
ആരാധയേദ്ധൃദാ ദേവം ജിനം യേന ചരാചരമ് । മനസാ ശുദ്ധഭാവേന ജിനമേകം പ്രപൂജയേത്
ഹൃദയപൂർവ്വം ദേവനായ ജിനനെ ആരാധിക്കണം, അവനാൽ ചലനസ്ഥാവരങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു; ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഏകജിനനെ ആദരിക്കണം.
നമസ്കാരഃ പ്രകര്തവ്യസ്തസ്യ ദേവസ്യ നാന്യഥാ । മാതാപിത്രോസ്തു വൈ പാദൌ കദാ നൈവ പ്രവംദയേത്
ദേവനോടു മാത്രം നമസ്കാരം അർപ്പിക്കണം, വേറൊരുവിധത്തിലും അല്ല. അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും കാലിൽ ഒരിക്കലും വന്ദനം ചെയ്യരുത്.
അന്യേഷാമപി കാ വാര്താ ശ്രൂയതാം രാജസത്തമ । വേന ഉവാച- ഏതേ വിപ്രാശ്ച ആചാര്യാ ഗംഗാദ്യാഃ സരിതസ്തഥാ
മറ്റുള്ളവരെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതുണ്ടോ? രാജാവേ, കേൾക്കൂ. വേനൻ പറഞ്ഞു: ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരും ഗുരുക്കന്മാരും ഗംഗാദി പുണ്യനദികളും—
വദംതി പുണ്യതീര്ഥാനി ബഹുപുണ്യപ്രദാനി ച । തത്കിം വദസ്വ സത്യം മേ യദി ധര്മമിഹേച്ഛസി
ഇവയെല്ലാം പുണ്യപ്രദമായ തിരുത്തലങ്ങൾ ആണെന്ന് അവർ പറയുന്നു. നീ ഇവിടെ ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സത്യമായുള്ള നിന്റെ അഭിപ്രായം പറയൂ.
പാതക ഉവാച- ആകാശാദ്വൈ മഹാരാജ മേഘാ വര്ഷംതി വൈ ജലമ് । ഭൂമൌ ഹി പര്വതേഷ്വേവം സര്വത്ര പതിതേ ജലമ്
പാപസ്വരൂപൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, മേഘങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചൊരിയുന്നു; ആ വെള്ളം ഭൂമിയിലും മലകളിലും എല്ലായിടത്തും വീഴുന്നു.
സ ആപ്ലാവ്യ തതസ്തിഷ്ഠേദ്ദയാം സര്വത്ര ഭാവയേത് । നദ്യഃ പാപപ്രവാഹാസ്തു താസു തീര്ഥം ശ്രുതം കഥമ്
ആ വെള്ളം എല്ലായിടത്തും ഒഴുകി നില്ക്കുന്നു; ദയയും കരുണയും എല്ലായിടത്തും പുലർത്തണം. എന്നാൽ നദികൾ പാപം ഒഴുകുന്നവയാണ്—അവയെ എങ്ങനെ തിരുത്തലുകൾ എന്ന് വിളിക്കും?
ജലാശയാ മഹാരാജ തഡാഗാഃ സാഗരാസ്തഥാ । പൃഥിവ്യാധാരകാശ്ചൈവ ഗിരയോ അശ്മരാശയഃ
രാജാവേ, ജലാശയങ്ങൾ, കായലുകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്ന മലകളും കല്ല് കിടക്കകളും—
നാസ്ത്യേതേഷു ച വൈ തീര്ഥം ജലൈര്ജലദമുത്തമമ് । സ്നാനേ യദാ മഹത്പുണ്യം കസ്മാന്മത്സ്യേഷു വൈ നഹി
ഇവയിൽ ഒന്നിലും തിരുത്തലുകളില്ല; വെള്ളം വെള്ളത്തേക്കാൾ ഉത്തമമല്ല. കുളിച്ചാൽ വലിയ പുണ്യം കിട്ടുമെങ്കിൽ, മീനുകൾക്ക് അങ്ങനെ എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിക്കില്ല?
