ബ്രഹ്മതേജോമയം തീവ്രം ദുഃസഹം സര്വദൈവതൈഃ । പുത്രൈകം ദീയതാം കാംത സുപ്രിയാഹം യദാ വിഭോ
പ്രഭുവേ, ബ്രഹ്മതേജസ്സോടെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ദേവന്മാർക്കു പോലും സഹിക്കാനാകാത്ത ശക്തിയുള്ള ഒരു മകനെ എനിക്ക് ദയവായി തരിക, അങ്ങനെ എനിക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കും.
കശ്യപ ഉവാച- നിഹതൌ ബലവൃത്രൌ ച മമ പുത്രൌ മഹാബലൌ । അഘമാശ്രിത്യ ദേവേന ഇംദ്രേണാപി ദുരാത്മനാ
കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ ശക്തിയുള്ള മക്കളായ ബാലനും വൃത്രനും പാപം ആശ്രയിച്ച് ദുഷ്ടനായ ഇന്ദ്രൻ കൊല്ലി.
തസ്യൈവ ച വധാര്ഥായ പുത്രമേകം ദദാമ്യഹമ് । വര്ഷാണാം തു ശതൈകം ത്വം ശുചിര്ഭവ യശസ്വിനി
അവനെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ ഒരു മകനെ നിനക്ക് നൽകാം. പക്ഷേ, നീ നൂറുവർഷം ശുദ്ധയായി ഇരിക്കണം, മഹിളേ.
ഏവമുക്ത്വാ സ യോഗീംദ്രോ ഹസ്തം ശിരസി വൈ തദാ । ദത്ത്വാദിത്യാ സഹൈവാസൌ ഗതോ മേരും തപോവനമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം യോഗികളിൽ പ്രധാനനായ കശ്യപൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈ വെച്ചു. പിന്നെ അതിതിയോടൊപ്പം അദ്ദേഹം മേരു പർവ്വതത്തിലെ തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.
തപസ്തതാപ സാ ദേവീ തപോവനനിവാസിനീ । ശുചിഷ്മതീ സദാ ഭൂത്വാ പുത്രാര്ഥാ ദ്വിജസത്തമ
അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന ദേവി തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു. എല്ലായ്പ്പോഴും ശുദ്ധയായിരുന്ന അവൾ മകനുവേണ്ടി കഠിനതപസ്സ് ചെയ്തു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
തതോ ദേവഃ സഹസ്രാക്ഷോ ജ്ഞാത്വാ ഉദ്യമമേവ ച । ദിത്യാശ്ചൈവ മഹാഭാഗ അംതരപ്രേക്ഷകോഽഭവത്
അവളുടെ പരിശ്രമം മനസ്സിലാക്കി ആയിരം കണ്ണുള്ള ദേവൻ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ditിയുടെ പ്രവർത്തനം രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിച്ചു.
പംചവിംശാബ്ദികോ ഭൂത്വാ ദേവരാഡ്ദൈവതോപമഃ । ബ്രാഹ്മണസ്യ ച രൂപേണ തസ്യാശ്ചാംതികമാഗതഃ
ഇരുപത്തഞ്ചു വയസ്സായപ്പോൾ, ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള വേഷത്തിൽ, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തെത്തി.
സ താം പ്രണമ്യ ധര്മാത്മാ മാതരം തപസാന്വിതാമ് । തയോക്തസ്തു സഹസ്രാക്ഷോ ഭവാന്കോ ദ്വിജസത്തമ
തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയെ അവൻ വന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ ആയിരം കണ്ണുള്ളവനോടു അവൾ ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ?'
താമുവാച സഹസ്രാക്ഷഃ പുത്രോഽഹം തവ ശോഭനേ । ബ്രാഹ്മണോ വേദവിദ്വാംശ്ച ധര്മം ജാനാമി ഭാമിനി
ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരിയേ, ഞാൻ നിന്റെ മകനാണ്, ബ്രാഹ്മണനാണ്, വേദങ്ങൾ പഠിച്ചവനാണ്, ധർമ്മം അറിയുന്നവനാണ്, ഭാമിനി.'
തപസസ്തവ സാഹായ്യം കരിഷ്യേ നാത്ര സംശയഃ । ശുശ്രൂഷതി സ താം ദേവീം മാതരം തപസാന്വിതാമ്
നിന്റെ തപസ്സിന് ഞാൻ സഹായം ചെയ്യും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന അമ്മയെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു.
