ആനംദകംദ കമലാപ്രിയ വാസുദേവ സര്വേശ ഈശ മധുസൂദന ദേഹി ദാസ്യമ് । പാദൌ നമാമി തവ കേശവ ജന്മജന്മ കൃപാം കുരുഷ്വ മമ ശാംതിദ ശംഖപാണേ
ആനന്ദത്തിന്റെ ഉറവായവനേ, താമരാപ്രിയനേ, വാസുദേവനേ, സർവ്വേശ്വരനേ, ഈശ്വരനേ, മധുസൂദനേ, ദാസ്യത്തെ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ. കേശവനേ, ജന്മംതോറും എന്നെ കരുണയാൽ അനുഗ്രഹിക്കണമേ, ശാന്തി നൽകുന്നവനേ, ശംഖം കൈവശമുള്ളവനേ.
സംസാരദാരുണഹുതാശനതാപദഗ്ധം പുത്രാദിബംധുമരണൈര്ബഹുശോകതാപൈഃ । ജ്ഞാനാംബുദേന മമ പ്ലാവയ പദ്മനാഭ ദീനസ്യ മച്ഛരണരൂപഭവസ്വ നാഥ
സംസാരത്തിന്റെ കഠിനമായ അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ചും, മക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും മരണത്തിൽ നിന്നുള്ള ദു:ഖത്തിൽ കുഴഞ്ഞും, അനേകം ദു:ഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചും, ജ്ഞാനസമുദ്രത്തിൽ എന്നെ ഉയർത്തണമേ, പദ്മനാഭനേ, ദീനനായ എന്നെ രക്ഷകനായി നില്ക്കണമേ.
ഏവം സ്തോത്രം സമാകര്ണ്യ ത്വംഗസ്യാപി മഹാത്മനഃ । ദര്ശയിത്വാ സ്വകം രൂപം ഘനശ്യാമം മഹൌജസമ്
ഈ സ്തോത്രം മഹാത്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും കേട്ടപ്പോൾ, ആ മഹാശക്തിയുള്ള കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള സ്വരൂപം അവൻ കാണിച്ചു.
ശംഖചക്രഗദാപാണിം പദ്മഹസ്തം മഹാപ്രഭുമ് । വൈനതേയസമാരൂഢമാത്മരൂപം പ്രദര്ശിതമ്
ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, താമര കൈവശമുള്ള മഹാപ്രഭയുള്ള ഭഗവാൻ, ഗരുഡനിൽ കയറി, തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം കാണിച്ചു.
സര്വാഭരണശോഭാംഗം ഹാരകംകണകുംഡലൈഃ । രാജമാനം പരം ദിവ്യം നിര്മലം വനമാലയാ
എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ച അവന്റെ അംഗങ്ങൾ, മാലകളും കങ്കണങ്ങളും കുണ്ഡലങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, അദ്ഭുതമായ ദിവ്യമായ, നിർമ്മലമായ വനമാലയോടെ പ്രകാശിച്ചു.
അംഗസ്യാഗ്രേ ഹൃഷീകേശഃ ശോഭമാന മഹത്പ്രഭഃ । ശ്രീവത്സാംകേന പുണ്യേന കൌസ്തുഭേന ജനാര്ദനഃ
അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ മുൻവശത്ത്, ഹൃഷീകേശൻ മഹാപ്രഭയോടെ തിളങ്ങി; പുണ്യമായ ശ്രീവത്സം, കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിച്ച ജനാർദ്ദനൻ.
ദര്ശയിത്വാ സ്വകം ദേഹം സര്വദേവമയോ ഹരിഃ । സ ഉവാച മഹാത്മാനം തമംഗമൃഷിസത്തമമ്
സ്വന്തം ദേഹം കാണിച്ച ശേഷം, എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഹരിച്, ആ മഹാത്മാവായ ഋഷിശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു.
ഭോ ഭോ വിപ്ര മഹാഭാഗ ശ്രൂയതാം വചനം ശുഭമ് । മേഘഗംഭീരഘോഷേണ സമാഭാഷ്യ ദ്വിജോത്തമമ്
മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ബ്രാഹ്മണനേ, എന്റെ ശുഭവാക്യങ്ങൾ കേൾക്കു; മേഘത്തിന്റെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോടു സംസാരിച്ചു.
തപസാനേന തുഷ്ടോസ്മി വരം വരയ ശോഭനമ് । തുഷ്യമാണം ഹൃഷീകേശം തം ദൃഷ്ട്വാ കമലാപതിമ്
നിന്റെ തപസ്സിനാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനായി; നീ നല്ലൊരു വരം ചോദിക്കു. ഹൃഷീകേശൻ സന്തോഷത്തോടെ, കമലാപതിയെ കണ്ടു.