ദൃഷ്ടാ സ്നാനേന വൈ സിദ്ധിര്മീനാഃ ശുദ്ധ്യംതി നാന്യഥാ । യത്ര ജിനസ്തത്ര തീര്ഥം തത്ര ധര്മഃ സനാതനഃ
കുളിച്ചാൽ മാത്രമേ മീനുകൾ ശുദ്ധിയാകൂ, മറ്റുവഴിയില്ല. ജിനൻ എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെയാണ് തിരുത്തലും ശാശ്വതധർമ്മവും.
തപോദാനാദികം സര്വം പുണ്യം തത്ര പ്രതിഷ്ഠിതമ്
തപസ്സും ദാനവും പോലുള്ള എല്ലാ പുണ്യഫലങ്ങളും അവിടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
ഏകോ ജിനഃ സര്വമയോ നൃപേംദ്ര നാസ്ത്യേവ ധര്മം പരമം ഹി തീര്ഥമ് । അയം തു ലാഭഃ പരമസ്തു തസ്മാദ്ധ്യ്യാസ്വ നിത്യം സുസുഖോ ഭവിഷ്യസി
ഒരു ജിനൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, രാജാവേ; അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ ധർമ്മമോ തിരുത്തലോ ഇല്ല. ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം; അതിനാൽ എപ്പോഴും ധ്യാനിക്കൂ, നീ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിക്കും.
വിനിംദ്യ ധര്മം സകലം സവേദം ദാനം സപുണ്യം പരയജ്ഞരൂപമ് । പാപസ്വഭാവൈര്ബഹുബോധിതോ നൃപസ്ത്വംഗസ്യ പുത്രോ ഭുവി തേന പാപിനാ
സകലധർമ്മവും വേദവും ദാനവും പുണ്യവും ഉത്തമയാഗവും ഉപേക്ഷിച്ച്, പാപസ്വഭാവമുള്ള പലരാലും ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടവനാണ് നീ, രാജാവേ; അങ്കന്റെ മകനായ ആ പാപിയെ കൊണ്ടാണ് ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്.
സൂത ഉവാച- ഏവം സംബോധിതോ വേനഃ പാപഭാവം ഗതഃ കില । പുരുഷേണ തേന ജൈനേന മഹാപാപേന മോഹിതഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട വേനൻ പാപഭാവം കൈവരിച്ചു; ആ ജൈനൻ മഹാപാപിയാൽ അവൻ ഭ്രമിച്ചുപോയി.
നമസ്കൃത്യ തതഃ പാദൌ തസ്യൈവ ച ദുരാത്മനഃ । വേദധര്മം പരിത്യജ്യ സത്യധര്മാദികാം ക്രിയാമ്
പിന്നീട് ആ ദുഷ്ടന്റെ കാലിൽ വന്ദനം ചെയ്ത്, വേദധർമ്മവും സത്യധർമ്മാദികമായ കർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു.
സുയജ്ഞാനാം നിവൃത്തിഃ സ്യാദ്വേദാനാം ഹിതഥൈവ ച । പുണ്യശാസ്ത്രമയോ ധര്മസ്തദാ നൈവ പ്രവര്തിതഃ
ശുദ്ധമായ യാഗങ്ങൾ നിർത്തി, വേദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു; പുണ്യശാസ്ത്രങ്ങൾ അടങ്ങിയ ധർമ്മം അപ്പോൾ നടപ്പാക്കിയില്ല.
സര്വപാപമയോ ലോകഃ സംജാതസ്തസ്യ ശാസനാത് । നൈവ യാഗാശ്ച വേദാശ്ച ധര്മശാസ്ത്രാര്ഥമുത്തമമ്
അവന്റെ ആജ്ഞയാൽ ലോകം മുഴുവൻ പാപം നിറഞ്ഞതായി; യാഗങ്ങളോ വേദങ്ങളോ ഉത്തമധർമ്മശാസ്ത്രാർത്ഥമോ ഇല്ലാതായി.