തമിംദ്രം സാ ന ജാനാതി ആഗതം ദുഷ്ടകാരിണമ് । ധര്മപുത്രം വിജാനാതി ശുശ്രൂഷംതം ദിനേ ദിനേ
അവളോ, ദുഷ്ടകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത ഇന്ദ്രൻ വന്നതെന്ന് അറിയാതെ, ദിവസേന സേവനം ചെയ്യുന്ന ധർമ്മപുത്രനെയാണ് മാത്രം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അംഗം സംവാഹയേദ്ദേവ്യാഃ പാദൌ പ്രക്ഷാലയേത്തതഃ । പത്രം മൂലം ഫലം തത്ര വല്കലാജിനമേവ ച
അവൻ രാജ്ഞിയുടെ ശരീരം നന്നായി മസാജ് ചെയ്ത്, പിന്നെ അവളുടെ കാലുകൾ കഴുകി, അവിടെ ഇല, മൂല, പഴം, കൂടാതെ വർക്കലയും മാൻതോലും ഒരുക്കി കൊടുക്കുമായിരുന്നു.
ദദാത്യേവം സ ധര്മാത്മാ തസ്യൈ ദിത്യൈ സദൈവ ഹി । ഭക്ത്യാ സംതോഷിതാ തസ്യ സംതുഷ്ടാ തമഭാഷത
അങ്ങനെ ആ ധർമ്മാത്മാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും അവളെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സ് സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.
പുത്രേ ജാതേ മഹാപുണ്യേ ഇംദ്രേ ച നിഹതേ സതി । കുരു രാജ്യം മഹാഭാഗ പുത്രേണ മമ ദൈവകമ്
പുത്രൻ ജനിച്ചു, മഹാപുണ്യവാൻ ആയപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ, മഹാഭാഗ്യവതിയായ നീ, എന്റെ മകനോട് കൂടി രാജ്യം ഭരിക്കണം.
ഏവമസ്തു മഹാഭാഗേ തേ പ്രസാദാദ്ഭവിഷ്യതി । തസ്യാശ്ചൈവാംതരം പ്രേപ്സുരഭവത്പാകശാസനഃ
അതിങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ, മഹാഭാഗ്യവതിയായവളേ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഇത് സംഭവിക്കും. അതിനിടയിൽ, അവളെ തടയാൻ പാകശാസനൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
ഊനേ വര്ഷശതേ ചാസ്യാ ദദര്ശാംതരമച്യുതഃ । അകൃത്വാ പാദയോഃ ശൌചം ദിതിഃ ശയനമാവിശത്
നൂറുവർഷം തികയുന്നതിന് മുമ്പ്, അച്യുതൻ ഒരു അവസരം കണ്ടെടുത്തു. ദിതി കാലുകൾ കഴുകാതെ തന്നെ കിടക്കയിൽ കയറി.
ശയ്യാംതേ സാ ശിരഃ കൃത്വാ മുക്തകേശാതിവിഹ്വലാ । നിദ്രാമാഹാരയാമാസ തസ്യാഃ കുക്ഷിം പ്രവിശ്യ ഹ
കിടക്കയുടെ അറ്റത്ത് തല വെച്ച്, മുടി അഴിച്ചുവിട്ട്, മനസ്സിൽ വലിയ കലഹം കൊണ്ട് അവൾ കിടന്നു. ഉറക്കം അവളെ കീഴടക്കി; അപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
വജ്രപാണിസ്തതോ ഗര്ഭം സപ്തധാ തം ന്യകൃംതത । വജ്രേണ തീക്ഷ്ണധാരേണ രുരോദ ഉദരേ സ്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം വജ്രധാരി ഇന്ദ്രൻ, അതി മൂർച്ചയുള്ള വജ്രം കൊണ്ട് ഗർഭത്തെ ഏഴായി മുറിച്ചു. ഗർഭത്തിൽ തന്നെ ആ കുഞ്ഞ് കരയിത്തുടങ്ങി.
സ ഗര്ഭസ്തത്ര വിപ്രേംദ്രാ ഇംദ്രഹസ്തഗതേന വൈ । രോദമാനം മഹാഗര്ഭം തമുവാച പുനഃ പുനഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, ആ ഗർഭം, ഇന്ദ്രന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുത്തിയപ്പോൾ, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞു. ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആ ഗർഭത്തോട് പറഞ്ഞു.
ശതക്രതുര്മഹാതേജാ മാ രോദീരിത്യഭാഷത । സപ്തധാ കൃതവാഞ്ഛക്രസ്തം ഗര്ഭം ദിതിജം പുനഃ
മഹാതേജസ്സുള്ള ശതക്രതു പറഞ്ഞു: 'കരയേണ്ട.' പിന്നെയും ശക്രൻ ആ ദിതിയുടെ ഗർഭത്തെ ഏഴായി വിഭജിച്ചു.
ഏകൈകം സപ്തധാ ച്ഛിത്ത്വാ രുദമാനം സ ദേവരാട് । ഏവം വൈ മരുതോ ജാതാസ്തേ തു ദേവാ മഹൌജസഃ
ദേവരാജാവ് ഓരോ ഭാഗവും വീണ്ടും ഏഴായി മുറിച്ചു, അവയൊക്കെയും കരയുമ്പോഴും. അങ്ങനെ മഹാശക്തിയുള്ള മരുതുകൾ ജനിച്ചു.
യഥാ ഇംദ്രേണ തേ പ്രോക്താ ബഭൂവുര്നാമഭിസ്തതഃ । അതിവീര്യ മഹാകായാസ്തീവ്ര തേജഃ പരാക്രമാഃ
ഇന്ദ്രൻ അവരെ എങ്ങനെ വിളിച്ചുവോ, അങ്ങനെ അവർക്കു ആ പേരുകൾ ലഭിച്ചു. അതിവീര്യവും, മഹാകായരും, അതിശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ളവരായി അവർ മാറി.
ഏകോനാ വൈ ബഭൂവുസ്തേ പംചാശന്മരുതസ്തതഃ । മരുതോ നാമ തേ ഖ്യാതാ ഇംദ്രമേവ സമാശ്രിതാഃ
അവർ അമ്പതിൽ ഒന്ന് കുറച്ച്, അർത്ഥാത് നാൽപ്പത്തൊൻപത് മരുതുകൾ ആയി. മരുതുകൾ എന്ന പേരിൽ അവർ പ്രശസ്തരായി, എപ്പോഴും ഇന്ദ്രനോടു ചേർന്ന് നില്ക്കുന്നു.
ഭൂതാനാമേവ സര്വേഷാം രോചയംതി ഗണം മഹത് । നികായേഷു നികായേഷു ഹരിഃ പ്രാദാത്പ്രജാപതിഃ
അവർ എല്ലാ ജീവികളുടെയും വലിയ കൂട്ടത്തെയും ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ കൂട്ടത്തിലും, ഹരിയായ പ്രജാപതി അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു.
ക്രമശസ്താനി രാജ്യാനി പൃഥുപൂര്വാണി താനി വൈ । സ ദേവഃ പുരുഷഃ കൃഷ്ണഃ സര്വവ്യാപീ ജഗദ്ഗുരുഃ
പൃഥു മുതൽ തുടങ്ങിയ ആ പഴയ രാജ്യങ്ങൾ ക്രമമായി സ്ഥാപിതമായി. ആ ദൈവം, കൃഷ്ണവർണ്ണനായ പുരുഷൻ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, ലോകഗുരുവാണ്.
തപോജിഷ്ണുര്മഹാതേജാഃ സര്വ ഏകഃ പ്രജാപതിഃ । പര്ജന്യഃ പാവകഃ പുണ്യഃ സര്വാത്മാ സര്വ ഏവ ഹി
അവൻ ഏകനായ പ്രജാപതി, തപസ്സിൽ അതിജയനായവനും മഹാതേജസ്സുള്ളവനും ആകുന്നു. അവൻ പർജന്യനും പാവകനും, പുണ്യനും, സർവ്വാത്മാവും, എല്ലാം തന്നെയാണ്.
തസ്യ സര്വമിദം പുണ്യം ജഗത്സ്ഥാവരജംഗമമ് । ഭൂതസര്ഗമിമം സമ്യഗ്ജാനതോ ദ്വിജസത്തമ
ഈ സകലവും—സ്ഥാവരജംഗമമായ ലോകം—അവനാണ് ഉടമ. ജീവികളുടെ ഈ സൃഷ്ടിയെ നന്നായി അറിയുന്നവനേ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.
നാവൃത്തിഭയമസ്തീഹ പരലോകഭയം കുതഃ । ഇമാം സൃഷ്ടിം മഹാപുണ്യാം സര്വപാപഹരാം ശുഭാമ്
ഇവിടെ വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ട ഭയമില്ല, പിന്നെ പരലോകത്തെ എന്തിനാണ് ഭയപ്പെടേണ്ടത്? ഈ മഹാപുണ്യമായ, എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്ന, ശുഭമായ സൃഷ്ടിയാണ്.
യഃ ശൃണോതി നരോ ഭക്ത്യാ സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ । സ ഹി ധന്യശ്ച പുണ്യശ്ച സ ഹി സത്യസമന്വിതഃ
ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഈ കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും. അത്തരം ആളുകൾ ഭാഗ്യവാന്മാരും ധർമ്മശീലികളും സത്യസന്ധരും ആകുന്നു.
യഃ ശൃണോതി ഇമാം സൃഷ്ടിം സ യാതി പരമാം ഗതിമ് । സര്വപാപവിശുദ്ധാത്മാ വിഷ്ണുലോകം സ ഗച്ഛതി
ഈ സൃഷ്ടിക്കഥ കേൾക്കുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും ശുദ്ധനായി പരമാവസ്ഥയിലേക്കുയരും; അവൻ വിഷ്ണുലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു.