പ്രഹൃഷ്ടചേതസഃ സഖ്യഃ സ്വസ്ഥാനം പരിജഗ്മിരേ । ഗതാസു താസു സര്വാസു സഖീഷു ദ്വിജസത്തമഃ
സന്തോഷത്തോടെ അവളുടെ സുഖികൾ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി; അവളുടെ സഖികൾ എല്ലാവരും പോയ ശേഷം, ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണൻ—
രേമേ ത്വംഗസ്തയാ സാര്ധം പ്രിയയാ ഭാര്യയാ സഹ । തസ്യാമുത്പാദ്യ തനയം സര്വലക്ഷണസംയുതമ്
അവൻ പ്രിയയായ ഭാര്യ സുനീതയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു; അവളിൽ നിന്ന് എല്ലാ നല്ല ലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.
ചകാര നാമ തസ്യൈവ വേനാഖ്യം തനയസ്യ ഹി । വവൃധേ സ മഹാതേജാഃ സുനീഥാതനയസ്തദാ
അവൻ ആ മകനു വേന എന്ന പേര് നൽകി; സുനീതയുടെ ആ മകൻ വലിയ ശക്തിയോടെ വളർന്നു.
വേദശാസ്ത്രമധീത്യൈവ ധനുര്വേദം ഗുണാന്വിതമ് । സര്വാസാമപി മേധാവീ വിദ്യാനാം പാരമേയിവാന്
വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ച്, ധനുര്വേദവും അതിന്റെ ഗുണങ്ങളോടുകൂടി അറിഞ്ഞു, അവൻ എല്ലാം പഠനങ്ങളിലും ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാനായി, എല്ലാ വിദ്യകളിലും പ്രാവീണ്യം നേടി.
അംഗസ്യ തനയോ വേനഃ ശിഷ്ടാചാരേണ വര്തതേ । സ വേനോ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠഃ ക്ഷത്ത്രാചാരപരോഽഭവത്
അംഗന്റെ മകനായ വേന നല്ല ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ചു; ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ആ വേന ക്ഷത്രിയരുടെ ആചാരങ്ങളിൽ നിഷ്ഠയോടെ ആയിരുന്നു.
ദിവി ചേംദ്രോ യഥാ ഭാതി സര്വതേജഃസമന്വിതഃ । ഭാത്യേവം തു മഹാപ്രാജ്ഞഃ സ്വബലേന പരാക്രമൈഃ
സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ എങ്ങനെ എല്ലാ പ്രകാശത്തോടും കൂടി തിളങ്ങുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ ആ മഹാപണ്ഡിതൻ തന്റെ ശക്തിയിലും വീര്യത്തിലും തിളങ്ങി.
ചാക്ഷുഷസ്യാംതരേ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതസമാഗതേ । പ്രജാപാലം വിനാ ലോകേ പ്രജാഃ സീദംതി സര്വദാ
ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞ് വൈവസ്വതമനുവിന്റെ കാലം വന്നപ്പോൾ, ലോകത്ത് രക്ഷകൻ ഇല്ലാതെ ജനങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും കഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഋഷയോ ധര്മതത്ത്വജ്ഞാഃ പ്രജാഹേതോസ്തപോധനാഃ । വ്യചിംതയന്മഹീപാലം ധര്മജ്ഞം സത്യപംഡിതമ്
ധർമ്മത്തിന്റെ സാരാംശം അറിയുന്ന, ജനങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി തപസ്സിൽ നിൽക്കുന്ന ഋഷിമാർ, ധർമ്മജ്ഞനും സത്യത്തിൽ പണ്ഡിതനുമായ രാജാവിനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
തം വേനമേവ ദദൃശുഃ സംപന്നം ലക്ഷണൈര്യുതമ് । പ്രാജാപത്യേ പദേ പുണ്യേ അഭ്യഷിംചന്ദ്വിജോത്തമാഃ
അവരെല്ലാം നല്ല ലക്ഷണങ്ങളുള്ള വേനയെ കണ്ടു; മഹാപുണ്യമുള്ള പ്രജാപതിയുടെ സ്ഥാനത്ത് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാർ അവനെ സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു.
അഭിഷിക്തേ മഹാഭാഗേ ത്വംഗപുത്രേ തദാ നൃപേ । തേ പ്രജാപതയഃ സര്വേ ജഗ്മുശ്ചൈവ തപോവനമ്
അംഗന്റെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകൻ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ പ്രജാപതിമാരും തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗതേഷു തേഷു സര്വേഷു വേനോ രാജ്യമകാരയത് । സൂത ഉവാച- സാ സുനീഥാ സുതം ദൃഷ്ട്വാ സര്വരാജ്യപ്രസാധകമ്
അവരെല്ലാം പോയശേഷം വേന രാജ്യം ഭരിച്ചു; സൂതൻ പറഞ്ഞു: സുനീത, തന്റെ മകൻ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നവനായി കാണുമ്പോൾ—
വിശംകതേ പ്രഭാവേണ ശാപാത്തസ്യ മഹാത്മനഃ । മമ പുത്രോ മഹാഭാഗോ ധര്മത്രാതാ ഭവിഷ്യതി
അവൻമേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ശാപത്തിന്റെ ശക്തി കാരണം അവൾ സംശയിച്ചു: 'എന്റെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകൻ ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനാകും.'
ഇത്യേവം ചിംതയേന്നിത്യം പൂര്വപാപാദ്വിശംകിതാ । ധര്മാംഗാനി സുപുണ്യാനി സുതാഗ്രേ പരിദര്ശയേത്
ഇങ്ങനെ അവൾ എന്നും ചിന്തിച്ചു, മുമ്പത്തെ പാപം കാരണം ഭയപ്പെട്ട്, നല്ലതായ ധർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ മകന്റെ മുന്നിൽ കാണിച്ചുകൊടുക്കും.
സത്യഭാവാദി കാന്പുണ്യാന്ഗുണാന്സാ വൈ പ്രകാശയേത് । ഇത്യുവാച സുതം സാ ഹി അഹം ധര്മസുതാ സുത
സത്യവ്രതാദി നല്ല ഗുണങ്ങൾ അവൾ മകനെ കാണിച്ചു; അവൾ മകനോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ധർമ്മന്റെ മകളാണ്, മകനേ.'
പിതാ തേ ധര്മതത്ത്വജ്ഞസ്തസ്മാദ്ധര്മം സമാചര । ഇത്യേവം ബോധയേന്നിത്യം പുത്രം വേനം തദാ സതീ
നിന്റെ അച്ഛൻ ധർമ്മത്തിന്റെ സാരാംശം അറിയുന്നവനാണ്. അതിനാൽ നീ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം എന്ന് ആ സതീഭാര്യ പതിവായി തന്റെ മകൻ വേനനെ ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു.
മാതാപിത്രോസ്തയോര്വാക്യം പ്രജായുക്തം പ്രപാലയേത് । ഏവം വേനഃ പ്രജാപാലഃ സംജാതഃക്ഷിതിമംഡലേ
അമ്മയും അച്ഛനും പറയുന്ന, ജനങ്ങളുടെ ഭാവി കണക്കിലെടുത്തുള്ള വാക്കുകൾ വേനൻ മാനിക്കണം. അങ്ങനെ വേനൻ ഭൂമിയിൽ ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി വളർന്നു.
സുഖേന ജീവതേ ലോകഃപ്രജാധര്മേണരംജിതാഃ । ഏവം രാജ്യപ്രഭാവം തു വേനസ്യാപി മഹാത്മനഃ
രാജാവിന്റെ ധാർമ്മികതയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. അങ്ങനെ വേനന്റെ ഭരണകാലത്തും വലിയ പ്രഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ധര്മഭാവാഃ പ്രവര്തംതേ തസ്മിഞ്ഛാസതി പാര്ഥിവേ
അവൻ രാജാവായി ഭരിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മഗുണങ്ങൾ വളരുന്നു.
സപ്തത്രിംശോഽധ്യായഃ 2.37 ഋഷയ ഊചുഃ- ഏവം വേനസ്യ ചൈവാസീത്സൃഷ്ടിരേവ മഹാത്മനഃ । ധര്മാചാരം പരിത്യജ്യ കഥം പാപമതിര്ഭവേത്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ വേനന്റെ സൃഷ്ടി നടന്നു. എന്നാൽ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് എങ്ങനെ അവൻ പാപബുദ്ധിയുള്ളവനായി മാറി?
സൂത ഉവാച- ജ്ഞാനവിജ്ഞാനസംപന്നാ മുനയസ്തത്ത്വവേദിനഃ । ശുഭാശുഭം വദംത്യേവം തന്ന സ്യാദിഹ ചാന്യഥാ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനവും വിവേകവും ഉള്ള മുനികൾ സത്യം അറിയുന്നവരാണ്. അവർ നല്ലതും ചീത്തയും പറയുമ്പോൾ അതു തന്നെ നടക്കും, വേറെയൊന്നും സംഭവിക്കില്ല.