ന ദാനാധ്യയനം വിപ്രാസ്തസ്മിഞ്ഛാസതി പാര്ഥിവേ । ഏവം ധര്മപ്രലോപോഭൂന്മഹത്പാപം പ്രവര്തിതമ്
ആ രാജാവിന്റെ കാലത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ദാനം നൽകുകയോ പഠനം നടത്തുകയോ ചെയ്തില്ല; ഇങ്ങനെ ധർമ്മം നശിച്ചു, വലിയ പാപം ഉദിച്ചു.
അംഗേന വാര്യമാണസ്തു അന്യഥാ കുരുതേ ഭൃശമ് । ന നനാമ പിതുഃ പാദൌ മാതുശ്ചൈവ ദുരാത്മവാന്
അങ്കൻ തടഞ്ഞിട്ടും, വേറെവിധം ശക്തിയായി പ്രവർത്തിച്ചു; ദുഷ്ടഹൃദയനായ അവൻ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാലിൽ വന്ദനം ചെയ്തില്ല.
സനകസ്യാപി വിപ്രസ്യ അഹമേകഃ പ്രതാപവാന് । പിത്രാ നിവാര്യമാണശ്ച മാത്രാ ചൈവ ദുരാത്മവാന്
സനകമുനിയോടും ഞാൻ മാത്രം ശക്തനായവനാണ്; അച്ഛനും അമ്മയും തടഞ്ഞിട്ടും, ദുഷ്ടഹൃദയനായ ഞാൻ അവരെ അനുസരിച്ചില്ല.
ന കരോതി ശുഭം പുണ്യം തീര്ഥദാനാദികം കദാ । ആത്മഭാവാനുരൂപം ച ബഹുകാലം മഹായശാഃ
അവന് ഒരിക്കലും തീര്ത്ഥയാത്രകള് ചെയ്യുകയോ, ദാനം നല്കുകയോ, മറ്റേതെങ്കിലും നല്ല പ്രവൃത്തികള് ചെയ്യുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല; മഹാത്മാവേ, ദീര്ഘകാലം അവന്റെ പ്രവൃത്തികള് അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന് അനുസരിച്ചായിരുന്നു.
പുനഃ സര്വൈര്വിചാര്യൈവം കസ്മാത്പാപീ വ്യജായത । അംഗപ്രജാപതേഃ പുത്രോ വംശലാഞ്ഛനമാഗതഃ
ഇതൊക്കെ ആലോചിച്ച ശേഷം, എല്ലാവരും വിചാരിച്ചു: അങ്ങനെയുള്ള പാപി എങ്ങനെയാണ് അംഗന്റെ മകനായി ജനിച്ച് ഈ വംശത്തിന് അപമാനം കൊണ്ടുവന്നത്?
പുനഃ പപ്രച്ഛ ധര്മാത്മാ സുതാം മൃത്യോര്മഹാത്മനഃ । കസ്യ ദോഷാത്സമുത്പന്നോ വദ സത്യം മമ പ്രിയേ
പിന്നീട്, ധര്മ്മനിഷ്ഠനായവന് മഹാത്മാവായ മൃത്യുവിന്റെ മകളോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു: പ്രിയേ, ആരുടെ കുറ്റം കൊണ്ടാണ് അവന് ജനിച്ചത് എന്ന് സത്യമായി പറയൂ.
സുനീഥോവാച- പൂര്വമേവ സ്വവൃത്താംതമാത്മപുണ്യം ച നംദിനീ । സമാചഷ്ട ച അംഗായ മമ ദോഷാന്മഹാമതേ
സുനീത പറഞ്ഞു: മുമ്പ് തന്നെ, നന്ദിനി തന്റെ സ്വഭാവവും പുണ്യവും അംഗന് പറഞ്ഞിരുന്നു; മഹാമതിയുള്ളവനേ, എന്റെ തെറ്റുകളും അവള് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു.