സൂത ഉവാച-। ധനുഷോഗ്രേണ താഞ്ഛൈലാന്നാനാരൂപാന്ഗുരൂംസ്തഥാ । ഉത്സാരയംസ്തതഃ സര്വാം സമരൂപാം ചകാര സഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: തന്റെ ശക്തമായ വില്ലുകൊണ്ട് പൃഥു വിവിധ വലിപ്പത്തിലുള്ള കല്ലുകൾ പുറത്താക്കി, പിന്നെ ഭൂമിയെ മുഴുവൻ സമമായി ആക്കി.
തദാപ്രഭൃതി തേ ശൈലാ വൃദ്ധിമാപുര്ദ്വിജോത്തമാഃ । തസ്യാ അംഗാത്സ്വയം ബാണാന്സ്വകീയാന്നൃപനംദനഃ
അത് മുതൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആ കല്ലുകൾ വളർന്നു; രാജകുമാരനായ പൃഥു തന്റെ അമ്പുകൾ ഭൂമിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് എടുത്തു.
സമുദ്ധൃത്യ തതോ വൈന്യഃ പ്രീതേന മനസാ തദാ । ഗര്താശ്ച കംദരാശ്ചൈവ ബാണാഘാതൈഃ സമീകൃതാഃ
അപ്പോൾ വൈന്യപുത്രൻ സന്തോഷത്തോടെ അവ എടുത്തു; അമ്പുകളുടെ പ്രഹരത്താൽ കുഴികളും താഴ്വരകളും സമമായി മാറി.
ഏവം പൃഥ്വദ്യംസമാം സര്വാം ചകാര പുണ്യവര്ദ്ധനഃ । സമീകൃത്യ മഹാഭാഗോ വത്സം തസ്യാ വ്യകല്പയത്
ഇങ്ങനെ പുണ്യവാനായ പൃഥു ഭൂമിയുടെ മുഴുവൻ ഉപരിതലം സമമാക്കി; അതിനുശേഷം, മഹാത്മാവായ അവൻ അവൾക്കു ഒരു കിടാവിനെ ഒരുക്കി.
മനും സ്വായംഭുവം പൂര്വം പരിചിംത്യ പുനഃ പുനഃ । അതീതേഷ്വഥ സര്വേഷു മന്വംതരേഷു സത്തമാഃ
പഴയകാലത്തെ സ്വായംഭുവമനുവിനെയും, കഴിഞ്ഞ എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളെയും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്ത്—
വിഷമത്വം ഗതാ ഭൂമിഃ പംഥാ നാസീച്ച കുത്രചിത് । സമാനി വിഷമാണ്യേവം സ്വയമാസന്ദ്വിജോത്തമാഃ
ഭൂമി അപ്പോൾ അസമമായിരുന്നു, എവിടെയും വഴികൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; അങ്ങനെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സമതലവും അസമതലവും ഒരുമിച്ച് നിലനിന്നിരുന്നു.
പൂര്വം മനോശ്ചാക്ഷുഷസ്യ പ്രാപ്തേ ചൈവാംതരേ തദാ । ജാതേ പൂര്വവിസര്ഗേ ച വിഷമേ ച ധരാതലേ
പണ്ടു, ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലത്തും അതിനു മുൻപുള്ള സൃഷ്ടിയിലുമാണ് ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലം അസമമായിരുന്നത്.
ഗ്രാമാണാം ച പുരാണാം ച പത്തനാനാം തഥൈവ ച । ദേശാനാം ക്ഷേത്രപന്നാനാം മര്യാദാ ന ഹി ദൃശ്യതേ
ഗ്രാമങ്ങൾക്കും പട്ടണങ്ങൾക്കും നഗരങ്ങൾക്കും ദേശങ്ങൾക്കും വയലുകൾക്കും അതിരുകൾ എവിടെയും കാണാനായിരുന്നില്ല.
കൃഷിര്നൈവ ന വാണിജ്യം ന ഗോരക്ഷാ പ്രവര്തതേ । നാനൃതം ഭാഷതേ കശ്ചിന്ന ലോഭോ ന ച മത്സരഃ
അവിടെ കൃഷിയും വ്യാപാരവും പശുപാലനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; ആരും കള്ളം പറഞ്ഞില്ല, ആരിലും ദ്രോഹമോ അസൂയയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
നാഭിമാനം ച വൈ പാപം ന കരോതി കദാ കില । വൈവസ്വതസ്യ സംപ്രാപ്തേ അംതരേ ദ്വിജസത്തമ
അവിടെ ആരും അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറുകയോ പാപം ചെയ്യുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല, വൈവസ്വതന്റെ വരവിന് മുമ്പുള്ള കാലത്ത്, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ.
