അതീവമുഗ്ധം സുരയാ ജ്ഞാനഭ്രഷ്ടോ യദാഭവത് । തദംതരേ സുരേംദ്രേണ വജ്രേണ നിഹതസ്തദാ
മദ്യം കുടിച്ച് ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് അത്യന്തം ആകർഷിതനായപ്പോൾ, അത്തവണ തന്നെ ഇന്ദ്രൻ വജ്രായുധത്തോടെ അവനെ സംഹരിച്ചു.
ബ്രഹ്മഹത്യാദികൈഃ പാപൈഃ സ ലിപ്തോ വൃത്രഹാ തതഃ । ബ്രാഹ്മണാസ്തു തതഃ പ്രോചുരിംദ്ര പാപം കൃതം ത്വയാ
അപ്പോൾ വൃത്രഹൻ ബ്രഹ്മഹത്യാദിപാപങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടു. പിന്നീട് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു: നീ വലിയ പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
അസ്മാദ്വാക്യാത്തു വിശ്വസ്തോ വൃത്രോ നാമ മഹാബലഃ । ഹതോ വിശ്വാസഭാവേന ഏവം പാപം ത്വയാ കൃതമ്
ഇവിടെ നിന്നുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ട് വലിയ ശക്തിയുള്ള വൃത്രൻ നിന്നെ വിശ്വസിച്ചു. ആ വിശ്വാസം കൊണ്ടുതന്നെ അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ഈ പാപം നിനക്ക് സംഭവിച്ചു.
ഇംദ്ര ഉവാച- യേന കേനാപ്യുപായേന ഹംതവ്യോരിഃ സദൈവ ഹി । ദേവബ്രാഹ്മണഹംതാരം യജ്ഞാനാം ധര്മകംടകമ്
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും കൊല്ലുന്നവനും യജ്ഞത്തിനും ധർമ്മത്തിനും തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനെയും ഏതു വഴിയായാലും എപ്പോഴും കൊല്ലണം.
നിഹതം ദാനവം ദുഷ്ടം ത്രൈലോക്യസ്യാപി നായകമ് । തദര്ഥം കുപിതാ യൂയമേതന്ന്യായസ്യ ലക്ഷണമ്
ദുഷ്ടനായ ദാനവൻ, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നായകൻ, കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിനാലാണ് നിങ്ങൾക്ക് കോപം. എന്നാൽ ഇതാണ് നീതിയുടെ ലക്ഷണം.
വിചാരമേവം കര്ത്തവ്യം ഭവദ്ഭിര്ദ്വിജസത്തമാഃ । പശ്ചാത്കോപം പ്രകര്ത്തവ്യമന്യായം മമ ചിംത്യതാമ്
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കണം. പിന്നെ എങ്കിൽ എനിക്കെതിരെ അന്യായം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ കോപം കാണിക്കേണ്ടതുള്ളൂ.
ഏവം സംബോധിതാ വിപ്രാ ഇംദ്രേണാപി മഹാത്മനാ । ബ്രഹ്മാദിഭിഃ സുരൈഃ സര്വൈര്ബോധിതാസ്തേ ച സത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞതും ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും ഉപദേശിച്ചതും കേട്ട് ആ മഹാന്മാർക്ക് സത്യം മനസ്സിലായി.
ജഗ്മുഃ സ്വസ്ഥാനമേവം ഹി നിഹതേ ധര്മകംടകേ
ധർമ്മത്തിന് തടസ്സമായവനെ സംഹരിച്ചതിനുശേഷം അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
സൂത ഉവാച- തം പുത്രം നിഹതം ശ്രുത്വാ സാ ദിതിര്ദുഃഖപീഡിതാ । പുത്രശോകേന തേനൈവ സംദഗ്ധാ ദ്വിജസത്തമാഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മകനു മരണപ്പെട്ടുവെന്നു കേട്ട ditി അതിവിശേഷം ദുഃഖം അനുഭവിച്ചു. മകന്റെ വേർപാടിന്റെ ദു:ഖത്തിൽ അവൾ ഉള്ളിൽ കത്തിപ്പോയി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
പുനരൂചേ മഹാത്മാനം കശ്യപം മുനിപുംഗവമ് । ഇംദ്രസ്യാപി സുദുഷ്ടസ്യ വധാര്ഥം ദ്വിജസത്തമ
അവൾ വീണ്ടും മഹാത്മാവായ കശ്യപനെ, മുനിശ്രേഷ്ഠനെ, അത്യന്തം ദുഷ്ടനായ ഇന്ദ്രനെ കൊല്ലാൻ അപേക്ഷിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
ബ്രഹ്മതേജോമയം തീവ്രം ദുഃസഹം സര്വദൈവതൈഃ । പുത്രൈകം ദീയതാം കാംത സുപ്രിയാഹം യദാ വിഭോ
പ്രഭുവേ, ബ്രഹ്മതേജസ്സോടെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ദേവന്മാർക്കു പോലും സഹിക്കാനാകാത്ത ശക്തിയുള്ള ഒരു മകനെ എനിക്ക് ദയവായി തരിക, അങ്ങനെ എനിക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കും.
