മയാ ചാരാധിതോ വിഷ്ണുഃ സര്വവിശ്വമയോ ഹരിഃ । തേന ദത്തോ വരോ മഹ്യം പുത്രാഖ്യഃ സര്വസിദ്ധിദഃ
ഞാൻ സർവ്വവിശ്വത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഹരിയായ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു; അവനാൽ എനിക്ക് 'മകൻ' എന്ന വരം ലഭിച്ചു, അതിലൂടെ എല്ലാം സാധ്യമാകും.
തന്നിമിത്തമഹം ഭദ്രേ സുതാര്ഥം നിത്യമേവ ച । കസ്യചിത്പുണ്യവീര്യസ്യ കന്യാമേകാം പ്രചിംതയേ
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ, സുന്ദരിയേ, നല്ല ഗുണമുള്ളവരുടെ മകളെ മകനായി ലഭിക്കാനായി എപ്പോഴും ചിന്തിക്കുന്നത്.
സദൈവാഹം ന പശ്യാമി സുഭാര്യാം സത്യമീദൃശീമ് । ഇയം ധര്മസ്യ വൈ കന്യാ ധര്മാചാരാ വരാനനാ
ഇതുപോലെയുള്ള നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള ഭാര്യയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല; ഇവൾ ധർമ്മന്റെ മകളും, ഉത്തമമായ ആചാരങ്ങളുള്ളവളും മനോഹരമുഖവുമാണ്.
മാമേവം ഹി ഭജത്വേഷാ യദി കാന്തമിഹേച്ഛതി । യം യമിച്ഛേദിയം ബാലാ തം ദദാമി ന സംശയഃ
ഇവൾക്ക് പ്രിയനായവനെ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കട്ടെ; ഈ ബാല ആരെയാണു ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അവളെ അവനു ഞാൻ നൽകും, സംശയമില്ല.
അദേയം ദേയമിത്യാഹ അസ്യാഃ സംഗമകാരണാത് । ഏകമേവം ത്വയാ ദേയം ശ്രൂയതാം ദ്വിജസത്തമ
ഇവളുമായി സംയോജനം ചെയ്യാനായി എന്ത് നൽകണം, എന്ത് നൽകരുത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ, ഒരു കാര്യം മാത്രം നീ നൽകണം, ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണാ, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
രംഭോവാച- വിപ്രേംദ്ര ത്വം ശൃണുഷ്വേഹ പ്രതിജ്ഞാം വച്മി സാംപ്രതമ് । ഏഷാ നൈവ ത്വയാ ത്യാജ്യാ ധര്മപത്നീ തവൈവ ഹി
രംഭ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, എന്റെ പ്രതിജ്ഞ കേൾക്കൂ; ഇവളെ നീ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്, ഇവൾ നിന്റെ ധർമ്മപത്നിയാണ്.
അസ്യാ ദോഷോ ഗുണോ നൈവ ഗ്രാഹ്യ ഏവ ത്വയാ കദാ । ഇത്യര്ഥേ പ്രത്യയം വിപ്ര പ്രത്യക്ഷം പരിദര്ശയ
നീ അവളിൽ ദോഷമോ ഗുണമോ ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കേണ്ടതില്ല; ഇതിന്റെ സത്യമായ തെളിവ് കാണിക്കണമെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു, ബ്രാഹ്മണാ, നേരിട്ടുള്ള തെളിവ് കാണിക്കൂ.
സ്വഹസ്തം ദേഹി വിപ്രേംദ്ര സത്യപ്രത്യയകാരകമ് । ഏവമസ്തു മയാ ദത്തോ ഹ്യസ്യാ ഹസ്തോ ന സംശയഃ
നിന്റെ കൈ തന്നേ നീ സത്യത്തിന്റെ അടയാളമായി നൽകണം, മഹാബ്രാഹ്മണാ; ഇതു പോലെ ഞാൻ അവളുടെ കൈ നൽകി, ഇതിൽ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല.
സൂത ഉവാച- ഏവം സംബധികം കൃത്വാ സത്യപ്രത്യയകാരകമ് । ഗാംധര്വേണ വിവാഹേന സുനീഥാമുപയേമിവാന്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ബന്ധം ഉറപ്പാക്കി, സത്യത്തിൽ വിശ്വാസം ഉറപ്പാക്കി, ഗാന്ധർവരീതിയിൽ സുനീതയെ വിവാഹം ചെയ്തു.