തപ്യമാനേന തേനാപി സുശംഖേന മഹാത്മനാ । ദത്തഃ ശാപഃ കഥം വിപ്രാ ന യഥാവച്ച ജായതേ
വേദന അനുഭവിച്ച മഹാത്മാവായ സുശംഖൻ പോലും ശാപം നൽകിയിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അത് ശരിയായ രീതിയിൽ എങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല?
വേനസ്യ പാതകാചാരം സര്വമേവ വദാമ്യഹമ് । തസ്മിഞ്ഛാസതി ധര്മജ്ഞേ പ്രജാപാലേ മഹാത്മനി
വേനന്റെ പാപപ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം ഞാൻ പറയാം. ആ ധർമ്മജ്ഞനും ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനുമായ മഹാത്മാവ് ഭരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ,
പുരുഷഃ കശ്ചിദായാതശ്ഛദ്മ ലിംഗധരസ്തദാ । നഗ്നരൂപോ മഹാകായഃ ശിരോമുംഡോ മഹാപ്രഭഃ
അപ്പോൾ ഒരു പുരുഷൻ വ്യാജവേഷം ധരിച്ച് വന്നു; നഗ്നരൂപം, വലിയ ശരീരം, തല മുണ്ഡനമായ, അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളവൻ.
മാര്ജനീം ശിഖിപത്രാണാം കക്ഷായാം സ ഹി ധാരയന് । ഗൃഹീതം പാനപാത്രം തു നാലികേരമയം കരേ
അവൻ തന്റെ കക്ഷിയിൽ മയിൽപക്ഷികളുടെ ഇലകളാൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു തൂവാലപ്പൂച്ചയും കൈയിൽ തേങ്ങയിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ ഒരു കുടിവെള്ളപാത്രവും പിടിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
പഠമാനോ ഹ്യസച്ഛാസ്ത്രം വേദധര്മവിദൂഷകമ് । യത്ര വേനോ മഹാരാജസ്തത്രായാതസ്ത്വരാന്വിതഃ
വേദധർമ്മത്തെ കളയുന്ന വ്യാജശാസ്ത്രം ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവായ വേനൻ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് അവൻ വേഗത്തിൽ എത്തി.
സഭായാം തസ്യ വേനസ്യ പ്രവിവേശ സ പാപവാന് । തം ദൃഷ്ട്വാ സമനുപ്രാപ്തം വേനഃ പ്രശ്നം തദാകരോത്
ആ പാപി വേനന്റെ സഭയിൽ കടന്നു. അവനെ വന്നത് കണ്ട വേനൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.
ഭവാന്കോ ഹി സമായാത ഈദൃഗ്രൂപധരോ മമ । സഭായാം വര്തമാനസ്യ പുരഃ കസ്മാത്സമാഗതഃ
നീ ആരാണ്, ഇങ്ങനെയൊരു രൂപത്തിൽ എന്റെ സഭയിൽ വന്നത്? എന്റെ മുമ്പിൽ എന്തിനാണ് നീ വന്നത്?
കോ വേഷഃ കിം നു തേ നാമ കോ ധര്മഃ കര്മ തേ വദ । കോ വേദസ്തേ ക ആചാരഃ കിം തപഃ കാ പ്രഭാവനാ
നിന്റെ വേഷം എന്താണ്? നിന്റെ പേര് എന്ത്? നിന്റെ ധർമ്മം എന്ത്? നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ പറയു. നിന്റെ വേദം ഏത്? നിന്റെ ആചാരം എന്ത്? നിന്റെ തപസ് എന്ത്? നിന്റെ ശക്തി എന്ത്?
കിം ജ്ഞാനം കഃ പ്രഭാവസ്തേ കിം സത്യം ധര്മലക്ഷണമ് । തത്ത്വം സര്വം സമാചക്ഷ്വ മമാഗ്രേ സത്യമേവ ച
നിന്റെ ജ്ഞാനം എന്ത്? നിന്റെ പ്രഭാവം എന്ത്? സത്യം, ധർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷണം എന്ത്? എല്ലാം സത്യമായി എനിക്ക് വിശദമായി പറയു.
ശ്രുത്വാ വേനസ്യ തദ്വാക്യം പാപോ വാക്യമുദാഹരത് । പാതക ഉവാച- കരോഷ്യേവം വൃഥാ രാജ്യം മഹാമൂഢോ ന സംശയഃ
വേനന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ പാപി പറഞ്ഞു: നീ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നത് വെറുതെ, നീ വലിയ ഭ്രമത്തിലാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല.