ഗംധര്വൈഃ സ്തൂയമാനസ്തു ഗതഃ ശക്രോഽമരാവതീമ് । ഇത്ഥം സദ്യോ വിപാപോഽഭൂത്പ്രയാഗേ പാകശാസനഃ
ഗന്ധർവന്മാർ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്, ശക്രൻ അമരാവതിയിലേക്ക് പോയി. ഇങ്ങനെ, പ്രയാഗത്തിൽ പാകനെ ജയിച്ചവൻ ഉടൻ തന്നെ പാപം വിട്ടു.
യാഹി ത്വമപി കല്യാണി പ്രയാഗം ദേവസേവിതമ് । സദ്യഃ പാപവിനാശായ തഥാ സ്വര്ഗതയേ ദൃഢമ്
നീയും, ഭദ്രേ, ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന പ്രയാഗത്തിലേക്ക് പോവുക. പാപം ഉടൻ നശിപ്പാനും സ്വർഗ്ഗം നേടാനും അതു ഉറപ്പാണ്.
ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സേതിഹാസം സമംഗലമ് । തദൈവ സംഭ്രമാപന്നാ നത്വാ പാദൌ ദ്വിജസ്യ തു
അവന്റെ വാക്കുകളും, ആ ശുഭമായ കഥയും കേട്ടപ്പോൾ, അവൾ അതിവേഗം ബ്രാഹ്മണന്റെ കാലിൽ വണങ്ങി.
ത്യക്ത്വാ ബംധുജനം സര്വം ദാസദാസീഗൃഹം തഥാ । സകലാന്വിഷയാന്രക്ഷോ വിഷഗ്രാസാനിവ സ്ഫുടമ്
അവൾ ബന്ധുക്കളെയും ദാസി-ദാസന്മാരുടെ വീട് പോലും ഉപേക്ഷിച്ചു. എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും വിഷം പോലെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
വപുശ്ച ക്ഷണവിധ്വംസി പശ്യംതീ നിര്ഗതാ ഹ്യഹമ് । നരകാര്ണവസംപാത ദാരുണാംതര വഹ്നിനാ
ശരീരം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നശിക്കുമെന്ന് കണ്ടു, ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; നരകസമുദ്രത്തിലെ ഭയങ്കരമായ അഗ്നിയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഹൃദയേ കുണപവ്യാഘ്ര തദാ തത്തപ്യമാനയാ । മയാ ഗത്വാ കൃതം സ്നാനം മാഘേ മാസി സിതാസിതേ
ഹൃദയത്തിൽ ശവത്തിന്റെ കടുവ പോലെ വേദനയോടെ, ഞാൻ പോയി മാഘമാസത്തിൽ വെള്ളയും കറുപ്പും കലർന്ന തീർത്ഥങ്ങളിൽ കുളിച്ചു.
തസ്യ സ്നാനസ്യ മാഹാത്മ്യം ശൃണു വൃദ്ധനിശാചര । ത്ര്യഹാത്പാപക്ഷയോ ജാതഃ സപ്തവിംശതിഭിര്ദിനൈഃ
വൃദ്ധനായ നിശാചരാ, ആ കുളിയുടെ മഹത്വം കേൾക്കൂ. മൂന്നു ദിവസത്തിനകം എന്റെ പാപങ്ങൾ ഒടുക്കം പോയി; ഇരുപത്തിയേഴു ദിവസത്തിനകം—
ശേഷൈര്മേ യദഭൂത്പുണ്യം തേന ദേവത്വമാഗതാ । രമമാണാ തു കൈലാസേ ഗിരിജായാഃ പ്രിയാ സഖീ
അവശേഷിച്ച പുണ്യഫലത്തോടെ ഞാൻ ദേവതയായി. പിന്നെ, ഗിരിജയുടെ പ്രിയസഖിയായി കൈലാസത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
ജാതിസ്മരാ തഥാ ജാതാ പ്രയാഗസ്യ പ്രഭാവതഃ । സ്മൃത്വാ പ്രയാഗമാഹാത്മ്യം മാഘേ മാഘേ വ്രജാമ്യഹമ്
പ്രയാഗത്തിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടു ഞാൻ ജന്മസ്മരണയോടെ പിറന്നു. പ്രയാഗത്തിന്റെ മഹത്വം ഓർത്ത്, ഓരോ മാഘമാസവും ഞാൻ അവിടെ പോകുന്നു.
ഇതി രാക്ഷസ യത്പൃഷ്ടം ത്വയാ വിസ്മിതചേതസാ । തന്മയാ കഥിതം സര്വം ചരിതം പ്രീതയേ തവ
രാക്ഷസാ, അത്ഭുതത്തോടെ നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ നിന്നു സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ എന്റെ കഥ മുഴുവനും പറഞ്ഞു.
മത്പ്രീതയേ ചരിത്രം സ്വം ത്വം ബ്രൂഹി മമ രാക്ഷസ । കര്മണാ കേനജാതോഽസി വിരൂപോഽതിഭയംകരഃ
ഇപ്പോൾ, എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ, നിന്റെ കഥ നീ എനിക്കു പറയണം, രാക്ഷസാ. ഏത് കർമ്മം കൊണ്ടാണ് നീ ഇങ്ങനെ ഭയങ്കരമായ രൂപത്തിൽ ജനിച്ചത്?
ശ്മശ്രുലോ ദീര്ഘദംഷ്ട്രംശ്ച ക്രവ്യാദോ ഗിരിഗഹ്വരേ । രാക്ഷസ ഉവാച। ഇഷ്ടം ദദാതി ഗൃഹ്ണാതി ഗുഹ്യം വദതി പൃച്ഛതി
മുടിയും നീണ്ട പല്ലുകളും ഉള്ള, മലകയറ്റങ്ങളിൽ മാംസം തിന്നുന്നവൻ— രാക്ഷസൻ പറഞ്ഞു: ഇഷ്ടമുള്ളത് നൽകുകയും സ്വീകരിക്കുകയും രഹസ്യങ്ങൾ പറയുകയും ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പ്രീത്യാ ഹി സജ്ജനോ ഭദ്രേ തച്ച സര്വം ത്വയി സ്ഥിതമ് । ത്വയാ സംഭാവിതോ നൂനം മന്യേഽഹം വാമലോചനേ
സദാചാരികൾ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നിൽ വിശ്വാസം വെക്കുന്നു, സുന്ദരനേത്രളേ. അവർക്കിടയിൽ നിന്നെ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പാണ്.
ഭാവിനീ നിഷ്കൃതിഃ സദ്യസ്ത്വയാസ്യ ക്രൂരകര്മണഃ । അതോ വക്ഷ്യാമി തേ ഭദ്രേ ദുഷ്കൃതം യത്സ്വയംകൃതമ്
ഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ ഈ ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തിക്ക് ഉടൻ പരിഹാരം കാണും. അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നോട് എന്റെ തന്നെ പാപം തുറന്ന് പറയും.
നിവേദ്യ സജ്ജനേ ദുഃഖം തതഃ സര്വസുഖീ ഭവേത് । ശൃണു സുശ്രോണ്യഹം കാശ്യാം ബഹ്വൃചോ വേദപാരഗഃ
ദുഃഖം സദാചാരികൾക്ക് തുറന്ന് പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ മുഴുവൻ സന്തോഷം ലഭിക്കും. മനോഹരനിതംബളേ, ഞാൻ കാശിയിൽ ജനിച്ച, വേദപഠനത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവൻ ആണു.
ജാതഃ പുരാ ദ്വിജഃ ശ്രേഷ്ഠഃ കുലേ മഹതി നിര്മലേ । രാജ്ഞാം ദുഷ്കൃതിനാം ഭീരു ശൂദ്രാണാം ച തഥാ വിശാമ്
പണ്ടു ഞാൻ ഒരു മഹത്തായ, വിശുദ്ധമായ ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. ഭയങ്കരനായ രാജാക്കന്മാരുടേയും, ശൂദ്രന്മാരുടേയും, സാധാരണജനങ്ങളുടേയും ഇടയിൽ ഞാൻ ജീവിച്ചു.
വാരാണസ്യാം കൃതോ ഘോരോ മയാ ദുഷ്ടപ്രതിഗ്രഹഃ । ബഹുധാ ബഹുധാ വാരം നിഷിദ്ധഃ കുത്സിതോ ബഹു
വാരാണസിയിൽ ഞാൻ ദുഷ്ടമായ സമ്മാനങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു, അതൊരു ഭയങ്കര പാപമായിരുന്നു. പലതവണ നിരോധിക്കപ്പെട്ടിട്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ അത് സ്വീകരിച്ചു, പലരും എന്നെ നിന്ദിച്ചു.
ചാംഡാലസ്യാപി ന ത്യക്തോ മയാ ദുഷ്ടപ്രതിഗ്രഹഃ । അന്യച്ച പാതകം തത്ര മമാഭൂന്മൂഢചേതസഃ । തന്നാസ്തി ദുഷ്കൃതം കര്മ മയാ യത്ര ന യത്കൃതമ്
ചാണ്ഡാലനിൽനിന്നും പോലും ഞാൻ ദുഷ്ടസമ്മാനം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. അവിടെ ഞാൻ മറ്റുപാപങ്ങളും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ചെയ്യാത്ത ദുഷ്കർമ്മം ഒന്നും അവിടെ ഇല്ല.
അന്യച്ച ശ്രൂയതാം ദോഷഃ ക്ഷേത്രസ്യ വരവര്ണിനി । അവിമുക്തേഽണുമാത്രം യത്തദഘം മേരുതാം വ്രജേത് । ന ധര്മസ്തു മയാ കശ്ചിത്സംചിതസ്തത്ര ജന്മനി
സുന്ദരവർണ്ണളേ, ആ പുണ്യസ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരു ദോഷവും കേൾക്കൂ. അവിമുക്തത്തിൽ ചെറിയൊരു പാപം പോലും വലിയൊരു പർവ്വതംപോലെ ഭാരംവരുന്നു. ആ ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ഒരു പുണ്യവും സമ്പാദിച്ചില്ല.
തതോ ബഹുതിഥേ കാലേ മൃതസ്തത്രൈവ ശോഭനേ । അവിമുക്തപ്രഭാവേണ ന ചാഹം നരകം ഗതഃ
അവിടെ തന്നെ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ മരിച്ചു, മനോഹരളേ. അവിമുക്തത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഞാൻ നരകത്തിലേക്ക് പോയില്ല.
അവിമുക്തേ മൃതഃ കശ്ചിന്നരകം നേതി കില്ബിഷീ । അവിമുക്തേ കൃതം കിംചിത്പാപം വജ്രീ ഭവേദ്ദൃഢമ്
അവിമുക്തത്തിൽ മരിച്ചാൽ എത്ര പാപിയാണെങ്കിലും നരകത്തിൽ പോകില്ലെന്ന് പറയുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ ചെയ്ത പാപം വജ്രംപോലെ ഉറപ്പായിത്തീരും.
വജ്രലേപേന പാപേന തേന മേ ജന്മ രാക്ഷസമ് । രൌദ്രം ക്രൂരതരം പാപം സംഭൂതം ഹിമപര്വതേ
അങ്ങനെ വജ്രംപോലെ ഉറച്ച ആ പാപം കൊണ്ടു ഞാൻ രാക്ഷസജന്മം പ്രാപിച്ചു. അതിനാൽ എനിക്ക് ഹിമപർവ്വതങ്ങളിൽ ക്രൂരവും ഭയങ്കരവുമായ പാപജന്മം ലഭിച്ചു.
ദ്വിര്ജാതോ ഗൃധ്രയോനൌ പ്രാക്ത്രിര്വ്യാഘ്രോ ദ്വിഃ സരീസൃപഃ । ഏകവാരമുലൂകസ്തു വിഡ്വരാഹസ്തതഃ പരമ്
രണ്ടുതവണ ഞാൻ കഴുകന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു, അതിനു മുമ്പ് മൂന്നു പ്രാവശ്യം പുലിയായി, രണ്ടുതവണ പാമ്പായി, ഒരിക്കൽ ആണ്ടിപ്പക്ഷിയായി, പിന്നെ കാട്ടുപന്നിയായി ജനിച്ചു.
ഇദം തു ദശമം ജന്മ രാക്ഷസം മമ ഭാമിനീ । അതീതാനി സഹസ്രാണി വര്ഷാണി മമ ജന്മനഃ
ഇത് എന്റെ പത്താമത്തെ രാക്ഷസജന്മമാണ്, പ്രകാശമുള്ളവളേ. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ എന്റെ ജന്മങ്ങളിൽ കഴിഞ്ഞു.
നാസ്തി മേ നിഷ്കൃതിര്ഭദ്രേ ഏതസ്മാദ്ദുഃഖസാഗരാത് । അത്ര ത്രിയോജനം സുഭ്രൂര്നിര്ജംതു ഹി മയാ കൃതമ്
സുന്ദരഭ്രൂവളേ, ഈ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മോചനം ഇല്ല. ഇവിടെ ഞാൻ മൂന്ന് യോജന ദൂരത്തോളം ജീവികൾ ഇല്ലാതാക്കി.
അനാഗസാം ച ഭൂതാനാം ബഹൂനാം ച കൃതഃ ക്ഷയഃ । കര്മണാ തേന മേ സുഭ്രൂര്ദഹ്യതേ സതതം മനഃ
അപരാധമില്ലാത്ത അനേകം ജീവികളെ ഞാൻ നശിപ്പിച്ചു. ആ പാപം കൊണ്ടു, സുന്ദരഭ്രൂവളേ, എന്റെ മനസ്സ് എല്ലായ്പ്പോഴും ദഹിക്കുന്നു.
ത്വദ്ദര്ശനസുധാസിക്തം ഗതം ശൈത്യം മനോ മമ । തീര്ഥം ഫലതി കാലേന സദ്യഃ സാധുസമാഗമഃ
നിന്നെ കണ്ടതിന്റെ അമൃതം പോലെ എന്റെ മനസ്സ് ശാന്തിയായി. തീർത്ഥം സമയത്തോടെ ഫലം തരുമ്പോൾ, സദാചാരികളുടെ സാന്നിധ്യം ഉടൻ ഫലം നൽകുന്നു.
അതഃ സത്സംഗതിം സുഭ്രൂഃ പ്രശംസംതി മനീഷിണഃ । ഏതത്തേ കഥിതം സര്വം സ്വദുഃഖം ഹൃദ്ഗതം മയാ
അതുകൊണ്ടാണ്, സുന്ദരഭ്രൂവളേ, ജ്ഞാനികൾ സദാചാരികളുടെ കൂട്ടം പ്രശംസിക്കുന്നത്. എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ എല്ലാ ദുഃഖവും ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
വിരലഃ സജ്ജനഃ സുഭ്രൂഃ സ്വാത്മാ യസ്യ ന ഖിദ്യതേ । ജാനാസ്യത്രോചിതം ത്വം ഹി കിംചിന്നോ വച്മ്യതഃ പരമ്
സുന്ദരഭ്രൂവളേ, സ്വന്തം മനസ്സിന് ദുഃഖം ഇല്ലാത്ത സദാചാരി വളരെ അപൂർവ്വമാണ്. ഇവിടെ എന്താണ് ഉചിതം എന്നത് നീ അറിയുന്നു, അതിനാൽ ഞാൻ ഇനി ഒന്നും പറയുന്നില്ല.
അസ്യ ദുഃഖോദധേഃ പാരം കഥം യാമീതി ചിംതയന് । സജ്ജനാനാം സമാ ഭൂതിഃ സര്വേഷാമുപജീവനമ്
ഈ ദുഃഖസമുദ്രം എങ്ങനെ കടക്കാമെന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, സദാചാരികളുടെ സാന്നിധ്യമാണ് എല്ലാവർക്കും ആശ്രയവും ആജീവികയും.