അത്യുഗ്രപാപിനാം സംഗാത്പാപമേവ പ്രസംചരേത് । മാതാമഹസ്യ ദോഷേണ സംലിപ്തോ വേന ഏവ സഃ
അത്യന്തം പാപികളുമായി ചേർന്നാൽ പാപം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ; അമ്മാവന്റെ ദോഷം കൊണ്ടാണ് വേനൻ അശുദ്ധനായത്.
ഋഷയ ഊചുഃ- മാതാമഹസ്യ കോ ദോഷസ്തം നോ വിസ്തരതോ വദ । സ മൃത്യുഃ സ ച വൈ കാലഃ സ യമോ ധര്മ ഏവ ച
ഋഷിമാർ ചോദിച്ചു: അമ്മാവന്റെ എന്താണ് ദോഷം? അതു ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയൂ. അവൻ മരണമാണ്, അവൻ കാലമാണ്, അവൻ യമനും ധർമ്മവുമാണ്.
ന ഹിംസകോ ഹി കസ്യാപി പദേ തസ്മിന്പ്രതിഷ്ഠിതഃ । ചരാചരാശ്ച യേ ലോകാഃ സ്വകര്മവശവര്തിനഃ
അവൻ ആരെയും ഹാനികരനല്ല, ആ സ്ഥാനത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവനാണ്; സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം തങ്ങളുടെ കർമ്മപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ജീവംതി ച മ്രിയംതേ ച ഭുംജംത്യേവം സ്വകര്മഭിഃ । പാപാഃ പശ്യംതി തം ഘോരം തേഷാം കര്മവിപാകതഃ
അവർ ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലപ്രകാരം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; പാപികൾ അവരുടെ കർമ്മഫലത്താൽ ആ ഭയങ്കരനെ കാണുന്നു.
നിരയേഷു ച സര്വേഷു കര്മണൈവം സുപുണ്യവാന് । യോജയേത്താഡയേത്സൂത യമ ഏഷ ദിനേദിനേ
എല്ലാ നരകങ്ങളിലും, കർമ്മപ്രകാരം, സൂതനേ, മഹാപുണ്യമുള്ള യമൻ അവരെ ദിവസേന ചുമതലപ്പെടുത്തുകയും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സര്വേഷ്വേവ സുപുണ്യേഷു കര്മസ്വേവം സപുണ്യവാന് । യോജയത്യേവ ധര്മാത്മാ തസ്യ ദോഷോ ന ദൃശ്യതേ
എല്ലാ പുണ്യകർമ്മങ്ങളിലും, പുണ്യവാൻ കർമ്മപ്രകാരം മാത്രം ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നു; അവനിൽ ഒരു ദോഷവും കാണപ്പെടുന്നില്ല.
സ മൃത്യോഃ കേന ദോഷേണ പാപീ വേനസ്ത്വജായത । സൂത ഉവാച- സ മൃത്യുഃ ശാസകോ നിത്യം പാപാനാം ദുഷ്ടചേതസാമ്
മരണത്തിന് എന്ത് പിഴവാണ് പാപിയായ വേനനെ ജനിപ്പിച്ചത്? സൂതൻ പറഞ്ഞു: മരണം ദുഷ്ടമായ മനസ്സുള്ളവരുടെ ഭരണാധികാരിയാണ് എന്നും.
വര്തതേ കാലരൂപേണ തേഷാം കര്മ വിമൃശ്യതി । ദുഷ്കൃതം കര്മ യസ്യാപി കര്മണാ തേന ഘാതയേത്
അവൻ കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ പരിശോധിക്കുന്നു; ആരെങ്കിലും ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്താൽ, അതിന്റെ ഫലത്തിൽ അവരെ തന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
തസ്യ പാപം വിദിത്വാഽസൌ നയത്യേവം ഹി തം യമഃ । സുകൃതാത്മാ ലഭേത്സ്വര്ഗം കര്മണാ സുകൃതേന വൈ
അവന്റെ പാപം അറിഞ്ഞ്, യമൻ അവനെ അങ്ങനെ നയിക്കുന്നു; എന്നാൽ സദാചാരമുള്ളവൻ നല്ല പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് സ്വർഗം നേടുന്നു.
യോജയത്യേഷ താന്സര്വാന്മൃത്യുരേവ സുദൂതകൈഃ । മഹതാ സൌഖ്യഭാവേന ഗീതമംഗലകാരിണാ
മരണം തന്നെ അതിവേഗ ദൂതന്മാരിലൂടെ എല്ലാവരെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു, വലിയ സന്തോഷത്തോടും ഗാനം, മംഗളമേളം എന്നിവയോടും.
ദാനഭോഗാദിഭിശ്ചൈവ യോജയേച്ച കൃതാത്മകാന് । പീഡാഭിര്വിവിധാഭിശ്ച ക്ലേശൈഃ കാഷ്ഠൈശ്ച ദാരുണൈഃ
ദാനങ്ങൾ, ആസ്വാദനം എന്നിവയിലൂടെ സദാചാരമുള്ളവരെ ചേർക്കുന്നു; എന്നാൽ വിവിധ വേദനകളും കഷ്ടതകളും കഠിനമായ ദുഃഖങ്ങളും കൊണ്ട്.
ത്രാസയേത്താഡയേദ്വിപ്രാന്സ ക്രോധോ മൃത്യുരേവ താന് । കര്മണ്യേവം ഹി തസ്യാപി വ്യാപാരഃ പരിവര്തതേ
അവൻ ദുഷ്ടരെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും അടിക്കുകയുമാണ്; മരണം അവരുടെ കോപമാണ്. അങ്ങനെ, അവന്റെ പ്രവർത്തനം അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾക്കനുസരിച്ച് മാറുന്നു.
മൃത്യോശ്ചാപി മഹാഭാഗ ലോഭാത്പുണ്യാത്പ്രജായതേ । സുനീഥാ നാമ വൈ കന്യാ സംജാതൈഷാ മഹാത്മനഃ
മഹാഭാഗ്യവതിയേ, മരണം പോലും ലോഭത്താൽ, പുണ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മകളെ ജനിപ്പിച്ചു; അവൾ മഹാത്മാവിന്റെ മകളായ സുനീതാ എന്നായിരുന്നു.
പിതുഃകര്മ വിമൃശ്യൈവ ക്രീഡമാനാ സദൈവ സാ । പ്രജാനാം ശാസ്തി കര്താരം പുണ്യപാപനിരീക്ഷണമ്
അവൾ എപ്പോഴും കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പിതാവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ നിരീക്ഷിച്ചു; അവൾ ജീവികളിൽ പുണ്യവും പാപവും നോക്കി, പ്രവർത്തനക്കാരനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
സാ തു കന്യാ മഹാഭാഗാ സുനീഥാ നാമ തസ്യ സാ । രമമാണാ വനം പ്രാപ്താ സഖീഭിഃ പരിവാരിതാ
മഹാഭാഗ്യവതിയായ സുനീതാ എന്ന ആ കന്യക, സഖികളെ ചുറ്റി, സന്തോഷത്തോടെ കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തത്രാപശ്യന്മഹാഭാഗം ഗംധര്വതനയം വരമ് । ഗീതകോലാഹലസ്യാപി സുശംഖം നാമ സാ തദാ
അവിടെ അവൾ സംഗീതത്തിൽ പ്രശസ്തനായ ഗന്ധർവപുത്രൻ സুশംഖനെ കണ്ടു.
ദദര്ശ ചാരുസര്വാംഗം തപ്യംതം സുമഹത്തപഃ । ഗീതവിദ്യാസു സിദ്ധ്യര്ഥം ധ്യായമാനം സരസ്വതീമ്
അവൻ സുന്ദരമായ ശരീരമുള്ളവനായി, സംഗീതവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടാൻ, സരസ്വതിയെ ധ്യാനിച്ച് വലിയ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾ കണ്ടു.
തസ്യോപഘാതമേവാസൌ സാ ചകാര ദിനേ ദിനേ । സുശംഖഃ ക്ഷമതേ നിത്യം ഗച്ഛഗച്ഛേതി സോഽബ്രവീത്
അവൾ അവനെ ദിവസേന വേദനിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ സുഷംഖൻ എപ്പോഴും ക്ഷമിച്ചു, 'പോകൂ, പോകൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു.
പ്രേഷിതാ നൈവ ഗച്ഛേത്സാ വിഘ്നമേവ സമാചരേത് । തേനാപ്യുക്താ സാ ഹി ക്രുദ്ധാ താഡയത്തപസി സ്ഥിതമ്
അവൾ അയച്ചിട്ടും പോകാതെ, തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു; അവൻ പറഞ്ഞാലും, അവൾ കോപത്തോടെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന അവനെ അടിച്ചു.
താമുവാച തതഃ ക്രുദ്ധഃ സുശംഖഃ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതഃ । ദുഷ്ടേ പാപസമാചാരേ കസ്മാദ്വിഘ്നസ്ത്വയാ കൃതഃ
അതിനുശേഷം, സുഷംഖൻ കോപത്തിൽ മുങ്ങി അവളോട് പറഞ്ഞു: 'ദുഷ്ടേ, പാപപരമായ പെരുമാറ്റമുള്ളവളേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് ഈ തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചു?'
താഡനാത്താഡനം ദുഷ്ടേ ന കുര്വംതി മഹാജനാഃ । ആക്രുഷ്ടാ നൈവ കുപ്യംതി ഇതി ധര്മസ്യ സംസ്ഥിതിഃ
'ദുഷ്ടേ, മഹാത്മാക്കൾ തിരിച്ചടിയ്ക്കുന്നില്ല; അവരെ അപമാനിച്ചാലും കോപിക്കാറില്ല — ഇതാണ് ധർമ്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്ന്.'
ത്വയാഹം ഘാതിതഃ പാപേ നിര്ദോഷസ്തപസാന്വിതഃ । ഏവമുക്ത്വാ സ ധര്മാത്മാ സുനീഥാം പാപചാരിണീമ്
'പാപിനിയായ നീ എന്നെ, പിഴവില്ലാതെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന എന്നെ, അടിച്ചു.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ധർമ്മാത്മാവ് സുനീതാ എന്ന പാപചാരിണിയോട് കോപം ഉപേക്ഷിച്ചു.
വിരരാമ മഹാക്രോധാജ്ജ്ഞാത്വാ നാരീം നിവര്തിതഃ । തതഃ സാ പാപമോഹാദ്വാ ബാല്യാദ്വാ തമിഹൈവ ച
അവളൊരു സ്ത്രീയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, വലിയ കോപത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നു; അതിനുശേഷം, പാപമോഹം കൊണ്ടോ ബാല്യത്തിൽ നിന്നോ, അവൾ—
സമുവാച മഹാത്മാനം സുശംഖം തപസി സ്ഥിതമ് । ത്രൈലോക്യവാസിനാം താതോ മമൈവ പരിഘാതകഃ
തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന മഹാത്മാവായ സുഷംഖനോട് അവൾ പറഞ്ഞു: 'ത്രിലോകവാസികൾക്കിടയിൽ, അച്ഛൻ, എന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ നീ മാത്രമാണ്.'
അസതോ ഘാതയേന്നിത്യം സത്യാന്സ പരിപാലയേത് । നൈവ ദോഷോ ഭവേത്തസ്യ മഹാപുണ്യേന വര്തയേത്
ദുഷ്ടന്മാരെ എപ്പോഴും തടയുകയും സത്യവാന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണം; ഇതിൽ അവനു ഒരു പാപവും ഉണ്ടാകില്ല, കാരണം അവൻ വലിയ പുണ്യത്തോടെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
ഏവമുക്ത്വാ ഗതാ സാ തു പിതരം വാക്യമബ്രവീത് । മയാ ഹി താഡിതസ്താത ഗംധര്വതനയോ വനേ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, അവൾ പോയി തന്റെ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: 'അച്ഛാ, വനത്തിൽ ഗന്ധർവപുത്രൻ എന്നെ അടിച്ചു.'
തപസ്തപന്സദൈകാംതേ കാമക്രോധവിവര്ജിതഃ । സ മാമുവാച ധര്മാത്മാ ക്രോധരാഗസമന്വിതഃ
വിരമിച്ചിരിക്കെ, ആ ധർമ്മാത്മാവായവൻ, ആഗ്രഹവും കോപവും ഇല്ലാതെ തപസ്സ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, എന്നോട് കോപത്തോടെയും മോഹത്തോടെയും ചേർന്ന് സംസാരിച്ചു.
താഡയേന്നൈവ താഡംതം ക്രോശംതം നൈവ ക്രോശയേത് । ഇത്യുവാച സ മാം താത തന്മേ ത്വം കാരണം വദ
'അടിക്കുന്നവനെ തിരിച്ചടിക്കരുത്, വിളിച്ചുപറയുന്നവനെ തിരിച്ചുവിളിക്കരുത്' എന്നാണ് അച്ഛാ, അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞത്; അതിന്റെ കാരണം നീ പറയൂ.
ഏവമുക്തഃ സ വൈ മൃത്യുഃ സുനീഥാം ദ്വിജസത്തമാഃ । കിംചിന്നോവാച ധര്മാത്മാ പ്രശ്നപ്രത്യുത്തരം തതഃ
ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മഹാനായ മൃത്യു സുനീതയോട് ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
വനം പ്രാപ്താ പുനഃ സാ ഹി സുശംഖോ യത്ര സംസ്ഥിതഃ । കരാഘാതൈസ്തതോ ദൌഷ്ട്യാദ്ഘാതിതസ്തപതാം വരഃ
അവൾ വീണ്ടും സുഷങ്കൻ താമസിച്ചിരുന്ന വനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി; പിന്നെ ദ്വേഷത്താൽ അവൾ തന്റെ കൈകൊണ്ട് ആ തപസ്വിയെ അടിച്ചു.