ദീപ്യമാനം വിരാജംതം വിശ്വരൂപം ജനേശ്വരമ് । പാദാംബുജദ്വയം തസ്യ പ്രണമ്യ ച പുനഃപുനഃ
പ്രകാശം പകരുന്ന, ദിവ്യമായ സർവ്വഭൂതനാഥന്റെ വിശ്വരൂപം; അവന്റെ രണ്ട് താമരപാദങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു.
ഹര്ഷേണ മഹതാവിഷ്ടസ്തമുവാച ജനാര്ദനമ് । ദാസോഹം തവ ദേവേശ ശംഖചക്രഗദാധര
വലിയ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, അവൻ ജനാർദ്ദനനോടു പറഞ്ഞു: ദേവേശ്വരനേ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ കൈവശമുള്ളവനേ, ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാണ്.
വരം മേ ദാതുകാമോസി ദേഹി ത്വം വംശജം സുതമ് । ദിവി ശക്രോ യഥാഽഭാതി സര്വതേജഃ സമന്വിതഃ
നീ എന്നെ ഒരു വരം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്റെ വംശത്തിൽ ജനിക്കുന്ന, സർവ്വതേജസ്സോടെ, സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു മകനെ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ.
താദൃശം ദേഹി മേ പുത്രം സര്വലോകസ്യ രക്ഷകമ് । സര്വദേവപ്രിയം ദേവ ബ്രഹ്മണ്യം ധര്മപംഡിതമ്
എനിക്കു ഒരു മകനെ തരണമേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും രക്ഷിക്കുന്നവനായി, എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും പ്രിയനായ്, ബ്രഹ്മണ്യനും ധർമ്മത്തിൽ പാണ്ഡിത്യമുള്ളവനായി.
ദാതാരം ജ്ഞാനസംപന്നം ധര്മതേജഃ സമന്വിതമ് । ത്രൈലോക്യരക്ഷകം കൃഷ്ണ സത്യധര്മാനുപാലകമ്
ദാനശീലനും ജ്ഞാനസമ്പന്നനും ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞവനുമായ്, കൃഷ്ണാ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും രക്ഷിക്കുന്നവനും സത്യധർമ്മം പാലിക്കുന്നവനുമാകട്ടെ.
യജ്വനാമുത്തമം ചൈകം ശൂരം ത്രൈലോക്യഭൂഷണമ് । ബ്രഹ്മണ്യം വേദവിദ്വാംസം സത്യസംധം ജിതേംദ്രിയമ്
യാഗങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുൻപന്തിയിലുള്ളവനും വീരനും മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്ക് അലങ്കാരമായവനും, ബ്രഹ്മണ്യനും വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവനും സത്യനിഷ്ഠനും ഇന്ദ്രിയജയനും ആയിരിക്കണം.
അജിതം സര്വജേതാരം വിഷ്ണും തേജഃസമപ്രഭമ് । വൈഷ്ണവം പുണ്യകര്താരം പുണ്യജം പുണ്യലക്ഷണമ്
ജയിക്കപ്പെടാത്തവനും എല്ലാം ജയിക്കുന്നവനും വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ളവനും, വിഷ്ണുഭക്തനും പുണ്യപ്രവർത്തകനും പുണ്യത്തിൽ ജനിച്ചവനും പുണ്യലക്ഷണമുള്ളവനും ആയിരിക്കണം.
ശാംതം തു തപസോപേതം സര്വശാസ്ത്രവിശാരദമ് । വേദജ്ഞം യോഗിനാം ശ്രേഷ്ഠം ഭവതോ ഗുണസംനിഭമ്
ശാന്തനും തപസ്സിൽ സമ്പന്നനും എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവനും യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ഭവതിന്റെ ഗുണങ്ങൾപോലെയുള്ളവനും ആയിരിക്കണം.
ഈദൃശം ദേഹി മേ പുത്രം ദാതുകാമോ യദാ വരമ് । ശ്രീവാസുദേവ ഉവാച- ഏഭിര്ഗുണൈഃ സമോപേതസ്തവ പുത്രോ ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു മകനെ എനിക്കു തരണമേ, നീ വരം നൽകാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ. ശ്രീവാസുദേവൻ പറഞ്ഞു: ഈ ഗുണങ്ങൾ എല്ലാം നിറഞ്ഞവനായി നിന്റെ മകൻ ജനിക്കും.
അത്രിവംശസ്യ വൈ ധര്താ വിശ്വസ്യാസ്യ മഹാമതേ । തേജസാ യശസാ പുണ്യൈഃ പിതരം ചോദ്ധരിഷ്യതി
അത്രിവംശത്തെ നിലനിറുത്തുന്നവനായി, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, തന്റെ തേജസ്സും യശസ്സും പുണ്യവും കൊണ്ട് അച്ഛനെയും ഉയർത്തുന്നവനായി അവൻ വരും.
ഉദ്ധരിഷ്യതി യഃ സത്യൈഃ പിതരം ച പിതാമഹമ് । ഭവാന്യാസ്യതി മേ സ്ഥാനം തദ്വിഷ്ണോഃ പരമം പദമ്
സത്യത്തോടെ അച്ഛനെയും അപ്പൂപ്പനെയും ഉയർത്തുന്നവനായി അവൻ വരും. അവൻ എന്റെ സ്ഥാനം, അതായത് വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം, പ്രാപിക്കും.
ഇത്യുക്ത്വാ ദേവദേവേശസ്തമംഗം പ്രതി സ ദ്വിജ । കസ്യചിത്പുണ്യവീര്യസ്യ പുണ്യാം കന്യാം വിവാഹയ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവദേവേശ്വരൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: പുണ്യവീര്യശാലിയായ ഒരാളുടെ പുണ്യവതിയായ മകളെ വിവാഹം കഴിക്കൂ.
തസ്യാമുത്പാദയ സുതം ശുഭം പുണ്യാവഹ പ്രിയമ് । സ ഭവിഷ്യതി ധര്മാത്മാ മത്പ്രസാദാന്മഹാമതേ
അവളിൽ നിന്നു നല്ലൊരു മകനെ ജനിപ്പിക്കൂ, പുണ്യവും പ്രിയത്വവും കൊണ്ടു നിറഞ്ഞവനായി; എന്റെ കൃപയാൽ, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, അവൻ ധാർമ്മികനും ആയിരിക്കും.
സര്വജ്ഞഃ സര്വവേത്താ ച യാദൃശോ വാംഛിതസ്ത്വയാ । ഏവം വരം തതോ ദത്വാ അംതര്ധാനം ഗതോ ഹരിഃ
സർവ്വജ്ഞനും എല്ലാം അറിയുന്നവനും, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെയുള്ളവനും ആയിരിക്കും; ഇങ്ങനെ വരം നൽകി ഹരി അപ്രത്യക്ഷനായി.
ഋഷയ ഊചുഃ- ശപ്താ ഗംധര്വപുത്രേണ സുശംഖേന മഹാത്മനാ । തസ്യ ശാപാത്കഥം ജാതാ കിം കിം കര്മ കൃതം തയാ
മഹർഷികൾ ചോദിച്ചു: മഹാത്മാവായ ഗന്ധർവപുത്രൻ സুশംഖൻ ശപിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് ആ ശാപം എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? അവൾ എന്തെന്ത് പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു?
സാ ലേഭേ കീദൃശം പുത്രം തസ്യ ശാപാദ്ദ്വിജോത്തമ । സുനീഥായാശ്ച ചരിതം ത്വം നോ വിസ്തരതോ വദ
ആ ശാപം മൂലം അവൾക്ക് എങ്ങനെയുള്ള മകനാണ് ലഭിച്ചത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ? സുനീതയുടെ കഥ വിശദമായി ഞങ്ങളോട് പറയൂ.
സൂത ഉവാച- സുശംഖേനാപി തേനൈവ സാ ശപ്താ തനുമധ്യമാ । പിതുഃ സ്ഥാനം ഗതാ സാ തു സുനീഥാ ദുഃഖപീഡിതാ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതേ സുഷംഖൻ തന്നെയാണ് അവളെ ശപിച്ചത്, സുനീതാ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
പിതരം ചാത്മനശ്ചൈവ ചരിതം ച പ്രകാശിതമ് । ശ്രുതവാന്സോപി ധര്മാത്മാ മൃത്യുഃ സത്യവതാം വര
അവൾ അച്ഛന്റെയും തന്റെയും പ്രവൃത്തികൾ വെളിപ്പെടുത്തി; ധാർമ്മികനും സത്യവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ മരണം അതെല്ലാം കേട്ടു.
താമുവാച സുനീഥാം തു സുതാം ശപ്താം മഹാത്മനാ । ഭവത്യാ ദുഷ്കൃതം പാപം ധര്മ തേജഃ പ്രണാശനമ്
മഹാത്മാവായ അച്ഛൻ ശപിക്കപ്പെട്ട മകൾ സുനീതയോട് പറഞ്ഞു: നീ ചെയ്ത പാപം നിന്റെ ധർമ്മവും തേജസ്സും നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
കസ്മാത്കൃതം മഹാഭാഗേ സുശാംതസ്യ ഹി താഡനമ് । വിരുദ്ധം സര്വലോകസ്യ ഭവത്യാ പരികല്പിതമ്
സുഷാന്തൻ ശാന്തസ്വഭാവനും, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമായ പ്രവൃത്തി നീ ആലോചിച്ചു ചെയ്തതെന്ത്, ഭാഗ്യശാലിനിയേ?
കാമക്രോധവിഹീനം തം സുശാംതം ധര്മവത്സലമ് । തപോമാര്ഗേ വിലീനം ച പരബ്രഹ്മണി സംസ്ഥിതമ്
സുഷാന്തൻ, ആഗ്രഹവും കോപവും ഇല്ലാത്തവൻ, ധർമ്മത്തിൽ പ്രീതിയുള്ളവൻ, തപസ്സിൽ ലീനനായവൻ, പരബ്രഹ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടവൻ.