ഗതേഷു തേഷു സര്വേഷു വേനോ രാജ്യമകാരയത് । സൂത ഉവാച- സാ സുനീഥാ സുതം ദൃഷ്ട്വാ സര്വരാജ്യപ്രസാധകമ്
അവരെല്ലാം പോയശേഷം വേന രാജ്യം ഭരിച്ചു; സൂതൻ പറഞ്ഞു: സുനീത, തന്റെ മകൻ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നവനായി കാണുമ്പോൾ—
വിശംകതേ പ്രഭാവേണ ശാപാത്തസ്യ മഹാത്മനഃ । മമ പുത്രോ മഹാഭാഗോ ധര്മത്രാതാ ഭവിഷ്യതി
അവൻമേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ശാപത്തിന്റെ ശക്തി കാരണം അവൾ സംശയിച്ചു: 'എന്റെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകൻ ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനാകും.'
ഇത്യേവം ചിംതയേന്നിത്യം പൂര്വപാപാദ്വിശംകിതാ । ധര്മാംഗാനി സുപുണ്യാനി സുതാഗ്രേ പരിദര്ശയേത്
ഇങ്ങനെ അവൾ എന്നും ചിന്തിച്ചു, മുമ്പത്തെ പാപം കാരണം ഭയപ്പെട്ട്, നല്ലതായ ധർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ മകന്റെ മുന്നിൽ കാണിച്ചുകൊടുക്കും.
സത്യഭാവാദി കാന്പുണ്യാന്ഗുണാന്സാ വൈ പ്രകാശയേത് । ഇത്യുവാച സുതം സാ ഹി അഹം ധര്മസുതാ സുത
സത്യവ്രതാദി നല്ല ഗുണങ്ങൾ അവൾ മകനെ കാണിച്ചു; അവൾ മകനോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ധർമ്മന്റെ മകളാണ്, മകനേ.'
പിതാ തേ ധര്മതത്ത്വജ്ഞസ്തസ്മാദ്ധര്മം സമാചര । ഇത്യേവം ബോധയേന്നിത്യം പുത്രം വേനം തദാ സതീ
നിന്റെ അച്ഛൻ ധർമ്മത്തിന്റെ സാരാംശം അറിയുന്നവനാണ്. അതിനാൽ നീ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം എന്ന് ആ സതീഭാര്യ പതിവായി തന്റെ മകൻ വേനനെ ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു.
മാതാപിത്രോസ്തയോര്വാക്യം പ്രജായുക്തം പ്രപാലയേത് । ഏവം വേനഃ പ്രജാപാലഃ സംജാതഃക്ഷിതിമംഡലേ
അമ്മയും അച്ഛനും പറയുന്ന, ജനങ്ങളുടെ ഭാവി കണക്കിലെടുത്തുള്ള വാക്കുകൾ വേനൻ മാനിക്കണം. അങ്ങനെ വേനൻ ഭൂമിയിൽ ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി വളർന്നു.
സുഖേന ജീവതേ ലോകഃപ്രജാധര്മേണരംജിതാഃ । ഏവം രാജ്യപ്രഭാവം തു വേനസ്യാപി മഹാത്മനഃ
രാജാവിന്റെ ധാർമ്മികതയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. അങ്ങനെ വേനന്റെ ഭരണകാലത്തും വലിയ പ്രഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ധര്മഭാവാഃ പ്രവര്തംതേ തസ്മിഞ്ഛാസതി പാര്ഥിവേ
അവൻ രാജാവായി ഭരിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മഗുണങ്ങൾ വളരുന്നു.
സപ്തത്രിംശോഽധ്യായഃ 2.37 ഋഷയ ഊചുഃ- ഏവം വേനസ്യ ചൈവാസീത്സൃഷ്ടിരേവ മഹാത്മനഃ । ധര്മാചാരം പരിത്യജ്യ കഥം പാപമതിര്ഭവേത്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ വേനന്റെ സൃഷ്ടി നടന്നു. എന്നാൽ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് എങ്ങനെ അവൻ പാപബുദ്ധിയുള്ളവനായി മാറി?
സൂത ഉവാച- ജ്ഞാനവിജ്ഞാനസംപന്നാ മുനയസ്തത്ത്വവേദിനഃ । ശുഭാശുഭം വദംത്യേവം തന്ന സ്യാദിഹ ചാന്യഥാ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനവും വിവേകവും ഉള്ള മുനികൾ സത്യം അറിയുന്നവരാണ്. അവർ നല്ലതും ചീത്തയും പറയുമ്പോൾ അതു തന്നെ നടക്കും, വേറെയൊന്നും സംഭവിക്കില്ല.
തപ്യമാനേന തേനാപി സുശംഖേന മഹാത്മനാ । ദത്തഃ ശാപഃ കഥം വിപ്രാ ന യഥാവച്ച ജായതേ
വേദന അനുഭവിച്ച മഹാത്മാവായ സുശംഖൻ പോലും ശാപം നൽകിയിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അത് ശരിയായ രീതിയിൽ എങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല?
വേനസ്യ പാതകാചാരം സര്വമേവ വദാമ്യഹമ് । തസ്മിഞ്ഛാസതി ധര്മജ്ഞേ പ്രജാപാലേ മഹാത്മനി
വേനന്റെ പാപപ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം ഞാൻ പറയാം. ആ ധർമ്മജ്ഞനും ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനുമായ മഹാത്മാവ് ഭരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ,
പുരുഷഃ കശ്ചിദായാതശ്ഛദ്മ ലിംഗധരസ്തദാ । നഗ്നരൂപോ മഹാകായഃ ശിരോമുംഡോ മഹാപ്രഭഃ
അപ്പോൾ ഒരു പുരുഷൻ വ്യാജവേഷം ധരിച്ച് വന്നു; നഗ്നരൂപം, വലിയ ശരീരം, തല മുണ്ഡനമായ, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളവൻ.
മാര്ജനീം ശിഖിപത്രാണാം കക്ഷായാം സ ഹി ധാരയന് । ഗൃഹീതം പാനപാത്രം തു നാലികേരമയം കരേ
അവൻ തന്റെ കക്ഷിയിൽ മയിൽപക്ഷികളുടെ ഇലകളാൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു തൂവാലപ്പൂച്ചയും കൈയിൽ തേങ്ങയിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ ഒരു കുടിവെള്ളപാത്രവും പിടിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
പഠമാനോ ഹ്യസച്ഛാസ്ത്രം വേദധര്മവിദൂഷകമ് । യത്ര വേനോ മഹാരാജസ്തത്രായാതസ്ത്വരാന്വിതഃ
വേദധർമ്മത്തെ കളയുന്ന വ്യാജശാസ്ത്രം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവായ വേനൻ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് അവൻ വേഗത്തിൽ എത്തി.
സഭായാം തസ്യ വേനസ്യ പ്രവിവേശ സ പാപവാന് । തം ദൃഷ്ട്വാ സമനുപ്രാപ്തം വേനഃ പ്രശ്നം തദാകരോത്
ആ പാപി വേനന്റെ സഭയിൽ കടന്നു. അവനെ വന്നത് കണ്ട വേനൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.
ഭവാന്കോ ഹി സമായാത ഈദൃഗ്രൂപധരോ മമ । സഭായാം വര്തമാനസ്യ പുരഃ കസ്മാത്സമാഗതഃ
നീ ആരാണ്, ഇങ്ങനെയൊരു രൂപത്തിൽ എന്റെ സഭയിൽ വന്നത്? എന്റെ മുമ്പിൽ എന്തിനാണ് നീ വന്നത്?
കോ വേഷഃ കിം നു തേ നാമ കോ ധര്മഃ കര്മ തേ വദ । കോ വേദസ്തേ ക ആചാരഃ കിം തപഃ കാ പ്രഭാവനാ
നിന്റെ വേഷം എന്താണ്? നിന്റെ പേര് എന്ത്? നിന്റെ ധർമ്മം എന്ത്? നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ പറയു. നിന്റെ വേദം ഏത്? നിന്റെ ആചാരം എന്ത്? നിന്റെ തപസ് എന്ത്? നിന്റെ ശക്തി എന്ത്?
കിം ജ്ഞാനം കഃ പ്രഭാവസ്തേ കിം സത്യം ധര്മലക്ഷണമ് । തത്ത്വം സര്വം സമാചക്ഷ്വ മമാഗ്രേ സത്യമേവ ച
നിന്റെ ജ്ഞാനം എന്ത്? നിന്റെ പ്രഭാവം എന്ത്? സത്യം, ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണം എന്ത്? എല്ലാം സത്യമായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയു.
ശ്രുത്വാ വേനസ്യ തദ്വാക്യം പാപോ വാക്യമുദാഹരത് । പാതക ഉവാച- കരോഷ്യേവം വൃഥാ രാജ്യം മഹാമൂഢോ ന സംശയഃ
വേനന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ പാപി പറഞ്ഞു: നീ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നത് വെറുതെ, നീ വലിയ ഭ്രമത്തിലാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
അഹം ധര്മസ്യ സര്വസ്വമഹം പൂജ്യതമോസുരൈഃ । അഹം ജ്ഞാനമഹം സത്യമഹം ധാതാ സനാതനഃ
ഞാനാണ് മുഴുവൻ ധർമ്മവും; ദേവന്മാർക്കിടയിൽ ഏറ്റവും ആരാധനാർഹൻ ഞാനാണ്; ഞാനാണ് ജ്ഞാനം, ഞാനാണ് സത്യം, ഞാനാണ് ശാശ്വതനായ സ്രഷ്ടാവ്.
അഹം ധര്മം അഹം മോക്ഷഃ സര്വദേവമയോ ഹ്യഹമ് । ബ്രഹ്മദേഹാത്സമുദ്ഭൂതഃ സത്യസംധോഽസ്മി നാന്യഥാ
ഞാനാണ് ധർമ്മം, ഞാനാണ് മോക്ഷം, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും രൂപം ഞാനാണ്; ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്; ഞാൻ സത്യത്തിൽ ഉറച്ചവനാണ്, മറ്റൊന്നുമല്ല.
ജിനരൂപം വിജാനീഹി സത്യധര്മകലേവരമ് । മാമേവ ഹി പ്രധാവംതി യോഗിനോ ജ്ഞാനതത്പരാഃ
ജിനന്റെ രൂപം സത്യം ധർമ്മം എന്നിവയുടെ സാക്ഷാത്കാരമായിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ജ്ഞാനത്തിൽ മുഴുകിയ യോഗികൾ എനിക്ക് മാത്രം വേഗത്തിൽ എത്തുന്നു.
വേന ഉവാച- തവൈവ കീദൃശം കര്മ കിം തേ ദര്ശനമേവ ച । കിമാചാരോ വദസ്വൈഹി ഇത്യുക്തം തേന ഭൂഭുജാ
വേനൻ ചോദിച്ചു: നിന്റെ പ്രവർത്തി എങ്ങനെയാണ്? നിന്റെ രൂപം എങ്ങനെ? നിന്റെ ആചാരം എന്താണ്? രാജാവിന്റെ ചോദ്യം അനുസരിച്ച് ഇതെല്ലാം പറയൂ.
പാതക ഉവാച- അര്ഹംതോ ദേവതാ യത്ര നിര്ഗ്രംഥോ ദൃശ്യതേ ഗുരുഃ । ദയാ ചൈവ പരോ ധര്മസ്തത്ര മോക്ഷഃ പ്രദൃശ്യതേ
പാതകൻ പറഞ്ഞു: അർഹന്മാർ ദേവതകളായി കാണപ്പെടുന്നിടത്തും, നിർവസ്ത്രനായ ഗുരു അവിടെ കാണപ്പെടുന്നിടത്തും, പരമമായ കരുണയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ധർമ്മം എന്നിടത്തും മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു.
ദര്ശനേസ്മിന്ന സംദേഹ ആചാരാന്പ്രവദാമ്യഹമ് । യജനം യാജനം നാസ്തി വേദാധ്യയനമേവ ച
ഈ ദർശനത്തിൽ സംശയം ഇല്ല; ഞാൻ ആചാരം വിശദീകരിക്കാം: യാഗം ചെയ്യലോ മറ്റുള്ളവരെ യാഗം ചെയ്യിപ്പിക്കലോ വേദപഠനമോ ഇല്ല.
നാസ്തി സംധ്യാ തപോ ദാനം സ്വധാസ്വാഹാവിവര്ജിതമ് । ഹവ്യകവ്യാദികം നാസ്തി നൈവ യജ്ഞാദികാ ക്രിയാ
സന്ധ്യാവന്ദനം, തപസ്സ്, ദാനം എന്നിവ ഇല്ല; പിതൃകർക്കും ദേവതകൾക്കും ഹോമം ചെയ്യുന്നതും clarified butter അർപ്പിക്കുന്നതും യാഗാദികൾ ഒന്നും ഇല്ല.
പിതൄണാം തര്പണം നാസ്തി നാതിഥിര്വൈശ്വദേവികമ് । ക്ഷപണസ്യ വരാ പൂജാ അര്ഹതോ ധ്യാനമുത്തമമ്
പിതൃകർക്ക് തൃപ്തി നൽകുന്ന ചടങ്ങോ അതിഥി പൂജയോ വൈശ്വദേവം പോലുള്ള ചടങ്ങോ ഇല്ല; ക്ഷപണന്റെ ആരാധനയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം, അർഹന്റെ ധ്യാനമാണ് പരമം.
അയം ധര്മസമാചാരോ ജൈനമാര്ഗേ പ്രദൃശ്യതേ । ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം നിജധര്മസ്യലക്ഷണമ്
ജൈനമാർഗത്തിൽ കാണുന്ന ധാർമ്മികമായ ആചാരം ഇതാണ്; എന്റെ മതത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു.
വേന ഉവാച- വേദപ്രോക്തോ യഥാ ധര്മോ യത്ര യജ്ഞാദികാഃ ക്രിയാഃ । പിതൄണാം തര്പണം ശ്രാദ്ധം വൈശ്വദേവം ന ദൃശ്യതേ
വേനൻ പറഞ്ഞു: വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധർമ്മത്തിൽ യാഗാദികൾ നടക്കുന്നു; എന്നാൽ പിതൃകർക്ക് തൃപ്തി നൽകലോ ശ്രാദ്ധമോ വൈശ്വദേവം പോലുള്ള ചടങ്ങുകളോ അവിടെ കാണുന്നില്ല.