വൈന്യസ്യ സംഭവാത്പൂര്വം പ്രജാനാമേവ സംഭവഃ । ഇമാഃ പ്രജാ ദ്വിജാഃ സര്വാ നിവാസം സമരോചയന്
വൈന്യന്റെ ജനനത്തിന് മുമ്പ്, ജനങ്ങളുടെ ജനനം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; ഈ ദ്വിജന്മാർ എല്ലാവരും തങ്ങള്ക്ക് ഇഷ്ടമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ താമസമുറപ്പിച്ചു.
ക്വചിദ്ഭൂമൌ ഗിരൌ ക്വാപി നദീതീരേഷു വൈ തദാ । കുംജേഷു സര്വതീര്ഥേഷു സാഗരസ്യ തടേഷു ച
ആ സമയത്ത് ചിലർ നിലത്തും, ചിലർ പർവതങ്ങളിൽ, ചിലർ നദീതീരങ്ങളിലും, കാട്ടിലും എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും, സമുദ്രത്തിൻറെ കരയിലും താമസമുറപ്പിച്ചു.
നിവാസം ചക്രിരേ സര്വാഃ പ്രജാഃ പുണ്യേന വൈ തദാ । താസാമാഹാരഃ സംജാതഃ ഫലമൂലമധുസ്തഥാ
അവിടെ എല്ലാവരും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിൽ താമസമുറപ്പിച്ചു; അവർക്കുള്ള ഭക്ഷണം പഴങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും തേനും ആയിരുന്നു.
മഹതാ കൃച്ഛ്രേണ താസാമാഹാരശ്ച ദ്വിജോത്തമാഃ । പൃഥുര്വൈന്യഃ സമാലോക്യ പ്രജാനാം കഷ്ടമേവ ഹി
മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ, അവർക്കു ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നത് വളരെ കഷ്ടമായിരുന്നു; വൈന്യനായ പൃഥു ജനങ്ങളുടെ ഈ കഷ്ടം കണ്ടു.
സ്വായംഭുവോ മനുര്വത്സഃ കല്പിതസ്തേന ഭൂഭുജാ । സ്വപാണിഃ കല്പിതസ്തേന പാത്രമേവം മഹാമതേ
അവൻ സ്വായംഭുവമനുവിനെ കിടാവായി ആക്കി, തന്റെ കൈ തന്നെ പാത്രമായി ഒരുക്കി.
സ പൃഥുഃ പുരുഷവ്യാഘ്രോ ദുദോഹ വസുധാം തദാ । സര്വസസ്യമയം ക്ഷീരം സസര്വാന്നം ഗുണാന്വിതമ്
പൃഥു, പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ, അന്നത്തെ ഭൂമിയെ പാൽകയറി; എല്ലാ വിളകളും ഗുണമുള്ള അന്നവും അവിടുന്ന് ലഭിച്ചു.
തേന പുണ്യേന ചാന്നേന സുധാകല്പേന താഃ പ്രജാഃ । തൃപ്തിം നയംതി ദേവാന്വൈ പ്രജാഃ പിതൄംസ്തഥാപരാന്
ആ പുണ്യമായ, അമൃതംപോലെയുള്ള അന്നംകൊണ്ട് ആ ജനങ്ങൾ തൃപ്തരായി; അവർ ദേവന്മാരെയും പിതാക്കളെയും മറ്റുള്ളവരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
പ്രസാദാത്തസ്യ വൈന്യസ്യ സുഖം ജീവംതി താഃ പ്രജാഃ । ദേവേഭ്യശ്ച പിതൃഭ്യശ്ച ദത്വാ ചാന്നം പ്രജാസ്തതഃ
വൈന്യന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ആ ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു; ദേവന്മാര്ക്കും പിതാക്കള്ക്കും അന്നം അർപ്പിച്ച ശേഷം,
ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ വിശേഷേണഅതിഥിഭ്യസ്തഥൈവ ച । പശ്ചാദ്ഭുംജംതി പുണ്യാസ്താഃ പ്രജാഃ സര്വാ ദ്വിജോത്തമാഃ
പ്രധാനമായി ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും അതിഥികൾക്കും അന്നം നൽകി, അവശേഷിച്ച അന്നം ആ പുണ്യശാലികൾ എല്ലാവരും കഴിച്ചു.
യജ്ഞൈശ്ചാന്യേ യജംത്യേവ തര്പയംതി ജനാര്ദനമ് । തേന ചാന്നേന ദേവേശം തൃപ്തിം ഗച്ഛംതി ദേവതാഃ
മറ്റുള്ളവർ യാഗങ്ങൾ നടത്തിയും ജനാർദ്ദനനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയും, ആ അന്നംകൊണ്ട് ദേവതകൾ തൃപ്തി പ്രാപിച്ചു.
പുനര്വര്ഷതി പര്ജന്യഃ പ്രേഷിതോ മാധവേന ച । തസ്മാത്പുണ്യാ മഹൌഷധ്യഃ സംഭവംതി സുപുണ്യദാഃ
പിന്നീട് മാധവന്റെ ആജ്ഞയാൽ മേഘം വീണ്ടും മഴ പെയ്യിച്ചു; അതിനാൽ മഹാപുണ്യമുള്ള ഔഷധികൾ ഉളവായി.
സസ്യജാതാനി സര്വാണി പൃഥുര്വൈന്യഃ പ്രജാപതിഃ । തേനാന്നേന പ്രജാഃ സര്വാ വര്തംതേഽദ്യാപി നിത്യശഃ
പൃഥു വൈന്യൻ, പ്രജാപതി, എല്ലാ വിളകളും ഉളവാക്കി; ആ അന്നംകൊണ്ട് എല്ലാവരും ഇന്നും എപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നു.
ഋഷിഭിശ്ചൈവ മിലിതൈര്ദുഗ്ധാ ചേയം വസുംധരാ । പുനര്വിപ്രൈര്മഹാഭാഗ്യൈഃ സത്യവദ്ഭിഃ സുരൈസ്തഥാ
മഹർഷിമാർ ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന് ഭൂമിയെ പാൽകയറി; വീണ്ടും മഹാഭാഗ്യശാലികളായ സത്യവാന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരും ദേവതകളും പാൽകയറി.
സോമോ വത്സസ്വരൂപോഭൂദ്ദോഗ്ധാ ദേവഗുരുഃ സ്വയമ് । ഊര്ജം ക്ഷീരം പയഃ കല്പം യേന ജീവംതി ചാമരാഃ
സോമൻ കിടാവായി മാറി, ദേവഗുരു തന്നെ പാൽകയറ്റി; അതിൽ നിന്ന് ഉണർവ്വും അമൃതംപോലെയുള്ള പാൽ ലഭിച്ചു, അതുകൊണ്ട് അമരന്മാർ ജീവിക്കുന്നു.
തേഷാം സത്യേന പുണ്യേന സര്വേ ജീവംതി ജംതവഃ । സത്യപുണ്യേ പ്രവര്തംതേ ഋഷിദുഗ്ധാ വസുംധരാ
അവരുടെ സത്യത്തിലും പുണ്യത്തിലും എല്ലാ ജീവികളും ജീവിക്കുന്നു; മഹർഷിമാർ പാൽകയറ്റിയ ഭൂമി സത്യവും പുണ്യവും നൽകുന്നു.
അഥാതഃ സംപ്രവക്ഷ്യാമി യഥാ ദുഗ്ധാ ഇയം ധരാ । പിതൃഭിശ്ച പുരാ വത്സ വിധിനാ യേന വൈ തദാ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയാം, പുരാതനകാലത്ത് പിതാക്കന്മാർ ഭൂമിയെ എങ്ങനെ പാൽകയറ്റി, എങ്ങനെയാണ് അതു നടന്നത് എന്ന്.
സുപാത്രം രാജതം കൃത്വാ സ്വധാ ക്ഷീരം സുധാന്വിതമ് । പരികല്പ്യ യമം വത്സം ദോഗ്ധാ ചാംതക ഏവ സഃ
ഒരു നല്ല വെള്ളി കലശം ഒരുക്കി, അതിൽ സ്വധ, പാലും അമൃതവും നിറച്ചു. യമനെ കിടാവാക്കി, മരണമെന്ന ദേവത തന്നെ പാൽകറക്കാൻ നിന്നു.
നാഗൈഃ സര്പൈസ്തതോ ദുഗ്ധാ തക്ഷകം വത്സമേവ ച । അലാബുപാത്രമാദായ വിഷം ക്ഷീരം ദ്വിജോത്തമാഃ
അപ്പോൾ പാമ്പുകളും സർപ്പങ്ങളും അങ്ങോട്ട് തക്ഷകനെ കിടാവാക്കി, ഒരു ചുരുള് പാത്രത്തിൽ പാൽകറക്കി. അവരുടെ പാൽ വിഷമായിരുന്നു.
നാഗാനാം തു തഥാ ദോഗ്ധാ ധൃതരാഷ്ട്രഃ പ്രതാപവാന് । സര്പാ നാഗാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാസ്തേന വര്തംതി ചാതുലാഃ
അവർക്കു പാൽകറക്കാൻ ധൃതരാഷ്ട്രൻ എന്ന ശക്തനായവൻ നിന്നു. സർപ്പങ്ങളും പാമ്പുകളും, മഹർഷികളേ, അങ്ങനെ തന്നെ ജീവിച്ചു പോരുന്നു.
നാഗാ വര്തംതി തേനാപി ഹ്യത്യുഗ്രേണ ദ്വിജോത്തമാഃ । വിഷേണ ഘോരരൂപേണ സര്പാശ്ചൈവ ഭയാനകാഃ
അതു തന്നെ, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ആ വിഷം കൊണ്ടാണ് പാമ്പുകളും സർപ്പങ്ങളും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത്, മഹർഷികളേ.