തസ്മൈ ദത്വാ സുനീഥാം താം രംഭാ ഹൃഷ്ടേന ചേതസാ । സാ താം ചാമംത്രയിത്വാ വൈ ഗതാ ഗേഹം സ്വകം പുനഃ
സുനീതയെ അവനു നൽകി, രംഭാ സന്തോഷത്തോടെ അവളെ വിടപറഞ്ഞ്, വീണ്ടും സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
പ്രഹൃഷ്ടചേതസഃ സഖ്യഃ സ്വസ്ഥാനം പരിജഗ്മിരേ । ഗതാസു താസു സര്വാസു സഖീഷു ദ്വിജസത്തമഃ
സന്തോഷത്തോടെ അവളുടെ സുഖികൾ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി; അവളുടെ സഖികൾ എല്ലാവരും പോയ ശേഷം, ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണൻ—
രേമേ ത്വംഗസ്തയാ സാര്ധം പ്രിയയാ ഭാര്യയാ സഹ । തസ്യാമുത്പാദ്യ തനയം സര്വലക്ഷണസംയുതമ്
അവൻ പ്രിയയായ ഭാര്യ സുനീതയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു; അവളിൽ നിന്ന് എല്ലാ നല്ല ലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.
ചകാര നാമ തസ്യൈവ വേനാഖ്യം തനയസ്യ ഹി । വവൃധേ സ മഹാതേജാഃ സുനീഥാതനയസ്തദാ
അവൻ ആ മകനു വേന എന്ന പേര് നൽകി; സുനീതയുടെ ആ മകൻ വലിയ ശക്തിയോടെ വളർന്നു.
വേദശാസ്ത്രമധീത്യൈവ ധനുര്വേദം ഗുണാന്വിതമ് । സര്വാസാമപി മേധാവീ വിദ്യാനാം പാരമേയിവാന്
വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ച്, ധനുര്വേദവും അതിന്റെ ഗുണങ്ങളോടുകൂടി അറിഞ്ഞു, അവൻ എല്ലാം പഠനങ്ങളിലും ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാനായി, എല്ലാ വിദ്യകളിലും പ്രാവീണ്യം നേടി.
അംഗസ്യ തനയോ വേനഃ ശിഷ്ടാചാരേണ വര്തതേ । സ വേനോ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠഃ ക്ഷത്ത്രാചാരപരോഽഭവത്
അംഗന്റെ മകനായ വേന നല്ല ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ചു; ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ആ വേന ക്ഷത്രിയരുടെ ആചാരങ്ങളിൽ നിഷ്ഠയോടെ ആയിരുന്നു.
ദിവി ചേംദ്രോ യഥാ ഭാതി സര്വതേജഃസമന്വിതഃ । ഭാത്യേവം തു മഹാപ്രാജ്ഞഃ സ്വബലേന പരാക്രമൈഃ
സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ എങ്ങനെ എല്ലാ പ്രകാശത്തോടും കൂടി തിളങ്ങുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ ആ മഹാപണ്ഡിതൻ തന്റെ ശക്തിയിലും വീര്യത്തിലും തിളങ്ങി.
ചാക്ഷുഷസ്യാംതരേ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതസമാഗതേ । പ്രജാപാലം വിനാ ലോകേ പ്രജാഃ സീദംതി സര്വദാ
ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞ് വൈവസ്വതമനുവിന്റെ കാലം വന്നപ്പോൾ, ലോകത്ത് രക്ഷകൻ ഇല്ലാതെ ജനങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും കഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഋഷയോ ധര്മതത്ത്വജ്ഞാഃ പ്രജാഹേതോസ്തപോധനാഃ । വ്യചിംതയന്മഹീപാലം ധര്മജ്ഞം സത്യപംഡിതമ്
ധർമ്മത്തിന്റെ സാരാംശം അറിയുന്ന, ജനങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി തപസ്സിൽ നിൽക്കുന്ന ഋഷിമാർ, ധർമ്മജ്ഞനും സത്യത്തിൽ പണ്ഡിതനുമായ രാജാവിനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
തം വേനമേവ ദദൃശുഃ സംപന്നം ലക്ഷണൈര്യുതമ് । പ്രാജാപത്യേ പദേ പുണ്യേ അഭ്യഷിംചന്ദ്വിജോത്തമാഃ
അവരെല്ലാം നല്ല ലക്ഷണങ്ങളുള്ള വേനയെ കണ്ടു; മഹാപുണ്യമുള്ള പ്രജാപതിയുടെ സ്ഥാനത്ത് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാർ അവനെ സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തു.
അഭിഷിക്തേ മഹാഭാഗേ ത്വംഗപുത്രേ തദാ നൃപേ । തേ പ്രജാപതയഃ സര്വേ ജഗ്മുശ്ചൈവ തപോവനമ്
അംഗന്റെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകൻ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ പ്രജാപതിമാരും തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗതേഷു തേഷു സര്വേഷു വേനോ രാജ്യമകാരയത് । സൂത ഉവാച- സാ സുനീഥാ സുതം ദൃഷ്ട്വാ സര്വരാജ്യപ്രസാധകമ്
അവരെല്ലാം പോയശേഷം വേന രാജ്യം ഭരിച്ചു; സൂതൻ പറഞ്ഞു: സുനീത, തന്റെ മകൻ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നവനായി കാണുമ്പോൾ—
വിശംകതേ പ്രഭാവേണ ശാപാത്തസ്യ മഹാത്മനഃ । മമ പുത്രോ മഹാഭാഗോ ധര്മത്രാതാ ഭവിഷ്യതി
അവൻമേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ശാപത്തിന്റെ ശക്തി കാരണം അവൾ സംശയിച്ചു: 'എന്റെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകൻ ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനാകും.'
ഇത്യേവം ചിംതയേന്നിത്യം പൂര്വപാപാദ്വിശംകിതാ । ധര്മാംഗാനി സുപുണ്യാനി സുതാഗ്രേ പരിദര്ശയേത്
ഇങ്ങനെ അവൾ എന്നും ചിന്തിച്ചു, മുമ്പത്തെ പാപം കാരണം ഭയപ്പെട്ട്, നല്ലതായ ധർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ മകന്റെ മുന്നിൽ കാണിച്ചുകൊടുക്കും.
സത്യഭാവാദി കാന്പുണ്യാന്ഗുണാന്സാ വൈ പ്രകാശയേത് । ഇത്യുവാച സുതം സാ ഹി അഹം ധര്മസുതാ സുത
സത്യവ്രതാദി നല്ല ഗുണങ്ങൾ അവൾ മകനെ കാണിച്ചു; അവൾ മകനോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ധർമ്മന്റെ മകളാണ്, മകനേ.'
പിതാ തേ ധര്മതത്ത്വജ്ഞസ്തസ്മാദ്ധര്മം സമാചര । ഇത്യേവം ബോധയേന്നിത്യം പുത്രം വേനം തദാ സതീ
നിന്റെ അച്ഛൻ ധർമ്മത്തിന്റെ സാരാംശം അറിയുന്നവനാണ്. അതിനാൽ നീ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം എന്ന് ആ സതീഭാര്യ പതിവായി തന്റെ മകൻ വേനനെ ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു.
മാതാപിത്രോസ്തയോര്വാക്യം പ്രജായുക്തം പ്രപാലയേത് । ഏവം വേനഃ പ്രജാപാലഃ സംജാതഃക്ഷിതിമംഡലേ
അമ്മയും അച്ഛനും പറയുന്ന, ജനങ്ങളുടെ ഭാവി കണക്കിലെടുത്തുള്ള വാക്കുകൾ വേനൻ മാനിക്കണം. അങ്ങനെ വേനൻ ഭൂമിയിൽ ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി വളർന്നു.
സുഖേന ജീവതേ ലോകഃപ്രജാധര്മേണരംജിതാഃ । ഏവം രാജ്യപ്രഭാവം തു വേനസ്യാപി മഹാത്മനഃ
രാജാവിന്റെ ധാർമ്മികതയിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. അങ്ങനെ വേനന്റെ ഭരണകാലത്തും വലിയ പ്രഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ധര്മഭാവാഃ പ്രവര്തംതേ തസ്മിഞ്ഛാസതി പാര്ഥിവേ
അവൻ രാജാവായി ഭരിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മഗുണങ്ങൾ വളരുന്നു.
സപ്തത്രിംശോഽധ്യായഃ 2.37 ഋഷയ ഊചുഃ- ഏവം വേനസ്യ ചൈവാസീത്സൃഷ്ടിരേവ മഹാത്മനഃ । ധര്മാചാരം പരിത്യജ്യ കഥം പാപമതിര്ഭവേത്
മുനികൾ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ മഹാത്മാവായ വേനന്റെ സൃഷ്ടി നടന്നു. എന്നാൽ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് എങ്ങനെ അവൻ പാപബുദ്ധിയുള്ളവനായി മാറി?
സൂത ഉവാച- ജ്ഞാനവിജ്ഞാനസംപന്നാ മുനയസ്തത്ത്വവേദിനഃ । ശുഭാശുഭം വദംത്യേവം തന്ന സ്യാദിഹ ചാന്യഥാ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനവും വിവേകവും ഉള്ള മുനികൾ സത്യം അറിയുന്നവരാണ്. അവർ നല്ലതും ചീത്തയും പറയുമ്പോൾ അതു തന്നെ നടക്കും, വേറെയൊന്നും സംഭവിക്കില്ല.