കശ്യപ ഉവാച- നിഹതൌ ബലവൃത്രൌ ച മമ പുത്രൌ മഹാബലൌ । അഘമാശ്രിത്യ ദേവേന ഇംദ്രേണാപി ദുരാത്മനാ
കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ ശക്തിയുള്ള മക്കളായ ബാലനും വൃത്രനും പാപം ആശ്രയിച്ച് ദുഷ്ടനായ ഇന്ദ്രൻ കൊല്ലി.
തസ്യൈവ ച വധാര്ഥായ പുത്രമേകം ദദാമ്യഹമ് । വര്ഷാണാം തു ശതൈകം ത്വം ശുചിര്ഭവ യശസ്വിനി
അവനെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ ഒരു മകനെ നിനക്ക് നൽകാം. പക്ഷേ, നീ നൂറുവർഷം ശുദ്ധയായി ഇരിക്കണം, മഹിളേ.
ഏവമുക്ത്വാ സ യോഗീംദ്രോ ഹസ്തം ശിരസി വൈ തദാ । ദത്ത്വാദിത്യാ സഹൈവാസൌ ഗതോ മേരും തപോവനമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം യോഗികളിൽ പ്രധാനനായ കശ്യപൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈ വെച്ചു. പിന്നെ അതിതിയോടൊപ്പം അദ്ദേഹം മേരു പർവ്വതത്തിലെ തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.
തപസ്തതാപ സാ ദേവീ തപോവനനിവാസിനീ । ശുചിഷ്മതീ സദാ ഭൂത്വാ പുത്രാര്ഥാ ദ്വിജസത്തമ
അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന ദേവി തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു. എല്ലായ്പ്പോഴും ശുദ്ധയായിരുന്ന അവൾ മകനുവേണ്ടി കഠിനതപസ്സ് ചെയ്തു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
തതോ ദേവഃ സഹസ്രാക്ഷോ ജ്ഞാത്വാ ഉദ്യമമേവ ച । ദിത്യാശ്ചൈവ മഹാഭാഗ അംതരപ്രേക്ഷകോഽഭവത്
അവളുടെ പരിശ്രമം മനസ്സിലാക്കി ആയിരം കണ്ണുള്ള ദേവൻ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ditിയുടെ പ്രവർത്തനം രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിച്ചു.
പംചവിംശാബ്ദികോ ഭൂത്വാ ദേവരാഡ്ദൈവതോപമഃ । ബ്രാഹ്മണസ്യ ച രൂപേണ തസ്യാശ്ചാംതികമാഗതഃ
ഇരുപത്തഞ്ചു വയസ്സായപ്പോൾ, ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള വേഷത്തിൽ, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തെത്തി.
സ താം പ്രണമ്യ ധര്മാത്മാ മാതരം തപസാന്വിതാമ് । തയോക്തസ്തു സഹസ്രാക്ഷോ ഭവാന്കോ ദ്വിജസത്തമ
തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയെ അവൻ വന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ ആയിരം കണ്ണുള്ളവനോടു അവൾ ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ?'
താമുവാച സഹസ്രാക്ഷഃ പുത്രോഽഹം തവ ശോഭനേ । ബ്രാഹ്മണോ വേദവിദ്വാംശ്ച ധര്മം ജാനാമി ഭാമിനി
ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരിയേ, ഞാൻ നിന്റെ മകനാണ്, ബ്രാഹ്മണനാണ്, വേദങ്ങൾ പഠിച്ചവനാണ്, ധർമ്മം അറിയുന്നവനാണ്, ഭാമിനി.'
തപസസ്തവ സാഹായ്യം കരിഷ്യേ നാത്ര സംശയഃ । ശുശ്രൂഷതി സ താം ദേവീം മാതരം തപസാന്വിതാമ്
നിന്റെ തപസ്സിന് ഞാൻ സഹായം ചെയ്യും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന അമ്മയെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു.
തമിംദ്രം സാ ന ജാനാതി ആഗതം ദുഷ്ടകാരിണമ് । ധര്മപുത്രം വിജാനാതി ശുശ്രൂഷംതം ദിനേ ദിനേ
അവളോ, ദുഷ്ടകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത ഇന്ദ്രൻ വന്നതെന്ന് അറിയാതെ, ദിവസേന സേവനം ചെയ്യുന്ന ധർമ്മപുത്രനെയാണ് മാത്രം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അംഗം സംവാഹയേദ്ദേവ്യാഃ പാദൌ പ്രക്ഷാലയേത്തതഃ । പത്രം മൂലം ഫലം തത്ര വല്കലാജിനമേവ ച
അവൻ രാജ്ഞിയുടെ ശരീരം നന്നായി മസാജ് ചെയ്ത്, പിന്നെ അവളുടെ കാലുകൾ കഴുകി, അവിടെ ഇല, മൂല, പഴം, കൂടാതെ വർക്കലയും മാൻതോലും ഒരുക്കി കൊടുക്കുമായിരുന്നു.
ദദാത്യേവം സ ധര്മാത്മാ തസ്യൈ ദിത്യൈ സദൈവ ഹി । ഭക്ത്യാ സംതോഷിതാ തസ്യ സംതുഷ്ടാ തമഭാഷത
അങ്ങനെ ആ ധർമ്മാത്മാവ് എല്ലായ്പ്പോഴും അവളെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സ് സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.
പുത്രേ ജാതേ മഹാപുണ്യേ ഇംദ്രേ ച നിഹതേ സതി । കുരു രാജ്യം മഹാഭാഗ പുത്രേണ മമ ദൈവകമ്
പുത്രൻ ജനിച്ചു, മഹാപുണ്യവാൻ ആയപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ, മഹാഭാഗ്യവതിയായ നീ, എന്റെ മകനോട് കൂടി രാജ്യം ഭരിക്കണം.
ഏവമസ്തു മഹാഭാഗേ തേ പ്രസാദാദ്ഭവിഷ്യതി । തസ്യാശ്ചൈവാംതരം പ്രേപ്സുരഭവത്പാകശാസനഃ
അതിങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ, മഹാഭാഗ്യവതിയായവളേ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഇത് സംഭവിക്കും. അതിനിടയിൽ, അവളെ തടയാൻ പാകശാസനൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
ഊനേ വര്ഷശതേ ചാസ്യാ ദദര്ശാംതരമച്യുതഃ । അകൃത്വാ പാദയോഃ ശൌചം ദിതിഃ ശയനമാവിശത്
നൂറുവർഷം തികയുന്നതിന് മുമ്പ്, അച്യുതൻ ഒരു അവസരം കണ്ടെടുത്തു. ദിതി കാലുകൾ കഴുകാതെ തന്നെ കിടക്കയിൽ കയറി.
ശയ്യാംതേ സാ ശിരഃ കൃത്വാ മുക്തകേശാതിവിഹ്വലാ । നിദ്രാമാഹാരയാമാസ തസ്യാഃ കുക്ഷിം പ്രവിശ്യ ഹ
കിടക്കയുടെ അറ്റത്ത് തല വെച്ച്, മുടി അഴിച്ചുവിട്ട്, മനസ്സിൽ വലിയ കലഹം കൊണ്ട് അവൾ കിടന്നു. ഉറക്കം അവളെ കീഴടക്കി; അപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
വജ്രപാണിസ്തതോ ഗര്ഭം സപ്തധാ തം ന്യകൃംതത । വജ്രേണ തീക്ഷ്ണധാരേണ രുരോദ ഉദരേ സ്ഥിതഃ
അതിനുശേഷം വജ്രധാരി ഇന്ദ്രൻ, അതി മൂർച്ചയുള്ള വജ്രം കൊണ്ട് ഗർഭത്തെ ഏഴായി മുറിച്ചു. ഗർഭത്തിൽ തന്നെ ആ കുഞ്ഞ് കരയിത്തുടങ്ങി.
സ ഗര്ഭസ്തത്ര വിപ്രേംദ്രാ ഇംദ്രഹസ്തഗതേന വൈ । രോദമാനം മഹാഗര്ഭം തമുവാച പുനഃ പുനഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, ആ ഗർഭം, ഇന്ദ്രന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുത്തിയപ്പോൾ, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞു. ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആ ഗർഭത്തോട് പറഞ്ഞു.
ശതക്രതുര്മഹാതേജാ മാ രോദീരിത്യഭാഷത । സപ്തധാ കൃതവാഞ്ഛക്രസ്തം ഗര്ഭം ദിതിജം പുനഃ
മഹാതേജസ്സുള്ള ശതക്രതു പറഞ്ഞു: 'കരയേണ്ട.' പിന്നെയും ശക്രൻ ആ ദിതിയുടെ ഗർഭത്തെ ഏഴായി വിഭജിച്ചു.